Нью-Йорк Таймс ғимараты: Манхэттендегі кеңсе шыршығы

Кіріспе

Манхэттендегі кеңсе көкжиегі, Нью-Йорк. 2007 жылдан бері «Нью-Йорк Таймс» бас кеңсесі ғимараты.

«Нью-Йорк Таймс» ғимараты «Он бір Таймс-сквер» мен Империя театрына солтүстік жақтан, Нью-Йорк қалалық университетінің Крейг Ньюмарк журналистика аспирантурасына шығыс жақтан және Порттық басқару автобус терминалына батыс жақтан жақын орналасқан. Ғимарат салынар алдында бұл жерде әртүрлі ғимараттар болған. 1981 жылдан бері бұл жерді салынбаған тауар сауда орталығының оңтүстік бөлігі ретінде қайта құру ұсынылып келген (қараңыз). Сегізінші авеню мен 40-шы көшенің қиылысында 1963 жылы салынған алты қабатты ғимарат орналасқан, онда Тейлор бизнес институты мен SAE институты үйленген. 260 Батыс 41-ші көшедегі мекенжайда «Суссекс Хаус» – сегіз қабатты, 140 бөлмелі жатақхана орналасқан, оның артында 16 қабатты кеңсе ғимараты болған. 41-ші көше жағында секс-шоптар, проституция және кездейсоқ адамдардың тоғысуы жиі кездесетін, барлығы 55 кәсіпордың ішінде.

Сәулет

Нью-Йорк Таймс ғимараты Ренцо Пиано және Fox & Fowle компанияларымен жобаланған. Бұл Пианоның Нью-Йорк қаласындағы алғашқы жобасы болды. Генслер компаниясы интерьерді Марго Грант Уолштың бақылауымен жобалаған. AMEC ғимараттың негізгі құрылысы мен қабырғасын салудың бас мердігері болды, ал Turner Construction ғимараттың төменгі бөлігіндегі Times кеңістігін салуға жауапты болды. Ресми түрде, бұл жерге Нью-Йорк қаласының экономикалық даму корпорациясы иелік етеді. Таймс ғимараты экологиялық талаптарға сай жасыл ғимарат ретінде жобаланған. Құрылыс кезінде сәулетшілер ғимараттың экологиялық мүмкіндіктерін сынап көру үшін ғимараттың бір бөлігінің үлгісін жасады. Лоуренс Беркли ұлттық зертханасы мен Салынған орта орталығының бір жылдық зерттеуі Таймс ғимаратының жылдық электр энергиясын тұтынуда айтарлықтай азаюын, жылу энергиясын жартысынан да аз пайдалануын және салыстырмалы көлемдегі кеңсе ғимараттарымен салыстырғанда электр энергиясына деген ең жоғары сұраныстың төмендеуін көрсетті. Девелоперлер Энергия және қоршаған ортаны сақтау бойынша көшбасшылық (LEED) сертификатын алуға ниет білдірмеді.

Қалып және қасбеті

Таймс ғимараты екі бөлімнен тұрады: учаскенің батыс бөлігіндегі 52 қабатты мұнара және шығыс бөлігін алып жатқан төрт қабатты подиум. Мұнара бөлігі шамамен жабады, өлшемдері . Ғимараттың батыс және шығыс жақтарындағы сыртқы бағаналар ғимараттың ішіне бірнеше футқа енгізілген. Солтүстік және оңтүстік жақтарының ортаңғы бөліктері солтүстік және оңтүстікке қарай ең сыртқы бағаналардан сәл шығып тұрады. Фасадты Benson Global жасаған, ал тағандары неміс канализациялық құбырларын өндіретін компанияға тапсырылған. Ғимаратты жобалау кезінде Пиано Мидтаунда орналасқан Сиграм ғимаратының көлемінен шабыттанғанын айтты.

