Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грек-ирланд жазушысы (1850–1904)
Greek Irish writer (1850–1904)
Якумо Койдзуми (小泉 八雲), туған аты Патрик Лафкадио Херн (Πατρίκιος Λευκάδιος Χέρν), грек-ирланд жазушысы, аудармашы және мұғалім. Ол Жапония мәдениеті мен әдебиетін Батысқа таныстырды. Оның жазбалары жапон мәдениетіне, әсіресе, «Квайдан: Аңыздар және керемет оқиғалар» сияқты аңыздар мен әуесқойлардың әңгімелеріне ерекше көңіл бөлді. Жапонияға көшіп, жапон азаматы болғанға дейін ол АҚШ-та журналист болып жұмыс істеді, көбінесе Цинциннати және Нью-Орлеан қалаларында. Оның Нью-Орлеан туралы жазған еңбектері, онда он жыл бойы тұрғаны туралы мәліметтер де кеңінен танымал. Херн Грекияның Лефкада аралында дүниеге келді. Күрделі қақтығыстар мен оқиғалар тізбегінен кейін ол Дублинге көшірілді, онда оны алдымен анасы, содан кейін әкесі, ал соңында әкесінің әпкесі (оның ресми қамқоршысы тағайындалған) тастап кетті. 19 жасында ол Америка Құрама Штаттарына эмиграциялады, онда ол газет тілшісі болып жұмыс істеді, бірінші Цинциннатиде, кейін Нью-Орлеанда. Одан кейін ол француз Вест-Индиясына тілші ретінде жіберілді, онда екі жыл тұрды, содан кейін Жапонияға көшті, онда өмірінің соңына дейін қалды. Жапонияда Херн Сецуко Коидзумиге үйленді, олардың төрт баласы болды. Жапония туралы оның жазғандары Батыс әлеміне бұрыннан белгісіз мәдениетті жақсырақ түсінуге көмектесті.
Yakumo Koizumi (小泉 八雲), born Patrick Lafcadio Hearn ( Πατρίκιος Λευκάδιος Χέρν), was a Greek Irish writer, translator, and teacher who introduced the culture and literature of Japan to the West. His writings offered unprecedented insight into Japanese culture, especially his collections of legends and ghost stories, such as Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things. Before moving to Japan and becoming a Japanese citizen, he worked as a journalist in the United States, primarily in Cincinnati and New Orleans. His writings about New Orleans, based on his decade long stay there, are also well known. Hearn was born on the Greek island of Lefkada, after which a complex series of conflicts and events led to his being moved to Dublin, where he was abandoned first by his mother, then his father, and finally by his father's aunt (who had been appointed his official guardian). At the age of 19, he emigrated to the United States, where he found work as a newspaper reporter, first in Cincinnati and later in New Orleans. From there, he was sent as a correspondent to the French West Indies, where he stayed for two years, and then to Japan, where he would remain for the rest of his life. In Japan, Hearn married Setsuko Koizumi, with whom he had four children. His writings about Japan offered the Western world greater insight into a still largely unfamiliar culture.
Ерте өмір
Патрик Лафкадио Херн 1850 жылғы 27 маусымда Грекияның Иония аралындағы Лефкадада дүниеге келді. Оның анасы грек Роза Кассимати, Китира аралының тумасы болса, әкесі Чарльз Буш Херн – ағылшын-ирланд тегінен шыққан британдық армияның әскери дәрігері. Ол Ион аралдарының британдық протектораты кезінде Лефкадада қызмет еткен. Өмірі бойы Лафкадио грек қанымен мақтанды және Грекияға деген ықыласын жасырмады. Ол грек православие шіркеуінде Патрикиос Лефкадиос Херн (грекше: Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν) деп крещениеден өтті, бірақ ағылшын тілінде "Патрик Лефкадио Кассимати Чарльз Херн" деп аталды. "Лафкадио" есімі оған туған аралының құрметіне берілді. Херннің ата-анасы 1849 жылғы 25 қарашада грек православие рәсімімен неке қиды, бұл оның анасы 24 шілдеде Херннің ағасы Джордж Роберт Хернді дүниеге әкелгеннен кейін бірнеше ай өткен соң болды. Джордж 1850 жылғы 17 тамызда, Лафкадио дүниеге келгеннен екі ай өткен соң қайтыс болды.
Patrick Lafcadio Hearn was born on the Greek Ionian Island of Lefkada on 27 June 1850. His mother was a Greek named Rosa Cassimati and she was a native of the Greek island of Kythira, while his father, Charles Bush Hearn, was a British Army medical officer of Anglo Irish descent, who was stationed in Lefkada during the British protectorate of the United States of the Ionian Islands. Throughout his life, Lafcadio boasted of his Greek blood and had a passionate leaning towards Greece. He was baptized Patrikios Lefcadios Hearn (Greek: Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν) in the Greek Orthodox Church, but he seems to have been called "Patrick Lefcadio Kassimati Charles Hearn" in English; and, the middle name "Lafcadio" was given to him in honour of the island where he was born. Hearn's parents were married in a Greek Orthodox ceremony on 25 November 1849, several months after his mother had given birth to Hearn's older brother, George Robert Hearn, on 24 July 1849. George died on 17 August 1850, two months after Lafcadio's birth.
