Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ақын және драматург (1880–1966)
American poet and playwright (1880–1966)
Джорджия Бланш Дуглас Камп Джонсон, көбінесе Джорджия Дуглас Джонсон (10 қыркүйек 1880 – 15 мамыр 1966) деп танылатын, ақын және драматург болған. Ол алғашқы афроамерикалық әйел драматургтардың бірі (анасының тегі басқа дереккөздерде Джексон деп көрсетілген). Оның ата-анасының екеуі де аралас текті болған, анасы афроамерикалық және үндістердің мұрагері, ал әкесі афроамерикалық және ағылшын тегінен шыққан. Дуглас пен Джонсонтың Генри Линкольн Джонсон кіші және Питер Дуглас Джонсон (1957 жылы қайтыс болған) есімді екі ұлы болды. 1910 жылы олар Вашингтонға көшіп келді, себебі оның күйеуі Колумбия округінің мүлікті тіркеушісі болып тағайындалды, бұл республикалық президент Уильям Говард Тафттың саяси қолдау лауазымы еді. Қаланың әйгілі азаматтары арасында белсенді мәдени өмір болғанымен, ол Дугласты қызықтырған Нью-Йорктің Гарлем әдеби орталығынан қашық жатқан. Дугластың отбасылық өміріне оның жазуға деген құштарлығы әсер еткен, өйткені күйеуі оның әдебиетке деген ынтасын қолдамады, оның орнына поэзия жариялаудың орнына үй шаруашылығына көбірек уақыт бөлгенін қалады. Бірақ ол кейіннен оған арнаған "Әйел жүрегі" (1918) және "Бронза" (1922) өлеңдері әдеби сапасымен жоғары бағаланды.
Georgia Blanche Douglas Camp Johnson, better known as Georgia Douglas Johnson (September 10, 1880 – May 15, 1966), was a poet and playwright. She was one of the earliest female African American playwrights, (her mother's last name is listed in other sources as Jackson). Both parents were of mixed ancestry, with her mother having African American and Native American heritage, and her father of African American and English heritage. Douglas and Johnson had two sons, Henry Lincoln Johnson, Jr., and Peter Douglas Johnson (d. 1957). In 1910, they moved to Washington, DC, as her husband had been appointed as Recorder of Deeds for the District of Columbia, a political patronage position under Republican President William Howard Taft. While the city had an active cultural life among the elite people of color, it was far from the Harlem literary center of New York, to which Douglas became attracted. Douglas' marital life was affected by her writing ambition, for her husband was not supportive of her literary passion, insisting that she devote more time to becoming a homemaker than on publishing poetry. But she later dedicated two poems to him, "The Heart of a Woman" (1918) and "Bronze" (1922), which were praised for their literary quality.
Мансап
Джонсон отбасы 1910 жылы Вашингтон қаласына көшкеннен кейін,
After the Johnson family moved to Washington, D. C., in 1910,
оның өлеңдері В.Э.Б. Дю Буа негіздеген және басқарған NAACP журналында, "The Crisis" басылымында бірнеше рет жарияланды. "Арманға шақыру" 1920 жылдың қаңтарында, "Қазына" 1922 жылдың шілдесінде, ал "Көздеріңе" 1924 жылдың қарашасында жарық көрді. 1920 жылдары Дуглас Джонсон өлең оқу үшін көп саяхат жасады. 1925 жылы күйеуі қайтыс болды, ол 45 жасында жесір қалды. Ол екі ұлын өзі тәрбиелеуге мәжбүр болды. Ол көп жыл бойы оларды қаржылық тұрғыдан қолдау үшін күресті, кейде әйелдерге берілетін кеңсе жұмыстарын істеді. Бірақ марқұм күйеуінің адалдығы мен саяси қызметіне деген құрмет ретінде республикалық президент Кальвин Кулидж Дуглас Джонсонды Еңбек министрлігінің саяси тағайындалған келісім комиссары қызметіне тағайындады. 1934 жылы Франклин Д. Рузвельттің демократиялық әкімшілігі кезінде ол осы саяси тағайындалған қызметінен айырылды. Ол уақытша кеңсе жұмысымен өзін-өзі қамтамасыз етуге қайта оралды. Джонсонның әдеби жетістігі оның Франсис Эллен Уоткинс Харперден кейін поэзиясы үшін ұлттық деңгейде танылған алғашқы афроамерикандық әйел болуына әкелді. 1962 жылы ол өзінің соңғы өлеңдер жинағын, "Дүниемді бөлісейін" деп жариялады.