Керамикалық таяқшалар

Ғимаратта 186 мыңға жуық керамикалық таған бар. Диаметрі шамамен бір метрдей болатын таяқтар, перделік қабырғадан шамамен 2 фут (1 метр) алшақтықта орнатылып, алюминийден жасалған "тісті тарамдарға" бекітіледі. Олар күн мен ауа райына байланысты түсін өзгерте алады. Тағандар арасындағы қашықтық негізден жоғары қарай ұлғаяды. Солтүстік және оңтүстік жағындағы экрандар ойық бұрыштардан сәл артыққа созылады. Сондай-ақ, керамикалық таяқтар негізгі шатырдан 840 фут (256 метр) биіктікке дейін көтеріледі. Логотиптің өзі 959 данаға жуық, диаметрі шамамен бірдей алюминийден жасалған қаптамалардан тұрады; олар керамикалық таяқтардың айналасына оралған. 2008 жылдың ортасында құрылыс аяқталғаннан кейін, үш адам заңсыз және тәуелсіз түрде ғимараттың қасбетіндегі керамикалық таяқтарға көтерілді. 2008 жылдың 5 маусымында кәсіби альпинист Ален Роберт жаһандық жылынуға наразылық білдіру үшін солтүстік жағына көтерілді; сол күні екінші альпинист (Рей Кларк) батыс жағына шықты. Үшінші альпинист, Коннектикут штатынан келген азамат, 9 шілдеде "Әл-Қаида" террористік ұйымына қарсы наразылық білдіру үшін ғимаратқа көтерілді. Осы оқиғалардың нәтижесінде, әсіресе солтүстік және оңтүстік жағындағы кейбір керамикалық таяқтар алынып тасталды және көтерілуді болдырмау үшін шыны панельдер орнатылды. және 2020 жылы.

Шыны қабырғасы

Шыны перделік қабырға әр қабаттың еденінен төбесіне дейін созылатын, екі қабатты, төмен эмиссиялық панельдерден құралған. Еденнен төбеге дейін шыныны пайдалану медианың ашықтығын көрсетеді. Тілімделген бұрыштарда ашық металл конструкциясы бар, ал экрандар жоқ – бұл журналистикалық ашықтық идеалын бейнелейтін дизайндық ерекшелік. Оның орнына бұрыштарда бір және екі қабатты биіктіктегі металл тіреулер орналасқан, олар "Х" әрпін еске түсіретін өрнекте жасалған (қараңыз).

Субструктура

Жер астында берік Хартленд тақталары жатыр. Тереңдігі аралығында созылатын, диаметрі белгіленбеген 42 кассион бар. Олар болат арматурамен күшейтілген және тік қысымға төтеп беруге қабілетті. Бұл арқалықтардың 95 пайызы қайта өңделген болаттан жасалған. Болат, бетонға қарағанда, кеңселерді икемді етуге мүмкіндік береді деп таңдалды. Еден плиталары металл қаңқаға құйылған бетоннан тұратын композиттік құрылымды құрайды. Олар тірі жүктемелерді, сондай-ақ бөлімдердің салмағын көтеруге арналған. Ал жоғарғы қабаттарда аяқталған кеңсе едендерінің өзі плиталар болып табылады. Брейстер жеке таяқтардың орнына жұптармен орнатылған, бұл үлкен диаметрді қажет етеді. Әр қабаттағы орталық арқа Vierendeel фермасымен сүйеніп тұрады. Сыртқы арқалықтар периметрлік бағаналарға диагональдық арқалықтармен, ал бір-біріне бағаналармен жалғастырылған.

Механикалық ерекшеліктері

Нью-Йорк Таймс ғимаратында жылу-электр станциясы бар, ол ғимараттың энергия қажеттілігінің 40 пайызын қамтамасыз ете алады. Салқындатқыштардан алынған ауа, салқындатқыштар арқылы "Таймс" газетінің әр қабатының астындағы еден асты ауа тарату жүйесіне және жоғарғы 21 қабаттың төбелеріне жеткізіледі. Көлеңкелерді қолмен басқаруға да болады. Мұнараның батыс және шығыс жағындағы баспалдақтар мұнараның барлық қабаттарын байланыстырады. Бірінші қабаттағы вестибюльде суретші Бен Рубин мен статистика профессоры Марк Хансеннің "Қозғалмалы Тип" атты көркем инсталляциясы орналасқан. Бұл жұмыс вестибюльдің екі қабырғасында орналасқан 280 шағын электрондық экраннан тұрады, барлығы 560 экран. Әр қабырғадағы экрандар 40 бағаналы және 7 қатарлы тор түрінде орналасқан. Вестибюль ашық жарық сәулелі арқалықтармен қолдауға алынған, дуалы едендермен және толық биіктіктегі шыны терезелермен жабдықталған. Таймс орталығында сондай-ақ кездесулер өткізуге арналған кеңістік бар. Онда 15 метр биіктіктегі жеті қағаз қайың ағашы өседі. Бақ аяқталудан бұрын жарияланған бір дерек көзінде бақта 12 метр биіктіктегі тоғыз қайың ағашы болатыны айтылған, бірақ 2010 жылы ол папоротниктер мен шөптерге алмастырылды.