Ирландияға көшіп кету және тастап кету
Хирннің әкесі Чарльз екінші сыныпты хирург болып жоғарылатылды және 1850 жылы Лефкададан Британдық Батыс Үнді аралдарына ауыстырылды. Оның отбасы бұл некеге қарсы болғандықтан және қарым-қатынасы мансабына зиян келтіруі мүмкін деп қорқып, Чарльз жоғары лауазымдағы адамдарға ұлы мен жүкті әйелі туралы хабарламады және отбасын тастап кетті. 1852 жылы ол ұлы мен әйеліне Дублиндегі отбасымен бірге тұруын ұйымдастырды, бірақ олар салқын қабылдауға тап болды. Чарльздің протестант анасы Элизабет Холмс Хирн Розаның грек православтық нанымы мен білімсіздігін (оның сауатсыздығы және ағылшын тілін білмеуі) қабылдауға қиналды. Роза шетелдік мәдениетке және күйеуінің отбасының протестанттық дініне бейімделуде қиындықтарға тап болды және ақырында Элизабеттің қарындасы Сара Холмс Бренайнның қамқорлығына алынды, ол жесір әйел болып, католицизмге көшкен еді. Сараның күш-жігеріне қарамастан, Роза туған жерін қатты сағынды. 1853 жылы күйеуі ауру демалысымен Ирландияға оралғанда, олардың суық қарым-қатынаста екені анық болды. Чарльз Хирн Крым түбегіне тағайындалды, тағы да жүкті әйелі мен баласын Ирландияда қалдырып кетті. 1856 жылы ол ауыр жараланған және психикалық жағдайы нашарлаған күйде оралғанда, Роза Грекиядағы Сериго аралына қайтып келді, онда үшінші ұлы Дэниел Джеймс Хирн дүниеге келді. Лафкадионы Сара Бренайнның күтіміне тапсырды. Чарльз Розамен жасаған некені ажыратуды сұрады, себебі Роза неке шартына қол қоймаған, бұл оны ағылшын заңы бойынша жарамсыз етеді. Ажырасу туралы хабардар болғаннан кейін Роза дереу итальяндық тегі бар грек азаматы Джованни Каваллиниге үйленді, кейіннен британдықтар оны Сериготтоның губернаторы етіп тағайындады. Каваллини Розаның Лафкадио мен Джеймстің қамқорлығынан бас тартуын неке шартының бір шарты ретінде қойды. Нәтижесінде Джеймс Дублиндегі әкесіне жіберілді, ал Лафкадио Сараның қамқорлығында қалды, ол Чарльзды ажырасуға кінәлі деп санап, мұрадан айырды. Лафкадио да, Джеймс те аналарын екінші күйеуінен төрт баласы бар болғаннан кейін қайтадан көрмеді. Роза ақырында Корфудағы Ұлттық психикалық ауруханаға жатқызылды, ол 1882 жылы қайтыс болды. Чарльз Хирн, соңғы төрт жыл бойы Лафкадионы Сара Бренайнның қамқорлығында қалдырған, енді оны Лафкадионың тұрақты қамқоршысы етіп тағайындады. Ол балалық шақтағы сүйіктісі Алисия Гослинге 1857 жылдың шілдесінде үйленді және жаңа әйелімен Секундерабадқа кетті, онда олар 1861 жылы Алисияның қайтысынан бұрын үш қызға ие болды. Лафкадио әкесін енді көрмеді: Чарльз Хирн 1866 жылы Суэц шығанағында безгекке шалдығып қайтыс болды. 1857 жылы, жеті жасында және екеуі де тірі болғанына қарамастан, Херн үлкен әпкесі Сара Бренайнның тұрақты қамқорлығына ие болды. Ол өзінің тұратын жерін қыс айларында Дублинде, күйеуінің Ирландияның оңтүстік жағалауындағы Уотерфорд графтығындағы Траморедегі үйінде және Солтүстік Уэльстегі Бангордағы үйінде бөліп отырды. Бренайн оқу жылында негізгі сабақтарды және католик дінінің негіздерін беру үшін де үйірме жетекшісін жалдады. Ол Бренайнның кітапханасын зерттей бастады және грек әдебиетін, әсіресе мифтерді көп оқыды.
Hearn's father Charles was promoted to Staff Surgeon Second Class and in 1850 was reassigned from Lefkada to the British West Indies. Since his family did not approve of the marriage, and because he was worried that his relationship might harm his career prospects, Charles did not inform his superiors of his son or pregnant wife and left his family behind. In 1852, he arranged to send his son and wife to live with his family in Dublin, where they received a cool reception. Charles's Protestant mother, Elizabeth Holmes Hearn, had difficulty accepting Rosa's Greek Orthodox views and lack of education (she was illiterate and spoke no English). Rosa found it difficult to adapt to a foreign culture and the Protestantism of her husband's family, and was eventually taken under the wing of Elizabeth's sister, Sarah Holmes Brenane, a widow who had converted to Catholicism. Despite Sarah's efforts, Rosa suffered from homesickness. When her husband returned to Ireland on medical leave in 1853, it became clear that the couple had become estranged. Charles Hearn was assigned to the Crimean Peninsula, again leaving his pregnant wife and child in Ireland. When he came back in 1856, severely wounded and traumatized, Rosa had returned to her home island of Cerigo in Greece, where she gave birth to their third son, Daniel James Hearn. Lafcadio had been left in the care of Sarah Brenane. Charles petitioned to have the marriage with Rosa annulled, on the basis of her lack of signature on the marriage contract, which made it invalid under English law. After being informed of the annulment, Rosa almost immediately married Giovanni Cavallini, a Greek citizen of Italian ancestry who was later appointed by the British as governor of Cerigotto. Cavallini required as a condition of the marriage that Rosa give up custody of both Lafcadio and James. As a result, James was sent to his father in Dublin and Lafcadio remained in the care of Sarah, who had disinherited Charles because of the annulment. Neither Lafcadio nor James ever again saw their mother, who had four children with her second husband. Rosa was eventually committed to the National Mental Asylum on Corfu, where she died in 1882. Charles Hearn, who had left Lafcadio in the care of Sarah Brenane for the past four years, now appointed her as Lafcadio's permanent guardian. He married his childhood sweetheart, Alicia Goslin, in July 1857, and left with his new wife for a posting in Secunderabad, where they had three daughters prior to Alicia's death in 1861. Lafcadio never saw his father again: Charles Hearn died of malaria in the Gulf of Suez in 1866. In 1857, at age seven and despite the fact that both his parents were still alive, Hearn became the permanent ward of his great aunt, Sarah Brenane. She divided her residency between Dublin in the winter months, her husband's estate at Tramore, County Waterford, on the southern Irish coast, and a house at Bangor, North Wales. Brenane also engaged a tutor during the school year to provide basic instruction and the rudiments of Catholic dogma. Hearn began exploring Brenane's library and read extensively in Greek literature, especially myths.