Her poems were published in several issues of The Crisis, the journal of the NAACP that was founded and edited by W. E. B. Du Bois. "Calling Dreams" was published in January 1920, "Treasure" in July 1922, and "To Your Eyes" in November 1924. During the 1920s, Douglas Johnson traveled extensively to give poetry readings. In 1925 her husband died, and she was widowed at the age of 45. She had to rear their two teenage sons by herself. For years she struggled to support them financially, sometimes taking the clerical jobs generally available to women. But as a gesture to her late husband's loyalty and political service, Republican President Calvin Coolidge appointed Douglas Johnson as the Commissioner of Conciliation, a political appointee position within the Department of Labor. In 1934, during the Democratic administration of Franklin D. Roosevelt, she lost this political appointee job. She returned to supporting herself with temporary clerical work. Johnson's literary success resulted in her becoming the first African American woman to get national notice for her poetry since Frances Ellen Watkins Harper. In 1962 she published her last poetry collection, Share My World.
Әйелдің жүрегі
Джонсон "Аял жүрегі" (1918) жинағындағы өлеңдерімен кеңінен танылды. Ол оқшаулану, жалғыздық, күйзеліс, махаббат және сол дәуірде әйел болу рөлі сияқты әйелдерге қатысты тақырыптарды зерттейді. Бұл жинақта аналық сезімдерге арналған өлеңдер де бар.
Johnson was well recognized for her poems collected in The Heart of a Woman (1918). She explores themes for women such as isolation, loneliness, pain, love and the role of being a woman during this time. Other poems in this collection consist of motherly concerns.
Пьесалары
Джонсон ұлттық қара театр қозғалысының белгілі бір тұлғасы болды және ХХ ғасырдың басында маңызды "мәдени демеуші" ретінде танылды, ол қара театрдың келесі буыны мен білім берудің дамуын қалыптастырған зиялылар мен суретшілерді біріктіріп, оларға шабыт берді (16). "Плюмз" – басты кейіпкер Шаритидің, оның нәресте қызының өліміне байланысты туындаған қиын жағдайды көрсететін халық драмасы. Ол дәрігерге ақша жинаған, бірақ өзі және оның сенімді серігі Тильда медициналық көмектің сәтті болатынына сенімсіздікпен қарады. Оның ниеті – қызына қанаттар, безендірулер және басқа да сәнді әшекейлермен жасалған әсем жерлеу рәсімін өткізу. Бірақ Шарити шешім қабылдамас бұрын, оның қызы қайтыс болады. Джонсон Ален Локктың "Негр өмірінің пьесалары: Туған американдық драманың деректер жинағы" антологиясында жарияланған санаулы әйелдердің бірі болды. Оның көптеген пьесалары жоғалып кеткенімен, Джонсонның 10 пьесасының қолжазбалары академиялық институттардың кітапханаларында сақтаулы. Джонсон сондай-ақ Линчқа қарсы жазушылар лигасының мүшесі болды, оның құрамында Каунти Каллен, Джеймс Уэлдон Джонсон, Джесси Фаусет және Ален Локк болды. Ұйым линчқа қарсы федералдық заң қабылдауды талап етті. Джорджия Дуглас Джонсонның 1461 S Street NW мекенжайындағы үйі кейін S Street Salon деп аталды. Салон Гарлем эпохасы кезінде Вашингтондағы жазушылардың бас қосып, әңгімелесетін орны болды. Джонсонның S Street салоны афроамерикандық суретшілерге кездесуге, араласуға, туындыларын талқылауға және идеялармен бөлісуге мүмкіндік беру арқылы шығармашылықты дамытуға және қолдау көрсетуге көмектесті. Акаша Глория Халлдың сөзіне сүйенсек, Джонсонның қара терілі суретшілерге шығармашылықтарын дамытуға орын жасауы, оның Гарлемнен тыс жерде жұмыс істегендігі және қалааралық байланыстарға сенімділік тудырғандығы қозғалысты ұлттық деңгейге көтерді. Джонсон үйін саяхаттап жүрген достары үшін "Жарты жол үйі" деп атады, онда олар "саясат және жеке пікірлерді ашық талқылай алатын" және қаражаты мен тұрақты мекені жоқ адамдарға есік ашық болды. Олар "Сенбілік түндер" деп танылды.
