Аттилио Терuzzi: Итальяндық саяхатшы, әскери қолбасшы және фашист саясаткерінің өмірі мен қызметі
Attilio Teruzzi
Аттилио Терuzzi (1882-1950) – итальяндық әскери қолбасшы, саясаткер. Ливиядағы және 1-ші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, фашистік саясаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аттилио Теруцци (5 мамыр 1882 – 26 сәуір 1950) – итальяндық сарбаз, отаршылдық әкімші және фашистік саясаткер. Милан қаласында туған Теруцци әскери білімін аяқтағаннан кейін 28 жасында итальян армиясында полковник шеніне көтерілді. 1911 жылы Италия-Түркия соғысы кезінде Ливиядағы Мисрата (Мисрата) шайқасында жеңіске қатысты. Кейін Налутты басып алды және Феззан үшін болған шайқаста жараланды, осы үшін Әскери Батырлық күміс медалімен марапатталды. Бірінші дүниежүзілік соғыста қызметтен кейін (қайта марапатталғаннан соң) Теруцци 1920 жылы фашистік саясатқа қатысу үшін әскерден демалысқа шықты. Ол Бенито Муссолинидің Ұлттық фашистік партиясының жақтаушысы және 1921 жылы партияның хатшысының орынбасары болды, сондай-ақ сол жылы Эмилия-Романья аймағынан қара көйлектер жасақтарының командирі ретінде Римге наурызға қатысты. Фашистер билікті басып алғаннан кейін Теруцци 1924 жылы Италияның депутаттар палатасына сайланды және бірнеше мерзімге сайланды. 1925–1926 жылдары Ішкі істер министрлігінің орынбасары, ал 1926–1928 жылдары Киренаиканың губернаторы болды, содан кейін әскери қызметке қайта оралды. 1935 жылдан бастап MVSN (қара көйлектер құрған милиция) штабының бастығы болды; 1937 жылдан 1939 жылға дейін Италия Африкасы (Ливия және Италияның Шығыс Африкасы) министрлігінің орынбасары, ал 1939 жылдан 1943 жылға дейін министр болды. Испания азамат соғысы кезінде Теруцци генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, қара көйлектердің бас инспекторы болып тағайындалды. Муссолинидің құлатылуынан және Италияның Екінші дүниежүзілік соғыста Одақтас державалардан шығуынан кейін, 1943 жылдың шілдесінің соңында Кассибиледегі келісім арқылы Теруцци Иль Дучеге Солтүстік Италиядағы нацистермен қолдау көрсетілген баспанаға еріп, Фашистік Италия Социалдық Республикасын құруға көмектесті. Ол сондай-ақ оның ең беделді әскери басшыларының бірі болды. 1945 жылы режим құлаған кезде оның қайтыс болғаны туралы қауесет тарады, бірақ ол 30 жылға сотталғаннан кейін Прочида аралында тұтқын ретінде ұсталды. 1950 жылы босатылғаннан кейін 20 күннен кейін қайтыс болды.
Attilio Teruzzi (5 May 1882 – 26 April 1950) was an Italian soldier, colonial administrator, and Fascist politician. Born in Milan, Teruzzi completed military studies and was promoted colonel in the Italian Army at the unusual age of 28. In 1911, he served in Libya during the Italo Turkish War – taking part in the victory at Misrata (Misrata). He later captured Nalut, and was wounded in the battle over Fezzan – being awarded the Silver Medal of Military Valor. After service in World War I (when he was again decorated), Teruzzi took leave from the army in 1920, in order to engage in Fascist politics. He was an enthusiastic adherent to Benito Mussolini's National Fascist Party, and the party's deputy secretary in 1921 – the year he also took part in the March on Rome, as a commander of Blackshirt squads from Emilia Romagna. After the Fascist takeover, Teruzzi was elected to the Italian Chamber of Deputies in 1924 and gained successive terms. An undersecretary in the Ministry of the Interior in 1925–26, Teruzzi was governor of Cyrenaica in 1926–28, before returning to the military. He was Chief of Staff for the MVSN (the Milizia formed by the Blackshirts) from 1935; from 1937 to 1939, he was undersecretary in the Ministry for Italian Africa (Libya and Italian East Africa), and titular Minister from 1939 to 1943. During the Spanish Civil War, Teruzzi was promoted to Lieutenant General and appointed Inspector General of the Blackshirts. After Mussolini's ousting and Italy's exit from the World War II Axis Powers – through the armistice in Cassibile at the end of July 1943, Teruzzi followed Il Duce in his Nazi backed refuge in Northern Italy, and helped found the Fascist Italian Social Republic. He was also one of its most prestigious military leaders. In 1945, as the regime crumbled, rumours circulated that he died, instead he was kept prisoner in Procida, after receiving a 30 year sentence. He died only 20 days after his release in 1950.