Католиктік білім беру және одан әрі тастап кету
1861 жылы Херннің әпкесі, Херннің католик дінінен бас тартқанын біліп, марқұм күйеуінің туысы және Херннің алыс туысы Генри Херн Молиньедің кеңесімен, оны Францияның Ивето қаласындағы Institution Ecclésiastique католик шіркеу мектебіне оқуға берді. Ол мектепте алған тәжірибесі, католик білімі өмір бойы "әдеттегі көңілсіздік, сұмдық, лас, қатал аскетизм, мұңлы бет-әлпеттер, иезуиттік және балалардың санасын бұрмалау" екен деген нанымын нығайтты. Херн француз тілін жетік меңгерді және кейін Гю де Мопассан мен Густав Флобердің шығармаларын ағылшын тіліне аударды. 1863 жылы, Молинье ұсынғаннан кейін, Херн Ушоудағы Сент-Кутберт колледжіне, қазіргі Дарем университетінің католик семинариясына оқуға түсті. Осы ортада Херн ортаға жақсы сіңіп, "Пэдди" деген лақап ат алды және үш жыл бойы ағылшын тілінен жазу бойынша үздік оқушы болды. 16 жасында, Ушоуда оқып жүргенде, Херн мектеп ауласындағы апат салдарынан сол көзіне жарақат алды. Көзіне инфекция ұғды және Дублин мен Лондонның мамандарымен кеңескеніне, сондай-ақ мектептен бір жыл бойы сауығуға кеткеніне қарамастан, соқыр болды. Херн сонымен қатар ауыр миопиямен де ауырды, сондықтан жарақат оны нашар көрумен қалдырды, оған жақын жұмыс істеу үшін үлкейту әйнегі және алысқа қарау үшін кішкентай телескоп қажет болды (Херн көзінің нашарлауын одан әрі болдырмас үшін әйнек тағудан бас тартты). Ирисінің түсі өзгеріп, Херн өмірінің соңына дейін сыртқы келбетіне алаңдады, сөйлескенде сол көзін жауып, суретке түскенде әрқашан бейнесін көрсетіп, сол көзін жасырды. 1867 жылы Сара Бренайнның қаржылық менеджері болған Генри Молинье, Бренайнмен бірге банкротқа ұшырады. Оқу ақысын төлеуге ақша болмады, сондықтан Херн Лондонның Ист-Энд аймағына, Бренайнның бұрынғы қызметшісіне қоныстандырылды. Ол және оның күйеуі Хернге көп уақыт пен ақша бөлмеді, ол көшеде қаңғып, жұмыс үйлерінде уақыт өткізіп, жалпы мақсатсыз, тамырсыз өмір сүрді. Оның негізгі зихи қызметі кітапханалар мен Британ мұражайына барудан тұрды.
In 1861, Hearn's aunt, aware that Hearn was turning away from Catholicism, and at the urging of Henry Hearn Molyneux, a relative of her late husband and a distant cousin of Hearn, enrolled him at the Institution Ecclésiastique, a Catholic church school in Yvetot, France. Hearn's experiences at the school confirmed his lifelong conviction that Catholic education consisted of "conventional dreariness and ugliness and dirty austerities and long faces and Jesuitry and infamous distortion of children's brains." Hearn became fluent in French and would later translate into English the works of Guy de Maupassant and Gustave Flaubert. In 1863, again at the suggestion of Molyneux, Hearn was enrolled at St. Cuthbert's College, Ushaw, a Catholic seminary at what is now the University of Durham. In this environment, Hearn adopted the nickname "Paddy" to try to fit in better, and was the top student in English composition for three years. At age 16, while at Ushaw, Hearn injured his left eye in a schoolyard mishap. The eye became infected and, despite consultations with specialists in Dublin and London, and a year spent out of school convalescing, went blind. Hearn also suffered from severe myopia, so his injury left him permanently with poor vision, requiring him to carry a magnifying glass for close work and a pocket telescope to see anything beyond a short distance (Hearn avoided eyeglasses, believing they would gradually weaken his vision further). The iris was permanently discolored, and left Hearn self conscious about his appearance for the rest of his life, causing him to cover his left eye while conversing and always posing for the camera in profile so that the left eye was not visible. In 1867, Henry Molyneux, who had become Sarah Brenane's financial manager, went bankrupt, along with Brenane. There was no money for tuition, and Hearn was sent to London's East End to live with Brenane's former maid. She and her husband had little time or money for Hearn, who wandered the streets, spent time in workhouses, and generally lived an aimless, rootless existence. His main intellectual activities consisted of visits to libraries and the British Museum.