New York Times кеңсесі

Times ғимаратының 2-ден 27-ші қабаттарына ие болды. Ғимараттың құрылымдық қабаттары аяқталған кеңсе қабаттарының астында орналасқан, ал Times конференц-залдарында перфорацияланған еден плиткалары қолданылды. Төбе фасадтың тік тіректерімен сәйкес келетін өлшемдегі плиткалардың торлы жүйесіне бөлінген. 2-ден 4-ші қабаттарда Times жаңалықтар бюросы орналасқан, ол подиумға дейін созылып, баққа қарап тұрады. Подиум Times веб-қызметкерлерін де орналастырды. Қызыл қоршаулары бар баспалдақтар жаңалықтар бюросының қабаттарын байланыстырады, ал люк жарықтандыру жұмыс орындарын жарықтандырады. Бұл кеңістіктердің көп бөлігін Gensler жобалаған. Заң фирмалары әдетте Times қолданған ашық жоспарды қажет етпегендіктен, Gensler жоғары қабаттардың еден тақтасының өлшемдерін сол кеңістікте көбірек адвокаттарды орналастыру үшін өзгертті. Фирманың басқарушы директоры Робин Клер Авианың айтуынша, бұл «жеткілікті терезесіз көптеген қосалқы аймақтардың пайда болуын болдырмау үшін» жасалды. 1905 жылы газет 42-ші көше мен Бродвейдегі Times Square-ге көшірілді. Жаңа штаб-пәтердің маңындағы аудан Лонгакер алаңынан Times Square деп өзгертілді. UDC-нің жоспарларының бірі – Порт Авторитеті Автобус Терминалының қарамағысында, 40-шы және 42-ші көшелер арасындағы Сегізінші авенюде киім-кешек сауда орталығын салу еді. Жобаны Нью-Йорк штаты мен қала үкіметінің өкілдерінен құралған Times Square-ді қайта дамыту корпорациясы аяқтауы тиіс болды. 1982 жылдың сәуір айында Дэвид Морс пен Ричард Рейнис сауда орталығын дамыту үшін таңдалды. Кейіннен штат пен қала жаңа даму тобын таңдау мәселесінде келіспеушілікке ұшырады, нәтижесінде қала 1983 жылдың тамызында серіктестіктен шықты. Штат пен қала сол жылдың қазан айында даму тобы мәселесінде келісімге келді, онда Tishman Speyer сауда орталығын дамытумен, Trammell Crow оны басқарумен, ал Equitable Life Assurance қаржыландырумен айналысатын болды. Kohn Pedersen Fox киім-кешек пен компьютерлік көрмелер үшін 20 қабаттан тұратын ғимаратты жобалады. Ғимарат әк тас пен граниттен жасалған қасбетке, 41-ші көшенің үстінен өтетін сағаты бар кең аркаға, Сегізінші авенюдегі аркалы кіреберістерге және төбесінде он пирамидасы бар павильондар жиынтығына ие болуы керек еді. 1987 жылы Kennedy Enterprises кішігірім сауда орталығын басқару үшін таңдалды. Chemical Bank 1989 жылы сауда орталығында кеңсе алатын мүмкіндікті қарастырған, бірақ кейіннен бас тартты. Нарықтың нашарлауына байланысты сауда орталығы жоспары ешқашан іске аспады.

The Times owned the 2nd to 27th stories Within the Times section of the building, the structural floor slabs are below the finished office floors. and perforated floor tiles are used in the Times conference rooms. The ceiling is divided into a grid of tiles measuring , aligned with the vertical mullions of the facade. The 2nd through 4th stories contain the Times newsroom, which extends into the podium and overlooks the garden. The podium also accommodated the Times web based staff. Stairs with red banisters connect the newsroom's stories, while a skylight illuminates the workspaces. The spaces were, for the most part, also designed by Gensler. Since law firms generally did not require the open plan layouts that the Times used, Gensler modified the upper stories' floor plate dimensions to accommodate more attorneys in the same space. According to the firm's managing principal Robin Klehr Avia, this was done "so you don't have a lot of support areas without enough windows". In 1905, the paper moved to One Times Square at 42nd Street and Broadway. The area surrounding the new headquarters was renamed from Longacre Square to Times Square. Among the UDC's plans was a garment merchandise mart on Eighth Avenue between 40th and 42nd Streets, opposite Port Authority Bus Terminal. The project was to be completed by the Times Square Redevelopment Corporation, comprising members of the New York state and city governments. David Morse and Richard Reinis were selected in April 1982 to develop the mart, Subsequently, the state and city disputed over the replacement development team, leading the city to withdraw from the partnership in August 1983. The state and city reached a compromise on the development team that October, wherein the mart would be developed by Tishman Speyer, operated by Trammell Crow, and funded by Equitable Life Assurance. Kohn Pedersen Fox designed a 20 story structure with for apparel and computer showrooms. The building would have a limestone and granite facade, a wide arch with a clock spanning 41st Street, arched entrances on Eighth Avenue, and a set of pavilions with ten pyramids on the roof. Kennedy Enterprises was selected to operate a smaller mart in 1987. Chemical Bank had considered occupying office space at the mart before withdrawing in 1989. The mart plan was never completed because of a weakened market.

