Кіріспе
Тасманиялық падемелон (Thylogale billardierii), сондай-ақ қызыл ішті падемелон немесе қызыл құрсақты падемелон деп те аталады, Тасманияда табылған падемелонның жалғыз түрі және бұрын Оңтүстік-Шығыс Австралияның барлық аймақтарында кездесетін еді. Бұл падемелонның жүні солтүстік Австралия мен Папуа-Жаңа Гвинеяда қоныстанған туыстарына қарағанда қалың және бұталырақ болып дамыған. Ғылыми атауы 1792 жылы Ван Димен жеріне жасалған экспедиция кезінде алғашқы үлгісін жинаған Ж.Ж. Лабильярді құрметіне берілген. Еркектердің салмағы шамамен 10-12 кг, ұзындығы құйрығын қоса алғанда шамамен 1 метрдей болады және олар әйелдерге қарағанда айтарлықтай ірі, олардың орташа салмағы 6-8 кг шамасында.
The Tasmanian pademelon (Thylogale billardierii), also known as the rufous bellied pademelon or red bellied pademelon, is the sole species of pademelon found in Tasmania, and was formerly found throughout southeastern Australia. This pademelon has developed heavier and bushier fur than its northern relatives, which inhabit northern Australia and Papua New Guinea. The scientific name honours J. J. H. Labillardier, who collected the first specimen on an expedition to what was then Van Diemen's Land in 1792. Males reach around in weight, in length including the tail, and are considerably larger than the females, which average .
Таралуы және мекендейтін ортасы
Падемелондар Тасманияның құрлық бөлігінде көптеп және кеңінен таралған, сондай-ақ жақын орналасқан Кинг және Фурно аралдарында да кездеседі. Бұл түр 19 ғасырда Австралия құрлығында жойылып қалған. Бұрын тайлациннің қорегінің бір бөлігі болған Тасмания падемелоны бүгінде де аралдың басқа жыртқыштарының шабуылына ұшырайды, олардың ішінде Тасмания шайтаны, кволл және бүркіттер бар. Дегенмен, олар осылайша көптеп көбейгендіктен кейде (басқа валлабилермен бірге) малмен шөп үшін бәсекелестікті азайту мақсатында қырылады. Тасмания падемелонына аң аулауға рұқсат етілген, оның терісінің белгілі бір экономикалық құндылығы бар және еті дәмді.
Мінез-құлық
Падемелон – жалғыз тіршілік ететін, түнгі жануар, күндіз қалың өсімдіктерде жасырынады. Күн батқаннан кейін, олар ашық жерлерге шығып жем жейді. Еркектер үстемдік үшін ритуалдық айқастар өткізеді; бұл айқастар кенгурулардағы "бокс" сияқты, басқа макроподидтерге де тән. Жұбыну ұзаққа созылуы мүмкін, бірнеше рет қайталанып, жануарлар әр реттен кейін 15 минутқа дейін демалады. Анасы үлкен баласын кісеннен шығарғаннан кейін де күтіп жатыр, сонымен қатар екінші баласын да дүниеге әкеледі, әдетте жылына 1,3 бала туады.