Цинциннатиге көшіп келу
1869 жылға қарай Генри Молиноның қаржылық жағдайы жақсарып, 75 жастағы Бренане денсаулығы нашарлаған еді. 19 жасар Хернге қатысты қаржылық міндеттемелерін аяқтауға шешім қабылдап, ол Нью-Йоркке бір жолғы билет сатып алып, жас жігітке Цинциннатиге жол табуды тапсырды, онда Молиноның әпкесі мен оның күйеуі Томас Каллинанды тауып, олардан көмек сұрау керек еді. Алайда, Цинциннатиде Хернмен кездескенде, отбасы онымен көп қарым-қатынас жасағысы келмейтіні анық болды: Каллинан оны қалтасында бар-жоғы 5 доллармен көшеге шығарып жіберді. Херн кейін былай деп жазды: "Мен Америка қаласының тротуарында ақшасыз қалдым, өмірімді бастау үшін." Біраз уақыт бойы ол кедейлікте өмір сүрді, қораларда немесе дүкен қоймаларында аз төленетін жұмыс істеу үшін тұрды. Соңында ол ағылшын баспагері және қоғамдық қызметкер Генри Уоткинмен дос болып, оның баспа бизнесінде жұмысқа орналасты, түрлі жұмыстар табуға көмектесті, кітапханасынан Фурье, Диксон және Нойс сияқты утопистердің кітаптарын берді, сондай-ақ Хернге өмірінің соңына дейін сақталған «Қарға» (The Raven) атынан лақап ат қойды. Херн Цинциннати қалалық кітапханасына да жиі баратын, сол кезде онда шамамен 50 000 томдық кітап қоры болған. 1871 жылдың көктемінде Генри Молинодан келген хат Сара Бренаненің қайтыс болғаны және Молиноның жалғыз мұрагер болып тағайындалғаны туралы хабарлады. Бренане оны қамқоршылыққа алғанда, оған жылдық жәрдемақының иегері ретінде тағайындағанына қарамастан, Херн мүліктен ештеңе алмады және Молинодан ешқашан жауап алмады.
By 1869, Henry Molyneux had recovered some financial stability and Brenane, now 75, was infirm. Resolving to end his financial obligations to the 19 year old Hearn, he purchased a one way ticket to New York and instructed the young man to find his way to Cincinnati, where he could locate Molyneux's sister and her husband, Thomas Cullinan, and obtain their assistance in making a living. Upon meeting Hearn in Cincinnati, however, it became clear that the family wanted little to do with him: Cullinan all but threw him out into the streets with only $5 in his pocket. As Hearn would later write, "I was dropped moneyless on the pavement of an American city to begin life." For a time, he was impoverished, living in stables or store rooms in exchange for menial labor. He eventually befriended the English printer and communalist Henry Watkin, who employed him in his printing business, helped find him various odd jobs, lent him books from his library, including utopianists Fourier, Dixon and Noyes, and gave Hearn a nickname which stuck with him for the rest of his life, The Raven, from the Poe poem. Hearn also frequented the Cincinnati Public Library, which at that time had an estimated 50,000 volumes. In the spring of 1871 a letter from Henry Molyneux informed him of Sarah Brenane's death and Molyneux's appointment as sole executor. Despite Brenane having named him as the beneficiary of an annuity when she became his guardian, Hearn received nothing from the estate and never heard from Molyneux again.
Газет және әдеби шығармашылық
Жазушылық талантының күшімен Херн 1872-1875 жылдар аралығында Cincinnati Daily Enquirer газетінде тілші болып жұмыс істеді. Цинциннатидің ең көп таралған газеттерінің бірінде шығармашылық еркіндікпен жазып, ол жергілікті кісі өлтірулер туралы тітіркендіретін баяндамаларымен танылды, газеттің ең көрнекті сенсациялық журналисі ретінде даңққа ие болды, сондай-ақ Цинциннатидің әлсіз жандардың кейбіреулері туралы терең ойлы есептердің авторы атанды. Америка кітапханасы 2008 жылы жарық көрген Америкалық шын қылмыстың екі ғасырлық шолуына осы кісі өлтіру оқиғаларының бірі – "Гиббеттенді" енгізді. Оның "Танярдтағы кісі өлтіруі" атты қылмыстық оқиғасы 1874 жылы бірнеше ай бойы жарияланғаннан кейін, Херн Цинциннатидің ең қайратты журналисі ретінде танылды, ал Enquirer оның жалақысын аптасына 10 доллардан 25 долларға дейін көтерді. 1874 жылы Херн мен болашақта Америка батысының белгілі суретшісі атанған жас Генри Фарни 8 беттік "Ye Giglampz" атты өнер, әдебиет және сатира журналын жазып, суреттеп, басып шығарды. Цинциннати қалалық кітапханасы 1983 жылы осы журналдың тоғыз санының көшірмесін қайта басып шығарды. Бір ғасырдан астам уақыт өткен соң бір сыншы бұл туындыны "Мүмкін, ол редактор ретінде айналысқан ең қызықты жоба" деп бағалады.
By the strength of his talent as a writer, Hearn obtained a job as a reporter for the Cincinnati Daily Enquirer, working for the newspaper from 1872 to 1875. Writing with creative freedom in one of Cincinnati's largest circulating newspapers, he became known for his lurid accounts of local murders, developing a reputation as the paper's premier sensational journalist, as well as the author of sensitive accounts of some of the disadvantaged people of Cincinnati. The Library of America selected one of these murder accounts, Gibbeted, for inclusion in its two century retrospective of American True Crime, published in 2008. After one of his murder stories, the Tanyard Murder, had run for several months in 1874, Hearn established his reputation as Cincinnati's most audacious journalist, and the Enquirer raised his salary from $10 to $25 per week. In 1874, Hearn and the young Henry Farny, later a renowned painter of the American West, wrote, illustrated, and published an 8 page weekly journal of art, literature and satire entitled Ye Giglampz. The Cincinnati Public Library reprinted a facsimile of all nine issues in 1983. The work was considered by a twentieth century critic to be "Perhaps the most fascinating sustained project he undertook as an editor."
