Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Мистер Эндербидің ішінде" – британдық автор Энтони Берджестің комикалық романдарынан тұратын "Эндерби" сериясының бірінші кітабы. Кітап алғаш рет 1963 жылы Лондонда Уильям Хайнеман баспасынан Джозеф Келл псевдонімімен жарық көрді. Серия 1963 жылы "Мистер Эндербидің ішінде" кітабының жарық көруімен басталды, 1968 жылы "Эндерби сыртында" және 1974 жылы "Механикалық өсиетнама немесе Эндербидің соңы" кітаптарымен жалғасты, ал он жылдық үзілістен кейін 1984 жылы "Эндербидің қара әйелі немесе Эндербидің соңы жоқ" кітабымен аяқталды. Романға енген кейбір өлеңдер кейін "Революциялық сонеттер және басқа өлеңдер" жинағында жарияланды.
Inside Mr Enderby is the first volume of the Enderby series, a quartet of comic novels by the British author Anthony Burgess. The book was first published in 1963 in London by William Heinemann under the pseudonym Joseph Kell. The series began with the publication in 1963 of Inside Mr. Enderby, continued in 1968 with Enderby Outside and 1974 with The Clockwork Testament, or Enderby's End, and concluded after a ten year break in 1984 with Enderby's Dark Lady, or No End to Enderby. Some of the poems included in the novel were later published in the collection Revolutionary Sonnets and Other Poems.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Оқиға таза қиялмен басталады, болашақтан келген мектеп оқушылары уақыт саяхаты жасап, ұйқыдағы диспептик ақын Фрэнсис Ксавье Эндербиді көруге келеді. 40 жасқа толған, дінінен безген Эндерби Брайтон қаласында "кәсіби" ақын ретінде жалғыз өмір сүреді – оның кірісі өгей анасынан қалған инвестициялардан түскен үлестің есебінен. Эндерби дәретханада отырып өлеңдерін жазады. Оның ваннасы, құжаттар сақталатын орын ретінде, қағаз және тамақ қалдықтарымен толы, бұл оның еңбектерінің нәтижесін көрсетеді. Ол бірнеше жарияланған туындылары бар шағын ақын ретінде танылса да (оны тіпті шағын сыйлық – Гудби алтын медалімен марапаттаған, бірақ ол одан бас тартқан), әлі ешбір антологияға енбеген. Әйелдер журналының редакторы Веста Бэйнбридж оны жалғыз, бірақ поэзиялық жемісті ғұмырынан бас тартуға көндіреді, себебі ол журналдағы рецепт туралы шағымының орнына оған махаббат өлеңін жіберген еді. Ұзаққа соқпай аяқталған неке Эндербиге қымбатқа түседі, оны оның шабытынан алыстатып, қаржылық тәуелсіздігінен айырады. Айлар өтеді, Эндерби тек бір ғана өлең жаза алады. Қалған капиталын жұмсағаннан кейін, ол аспириннің көп мөлшерін ішіп, өзіне қол жұмсауға тырысады, өлімге жақындағанда өгей анасының көріністерін көреді. Оның үркіттен шыққан дауысы көмек шақырады, ол психиатриялық клиникада есін жинайды, онда дәрігерлер оны бұрынғы, "жетілмеген" поэзия жазудан бас тартуға көндіреді. "Пигги Хогг" деп қайта суреттелген ол енді бармен болып жұмыс істеуді қуанышпен күтеді.
The story opens on a note of pure fantasy, showing school children from the future taking a field trip through time to see the dyspeptic poet Francis Xavier Enderby while he is asleep. Enderby, a lapsed Catholic in his mid 40s, lives alone in Brighton as a "professional" poet his income being interest from investments left to him by his stepmother. Enderby composes his poems while he sits on the toilet. His bathtub, which serves as a filing cabinet, is almost full of the mingled paper and food scraps that represent his efforts. Although he is recognised as a minor poet with several published works (and is even awarded a small prize, the Goodby Gold Medal, which he refuses), he has yet to be anthologised. He is persuaded to leave his lonely but poetically fruitful bachelor life by Vesta Bainbridge, the editor of a woman's magazine, after he accidentally sends her a love poem instead of a complaint about a recipe in her magazine. The marriage, which soon ends, costs Enderby dearly, alienating him from his muse and depriving him of his financial independence. Months pass, and Enderby is able to write only one more poem. After spending what remains of his capital, he attempts suicide with an overdose of aspirin, experiencing visions of his stepmother as he nears death. His cries of horror bring help, and he regains consciousness in a mental institution, where the doctors persuade him to renounce his old, "immature" poetry writing self. Rechristened "Piggy Hogg", he looks forward contentedly to a new career as a bartender.