Электрондық музыканың шебері: Эндрю Льюис және оның шығармашылығы
Andrew Lewis (composer)
Эндрю Льюис – британдық композитор, электроакустикалық музыканың шебері. BEAST тобының мүшесі, Bangor университетінде профессор. Музыка туралы көбірек біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық композитор Эндрю Льюис (14 мамыр 1963 жылы Ноттингемширдегі Саттон-ин-Эшфилд қаласында туған) – британ композиторы. Ол негізінен акузмалық музыкасымен, яғни тек динамиктер арқылы ғана естілетін электроакустикалық музыкасымен танымал, сонымен қатар камералық және оркестрлік музыка жазады.
British composer
Andrew Lewis (born in Sutton in Ashfield, Nottinghamshire on 14 May 1963) is a British composer known mainly for his acousmatic music, that is, electroacoustic music heard only over loudspeakers, though he also composes some chamber and orchestral music.
Білім
Ол Англиядағы Бирмингем университетінде алдымен 1981-84 жылдары бакалавр, содан кейін Джонти Харрисонмен композиция мамандығы бойынша аспирантурада оқыды. Осы кезеңде ол BEAST тобының алғашқы мүшелерінің бірі болды және Харрисонның жетекшілігімен Ұлыбритания бойынша электроакустикалық музыканы орындады. 1992 жылы докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін, ол 1992-1993 жылдары Суррей университетінің (Англия) Музыка факультетінде қысқа уақыт жұмыс істеді, содан кейін Бангор университетінде (Уэльс) лекциятор болып жұмысқа орналасты. Қазіргі таңда ол онда музыка профессоры болып жұмыс істеп қана қоймай, электроакустикалық музыка студиясы мен Electroacoustic WALES жұмысын да басқарады, олар электроакустикалық және акусматикалық музыка орындайды.
He studied music at the University of Birmingham in England, first as an undergraduate (1981–84), then as a postgraduate studying composition with Jonty Harrison. It was during this time that he became one of the original members of BEAST, performing electroacoustic music throughout the United Kingdom under Harrison's direction. After gaining a PhD in 1992 he worked briefly in the Music department at the University of Surrey (England) (1992–93) before becoming lecturer at the Bangor University (Wales). He is currently a Professor of music there, as well as directing the work of the Electroacoustic Music Studios and Electroacoustic WALES, which performs electroacoustic and acousmatic music.
Музыка
Оның акустикалық музыкасының көп бөлігі көрінбейтін және танылмайтын дыбыстардың абстракциясына қызығушылық танытады, бұл тәсіл әсіресе Arrivals (1987) және Time and Fire (1991) сияқты ертерек туындыларында айқын байқалады. Дегенмен, Scherzo (1992) композициясымен бірге танымал дыбыстардың анекдоттық және көрнекілік мүмкіндіктеріне қатысты алаңдаушылық пайда бола бастады, ал оның кейінгі жұмыстарының көп бөлігі осы екі тәсіл арасындағы кернеулерді пайдаланады. Уэльске қоныстанғаннан бері оның музыкасындағы бейнелердің көп бөлігі ол тұрып, жұмыс істейтін аймақтың ландшафтына байланысты. Ascent (1994) Сноудония тауларының қаһарлы табиғатын бейнелейді, бұл туынды 1975 және 2005 жылдар аралығындағы Бурж электроакустикалық музыка конкурсының ең танымал жүлдегерлерінің бірі ретінде «Euphonie d’Or» сыйлығына ие болды. Four Anglesey Beaches (Penmon Point; Cable Bay; Benllech Shells; Llanddwyn Skies) (1999–2003) циклдық туындысы аймақтың теңіз және жағажайлық жерлерін шабыт көзі етіп алады. «Skyline» (2016) қара торғайдың әнін пайдаланса, «Two Lakes» (2022) және «Three Storms» (2023) климаттық өзгерістердің дыбысталған деректерін қолданады. Льюистің соңғы жұмыстары оркестрлер мен ансамбльдерге арналған музыканы қамтиды, бірақ дыбыстың материалдық сипатына қатысты акустикалық қызығушылық сақталады: Eclipse (оркестр, 2004) Эльгар Хоуарттың жетекшілігімен алғаш рет орындалды, ал сол жылы Tempo Reale (скрипкалық квартет, 2004) Сэр Питер Максвелл Дэвис таңдауымен Лондондағы Вигмор залында орындалды. Fern Hill (оркестр және электроника, 2014) оркестрді Дилан Томас өлеңін оқыған жазбалармен үйлестіреді, ал Lebenslieder (оркестр және электроника, 2017) деменциямен ауыратын адамдармен жасалған сұхбаттарды пайдаланып, ұқсас тәсілді қолданады. In Memory (оркестр және электроника, 2021) BBC Radio 3 тапсырысы болып табылады және ақысыз күтім көрсететін туыстармен сұхбаттар арқылы деменцияны зерттейді. Электроакустикалық музыканы талдауға қатысты жазбалар бар, атап айтқанда «Жаңа музыка зерттеулері журналындағы» «Франсис Домонттың Novars» және «Денис Смоллидің Vortex» туындысы бойынша «Spectromorphology, motion and meta motion» мақаласы «Polychrome Portrait No. 15» журналында жарияланған.
Much of his acousmatic music displays an interest in the abstraction of unseen and unrecognisable sounds, an approach particularly strongly evident in earlier works such as Arrivals (1987) and Time and Fire (1991). However, with the composition of Scherzo (1992) a parallel concern with the anecdotal and pictorial possibilities of recognisable sounds began to emerge, and much of his subsequent work plays on the tensions between these two approaches. Since moving to Wales, much of the evocation of image in his music relates to the landscape of the area in which he lives and works. Ascent (1994) evokes the wildness of the mountain landscape of Snowdonia, which was awarded a ‘Euphonie d’Or’ by the Bourges electroacoustic music competition, as one of the most notable former prizewinning works between 1975 and 2005. The cycle of works Four Anglesey Beaches (Penmon Point; Cable Bay; Benllech Shells; Llanddwyn Skies) (1999 2003) takes as its inspiration the seascapes and coastal locations of the area. 'Skyline' (2016) uses the sound of a blackbird's song, while 'Two Lakes' (2022) and 'Three Storms' (2023) use sonified climate change data. Lewis's more recent work includes more music for orchestras and ensembles, though an acousmatic concern with the materiality of sound remains: Eclipse (orchestra, 2004) was premiered under Elgar Howarth, while in the same year Tempo Reale (string quartet, 2004) was chosen by Sir Peter Maxwell Davies for a performance in London's Wigmore Hall. Fern Hill (orchestra and electronics, 2014) combines the orchestra with recordings of Dylan Thomas reciting his poem of the same name, and Lebenslieder (orchestra and electronics, 2017) takes a similar approach using recordings of interviews with people with dementia. In Memory (orchestra and electronics, 2021) was a BBC Radio 3 commission, and also explores dementia, using interviews with unpaid family carers. Some writings on the analysis of electroacoustic music exist, in particular ‘Francis Dhomont’s Novars’ in Journal of New Music Research, and ‘Spectromorphology, motion and meta motion in Denis Smalley’s Vortex’ in Polychrome Portrait No. 15.