" Enquirer " журналының үйлену және жұмыстан босату
1874 жылғы 14 маусымда 23 жастағы Херн 20 жасар афроамерикандық әйел, бұрынғы құл Алетея ("Мэти") Фоулиге үйленді. Бұл сол кездегі Огайо штатының нәсілдер аралас некеге тыйым салатын заңын бұзу болды. 1875 жылғы тамызда, жергілікті дін қызметкерінің оның діни көзқарастарына наразылығы мен "Ye Giglampz" журналындағы сатирикалық жазбаларынан ұялған жергілікті саясаткерлердің қысымына байланысты, "Enquirer" газеті оны заңсыз некеге тұрғаны үшін жұмыстан шығарды. Ол қарсылас газет "Цинциннати Коммерциалға" жұмысқа орналасты. "Enquirer" газеті оның әңгімелері "Commercial" газетінде жарияланып, таралымы артып кеткен соң оны қайта жұмысқа алуды ұсынды, бірақ газеттің осы әрекетіне ашуланған Херн бас тартты. Херн мен Фоли ажырасып кетті, бірақ 1877 жылы ажырасуға дейін бірнеше рет қайта табысуға тырысты. Фоли 1880 жылы қайтадан тұрмысқа шықты. "Commercial" газетінде жұмыс істеген кезде ол бұрынғы құл болған және үлкен өтемақы ісін жеңіп алған Генриетта Вудтың ісін қолдады. "Commercial" газетінде жұмыс істеген кезде Херн Цинциннатидегі ең биік ғимараттың шатырына әйгілі шатыр орнатушы Джозеф Родеригуэз Уэстонның арқасында көтерілуге келісіп, осы оқиға туралы жартылай қорқынышты, жартылай күлкілі әңгіме жазды. Осы кезеңде Херн Цинциннатидің Бактаун және Леви аудандары туралы бірқатар жазбалар жасады, бұл "Азамат соғысынан кейінгі кезеңдегі шекаралық қаладағы қара халықтың өмірін бейнелейтін сирек көріністердің бірі" болып табылады. Ол сонымен қатар сол дәуірдегі жергілікті қара халықтың әндері туралы жазды, оның ішінде Бактаун тұрғыны "Лимбер Джимге" арналған "Шило" атты ән де бар. Сонымен қатар, Херн қаланың бөгет жағажайларында жұмыс істейтін жүк көтергіштердің әндерін тыңдағанда естіген бір шумақты "Commercial" газетінде жариялады. Осыған ұқсас шумақтарды 1926 жылы Джулиус Дэниелс, ал Томми Маккленнан 1939 жылы "Bottle Up and Go" әнінде жазды.
On 14 June 1874, Hearn, aged 23, married Alethea ("Mattie") Foley, a 20 year old African American woman, and former slave, an action in violation of Ohio's anti miscegenation law at that time. In August 1875, in response to complaints from a local clergyman about his anti religious views and pressure from local politicians embarrassed by some of his satirical writing in Ye Giglampz, the Enquirer fired him, citing as its reason his illegal marriage. He went to work for the rival newspaper The Cincinnati Commercial. The Enquirer offered to re hire him after his stories began appearing in the Commercial and its circulation began increasing, but Hearn, incensed at the paper's behavior, refused. Hearn and Foley separated, but attempted reconciliation several times before divorcing in 1877. Foley remarried in 1880. While working for the Commercial he championed the case of Henrietta Wood, a former slave who won a major reparations case. While working for the Commercial Hearn agreed to be carried to the top of Cincinnati's tallest building on the back of a famous steeplejack, Joseph Roderiguez Weston, and wrote a half terrified, half comic account of the experience. It was also during this time that Hearn wrote a series of accounts of the Bucktown and Levee neighborhoods of Cincinnati, " one of the few depictions we have of black life in a border city during the post Civil War period." He also wrote about local black song lyrics from the era, including a song titled "Shiloh" that was dedicated to a Bucktown resident named "Limber Jim." In addition, Hearn had printed in the Commercial a stanza he had overheard when listening to the songs of the roustabouts, working on the city's levee waterfront. Similar stanzas were recorded in song by Julius Daniels in 1926 and Tommy McClennan in his version of "Bottle Up and Go" (1939).
Француздық Батыс Үндістанға көшіп бару
Харпер 1887 жылы Хернді Вест-Индияға тілші ретінде жіберді. Ол Мартиникада екі жыл өткізіп, журнал үшін жазған мақалаларынан өзге, екі кітап жазды: «Француз Батыс Үндістанындағы екі жыл» және «Юма, Батыс Үндістан құлының тарихы», екеуі де 1890 жылы жарық көрді.
Harper's sent Hearn to the West Indies as a correspondent in 1887. He spent two years in Martinique and in addition to his writings for the magazine, produced two books: Two Years in the French West Indies and Youma, The Story of a West Indian Slave, both published in 1890.
