Энди Уорхолға арналған әндер: Дрелла туралы айтылатын музыкалық цикл
Songs for Drella
Лу Рид пен Джон Кейлдің Энди Уорхолға арналған «Songs for Drella» альбомы туралы. Velvet Underground мүшелерінің шығармашылығы, Уорхол өмірі мен қарым-қатынастары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лу Рид пен Джон Кейлдің 1990 жылғы студиялық альбомы – «Дреллаға арналған әндер». Бұл әндер циклі олардың мұғалімі Энди Уорхол туралы, ол 1987 жылы кездейсоқ отадан кейін қайтыс болды. «Дрелла» – Уорхолдың супержұлдызы Ондейн тапқан Уорхолға арналған лақап ат, ол «Дракула» мен «Золушка» сөздерінің қысқартылған түрі, Уорхолдың айналасындағы адамдар қолданған, бірақ Уорхолдың өзі ұнатпаған. Әндер циклі Уорхолдың жеке қарым-қатынастары мен өмірлік тәжірибесіне назар аударады, әндер шамамен үш санатқа бөлінеді: Уорхолдың өзінің көзқарасы (албомның көп бөлігін құрайды), оқиғалар мен жағдайларды суреттейтін үшінші тұлғадан айтылған әңгімелер және Рид пен Кейлдің Уорхол туралы жеке пікірлері. Әндер, көбінесе, оқиғалардың хронологиялық тәртібімен айтылады.
Songs for Drella is a 1990 studio album by Lou Reed and John Cale, both formerly of the Velvet Underground; it is a song cycle about Andy Warhol, their mentor, who had died following routine surgery in 1987. Drella was a nickname for Warhol coined by Warhol superstar Ondine, a contraction of Dracula and Cinderella, used by Warhol's crowd but never liked by Warhol himself. The song cycle focuses on Warhol's interpersonal relations and experiences, with songs falling roughly into three categories: Warhol's first person perspective (which makes up the vast majority of the album), third person narratives chronicling events and affairs, and first person commentaries on Warhol by Reed and Cale themselves. The songs, in general, address events in their chronological order.
Жазу
1987 жылы 1 сәуірде Нью-Йорктегі Сент-Патрик соборында Энди Уорхолдың еске алу рәсімінде Лу Рид пен Джон Кейл бірнеше жылдан кейін алғаш рет әңгімелесті. Суретші Джулиан Шнабель оларға Уорхолға арнап еске алу туындысын жазуды ұсынды. 1989 жылдың 7 және 8 қаңтарында Кейл мен Рид Бруклиндегі Сент-Анн шіркеуінде «Дреллаға арналған әндер» атты аяқталмаған туындының көп бөлігін орындады. Алайда, Кейл «Words for the Dying» альбомын аяқтағанда, ал Рид өзінің «New York» студиялық альбомымен гастрольде болғандықтан (екеуі де 1989 жылы жарық көрді), жобаны толық аяқтауға тағы бір жыл уақыт кетті. Алғашқы толық нұсқасы (әсіресе бір орындауда «A Dream» әнінің қосылуымен) 29-30 қарашада және 2-3 желтоқсанда Бруклин музыка академиясындағы Next Wave фестивалінде ойнатылды. 1989 жылдың 4-5 желтоқсанында Эд Лакман режиссерлік еткен, көрерменсіз тікелей эфирде түсірілген видео Бруклин музыка академиясында сақталды және VHS және LaserDisc форматтарында шығарылды. Келесі екі айда Рид пен Кейл альбомға материал жазуды жалғастырды, ол 1990 жылдың 11 сәуірінде Sire Records лейблымен жарық көрді. Бұл альбом Velvet Underground тобының екінші студиялық альбомы «White Light/White Heat» (1968) бері жазылған алғашқы толық ырғақты бірлескен жұмысы болды. Жазу жұмысы аяқталған соң, Кейл жеке дауларға байланысты Ридпен енді ешқашан жұмыс істемеймін деп уәде берді, ал альбомды насихаттау үшін гастрольдік турды ұйымдастыру жоспарлары тоқтатылды. Дегенмен, «Songs for Drella» Velvet Underground тобының қайта құрылуына бастау болды: 1990 жылдың 15 маусымында Франциядағы Жуи-ан-Жоса қаласындағы Картье қорында өткен Уорхол/Velvet Underground көрмесінде «Дрелладан» әндер орындалғаннан кейін, Рид пен Кейл сахнада Стерлинг Моррисон мен Морин Таккерге қосылып, Velvet Underground тобының «Heroin» әнін орындады, бұл 1993 жылы Velvet Underground тобының алғашқы және соңғы қайта құрылуына әкелді (одан кейін Кейл мен Рид тағы да бір-бірімен жұмыс істемеймін деп уәде берді).
Lou Reed and John Cale spoke to one another for the first time in years at Warhol's memorial service at St. Patrick's Cathedral in New York on April 1, 1987. The painter Julian Schnabel suggested they write a memorial piece for Warhol. On January 7 and 8, 1989, Cale and Reed performed an almost completed Songs for Drella at The Church of St. Anne's in Brooklyn. Still, as Cale was wrapping up Words for the Dying, and Reed had finished and was touring with his New York studio album (both 1989), the project took another year to complete. The first full version (notably with the inclusion of "A Dream" in one performance) was played on November 29–30, and December 2–3 at the Next Wave Festival at the Brooklyn Academy of Music. On December 4–5, 1989, a live performance—without an audience—was filmed at the Brooklyn Academy of Music, directed by Ed Lachman, and released on VHS and LaserDisc formats. Over the following two months, Reed and Cale proceeded to record the material for the album, which was released on April 11, 1990 by Sire Records. The album was the pair's first full collaborative record since the Velvet Underground's second studio album White Light/White Heat (1968), and by the end of recording Cale vowed never to work with Reed again due to personal differences; plans to support the album with a tour were shelved. Nevertheless, Songs for Drella would prove to be the prelude to a Velvet Underground reunion: after playing a Drella selection on June 15, 1990, at a Warhol/Velvet Underground exhibition at the Cartier Foundation in Jouy en Josas, Reed and Cale were joined onstage by Sterling Morrison and Maureen Tucker for a rendition of the Velvet Underground song "Heroin", which eventually led to the first and last Velvet Underground reunion, which took place in 1993 (after which Cale and Reed, again, vowed never to work with one another again).
Сыни қабылдау
Drella үшін әндер шыққан кезде жағымды пікірлер мен сыншылардың мақтауын алды. Rolling Stone журналының төрт жұлдыздық шолуында Пол Эванс: «Рид пен Кейл екеуі де он жылдыққа жақындап қалған, Уорхолдың өмірінде болмаған аман қалғандар. Поп-музыкада осындай жетілгендікке тек блюзшілер мен кантри жұлдыздары ғана қол жеткізе алды» деді.
Songs for Drella received positive reviews and critical praise upon release. In a four star review, Rolling Stone writer Paul Evans stated "Both nearing fifty, Reed and Cale are the survivors Warhol wasn't fated to become. In popular music, only bluesmen and country greats have managed the maturity these two display."