Кіріспе

Фифтегі сәулеттік құрылым, Шотландия, Ұлыбритания. Сифилд мұнарасы – Шотландиядағы Фиф аймағының Солтүстік теңіз жағалауындағы қираған қамал. Бұл ескерткіш "Орта ғасырлық мұнара үйі" деп те аталады. Мұнара Фиф жағалау жолының бойында орналасқан.

Тарих

16 ғасырда (шамамен 1542 жылы) салынған Сифилд мұнарасы Шотландияның Фиф аймағындағы Кингхорн мен Кирккалди арасында орналасқан. Сифилд және Маркинш жерлері 1443 жылы Шотландия королі Джеймс II Роберт Мултрареге берілген. Жерлер мен мұнара 1631 жылға дейін Мултрей (немесе отбасы аты кейін Мултри аталған) отбасының меншігінде болды, содан кейін жерлер Глазго архиепископы Джеймс Лоға сатылды. 1632 жылы Лоу қайтыс болғаннан кейін мұнара әртүрлі иелерге өтті. Мефвен отбасы мұнараның соңғы белгілі иелері болды. Оның соңғы иесі – Райттен Мефвен болды, ол 1733 жылы мұнараны тастап кетті, нәтижесінде ол құлдырап, ақырында қирады. Салынған мұнараның биіктігі бес қабатқа жететін, қабырғалары 5 фут (2 метр) қалыңдықпен, ішкі өлшемдері 20 фут (6 метр) х 14 фут (4 метр) болатын деп есептеледі. Ол жергілікті қызыл құмтастан "L" тәрізді құрылыммен салынған. Мұнараның бірінші қабатында сақтауға арналған жертөле, ал екінші қабатында үлкен зал болған. Жоғарғы қабаттарда лордтардың тұрғын үйі орналасқан. 1774 жылғы жоспарда мұнараның батысындағы қоршауда орналасқан нан пісіретін пеш, сыра қайнататын завод және ат қоралары сияқты қосымша ғимараттар көрсетілген. Бұл ғимараттар әдетте бармкин (қоршау қабырғасы) арқылы қорғалған, бірақ өкінішке орай, жағалау эрозиясының салдарынан оның кез келген іздері жоғалып кеткен. Бүгінгі күні қираған мұнараның тек қабырғасы ғана қалды. 2013 жылдың қаңтар айында болған дауылдан кейін мұнараның солтүстік-батыс бұрышының маңызды бөлігі құлады.

Тізімге енгізілген ескерткіш

1973 және 2015 жылдар аралығында мұнараның қалдықтары Historic Scotland ұйымының B санатты ескерткіш тізіміне енгізілді. 2015 жылы мұнара B санаттан шығарылды, себебі 2003 жылдан бері мұнара және оны қоршаған аумақ (1937 жылдан бері қорғалатын мәдени ескерткіш) бірыңғай мәдени ескерткіш ретінде жарияланды.