Жапониядағы кейінгі өмірі
1890 жылы Херн газет тілшісі ретінде Жапонияға жіберілді, бірақ ол қысқа мерзімде жұмысынан босатылды. Дегенмен, Жапонияда ол өзіне үй тауып, ең бағалы шабыт алатын орынға айналды. Базиль Холл Чемберленнің көмегімен Херн 1890 жылдың жазында Жапон теңізінің жағасындағы Мацуэ қаласындағы Шимане префектурасының жалпы орта мектебі мен педагогикалық училищесінде оқытушы болып жұмысқа орналасты. Мацуэде өткен он бес айда Херн жергілікті самурай әулетінің қызы Коидзуми Сетсукоға үйленді, олардың төрт баласы болды: Кадзуо, Ивао, Киёши және Сузуко. 1896 жылы Токиода оқытушылық қызметке қабылданғаннан кейін ол Жапония азаматы болып, заңды түрде Коидзуми Якумо деген есімді алды; Коидзуми – әйелінің тегі, ал Якумо – «бұлттар туындайтын жер» деп аударған Идзумо провинциясының поэтикалық атауы (макуракотоба) – якумотоцуден алынған. Бұрын грек православиесін, рим католицизмін және кейін Спенсершілдік дінді ұстанған ол буддизмге келді. 1891 жылдың соңында Херн Кумамотодағы Бесінші жоғары орта мектепте (Кумамото университетінің алдағысы) тағы бір оқытушылық лауазымға ие болды. Ол келесі үш жылын осы жерде өткізіп, «Белгісіз Жапонияның көріністері» (1894) кітабын аяқтады. 1894 жылдың қазан айында ол ағылшын тіліндегі «Кобе Хроникл» газетінде журналист болып жұмыс істеді, ал 1896 жылы Чемберленнің көмегімен Токио императорлық университетінде ағылшын әдебиетінен сабақ берді, ол 1903 жылға дейін созылды. 1904 жылы Васеда университетінде лекция оқыды. Жапонияда жүргенде ол дзю-джитсу өнерімен танысты, ол оған терең әсер етті: «Херн, он тоғызыншы ғасырдың соңында Жапонияда дзюдомен кездескен, оның қағидаларын ерекше және жаңа ашылған жерді зерттеушінің таңғажайып сезімімен қарастырды. «Батыс миы қайсысы осы ерекше ілімді ойлап тапқан болар, күшпен күшке қарсы тұрмай, тек шабуылдың күшін бағыттап, пайдалану; жауды тек өзінің күшімен құлату, оны тек өзінің күштерімен жеңу? Әрине, ешкім де! Батыс санасы түзу сызықтармен, ал шығыс санасы керемет қисықтармен және шеңберлермен жұмыс істейді». Ол Бесінші жоғары орта мектепте оқыған кезде, мектеп директорының өзі дзюдоның негізін қалаушы Кано Жигоро болды.
In 1890, Hearn went to Japan with a commission as a newspaper correspondent, which was quickly terminated. It was in Japan, however, that he found a home and his greatest inspiration. Through the good will of Basil Hall Chamberlain, Hearn gained a teaching position during the summer of 1890 at the Shimane Prefectural Common Middle School and Normal School in Matsue, a town in western Japan on the coast of the Sea of Japan. During his fifteen month stay in Matsue, Hearn married Koizumi Setsuko, the daughter of a local samurai family, with whom he had four children: Kazuo, Iwao, Kiyoshi, and Suzuko. He became a Japanese citizen, assuming the legal name Koizumi Yakumo in 1896 after accepting a teaching position in Tokyo; Koizumi is his wife's surname and Yakumo is from yakumotatsu, a poetic modifier word (makurakotoba) for Izumo Province, which he translated as "the Place of the Issuing of Clouds". After having been Greek Orthodox, Roman Catholic, and, later on, Spencerian, he became Buddhist. During late 1891, Hearn obtained another teaching position in Kumamoto, at the Fifth High Middle School (a predecessor of Kumamoto University), where he spent the next three years and completed his book Glimpses of Unfamiliar Japan (1894). In October 1894, he secured a journalism job with the English language newspaper Kobe Chronicle, and in 1896, with some assistance from Chamberlain, he began teaching English literature at Tokyo Imperial University, a job he had until 1903. In 1904, he was a lecturer at Waseda University. While in Japan, he encountered the art of ju jutsu which made a deep impression upon him: "Hearn, who encountered judo in Japan at the end of the nineteenth century, contemplated its concepts with the awed tones of an explorer staring about him in an extraordinary and undiscovered land. "What Western brain could have elaborated this strange teaching, never to oppose force by force, but only direct and utilize the power of attack; to overthrow the enemy solely through his own strength, to vanquish him solely by his own efforts? Surely none! The Western mind appears to work in straight lines; the Oriental, in wonderful curves and circles." When he was teaching at the Fifth High Middle School, the headmaster was founder of Judo Kano Jigoro himself.
Өлім
1904 жылдың 26 қыркүйегінде Хирн Токиода 54 жасында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Оның қабірі Токионың Тошима ауданындағы Зошигая зиратында.
On 26 September 1904, Hearn died of heart failure in Tokyo at the age of 54. His grave is at the Zōshigaya Cemetery in Tokyo's Toshima district.
Әдеби дәстүр
XIX ғасырдың соңында Жапония батыстықтар үшін көбінесе беймәлім және экзотикалық ел болатын. Алайда, жапондық эстетиканың, әсіресе 1900 жылы Парижде өткен Әлемдік көрменің арқасында танылуымен, жапон стилі Батыс елдерінде кең таралды. Осының нәтижесінде, Хирн Жапония туралы жазған еңбектері арқылы әлемге танылды. Кейінірек, кейбір сыншылар Хирнді Жапонияны әдейілеп экзотикалық көрсетуде айыптады, бірақ ол Батысқа индустриялық және Мейдзи дәуіріндегі Жапонияның алғашқы сипаттамаларын ұсынғандықтан, оның еңбектері тарихи құндылығы бар деп есептеледі. Хирннің туындыларын Бен Хехт, Джон Эрскин, Малкольм Коули және Хорхе Луис Борхес сияқтылар жоғары бағалады. Хирн Гай де Мопассанның әңгімелерін аударған маман еді. Йоне Ногучи Хирн туралы былай деген: "Оның грек мінезі мен француз мәдениеті солтүстіктегі гүлдей тоңға ұшырады". Хирн Жапонияда кең танылды, оның кітаптары аударылып, бүгінгі күнге дейін танымал. Жапон оқырмандарына Хирннің кітаптарының тартымдылығы "елдің батыстық үлгідегі индустриялану мен ұлт құруға қарқынды дамуы кезінде жоғалған ежелгі, мистикалық Жапонияның көрінісін көрсетуінде". Оның кітаптары аңыздар мен халық ертегілерінің құнды қазынасы ретінде сақталады, әйтпесе олар жапондықтар оларды жазбаға алғандықтан жоғалып кетуі мүмкін еді.
