Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зен буддизміндегі медитациялық тәртіп
Meditative discipline in Zen Buddhism
Дзадзэн – Зен буддистік дәстүрінде әдетте негізгі практика болып табылатын медитациялық тәртіп. Жапон тілінде медитация үшін қолданылатын жалпы термин – 瞑想 (meisō); алайда, дзадзэн буддалық медитацияның барлық түрлерін қамтитын бейресми түрде қолданылады. Зуочань термині Дхьяна сутралары сияқты ертедегі қытай буддалық дереккөздерінде кездеседі. Мысалы, атақты аудармашы Кумарайива (344–413) Zuòchán sān mēi jīng (Отырыс медитациясының Самадхи туралы нұсқаулығы) деп аталатын еңбекті аударды, ал қытайлық Тиантай шебері Цзийи (538–597 ж.с.) отырыс медитациясы туралы өте ықпалды еңбектер жазды. Дзадзэннің мағынасы мен әдісі мектептен мектепке өзгереді, бірақ жалпы алғанда ол лотос позасында отырып жасалатын тыныш түрдегі буддалық медитация болып табылады. Практиканы әртүрлі әдістермен орындауға болады, мысалы, тыныс алуды бақылау (анапанасати), ойша бір сөз тіркесін қайталау (ол коан, мантра, хуатоу немесе нианфо болуы мүмкін) және назарыңызға түскеннің бәрін сезіну (кейде шикантаза немесе үнсіз жарықтандыру деп аталады). Хуатоу, қысқа медитациялық сөз тіркесін қайталау, қытайлық Чань және корейлік Сонда кең таралған әдіс. Ал нианфо, Будда Амитабханың есімін үнсіз айту тәжірибесі, Таза Жер дәстүрлеріне ықпал еткен дәстүрлерде кең таралған және Цонми сияқты Чань шеберлері де оны үйреткен. Жапондық буддалық Ринзай мектебінде дзадзэн көбінесе коандарды зерттеумен үйлеседі. Жапондық Сото мектебі коандарды аз немесе мүлдем қолданбайды, олар ақыл-ойында ешқандай нысаны жоқ шикантаза деп аталатын тәсілді артық көреді.
Zazen is a meditative discipline that is typically the primary practice of the Zen Buddhist tradition. The generalized Japanese term for meditation is 瞑想 (meisō); however, zazen has been used informally to include all forms of seated Buddhist meditation. The term zuòchán can be found in early Chinese Buddhist sources, such as the Dhyāna sutras. For example, the famous translator Kumārajīva (344–413) translated a work termed Zuòchán sān mēi jīng (A Manual on the Samādhi of Sitting Meditation) and the Chinese Tiantai master Zhiyi (538–597 CE) wrote some very influential works on sitting meditation. The meaning and method of zazen varies from school to school, but in general it is a quiet type of Buddhist meditation done in a sitting posture like the lotus position. The practice can be done with various methods, such as following the breath (anapanasati), mentally repeating a phrase (which could be a koan, a mantra, a huatou or nianfo) and a kind of open monitoring in which one is aware of whatever comes to our attention (sometimes called shikantaza or silent illumination). Repeating a huatou, a short meditation phrase, is a common method in Chinese Chan and Korean Seon. Meanwhile, nianfo, the practice of silently reciting the Buddha Amitabha's name, is common in the traditions influenced by Pure Land practice, and was also taught by Chan masters like Zongmi. In the Japanese Buddhist Rinzai school, zazen is usually combined with the study of koans. The Japanese Sōtō school makes less or no use of koans, preferring an approach known as shikantaza where the mind has no object at all.
Отырған
Дзен храмдары мен монастырьларында жаттығушылар дәстүрлі түрде зедзенді медитация залында бірге отырады, бұл зал әдетте зедо деп аталады, әрқайсысы зефу деп аталатын төсеніште отырады. Орнына отырудан бұрын және зедзен кезеңі аяқталған соң тұрғаннан кейін дзен жаттығушысы өз орнына гасшо иіліп, содан соң әріптес жаттығушыларға иіледі. Зедзен кезеңінің басталуы дәстүрлі түрде үш рет қоңырау соғу арқылы (шидзошо) хабарланады, ал кезеңнің аяқталуы бір немесе екі рет қоңырау соғу арқылы (хозеншо) жарияланады. Ұзақ зедзен кезеңдері кининмен (жүріп медитациялау) алмастырылуы мүмкін.