Даму

1999 жылдың ортасына қарай, мемлекеттік және қалалық шенеуніктер сауда орталығының оңтүстік жартысына қатысты ұсыныстарды қарау туралы сұраныс дайындап жатыр. "The Times" газетінің бас компаниясы, New York Times Company, өз қызметін кеңейту қажеттігін айта отырып, кеңселік ғимарат салуды ұсынды. 1999 жылдың қазан айында "Таймс" газеті оның бас компаниясы осы учаске үшін келіссөздер жүргізіп жатқанын хабарлады. Бұл учаске батыстағы Порт Авторитеті Автобус Терминалының биіктігі төмен болуына байланысты жақсы көрінетін болса да, солтүстікке қарайғы дәстүрлі Таймс-сквер аймағы мен оңтүстікке қарайғы киім-кешек ауданының шеткі бұрышында орналасқан еді. Дегенмен, сәулетші Роберт А. М. Стерн жазғандай, New York Times Company бұл учаскенің шетте орналасқандығын артықшылық деп қарады. Жаңа учаске әдетте Таймс-сквердің құрамына жатпады, сондықтан The New Yorker журналының Пол Голдбергер бұл жоспардың "эмоционалдық мәнінен асып түсетін салдары бар" деді.

Құрылыс салушы мен сәулетшінің таңдалуы

The Times 2000 жылдың ақпан айында Сегізінші авенюдегі мұнараның құрылысын жүзеге асыру үшін Forest City Ratner компаниясын таңдады. Келесі айда The Times қала және штатпен келіссөздер бастады. The Times 75 миллион доллар және жылжымайтын мүлік салығынан үштен екі бөлігін жеңілдетуді қаласа, штат осы учаске үшін 125 миллион доллар талап етті, ал қала The Times толық салық төлеуін қалады. Тараптар 2000 жылдың маусым айында The Times 100 миллион доллар төлейтіні туралы міндеттемеге қол қойды. The Times жоспарланған мұнараның жартысын, екінші қабаттан 28-ші қабатқа дейінгі бір біртұтас бөлігін пайдалануға тиіс болды. Қалған кеңістікті Forest City басқаратын болды және оны кеңселерді жалға алуға бермекші. Сол кезде жақын маңда басқа да БАҚ штабтары салынып жатты, мысалы 57-ші көшедегі Hearst мұнарасы және Таймс-сквердегі 4-ші үйіңдегі Condé Nast ғимараты. Роберт А. М. Стерн, оның әріптесі Пол Уэлен және 42-ші көше даму жобасының Нареш Кападия мұнараның сәулеттік дизайндық конкурсына дайындалып, бірқатар ережелер жасады. Олар сондай-ақ Нью-Йорк қалалық жоспарлау комиссиясының төрағасы белгілеген идеалдарға сәйкес келетін модельді жасады. Дизайндық ережелер The Times газетінің архитектуралық сыншысы Герберт Мушэмптің мәлімдемесі қосылған 48 беттік бағдарлама түрінде жарық көрді. 2000 жылдың қыркүйегінде төрт сәулетші жаңа мұнараның дизайны бойынша ұсыныс берді: Ренцо Пиано, Норман Фостер, Сезар Пелли және Франк Гери мен Дэвид Чайлдстың серіктестігі. Пиано үлкен постаменттен көтерілетін тікбұрышты мұнараны ұсынды; Фостер жоғары қарай тікбұрышты үшбұрыш тәріздес мұнараны ұсынды; Пелли бірнеше қиықтармен шыны мұнараның жобасын жасады; ал Гери/Чайлдс серіктестігі фасадында шыны жапырақтары бар құрылымды жоспарлады. Соңында The Times 2000 жылдың қазанында Пианоның ұсынысын таңдады, ал 2001 жылдың ақпанында интерьерлік сәулетші ретінде Gensler компаниясын таңдады. The Times және Forest City Ratner жобаның шарттарын келісті, соның шеңберінде The Times 26,1 миллион доллар салық жеңілдігін алуға тиіс болды. Компания мемлекеттен 99 жылға 85,6 миллион долларға жерді жалға алды, бұл нарықтық құннан әлдеқайда төмен. Салық төлеу орнына төленетін сома учаскенің толық мүліктік салық бағасына тең болды. 2001 жылдың қыркүйегінде ESDC жоба бойынша қоғамдық тыңдау ұйымдастырды. Кейіннен болған 11 қыркүйек оқиғасынан кейін The Times жаңа штаб-пәтерге деген өзінің міндеттемесін қайта растады. Сол жылдың желтоқсан айында ESDC-ге учакедегі мүлікті жоюға рұқсат берілді. Егер сатып алу құны 85,6 миллион доллардан асса, қосымша шығындар салық төлеушілердің қаражаты есебінен өтеледі. Заң бойынша, ESDC бірінші кезекте жерді иелерінен сатып алуды ұсынуға тиіс, ал сот арқылы мүлікті алуды соңғы шара ретінде қолдануға тиіс. Пол Голдбергер бұл ғимараттың, 11 қыркүйек шабуылдарынан кейін ұсынылған Нью-Йорктегі ең ірі жоба екенін айта келе, "бұл жай ғана корпоративтік құрылыс болмағанда да көп назар аударатын еді" деп жазды. Барнеттке жер телімінде өз құрылысын салуды қалаған тағы бес меншік иесі қосылды. Сот процесі кезінде The Village Voice газеті салық төлеушілердің қаражаты The Times учаскесінің құнына тағы 79 миллион доллар қосуға тура келетіні туралы хабарлады. 2002 жылдың тамызында Нью-Йорк штатының судьясы Барнетт пен оның серіктеріне қарсы шешім шығарды. Келесі жылы штат учакедегі 55-ке жуық кәсіпорынды жойды. 2003 жылдың ақпанында АҚШ Жоғарғы соты жер иелерінің шағымын қараудан бас тартты. Сол жылдың қыркүйегінде штат учакені толық жинап алды және құрылысшылар қолданыстағы ғимараттарды бұзуға кірісті. Forest City және ING Real Estate 42 пайыздық жалға алу құқығына ие болды, ал The New York Times Company қалған 58 пайызға иелік етті.

