Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолтер Новик (29 қаңтар 1926 - 6 ақпан 2013) – американдық Ринзай Дзеннің шебері. Ол Джульярдта білім алған пианист және Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы. Ол 16 жыл бойы Жапонияда Дзенді зерттеді, сонымен қатар университет деңгейінде фортепиано және вокалдан сабақ берді, кейін АҚШ-қа оралып, Мэн штатының Сурри қаласында музыка мен Дзенді оқытты, онда ол Moonspring Hermitage-ті негіздеді. Ол 1980-жылдардың ортасында Сурри опера компаниясын құрды және 1985 жылы Дзенді ресми түрде оқытудан зейнетке шықты.
Walter Nowick (January 29, 1926—February 6, 2013) was an American teacher of Rinzai Zen. He was a Juilliard trained pianist and a veteran of World War II. He studied Zen in Japan for 16 years while teaching university level piano and voice, then returned to the United States to teach music and Zen in Surry, Maine, where he founded Moonspring Hermitage. He later founded the Surry Opera Company in the mid 1980s and retired from formal Zen teaching in 1985.
Алғашқы жылдар
Новиктің ата-анасы орыс-поляк иммигранттары болған. Ол Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында картоп шаруашылығында өскен. Ол ерте жасынан музыкаға қабілетті екенін көрсетті және Генриетта Майклсонмен бірге Джульярд мектебінде фортепианоны оқыды. Ол жазда Саррида демалысқа шығар еді, ал ол алғаш рет Мэйн штатына жасөспірім шағында онымен бірге оқу үшін келді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитында қызмет ету үшін фортепиано оқуын тоқтатты, Окинава аралдары тапсырылғаннан кейін аралды тазалауға қатысты. Кейін ол Майклсонмен фортепиано сабақтарына қайта оралды, ол оны Дзен философиясымен таныстырды. Ол Майклсон мүше болып табылатын Американың бірінші Дзен институтында медитация жасауды бастады.
Nowick's parents were immigrants of Russian Polish origin. He grew up on a potato farm on Long Island, New York. He showed an early talent for music and studied piano at Juilliard School with Henriette Michaelson. She summered in Surry, and he first came to Maine as a teenager to study with her. He left his piano study to serve in the Pacific during World War II, taking part in the final sweep of Okinawa after the island had surrendered. He eventually returned to his piano studies with Michaelson, who introduced him to Zen. He began sitting at the First Zen Institute of America, where Michaelson was a member.
Жапония
Новик 1950 жылы Дэйтоку-дзидің Зуйган Готосымен Дзенді оқу үшін Жапонияға барды. Новик Зуйган Гото 1965 жылы қайтыс болғанға дейін шамамен 16 жыл бойы Жапонияда тұрды. Янвилем ван де Ветеринг Новикпен бірге Дайтоку-дзиде бір жарым жыл өмір сүрді және осы туралы "Бос айна" кітабында баяндады. Уолтер Новиктің Дхарма бауыры Соко Моринага, Новик алғаш рет Жапонияға барған кездегі дәстүрлі тәжірибелер туралы "Жаңадан бастағаннан шеберге дейін" кітабында жазды. Новик Жапонияда болған жылдары Киото әйелдер университетінде фортепиано мен ән сабақтары беріп, өзін асырады. Новик сол кезде өте шағын болған АҚШ-тың Дзен қауымдастығында Жапонияға барып, дәстүрлі Дзен практикасын өз талаптары бойынша аяқтаған алғашқы батыстық ретінде танылды. Новикке Дхарманың ресми түрде берілуі болған жоқ – бұл мәселені Соко Моринага Роши Лондонға келгенде айқындап көрсетті. Новик ешқашан монахқа бекітілмеді, ол қарапайым адам ретінде қалды. Зуйган Готоның үш шәкірті: Ода Сессо, Соко Моринага және Уолтер Новик.
Nowick went to Japan in 1950 to study Zen with Zuigan Gotō of Daitoku ji. Nowick stayed in Japan for around 16 years until Zuigan Gotō's death in 1965. Janwillem van de Wetering lived a year and a half in Daitoku Ji with Nowick, and described this in The Empty Mirror. Sōkō Morinaga, Walter Nowick's Dharma brother, wrote in Novice to Master about traditional practices at the time Nowick first went to Japan. During Nowick's years in Japan he supported himself teaching piano and voice at the Kyoto Women's University. Nowick became known in the United States Zen community, which was very small at the time, as the first Westerner to have gone to Japan and completed the traditional Zen practice on their terms. Nowick was not given formal Dharma transmission—a point emphasized by Sōkō Morinaga Roshi during a visit to London. Nowick was also never ordained a priest but instead remained a layman. Three students of Zuigan Gotō are listed: Oda Sessō, Sōkō Morinaga and Walter Nowick.