In the late 19th century, Japan was still largely unknown and exotic to Westerners. However, with the introduction of Japanese aesthetics, particularly at the Paris Exposition Universelle of 1900, Japanese styles became fashionable in Western countries. Consequently, Hearn became known to the world by his writings concerning Japan. In later years, some critics would accuse Hearn of exoticizing Japan, but because he offered the West some of its first descriptions of pre industrial and Meiji Era Japan, his work is generally regarded as having historical value. Admirers of Hearn's work have included Ben Hecht, John Erskine, Malcolm Cowley and Jorge Luis Borges. Hearn was a major translator of the short stories of Guy de Maupassant. Yone Noguchi is quoted as saying about Hearn, "His Greek temperament and French culture became frost bitten as a flower in the North." Hearn won a wide following in Japan, where his books were translated and remain popular to the present day. Hearn's appeal to Japanese readers "lies in the glimpses he offered of an older, more mystical Japan lost during the country’s hectic plunge into Western style industrialization and nation building. His books are treasured here as a trove of legends and folk tales that otherwise might have vanished because no Japanese had bothered to record them."
Мұражайлар
Лафкадио Хирннің естелік мұражайы және оның Мацуэдегі бұрынғы тұрғын үйі қаланың ең танымал туристік орындарының бірі болып табылады. Сонымен қатар, 2007 жылы Шизуока префектурасының Яидзу қаласында (ja:焼津小泉八雲記念館) Хирнге арналған тағы бір шағын мұражай ашылды. Лафкадио Хирнның Еуропадағы алғашқы мұражайы 2014 жылдың 4 шілдесінде оның туған жері – Грекияның Лефкада қаласында «Лафкадио Хирн тарихи орталығы» ретінде ашылды. Онда алғашқы басылымдар, сирек кітаптар және жапондық коллекциялық заттар жинақталған. Келушілер фотосуреттер, мәтіндер мен көрмелер арқылы Лафкадио Хирннің өміріндегі маңызды оқиғаларды, сондай-ақ оның лекциялары, жазбалары мен әңгімелері арқылы 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басындағы Еуропа, Америка және Жапония өркениеттерін зерттей алады. Кумамото, Мацуэ, Шинжуку, Яидзу, Тояма университеті, Коидзуми отбасы және Жапония мен Грекиядан келген басқа да адамдар Лафкадио Хирн тарихи орталығының құрылысына үлес қосты. 2012 жылы Мацуэге жасаған сапарында профессор Бон Коидзуми (Хирннің шөбересі) және оның әйелі Шоко, Лафкадионың белсенді жақтастарының көмегімен Дублин қаласында тұратын, «Джеймс Джойстың көлеңкесі» (Lilliput Press Ltd., Ирландия, 2011) атты фотосуреттер жинағының авторы және Дублинде «Experience Japan Festival» фестивалінің негізін қалаушы Мотоко Фуджитамен таныстырылды. Коидзумилердің ирландік тамырларына қайта оралу тілегімен Фуджита 2013 жылдың күзінде Бон мен Шоко үшін саяхат ұйымдастырды, оның барысында Ирландияда Лафкадионың жанкүйерлерімен байланыс орнатылды. Фуджитаның бастамасы «Келіп үйге: Патрик Лафкадио Хирннің ашық ойы» атты көрменің өтуіне әкелді. Көрмеде Хирннің алғашқы басылымдары мен Лафкадио Хирн естелік мұражайынан алынған жеке заттары қойылды. Көрменің ашылуына профессор Бон Коидзуми қатысты. Фуджита сондай-ақ Хирннің құрметіне жапон бағын салуды бастады, және 2015 жылы Уотерфорд графтығындағы Трамореде Лафкадио Хирн жапон бағы ашылды. Дархэм университетінде де Хирннің есімімен аталатын мәдени орталық бар, онда 2022 жылы «Лафкадио Хирн және ғасыр сотындағы жаһандық қиял» конференциясы өткізілді.
The Lafcadio Hearn Memorial Museum and his old residence in Matsue are still two of the city's most popular tourist attractions. In addition, another small museum dedicated to Hearn opened in Yaizu, Shizuoka, in 2007 (:ja:焼津小泉八雲記念館). The first museum in Europe for Lafcadio Hearn was inaugurated in Lefkada, Greece, his birthplace, on 4 July 2014, as Lefcadio Hearn Historical Center. It contains early editions, rare books and Japanese collectibles. The visitors, through photos, texts and exhibits, can wander in the significant events of Lafcadio Hearn's life, but also in the civilizations of Europe, America and Japan of the late eighteenth and early nineteenth centuries through his lectures, writings and tales. The municipalities of Kumamoto, Matsue, Shinjuku, Yaizu, Toyama University, the Koizumi family and other people from Japan and Greece contributed to the establishment of Lefcadio Hearn Historical Center. On a trip to Matsue in 2012, Professor Bon Koizumi (Hearn's great grandson) and his wife Shoko were introduced by keen supporters of Lafcadio to Dublin based Motoko Fujita, a published photographer of The Shadow of James Joyce (Lilliput Press Ltd., Ireland, 2011) and the founder of the Experience Japan Festival in Dublin. Acting on the Koizumi's desire to reconnect with their Irish roots, Fujita then coordinated a trip for Bon and Shoko in autumn 2013, during which key relationships to more Lafcadio supporters in Ireland were forged. Fujita's initiative led to the exhibition Coming Home: The Open Mind of Patrick Lafcadio Hearn at The Little Museum of Dublin (15 October 2015 to 3 January 2016), the first time Hearn was honoured in the city. The exhibit contained first editions of Hearn's works and personal items from the Lafcadio Hearn Memorial Museum. Professor Bon Koizumi was in attendance at the opening of the exhibition. Fujita also initiated the planning of a Japanese garden in Hearn's honour, and in 2015 the Lafcadio Hearn Japanese Gardens in Tramore, County Waterford opened. There is also a cultural centre named after Hearn at the University of Durham, where in 2022 a conference Lafcadio Hearn and the Global Imagination at the Fin de Siècle was held.