The Times selected Forest City Ratner Companies as the developer for its Eighth Avenue tower in February 2000. The following month, the Times began negotiating with the city and state. The Times wanted to pay $75 million and a two thirds deduction in real estate taxes, but the state wanted $125 million for the site and the city wanted the Times to pay full taxes. The parties signed a nonbinding agreement in June 2000, wherein the Times agreed to pay $100 million. The Times was to occupy half of the planned tower, a single unit covering the second through 28th floors. The remainder of the space would be operated by Forest City and leased to office tenants. At the time, other media headquarters were being developed nearby, such as the Hearst Tower on 57th Street and the Condé Nast Building at 4 Times Square. Robert A. M. Stern, his colleague Paul Whalen, and Naresh Kapadia of the 42nd Street Development Project created a set of design guidelines in advance of an architectural design competition for the building. They also created a model conforming to ideals set by the chairman of the New York City Planning Commission. The design guidelines were printed in a 48 page program with a statement by Times architecture critic Herbert Muschamp. In September 2000, four architects submitted bids for the new tower's design: Renzo Piano, Norman Foster, César Pelli, and the partnership of Frank Gehry and David Childs. Piano called for a rectangular tower rising from a large podium; Foster proposed a right triangle tapering toward the top; Pelli outlined a glass tower with several chamfers; and the Gehry/Childs partnership planned a structure with billowing sheets of glass on the facade. Ultimately, the Times selected Piano's proposal in October 2000, and it selected Gensler as the interior architect in February 2001. The Times and Forest City Ratner negotiated terms of the project, in which the Times would receive $26.1 million in tax breaks. The company would lease the site from the state for $85.6 million over 99 years, considerably below market value. Its payment in lieu of taxes was equivalent to the site's full property tax assessments. In September 2001, the ESDC scheduled a public hearing for the project. Following the September 11 attacks, which occurred in the meantime, the Times reaffirmed its commitment to a new headquarters. That December, the ESDC was authorized to condemn the properties on the site. If the acquisition cost exceeded $85.6 million, the additional cost would be covered by taxpayer funds. By law, the ESDC first had to offer to buy the land from the owners, using the condemnation process only as a last resort. Paul Goldberger wrote that the building, the largest New York City development proposed since the September 11 attacks, "would have drawn plenty of attention even if it had been just another corporate box". Barnett was joined by five other owners who wanted to build their own structure on the land. During the lawsuit, The Village Voice reported that taxpayer funds would need to cover an additional $79 million of the Times site's cost. A New York state judge ruled against Barnett and his co plaintiffs in August 2002. Over the following year, the state evicted some 55 businesses on the site. The Supreme Court of the United States declined to hear a challenge brought by the landowners in February 2003. That September, the state had assembled the site and the developers started razing existing buildings. Forest City and ING Real Estate held a 42 percent leasehold stake while the New York Times Company owned the remaining 58 percent.

