Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бьюри, Кертис және Кеннеди – Ливерпульде (Англия) бу локомотивтерін өндіретін компания. Эдвард Бьюри 1826 жылы «Эдвард Бьюри және компания» деген атпен өндіріс орнын құрды. Ол Джеймс Кеннедиді шебер ретінде жұмысқа алды, ал Кеннеди кейін серіктес болды. Шамамен 1828 жылы фирма Ливерпульдегі Лав Лейн көшесіндегі «Кларенс» құю зауыты деп белгілі үлкен жайға көшті.
Bury, Curtis and Kennedy was a steam locomotive manufacturer in Liverpool, England. Edward Bury established the works in 1826, under the name Edward Bury and Company. He employed James Kennedy as foreman; Kennedy later became a partner. About 1828, the firm moved to bigger premises in Love Lane, Liverpool, known as the Clarence Foundry.
Локомотивтер
Олардың алғашқы локомотиві 1830 жылы салынды. "Дредноут" деп аталған ол Ливерпуль және Манчестер теміржолында жүрді. Оның алты дөңгелегі болғандықтан оған қарсылық таныстырылды және Болтон мен Ли теміржолына сатылды. Кейін, 1830 жылы салынған екінші локомотив, төрт біріктірілген "Ливерпуль", иісті біліктік осін қолданды, және оған да (Джордж Стивенсон) қарсылық білдірді, себебі 6 фут диаметрлі дөңгелектер тым үлкен болды.
Their first engine was built in 1830. Called Dreadnought, it ran on the Liverpool and Manchester Railway. It was objected to because it was on six wheels and was sold to the Bolton and Leigh Railway. The second, the four coupled Liverpool, later in 1830, used a cranked driving axle, and was also objected to (by George Stephenson) because the 6 ft diameter wheels were too big.
Бюри түрі
Алайда, олар өз суреттемелерін жетілдірді және нәтижесіндегі локомотивтер көптеген өндірушілер үлгі алған стандартқа айналып, «Бюри түрі» деп белгілі болды. Бұл локомотивтердің ерекшеліктері – ішкі көлденең (немесе көлденеңге жуық) цилиндрлер, оларға жеңіл көрініс берген ішкі, соққыдан жасалған рама және дөңгелек оттық (жоспарда D пішіндес), үстінде қауіпсіздік клапаны бар үлкен күмбезді қақпақ.
However, they refined their designs and the resulting and locomotives quickly became a standard which was emulated by many other manufacturers, becoming known as the "Bury type". Distinguishing features of these engines were inside horizontal (or near horizontal) cylinders, inside wrought iron bar frame, which gave them a light appearance, and the round firebox (D shaped in plan), with a large domed top surmounted by a safety valve.
Жеткізілген темір жолдар
Он үш данасы Ұлы Солтүстік темір жолына (олардың алтауы Уильям Фэрберн және Ұлдарына шарт бойынша тапсырылған), ал қалғандары Лондон және Бирмингем темір жолы, Шығыс округтері темір жолы, Мидленд округтері темір жолы, Манчестер, Болтон және Бьюри каналдық кеме жүргізу және темір жол компаниясы, Ланкастер және Престон темір жолы және Солтүстік Одақ темір жолы үшін стандартты модельдерге айналды. Бірнешеуі АҚШ-қа экспортталды, бұл R. Stephenson & Co. компаниясынан кейін британдық компаниялар арасында ең көп көрсеткіш болды, және Bury-дің "қос тіректі рамалары" стандарт ретінде қабылданып, кеңінен қолданыла бастады. Фирма сапалы өндіріс, төмен баға және сенімділік бойынша жақсы беделге ие болды.
Thirteen were supplied to the Great Northern Railway (six of them being sub contracted to William Fairbairn & Sons), and they became the standard classes on the London and Birmingham Railway, the Eastern Counties Railway, the Midland Counties Railway, the Manchester, Bolton and Bury Canal Navigation and Railway Company, the Lancaster and Preston Railway and the North Union Railway. Several were exported to the US, more than from any other British company except R. Stephenson & Co., and where Bury's "bar frames" became standard. The firm had a reputation for good workmanship, cheapness and reliability.
Пойыздарды пайдалану келісім-шарты
1836 жылы Эдвард Бьюри Лондон және Бирмингем темір жолының пойыздарын бір жолаушыға бір миль үшін бір фартингке, жылдамдығы белгілі бір шектен аспайтындай етіп, жүргізуге келісімшарт жасады, ал L&BR Бьюридің талаптарына сәйкес локомотивтерді ұсынды. 1839 жылдың шілдесінде күтпеген орай көліктің өсуіне және қажетті жылдамдықтың артуына байланысты бұл келісімшарт күшін жойды, содан кейін Бьюри L&BR-дің локомотивтер жөніндегі бастығы ретінде бұрынғысынша жұмыс істеді. Ол көрсеткен локомотивтер жеті түрлі компанияда салынды, ал Бьюридің компаниясы бастапқы 90 локомотивтің 45-ін жасады.