Ай көктемгі Эрмитаж
1965 жылы Зуиган Гото қайтыс болғаннан кейін Новик АҚШ-қа оралды және Сурридегі фермасында жапон музыканттарына сабақ беруді бастады. Бірнеше жыл өткен соң, Зенді зерттейтіндер келіп, көптегендер жақын жерге қоныстанды. Кейбіреулері Новик берген жерге үй салып, тіпті оның фермасында да тұрып жатты. Олардың ішінде жеке адамдар да, балалары бар отбасылар да болды. Студенттер ұйымдастырып, "Мунспринг Эрмитаж" атты коммерциялық емес діни тобын құрды, оның кеңсесі студенттер арасынан сайланған лауазым иелерінен тұрды. Студенттер Новик жерінде зендао және жиналыс залын салды, сондай-ақ келісімшарт бойынша корпорация мен ғимараттар студенттерге тиесілі екені және 15 жылдан кейін жер оларға берілетіні айтылды. Ринзай дзен стиліндегі практика қалыптасты, бірақ Новик жапон дзенінің көптеген сыртқы атрибуттарын, мысалы, әндерді, киімдерді, буддалық есімдерді, лекцияларды, қағидаларды және т.б. ұстанбады. Оның орнына фермада жұмыс істеу және коандарды зерттеумен айналысты. 1970-ші жылдардың ортасында топтың мүшелерінің саны шамамен 40 адамды құрады. 1975 жылы Янвилем ван де Ветеринг осы қауымдағы өмірін "Көрінбейтін нәрсеге үңілу" атты кітабында сипаттады. Оның үшінші Зен кітабы "Афтерзен" Новикке арналды.
After the death of Zuigan Gotō in 1965, Nowick returned to the United States and began teaching Japanese musicians at his farm in Surry. After a few years, students of Zen began to arrive and many settled nearby. Some built homes on land provided by Nowick, sometimes living on his farm. These included both individuals and families with children. A student organization was incorporated as Moonspring Hermitage, a non profit religious group, with a board of officers elected from among the students. The students built a zendo and meeting hall on Nowick's land, with an agreement specifying that the corporation and buildings belonged to the students and that the land would be turned over to them after 15 years. A Rinzai Zen style practice was established, though Nowick did not practice many of the externals of Japanese Zen, such as chants, robes, Buddhist names, lectures, precepts, and so on. Instead there was just work on his farm and koan study. At its peak in the mid 1970s, the group's membership was around 40 people. In 1975, Janwillem van de Wetering documented his experiences in this community in A Glimpse of Nothingness. His third Zen book Afterzen was dedicated to Nowick.
Сурри опералық компаниясы
1980 жылдардың ортасында ядролық тозаңның қаупі күшейген кезде Новик Сурри опера компаниясын құрды, ол азаматтар деңгейінде Кеңес Одағымен байланысты нығайтуды мақсат тұтқан әуесқойлар тобы еді. Бұл топ бірнеше рет КСРО-ға сапар шекті және жалпыұлттық назарға ілікті. 1985 жылы, опера компаниясы құрылғаннан кейін, оның бірқатар студенттері ол жобаға тым көп уақыт кетіріп жатыр деп алаңдады. Ол мұғалімдік қызметтен кету туралы өтініш берді, оны студенттер комитеті қабылдады, және ол өзін толық уақыт музыкаға арнады. Біраз заңдық тартыстардан кейін, мүлік, студенттер комитеті оның отставкасын қабылдағанға дейін келісілгендей, корпорацияға қайтарылды, ол Морган Бей Зендо (MBZ) ретінде қайта құрылды, Новик мүлікті пайдаланудың кейбір құқықтарын өзінде қалдырды. MBZ сол кезден бері мүлікті пайдаланып, күтіп келеді, ал Уолтер кейде сонда болып тұрады. Новик өмірінің көп бөлігін Сурриде өткізді, қыста Жапония мен Ресейде уақыт өткізді. Жазда фортепиано концерттері беріп, ресейлік қонақтарды ұзақ қонаққа шақыратын. 2012 жылы Новикке инсульт оқсады, сондай-ақ пневмония да болды. Денсаулығы нашарлағандықтан, ол 2013 жылдың 6 ақпанында қайтыс болмас бұрын тамақтандыру түтігін алып тастады. Ол 87 жасқа толыпты.
In the mid 1980s, concerned with the looming possibility of nuclear holocaust, Nowick founded the Surry Opera Company, an amateur group that intended to strengthen ties with the Soviet Union at a citizen level. This group went to the USSR a number of times and received national attention. In 1985, shortly after the founding of the opera company, some of his students became concerned that he was spending too much time on the project. He offered his resignation as a teacher, which was accepted by the student committee, and devoted himself to music full time. After some legal wrangling, the property reverted, as had been agreed before the student committee accepted his resignation, to the corporation, which had been reconstituted as the Morgan Bay Zendo (MBZ), with Nowick reserving some rights of usage. The MBZ has used and maintained the property ever since, with Walter visiting occasionally. Nowick continued to live in Surry much of his life, spending some of the winter in Japan and Russia. In the summer, he gave piano concerts and received Russian guests for extended visits. Nowick suffered a stroke in 2012 and also developed pneumonia. In declining health, he removed his feeding tube shortly before his death in the early hours of February 6, 2013. He was 87 years old.