Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландия Республикасындағы бұрынғы темір жол
Former Railway in Republic of Ireland
Уотерфорд және Трамор темір жолы (W&TR) – Ирландияның Уотерфорд графтығындағы темір жол, ол Уотерфорд қаласын және Трамор теңіз жағалауындағы қаласын байланыстырды. Темір жол ресми түрде 5 қыркүйек 1853 жылы ашылды және 7 қыркүйек 1853 жылы қалыпты жұмыс істеуге ашылды. Бұл желіде аралық станциялар болған жоқ, тек екі терминал станциясы болды және өмірінің бар сағатында Ирландия темір жол желісінің қалған бөлігінен толығымен оқшауланған күйде болды. Ол 31 желтоқсан 1960 жылы жабылды.
The Waterford and Tramore Railway (W&TR) was a railway in County Waterford, Ireland, that linked the city of Waterford and the seaside town of Tramore, a distance of The railway officially opened on 5 September 1853 and opened for normal business on 7 September 1853. The line had no intermediate stations, only the two termini, and was to remain completely isolated from the rest of the Irish railway network throughout its life. It closed on 31 December 1960.
Тарих
Құрылыс 1853 жылдың 10 ақпанында басталды, Уотерфорд қаласының кәсіпкерлік қауымдастығы 77 000 фунт стерлинг шығынды өтеді. Уильям Дарганның құрылыс компаниясы 1853 жылдың 2 қыркүйегіне дейін, жеті айдан да аз уақыт ішінде бір рельстік жолды аяқтады. Бұл үлкен жетістік болды, себебі Уотерфордтан тысқарыдағы жолдың бір бөлігі терең батпақты жерлермен және қамыстармен жабылған. Әр терминалда айналма платформа болды. Компания бірнеше жеңілдіктер мен саяхат ұсыныстарын жасады, олардың кейбіреулері Трамор курортының кеңеюімен байланысты болды. Бірге қонақ үй және пойызбен саяхаттау ұсынылды, түрлі діни ұйымдарға тегін жол берілді, ал Траморда үй салып жатқандар құрылыс материалдарын тегін тасымалдауға және бес жылға тегін саяхат жолдамасына ие болды. 1925 жылдың 1 қаңтарында Ұлы Оңтүстік Темір Жолы (GSR) құрылып, W&TR-ді өз ішіне қосты. 1944 жылдың 31 желтоқсанында GSR және Dublin United Transport Company бірігіп CIÉ құрды. 1952 жылы, арзан баға саясаты енгізілгеннен кейін, жол қозғалысы ең жоғары деңгейге жетіп, әр бағытта он төрт рейс орындалды. 1960 жылдың 27 қыркүйегінде CIÉ 31 желтоқсанда жолды жабылатынын және оны автобус қызметімен алмастыратынын хабарлады. Наразылық акцияларынан қашу үшін соңғы ресми пойыз жүрмеді. Соңғы пойыздар сағат 13:25-те Уотерфордтан және сағат 14:10-да Трамордан шықты. 1961 жылдың бірінші жартысында барлық рельстер алынып, Дублин металл фирмасымен металл тескілеріне жіберілді, ал ұйымдық тіреулер жағалау эрозиясына қарсы қорғаныс құрылысына сатылды. Жергілікті халықта рельстер Нигерияға жіберілетіні туралы әңгіме тарады. Осындай жалған ақпарат сол кезде көптеген теміржолдардың жабылуына орай тарады. Теміржолдың қалған аздаған іздерінің бірі – Трамор станциясының ғимараты, ол көп жылдар бойы қараусыз қалғаннан кейін қазір Уотерфорд округі кеңесінің меншігінде.
