Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі жапондық үгіт-насихат таратушылар
World War II Japanese propagandists
Токио Роза (немесе Токио Роз) – Оңтүстік Тынық мұхитындағы одақтас әскерлерінің Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондық үгіт-насихатты ағылшын тілінде таратуға арналған барлық әйел радиохабаршыларына берген атау. Жапон империясы басып алған аумақтардағы, Токио, Манила және Шанхай сияқты түрлі қалаларда әртүрлі есімдермен жұмыс істеген бірнеше әйел хабаршы болды. "Токио Розасы" деген атты ешбір жапондық хабаршы қолданған емес, бірақ ол алғаш рет 1943 жылы АҚШ газеттерінде осы радиобағдарламалар туралы жарияланғанда пайда болды. Соғыс кезінде Токио Розасы – бір адам емес, Жапон империясының барлық аймақтарында бірдей үгіт-насихат жұмыстарын жүргізген, көбінесе байланысы жоқ әйелдердің тобы болды. Ол кинолар, үгіт-насихаттық бейнежазбалар және "Аксис Салли" сияқты тұлғалармен байланысты болды. 1949 жылы "Сан-Франциско Хроникалы" Токио Розасын "радионың Мата Харисі" деп сипаттады. Токио Розасы 1945 жылдың қыркүйегінде, жапон-американдық диско-жокей Іва Тогури Д'Акино, үгіт-насихаттық радиобағдарламада жұмыс істеп, АҚШ-қа қайтуға тырысқанда, тек символ болмай қалды. АҚШ-пен соғыс басталғанда елден шыға алмаған, американдық азамат ретінде әпкесінің отбасымен тұра алмаған және Аризонадағы тұтқын лагерьлеріндегі ата-анасынан көмек ала алмаған Тогури ақырында Токио радиосында (NHK) жартылай штаттан жұмыс істеуге келісті. Бірақ Тогури АҚШ-қа қайтуға тырысқанда, Уолтер Винчеллдің (әйгілі радиохабаршы) және Америка легионының сот процесін талап етуі салдарынан шу туды, бұл Федералдық Тергеу бюросын (ФБР) Тогуридің соғыс кезеңіндегі қызметін қайта қарауға итермеледі. 1949 жылғы сот отырысының нәтижесінде ол сегіз айыпталудың бірі бойынша сотталды. 1974 жылы жедел журналистер маңызды куәгерлердің куәлік беру кезінде жалған куәлік бергенін мәлімдегенін анықтады. Олар ФБР және АҚШ оккупациялық полициясының оларға екі айдан астам уақыт бойы куәлік кезінде не айту керектігін үйреткенін, сондай-ақ олар ынтымақтастық жасамаса, оларға да мемлекетке опасыздық таныту бойынша сот процесі басталатынын айтқандарын хабарлады. АҚШ президенті Джеральд Форд 1977 жылы осы жарияланымдар мен айыптамаларға байланысты Тогуриге кешірім берді.
Tokyo Rose (alternative spelling Tokio Rose) was a name given by Allied troops in the South Pacific during World War II to all female English speaking radio broadcasters of Japanese propaganda. Several female broadcasters operated using different aliases and in different cities throughout the territories occupied by the Japanese Empire, including Tokyo, Manila, and Shanghai. The name "Tokyo Rose" was never actually used by any Japanese broadcaster, but it first appeared in U. S. newspapers in the context of these radio programs during 1943. During the war, Tokyo Rose was not any one individual, but rather a group of largely unassociated women working for the same propagandist effort throughout the Japanese Empire. movies, and propaganda videos and Axis Sally, and in 1949 the San Francisco Chronicle described Tokyo Rose as the "Mata Hari of radio". Tokyo Rose ceased to be merely a symbol during September 1945 when Iva Toguri D'Aquino, a Japanese American disc jockey for a propagandist radio program, attempted to return to the United States. Unable to leave the country when war began with the United States, unable to stay with her aunt's family as an American citizen, and unable to receive any aid from her parents who were placed in internment camps in Arizona, Toguri eventually accepted a job as a part time typist at Radio Tokyo (NHK). But when Toguri tried to return to the United States, an uproar ensued because Walter Winchell (a powerful broadcasting personality) and the American Legion lobbied relentlessly for a trial, prompting the Federal Bureau of Investigation (FBI) to renew its investigation of Toguri's wartime activities. Her 1949 trial resulted in a conviction on one of eight counts of treason. In 1974, investigative journalists found that important witnesses had asserted that they were forced to lie during testimony. They stated that FBI and US occupation police had coached them for more than two months about what they should say on the stand, and that they had been threatened with treason trials themselves if they did not cooperate. U. S. President Gerald Ford pardoned Toguri in 1977 based on these revelations and earlier issues with the indictment.