Бауырлас қалалар
Кейіннен оның өмір жолы бастапқы және соңғы нүктелерін байланыстырды; Лефкада мен Шинжуку 1989 жылы бауырлас қалалар атанды. Ол тұрған тағы бір қалалар – Нью-Орлеанс пен Мацуэ 1994 жылы да осылай болды.
His life journey later connected its both ends; Lefkada and Shinjuku became sister cities in 1989. Another pair of cities he lived in, New Orleans and Matsue, did the same in 1994.
БАҚ және театр
Жапон режиссері Масаки Кобаяши 1964 жылы түсірген «Квайдан» фильміне Хирннің төрт әңгімесін бейімдеді. Оның кейбір әңгімелерін Пинг Чонг қуыршақ театрына қойды, оның ішінде 1999 жылғы «Квайдан» және 2002 жылғы «ОБОН: Айшырақ пен жаңбыр туралы әңгімелер». 1984 жылы төрт бөлімді жапондық телесериал «Nihon no omokage (:ja:日本の面影, Remnants of Japan)» Хирннің АҚШ-тан кетуі мен Жапониядағы кейінгі өмірін бейнеледі, онда грек-американдық актер Джордж Чакирис Хирн рөлінде ойнады. Кейіннен бұл оқиға театрлық қойылымдарға бейімделді. Хирннің жапондық әңгімелерінің екі манга нұсқасын жазушы Шон Майкл Уилсон жасады, ол Хирн сияқты Кумамотода тұрады және жартылай ирланд. Олар – жапон суретшісі Мичиру Морикаваның «Бетсіз әуежай» (2015) және жапон суретшісі Ай Такитаның «Манга Йокай оқиғалары» (2020). «Touhou Project» видео ойындары сериясы Хирннің туындыларының күшті ықпалында. Бұл доудзин сериясы «Генсокё» деп аталатын фантастикалық әлем туралы, ол «біздің» әлемінен сиқырлы кедергімен бөлінген және Эдо кезеңінің соңында тоқтап қалған. Оның ең маңызды екі кейіпкері – Юкари Якумо мен Марибель Хирн Лафкадио Хирнге тікелей сілтеме жасайды. Юкари – Генсокёны сыртқы әлемнен бөлетін шекараны құруға көмектескен қуатты Йокай, ал Марибель Хирн – Киотода тұратын колледж студенті («Туыстық психология» бойынша магистр), ол Генсокёны армандарында көре алады. ZUN (Touhou сериясының жалғыз авторы) бұл екі кейіпкердің бір адам екенін айтты, бірақ олардың нақты қарым-қатынасы немесе қалай пайда болғаны белгісіз. Юкари Якумо көптеген Touhou ойындарының, кітаптарының және мангаларының басты кейіпкері болып табылады және «қажет болған жағдайда ғана әрекет ететін бас ми» ретінде қарастырылады, ал Марибель «ZUN's Music Collection» сериясына енген әңгімелерде пайда болады, екінші томнан бастап Ренко Усамимен бірге.
The Japanese director Masaki Kobayashi adapted four Hearn tales into his 1964 film, Kwaidan. Some of his stories have been adapted by Ping Chong into his puppet theatre, including the 1999 Kwaidan and the 2002 OBON: Tales of Moonlight and Rain. In 1984, four episode Japanese TV series Nihon no omokage (:ja:日本の面影, Remnants of Japan), depicting Hearn's departure from the United States and later life in Japan, was broadcast with Greek American actor George Chakiris as Hearn. The story was later adapted to theatrical productions. Two manga book versions of Hearn’s Japanese stories have been made by writer, Sean Michael Wilson, who lives in Kumamoto, as Hearn did, and is also half Irish. These are ’The Faceless Ghost’ (2015) with Japanese artist Michiru Morikawa, and ‘Manga Yokai Stories’(2020) with Japanese artist Ai Takita. The video game series Touhou Project is heavily influenced by Hearn's works. This doujin series is about a fantasy world known as "Gensokyo", separated from "our" world with a magical barrier, which world was stuck on the late Edo period. Two of its most important characters, Yukari Yakumo and Maribel Hearn, are direct references to Lafcadio Hearn. Yukari is a powerful Yōkai who helped create the border separating Gensokyo from the outside world, and Maribel Hearn is a college student (In a master's degree on "Relative Psychology") who lives in Kyoto who is able to see Gensokyo in her dreams. ZUN (the sole writer of the Touhou series), ambiguously stated that these two characters are the same person, although their exact relationship, or how it came to be, is unknown. Yukari Yakumo appears on a major role in many Touhou games, books and manga, and considered as "a mastermind who only takes action once its really required", and Maribel appears in the stories included in "ZUN's Music Collection", a series of music CD albums, from the 2nd installment onwards, alongside another character, Renko Usami.