Construction began on 10 February 1853, the Waterford business community meeting the £77,000 cost. William Dargan's construction company completed the single track line by 2 September 1853, less than seven months. This was a considerable achievement as a section of line outside Waterford ran over deep bog covered with bulrushes. Each terminus included a turntable. The Company offered a number of concessions and travel offers, some of which were related to the expansion of the resort of Tramore. A combined Hotel and rail travel was offered, free travel was offered to various religious orders, and house builders in Tramore could have their building materials transported for free and they were also entitled to a free travel pass for five years. On 1 January 1925 the Great Southern Railways (GSR) was formed and absorbed the W&TR. On 31 December 1944 the GSR and Dublin United Transport Company merged to form CIÉ. Traffic reach a peak in 1952 with fourteen services each way following introduction of a cheaper fares policy. On 27 September 1960 CIÉ announced that it would close the line on 31 December and replace it with a bus service. To avoid demonstrations, the last scheduled train did not run. The final trains run were the 13:25 from Waterford and the 14:10 from Tramore. In the first half of 1961 all the tracks were lifted and the rails scrapped by a Dublin scrap firm with the sleepers were sold for use in defences against coastal erosion. Locally it was rumoured that the tracks were to be shipped to Nigeria. Similar false rumours attended many railway closures at the time. One of the few remaining traces of the railway is Tramore station house, which after lying derelict for many years is now owned by Waterford County Council.
Бағыт
Уотерфорд және Трамор темір жолы – Ирландиядағы басқа ешбір желіге қосылмаған жалғыз кең табанды темір жол болды. W&TR – Уотерфорд қаласына қызмет көрсеткен бес темір жолдың бірі. Қалғандары: Дублин және Оңтүстік-Шығыс темір жолы; Уотерфорд және Орталық Ирландия темір жолы; Уотерфорд, Дунгарван және Лисмор темір жолы; және Уотерфорд, Лимерик және Батыс темір жолы. Соңғы үш темір жол жиырмасыншы ғасырдың басында Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолына қосылды. Тек W&TR ғана Суир өзенінің солтүстік-шығысындағы негізгі стансаны пайдаланбады, алайда Уотерфорд, Дунгарван және Лисмор темір жолының бастапқы терминалы да Суирдің оңтүстігінде орналасқан еді.
The Waterford and Tramore Railway was the only broad gauge line in Ireland that was not connected to any other. The W&TR was one of five railways that served Waterford. The others were: the Dublin and South Eastern Railway; the Waterford and Central Ireland Railway; the Waterford, Dungarvan and Lismore Railway; and the Waterford, Limerick and Western Railway. The latter three were absorbed into the Great Southern and Western Railway by just after the turn of the twentieth century. Only the W&TR was never to use the main station to the north east of the River Suir, though the Waterford, Dungarvan and Lismore's initial terminus was also to the south of the Suir.
Жылжымалы құрам
Темір жол бастапқыда 1855 жылы Уильям Фэрберн және Ұлдар компаниясы жасаған 1 және 2 нөмірлі екі 2-2-2 танк локомотивтерімен жұмыс істеді. Кейіннен тағы бірнеше локомотивтер қосылды. 2-ші локомотив 1928 жылы жаратылды. 1-ші локомотив 1936 жылға дейін қызметте болды, содан кейін рельстен шығып, жартастың төменгі бөлігіне құлап, сол жерде бөлшектелді. Оған дейін негізгі темір жол желісінен W&T-ге бірнеше локомотивтер әкелінді. 1-ші локомотив өзінің соңғы күнін күткенде, ол Британ аралдарында тұрақты қызметте болған жалғыз жетекші дөңгелекті локомотив болды. 1955 жылдан бастап CIÉ 2600 кластың 2657, 2658 және 2659 нөмірлі дизельді вагондары осы желіге арналды, олар екінші сыныпқа бейімделді және дәретханасы болмады, бұл шамамен 100 орынға мүмкіндік берді. Олар енгізілген кезде және желі жабылған кезде Уотерфордтан автомобильмен тасымалданды.
The railway was initially worked with two 2 2 2 tank locomotives built by William Fairbairn & Sons in 1855, numbered 1 and 2. Several other locomotives were added later. No. 2 was scrapped in 1928. No. 1 remained in service until 1936 when it was derailed and plunged down an embankment, and cut up on the site. By then several other locomotives had been brought to the W&T from the main railway network. When No. 1 met with its end, It was then the last locomotive with single driving wheels in regular traffic in the British Isles. From 1955 CIÉ 2600 Class diesel railcars Nos. 2657, 2658 and 2659 were dedicated to the line, being adapted to have second class and no toilet facilities giving a capacity of nearly 100. They were moved from Waterford by road when introduced and upon line closure.