Қаржыландыру

2003 жылдың ортасында Forest City ғимарат құрылысын қаржыландыру үшін 11 қыркүйек оқиғасынан кейінгі қалпына келтіру жұмыстарына бөлінген, салықтан босатылған 400 миллион долларлық Liberty облигацияларын сұрап, мәлімдеме жасады. Forest City мұнараның өзінің бөлігін қаржыландыруға шамасы келмейтінін мәлімдеді. Бұл өтініш, сондай-ақ солтүстік-шығысқа қарай үш блок қашықтықта орналасқан Bank of America Tower үшін ұқсас өтініш, көпшіліктің сынына ұшырады. 2003 жылдың қазан айына қарай штаб-пәтер құрылысы бір жылға кейінге шегерілді. Forest City ғимараттың өзінің бөлігі үшін негізгі арендаторды таба алмады және Forest City мен штат және қала үкіметтері арасындағы Liberty облигациялары бойынша келіссөздер тоқтап қалды. ESDC басшысы Чарльз А. Гаргано Forest City-дің облигацияларға жасаған өтінішіне жағымсыз қарағандығы хабарланды. Егер 2004 жылы құрылыс басталғанға дейін қаржыландыру қамтамасыз етілмесе, жоба тоқтатылуы керек еді. GMAC 2004 жылдың шілдесінде жобаның құрылысын қаржыландыру үшін 320 миллион доллар бөлді. Times өкілдері сол жылдың ортасында жұмыстар басталатынын болжады. Сол қарашада Times өзінің ескі 229 West 43rd Street ғимаратын 175 миллион долларға Tishman Speyer компаниясына сатты, бірақ газет әзірге сол ғимаратта қалуды жоспарлады. Бұл, бұл жердің бұрынғы иелерінен сын-ескертпеулерге әкеп соқты, ал The Village Voice газеті сатудан түскен түсім "Times сұраған салық төлеушілердің ақшасының көп бөлігіне, тіпті барлығына да қажеттілікті жойды" деді. Forest City компаниясының атқарушы вице-президенті МэриЭнн Гилмартин бұл жоба Манхэттеннің батыс бөлігінің жаңғыруын аяқтайтынын айтты. Бірінші болат конструкциясы 2005 жылдың сәуірінде орнатыла бастады, ал 2005 жылдың қазанында болат құрылысы 400 фут биікке жетті. Сол кезде 11 бұрынғы жер иесінің 10-ы қала және штат үкіметтерінен қосымша өтемақы беруді сұрады, өйткені олардың жерлері нарықтық құннан әлдеқайда төмен бағада тартылып алынғанын мәлімдеді. Ал он бірінші жер иесімен келісімге қол жеткізілді. 2005 жылдың соңында негізді қалау рәсімі өтті. Жылжымайтын мүлік саласының сарапшылары керамикалық қабырға панельдерінің архитектуралық дизайны және Port Authority Bus Terminal-ына жақын орналасқан жердің арендаторлар үшін кемшілік болуы мүмкін екеніне күмән келтірді. 2006 жылдың наурызында құрылыс кезінде мұнарадан бір таған құлап, өтіп бара жатқан көліктің төбесін бүлдіріп, оның ішіндегілерді жеңіл жарақаттады. 2006 жылдың шілдесінде болаттан жасалған құрылым толық аяқталды, ал Osler, Hoskin & Harcourt заң фирмасы 36-шы және 37-ші қабаттарға келісімшарт жасады. 2006 жылдың тамызында Legg Mason инвестициялық компаниясы 45-тен 50-ші қабаттарға жалға алу келісіміне қол қойды, сондай-ақ 52-ші қабаттағы шатыр бағы мен конференц-орталықты дамытуға міндеттенді. Сонымен қатар Forest City ING компаниясының жер қабатындағы бөлшек сауда және жоғарғы қабаттардағы кеңселердегі үлесін сатып алу ниетін де жариялады. 2007 жылдың наурызында Goodwin Procter компаниясы 23-ші, 27-ші, 29-шы және 30-шы қабаттарды жалға алды. 38-ші қабатты сәуір айында корейлік Samoo Architects & Engineers архитектура фирмасы және JP Properties компаниясы иеленді. Келесі айда, 11 маусымда Times өзінің баспа қызметін 43-ші көшеден жаңа Сегізінші авенюдегі бас кеңсесіне көшірді. Times газетінің тілшісі Дэвид Дунлап Пиано жаңа ғимаратты "жеңіл, мөлдір және материалдық емес" деп сипаттағанын жазды, бұл "ескі үлгідегі газеттің" дәстүрлі имиджіне сәйкес келмейді. Жапондық Muji компаниясы 2008 жылдың мамыр айында базада дүкен ашты. Қалған төрт сауда орынды Dean & DeLuca азық-түлік дүкені, Inakaya жапондық мейрамханасы және жол бойындағы тақырыптық кафе жалға алды. Пиано бұл өзгерістерді қолдады. 2009 жылдың қаңтарына қарай Times өзі тұрып жатқан он тоғыз қабатты, 2-ші қабаттан 21-ші қабатқа дейін, W. P. Carey компаниясына 225 миллион долларға сату туралы келіссөздер жүргізді. Алғашында Times бұл қабаттарды жылына 24 миллион долларға 10 жылға қайта жалға алуға келісті. Қайта жалға алу келісімі 2009 жылдың наурыз айында аяқталды.