In Zen temples and monasteries, practitioners traditionally sit zazen together in a meditation hall usually referred to as a zendo, each sitting on a cushion called a zafu Before taking one's seat, and after rising at the end of a period of zazen, a Zen practitioner performs a gassho bow to their seat, and a second bow to fellow practitioners. The beginning of a period of zazen is traditionally announced by ringing a bell three times (shijosho), and the end of the period by ringing the bell either once or twice (hozensho). Long periods of zazen may alternate with periods of kinhin (walking meditation).
Дұрысы
Зазен ұстанымы - отыру, аяқтар қиылысқан, қолдар қосылған және тік, бірақ бекітілген омыртқа. Қолдар қарапайым мудра түрінде құрсақ үстінде біріктіріледі. Тыныс алуға назар аудару (ānāpānasmṛti) жаттығулары, мысалы, тынысты санау (sūsokukan 数息観) немесе оны бақылау (zuisokukan 随息観) қолданылады. Санды санаудың орнына мантралар да кейде пайдаланылады. Практика көбінесе, самадхидің алғашқы тәжірибесін құрайтын сананың "бір шоғырлануы" жеткілікті болғанға дейін осы тәсілдердің бірінде жалғастырылады. Осы сәтте практикант коан практикасына немесе шикантазаға көшеді. Ясутани Роши 2=定力 (3=jōriki) (санскрит samādhibala) – концентрация күшін дамытудың задзеннің үш мақсатының бірі екенін айтады, ал Доген задзеннің мақсаты – ойсыз концентрацияны дамыту емес екенін ескертеді.
The posture of zazen is seated, with crossed legs and folded hands, and an erect but settled spine. The hands are folded together into a simple mudra over the belly. with mindfulness of breath (ānāpānasmṛti) exercises such as counting breath (sūsokukan 数息観) or just watching it (zuisokukan 随息観). Mantras are also sometimes used in place of counting. Practice is typically to be continued in one of these ways until there is adequate "one pointedness" of mind to constitute an initial experience of samadhi. At this point, the practitioner moves on to koan practice or shikantaza. While Yasutani Roshi states that the development of 2=定力 (3=jōriki) (Sanskrit samādhibala), the power of concentration, is one of the three aims of zazen, Dogen warns that the aim of zazen is not the development of mindless concentration.
Коанның өзіндік зерттеуі
Ринзай мектебінде сананы дамытқаннан кейін, жаттығушы енді өзінің санасын медитация нысаны ретінде коанға шоғырландыра алады. Коанмен жұмыс істеу көбінесе Ринзай мектебімен байланысты, ал Шикантаза – Сото мектебімен, бірақ көптеген Дзен қауымдастықтары мұғалімдер мен оқушыларға қарай, екі әдісті де қолданады.
In the Rinzai school, after having developed awareness, the practitioner can now focus their consciousness on a koan as an object of meditation. While koan practice is generally associated with the Rinzai school and Shikantaza with the Sōtō school, many Zen communities use both methods depending on the teacher and students.
Шықантаза
Зазен – жапондық Сото Дзэн буддизмінің негізгі бөлігі саналады. Зазеннің мақсаты – тек отыру, яғни, барлық бағалау пікірлерін тоқтату және сөздердің, идеялардың, суреттердің және ойлардың араласпай өтіп кетуіне мүмкіндік беру. Практика жасайтындар ешқандай нақты медитация нысанын қолданбайды.
Zazen is considered the heart of Japanese Sōtō Zen Buddhist practice. The aim of zazen is just sitting, that is, suspending all judgemental thinking and letting words, ideas, images and thoughts pass by without getting involved in them. Practitioners do not use any specific object of meditation,