Johnson was a well known figure in the national black theatre movement and was an important "cultural sponsor" in the early twentieth century, assembling and inspiring the intellectuals and artists who generated the next group of black theatre and rising education (16). Plumes is a folk drama that relates the dilemma of Charity, the main character, whose baby daughter is dying. She has saved up money for the doctor, but also she and her confidante Tilde don't believe the medical care would be successful. She has in mind an extravagant funeral for her daughter instead with plumes, hacks, and other fancy trimmings. Before Charity makes a decision, her daughter dies. Johnson was one of the only women whose work was published in Alain Locke's anthology Plays of Negro Life: A Source Book of Native American Drama. Although several of her plays are lost, Johnson's typescripts for 10 of her plays are in collections in academic institutions. Johnson was also a member of the Writers League Against Lynching, which included Countée Cullen, James Weldon Johnson, Jessie Fauset, and Alain Locke. The organization sought a federal anti lynching bill. Georgia Douglas Johnson's house at 1461 S Street NW would later become known as the S Street Salon. The salon was a meeting place for writers in Washington, D. C., during the Harlem Renaissance. Johnson's S Street Salon helped to nurture and sustain creativity by providing a place for African American artists to meet, socialize, discuss their work, and exchange ideas. According to Akasha Gloria Hull, Johnson's role in creating a place for black artists to nurture their creativity made the movement a national one because she worked outside of Harlem and therefore made a trust for intercity connections. Johnson called her home the "Half Way House" for friends traveling, and a place where they "could freely discuss politics and personal opinions" and where those with no money and no place to stay would be welcome. They became known as the "Saturday Nighters."
Апталық баған
1926-1932 жылдары ол әңгімелер жазды, хат клубын ашты және "Жай ғана философия" деген апталық газет бағанын шығарды. Бұл баған 20 түрлі газетте, оның ішінде New York News, Chicago Defender, Philadelphia Tribune және Pittsburgh Courier газеттерінде 1926 жылдан 1932 жылға дейін жарияланды. Ол жазған тақырыптардың кейбіреуі оқырмандары үшін шабыттандыратын және рухани мазмұнды болды, мысалы, "Сезім", "Тартымды тұлға" және "Еңбектің құндылығы". Оның кейбір туындылары Ұлы экономикалық дағдарыстың ауыр тиындарымен күресуге адамдарға көмектесетіні белгілі болды.
Between 1926 and 1932, she wrote short stories, started a letter club, and published a weekly newspaper column called "Homely Philosophy". The column was published in 20 different newspapers, including the New York News, Chicago Defender, Philadelphia Tribune, and Pittsburgh Courier and ran from 1926 to 1932. Some of the topics she wrote on were considered inspirational and spiritual for her audience, such as "Hunch", "Magnetic Personality", and "The Blessing of Work." Some of her work was known to help people cope with the hardships of the Great Depression.
Мұра мен құрмет
Өмір бойы Джонсон 200 өлең, 28 пьеса және 31 әңгіме жазды. 1962 жылы ол өзінің соңғы өлеңдер жинағын жариялады, ол "Менің әлемімді бөлісейік" деп аталды, ондағы өлеңдер барлық адамға деген махаббат пен кешірім туралы ойлармен толы, сонымен қатар ол өмірі бойы қаншалықты даналыққа ие болғанын көрсетеді. 1965 жылы Атланта университеті Дугласқа әдебиет бойынша құрметті докторлық дәрежесін берді, оны "қасіретті әндерді сезімталдықпен орындайтын, еркектер басым билік құрған әлемдегі нәсілдік қысымның қуаныштары, қайғылары, шектеулері мен көңілсіздіктері бар қара нәсілді әйелдің жүрегін адал түсіндіретін, ақталмаған армандарды армандайтын" деп мақтады. Ол 1966 жылы Вашингтон қаласында қайтыс болғанда, оның әпкесі, драматург және S Street Salon-ның бұрынғы қатысушысы төсегінің басында отырып, қолын сипап, "Ақын Джорджия Дуглас Джонсон" деп қайталап айтты.
Throughout her life, Johnson had written 200 poems, 28 plays and 31 short stories. In 1962, she published her last poetry book, entitled Share My World, the poems in which reflect on love towards all people and forgiveness, showing how much wisdom she has gained throughout her entire life. In 1965, Atlanta University presented Douglas with an honorary doctorate of literature, praising her as a "sensitive singer of sad songs; faithful interpreter of the feminine heart of a Negro with its joys, sorrows, limitations and frustrations of racial oppression in a male dominated world; dreamer of broken dreams ". When she died in Washington, D. C., in 1966, one of her sister playwrights and a former participant of the S Street Salon, sat by her bedside "stroking her hand and repeating the words, 'Poet Georgia Douglas Johnson.