In mid 2003, Forest City announced it would request $400 million in tax free Liberty bonds, allocated for September 11 recovery efforts, to finance the building's construction. Forest City claimed it could not finance its portion of the tower. This request, along with a similar one for the Bank of America Tower three blocks northeast, received public criticism. By October 2003, the construction of the headquarters had been delayed by a year. Forest City had not been able to secure an anchor tenant for its portion of the building, and the Liberty bond negotiations between Forest City and the state and city governments had stalled. ESDC head Charles A. Gargano reportedly held an unfavorable view of Forest City's application for bonds. If financing could not be obtained before construction started in 2004, the project would have to be canceled. GMAC provided $320 million in construction funding for the project in July 2004. Times officials predicted that work would start in the middle of that year. That November, the Times sold its old 229 West 43rd Street building to Tishman Speyer for $175 million, though the paper planned to remain at that building for the time being. This prompted criticism from some of the site's former landowners, and The Village Voice said the proceeds from the sale "wiped out the need for much, if not all, of the taxpayer money the Times asked for". Forest City's executive vice president MaryAnne Gilmartin said the development would conclude a revitalization of the western extremities of Midtown Manhattan. The first steel was erected starting in April 2005, The steelwork had reached a height of 400 feet by October 2005. By then, ten of the eleven former landowners were requesting that the city and state governments give them additional compensation, as they alleged their land had been seized at well below market value. The eleventh landowner had been satisfied with a settlement. A groundbreaking ceremony took place in late 2005. Real estate industry executives also expressed uncertainty that architectural renderings of the ceramic curtain wall, and the site's location near the Port Authority Bus Terminal, would be a drawback for tenants. During construction, in March 2006, a rod fell from the tower and dented the roof of a passing car, slightly injuring its occupants. The steel superstructure was topped out during July 2006. while law firm Osler, Hoskin & Harcourt signed for the 36th and 37th stories. Investment firm Legg Mason signed a lease in August 2006 for the 45th to 50th stories, committing to develop the roof garden and a conference center on the 52nd story. Simultaneously, Forest City also announced its intention to buy ING's stake in the ground story retail and upper story office space. Goodwin Procter leased the 23rd through 27th, 29th, and 30th stories in March 2007. The 38th floor was taken that April by Korean architecture firm Samoo Architects & Engineers and developer JP Properties, The following month, on June 11, the Times shifted its publishing operations from 43rd Street to its new Eighth Avenue headquarters. Times reporter David W. Dunlap wrote that Piano had described the new building as having "lightness, transparency and immateriality", which intentionally did not fit the traditional image of the "old fashioned newspaper". The Japanese company Muji opened a store at the base during May 2008. The four other retail spaces were leased by grocery store Dean & DeLuca, Japanese restaurant Inakaya, and a roadside themed cafe. Piano supported the modifications, By January 2009, the Times was negotiating to sell the nineteen stories that it occupied, the 2nd through 21st stories, to W. P. Carey for $225 million. In exchange, the Times would lease back its floors for $24 million a year for 10 years. The leaseback was finalized in March 2009.