In 1836 Edward Bury was contracted to run the trains of the London and Birmingham Railway at a cost of one farthing per mile per passenger, and a speed not exceeding , with the L&BR providing locomotives to Bury's specification. This contract was annulled in July 1839 because of the unexpected growth in traffic and the increased speed required, and Bury acted thereafter as Locomotive Superintendent of the L&BR in the normal way. The engines he had specified were built by seven different firms, Bury's firm providing 45 of the original stock of 90.
Серіктестікті құру
1842 жылы Бьюри Кеннеди, Тимоти Абрахам Кертис және Джон Вернонды серіктестер ретінде қабылдады, ал компания атауын Бьюри, Кертис және Кеннеди деп өзгертті. Бьюри Лондон және Бирмингем темір жолының локомотивтер жөніндегі бастығы қызметін жалғастырды, бірақ ол Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының құрамына енгеннен кейін бірнеше айдан соң 1847 жылдың наурыз айында отставкаға кетті. 1848 жылдың ақпанында Ұлы Солтүстік темір жолының локомотивтер жөніндегі бастығы болып тағайындалды, ал 1849 жылдың маусымында оның бас директоры болды. Осы уақытта Бьюри, Кертис және Кеннеди фирмасы локомотивтер құрастыруды жалғастырды, олардың кейбіреулері жаңашыл дизайнға ие болды және келешектегі тәжірибеге зор әсер етті, мысалы, L&NWR үшін жасалған локомотивтер тікелей Блумерлерге алып келді, сондай-ақ L&NWR үшін салынған алып Крамптон Ливерпуль сияқты ерекше үлгілер, ол 1848 жылы әлемдегі ең қуатты локомотив болып есептелді. 1848 жылы LNWR (Оңтүстік бөлімі) үшін 16 дюйм x 20 дюйм цилиндрлері, 5 футтық жетекші дөңгелектері және 3 футтық қосымша дөңгелектері бар 6 локомотив салынды.
In 1842, Bury took Kennedy, Timothy Abraham Curtis and John Vernon as partners, and the company changed its name to Bury, Curtis and Kennedy. Bury continued as Locomotive Superintendent of the London and Birmingham Railway but a few months after it had become part of the London and North Western Railway he resigned in March 1847. In February 1848 he was appointed Locomotive Superintendent of the Great Northern Railway, and in June 1849 became also its general manager. Meanwhile, the firm of Bury, Curtis & Kennedy continued building locomotives, some of advanced design which had a great influence on subsequent practice, such as the s for the L&NWR which led directly to the Bloomers, as well as one offs such as the gigantic Crampton Liverpool for the L&NWR, the most powerful locomotive in the world in 1848. Six locomotives were built in 1848 for the LNWR (Southern Division) with 16 in. x 20 in. cylinders, 5 ft. driving wheels, and 3 ft. trailing wheels.
Өндіріс
Бьюри, Кертис және Кеннедидің Кларенс құю зауыты барлығында 415 шамасында локомотив жасаған, бірақ олар сонымен қатар шіркеу қоңырауларынан темір кемелерге дейін көптеген басқа да өнімдер шығарды. Зауыттың өркендеген кезеңінде 1600 адам жұмыс істеді.
In all Bury, Curtis and Kennedy's Clarence Foundry built about 415 locomotives, but they produced much else besides, from church bells to iron ships. At its height, the firm employed 1,600 men.
Жабылу
Бюридің жесірінің сөзіне қарағанда, фирма Санкт-Петербургтағы Нева өзені үстіндегі үлкен айналмалы Blagoveshchensky көпірінің құрамдас бөліктерін жасау кезінде ауыр зиян шекті, ал Ресей империясы бұл жұмыс үшін ешқашан төлемеген. Бұған қоса, Ливерпульдегі кеме жасау саудасының күрт төмендеуі 1851 жылы фирманың жабылуына себеп болды.
The firm lost heavily in making components for the large bascule Blagoveshchensky Bridge over the River Neva at St Petersburg — for which the Imperial Russian Government never paid, according to Bury's widow. This, plus a serious decline in the shipbuilding trade in Liverpool led to the firm's closing down in 1851.
Сақтау
Фирманың екі локомотиві сақталған: Фурнесс темір жолы 0-4-0 No. 3 (лақап аты "Ескі Coppernob" немесе "Coppernob"), 1846 жылы салынған, қазір Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында, және Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолы No. 36, 1847 жылы салынған, қазір Ирландия Республикасы, Корк қаласындағы Корк-Кент теміржол станциясында.
Two of the firm's locomotives have been preserved, Furness Railway 0 4 0 No. 3 (nicknamed "Old Coppernob" or "Coppernob"), built in 1846, now in the National Railway Museum, York and Great Southern and Western Railway No. 36, built in 1847, now at Cork Kent railway station, Cork, Republic of Ireland.