Токио Мосе
Уолтер Канер (5 мамыр 1920 жыл - 26 маусым 2005 жыл) – журналист және радиоведущий, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін «Токио Мосе» деген атпен хабар таратқан. Канер АҚШ армиясы радиосында алғашқыда «Токио Роза» үгіт-насихатына комикалық жауап беру үшін, кейіннен шетелдегі АҚШ әскерлерін көңілдіру мақсатында пародиалық бағдарламалар ұсынды. АҚШ-тың Жапонияны оккупациялаған кезінде оның «Moshi, Moshi Ano ne» әні «Лондон көпірі құлап жатыр» әуенімен орындалып, жапон балалары мен американдық әскерлердің арасында кең танымал болды. АҚШ әскери газеті Stars and Stripes оны «жапондық оккупацияның ресми әні» деп атады. 1946 жылы Эльза Максвелл Канерді «көптеген жас жігіттерге үміт сыйлаған, үйге сағыныш сезімдерін қоздырған адам» деп сипаттады.
Walter Kaner (May 5, 1920 – June 26, 2005) was a journalist and radio personality who broadcast using the name Tokyo Mose during and after World War II. Kaner broadcast on U. S. Army Radio, at first to offer comic rejoinders to the propaganda broadcasts of Tokyo Rose and then as a parody to entertain U. S. troops abroad. In U. S. occupied Japan, his "Moshi, Moshi Ano ne" jingle was sung to the tune of "London Bridge is Falling Down" and became so popular with Japanese children and G. I. s that the U. S. military's Stars and Stripes newspaper called it "the Japanese occupation theme song." In 1946, Elsa Maxwell referred to Kaner as "the breath of home to unknown thousands of our young men when they were lonely."
Басқа қолданыстар
Токио Роуз есімін алғаш рет пайдаланған тіркелген рок-топ 1980 жылдың жазында құрылды. Олар екінші дүниежүзілік соғыстағы Токио Роуз туралы әңгімелейтін бейнероликтерімен ең көп танылады. Токио Роуз – сонымен қатар Нью-Джерсиден шыққан эмо/поп тобының атауы. 2019 жылы Burnt Lemon Theatre музыкалық театрлық қойылымы «Токио Роузді» Эдинбург Фриндж фестивалі мен New Diorama Theatre-ге қойды. 2021 жылы кеңейтілген нұсқасы Ұлыбританияның бірнеше қалаларында гастрольдік турнеге шықты, сонымен қатар актерлік құрамның альбомы жарық көрді. 2022 жылы Tuttle баспасында «Токио Роуз – Zero Hour (A Graphic Novel): A Japanese American Woman's Persecution and Ultimate Redemption After World War II» жарық көрді. Авторы – Андре Р. Фраттино, суреттерін Кейт Касенов (суретші) салған. Алғы сөзді Жанис Чианг жазды.
The first registered rock group using the name Tokyo Rose was formed in the summer of 1980. They are most known for their video which tells the story of the war time Tokyo Rose. Tokyo Rose is also the name of an emo/pop band hailing from New Jersey. In 2019, Burnt Lemon Theatre brought the musical theatre production Tokyo Rose to the Edinburgh Fringe Festival, and New Diorama Theatre. An extended version toured in 2021 in several UK cities, accompanied by the release of a cast album. In 2022, Tokyo Rose – Zero Hour (A Graphic Novel): A Japanese American Woman's Persecution and Ultimate Redemption After World War II was published by Tuttle. It was authored by Andre R. Frattino and illustrated by Kate Kasenow (Illustrator). The Foreword was written by Janice Chiang.