2010 жылдардан бүгінгі күнге дейін

44-қабаттың бір бөлігі 2010 жылы Kepos Capital компаниясына жалға берілді, олар бұл кеңістікті сегіз жыл бойы пайдаланды. 2013 жылдың соңына қарай Times ғимараттың 21-ші қабатын жалға беруді қалады, ол ғимараттың әлі де меншігінде болған жалғыз бөлігі еді. 2015 жылдың басында технологиялық компания Bounce Exchange Times газетінен 21-ші қабатты жалға алды, бұрын ол жерде сату және маркетинг бөлімі орналасқан болатын. 2016 жылдың желтоқсан айында Times кеңістікті пайдалану шығындарын үнемдеу үшін кем дегенде сегіз қабатты жалға беретінін хабарлады. Gensler кеңістікті қайта ұйымдастыру үшін шақырылды, соның ішінде бас директор мен баспагер сияқты жоғары лауазымды басшыларға тиесілі болған бірнеше бұрыш кеңселер алынып тасталды. Жалға берілген кеңістіктің жартысынан астамы, шамамен , бір жылдан сәл кейін Liquidnet қаржы компаниясына жалға берілді. 2018 жылдың соңында британдық аутсорсинг компаниясы Williams Lea Tag 10-шы қабаттағы кеңістікке 10 жылға жалға алу туралы келісім жасады. Covington & Burling та сол жылы 44-қабатқа дейін кеңейді. The Times 2018 жылдың ақпан айында ғимараттың жалға алу құқығын W. P. Carey-ден қайта сатып алатынын мәлімдеді. Forest City Ratner компаниясын сатып алған Brookfield Properties 2018 жылдың соңында ғимараттың бірінші қабатын және 28-ден 50-ге дейінгі қабаттардағы пәтерлерді 635 миллион долларға қайта қаржыландырды. Қарызды Deutsche Bank, Bank of America, Barclays Capital және Citi берді; ол 515 миллион долларлық коммерциялық ипотекамен қамтамасыз етілген қарыз және 120 миллион долларлық екінші деңгейдегі қарыздан тұрады. Сонымен қатар, шамамен 115 миллион доллар көлемінде аралық қарыз да берілді.

Сыни қабылдау

Пианоны Таймс ғимаратына таңдағанда, архитектура сыншысы Мартин Филлер бұл таңдауды «тығырықтан шығу жолы жоқ» деп бағалап, «Пианоның көптеген коммерциялық жұмыстары шынымен де нашар» деген пікірін білдірді. 11 қыркүйекке жасалған шабуылдардан кейін Мушамп: «Дүниежүзілік сауда орталығының архитектуралық кеңістігін толтырудың ең тиімді жолы – осы қаладағы прогрессивті архитектура тарихын қайта қарау болар» деп жазды, оған жоспарланған Таймс ғимараты мен Герст мұнарасы да кіретін. Times газетінің дизайн жазушысы Стивен Хеллер бұл шешімге көңілі толмады: «Пиано ғимараты үй емес, көрмелік нысан болады». 2002 жылдың басында Architecture журналы, Таймс-сквердегі басқа ғимараттарға тән жарқын жарнамалардың жетіспеуіне тоқталып: «Архитектор Таймс-скверге емес, Таймс газетіне сөйлеуді жөн көрді» деп жазды. New York Sun газетінің журналисі Джеймс Гарднер Таймс ғимаратын «жаман ғимарат» деп санамағанын, бірақ керамикалық панельдердің «заманауи архитектураның көп бөлігінде кездесетін, таза функционалдық көрінуге тырысатын әр түрлі безендіруге ұласып кеткенін» айтты. Ғимарат салынғаннан кейін Times газетінің архитектура сыншысы Николай Оруссов: «Көзқарасыңызға байланысты, Таймс ғимаратын ностальгияның терең сезімін білдіретін немесе газеттің болашағы белгісіз болған кездегі ең жоғары құндылықтарын қайта бекітетін нысан ретінде қарастыруға болады. Немесе, көбінесе, екеуінің де аралас нәрсесі» деп жазды. Architectural Record журналының авторы Сюзан Стивенс бұл ғимараттың «Нью-Йорктің әртүрлі архитектуралық ландшафтында өте қарапайым көрінеді» деп мәлімдеді. 2007 жылы Америка Архитекторлар Институтының «Американың сүйікті архитектурасы» тізімінде Нью-Йорк Таймс ғимараты АҚШ-тағы ең үздік 150 ғимараттың қатарына енді. Бұдан өзге, ғимарат 2009 жылы Америка Архитекторлар Институтының Құрмет сыйлығымен марапатталды.