Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон буддистік діни қызметкері және философы
Japanese Buddhist priest and philosopher
Ничирен (16 ақпан 1222 – 13 қазан 1282) – Камакура дәуірінің жапон буддистік діни қызметкері және философы. Оның ілімдері Махаяна буддизмінің бір тармағы – Ничирен буддизмінің негізін құрайды. Ничирен Буддаға жетудің жалғыз жолы ретінде «Нам(у) мёхо ренге кё» деп қайта-қайта оқуды жақтады және Шакьямуни Будда мен басқа да буддалық құдайлардың барлық адамдарға бірдей қол жетімді «Мёхо Ренге» деп аталатын белгілі бір Будда табиғатының ерекше көріністері екенін айтты. Ол «Сұтраға» сенушілердің тіпті қуғын-сүргінге ұшыраған жағдайда да оны таратуы керек екенін жариялады. Ничиреннің өмірбаяны, мінезі және сенімдерінің қалыптасуы негізінен оның жазбаларынан алынған. Ол алты бас шәкіртін тағайындады, олардың мұрагерлікке таласуы даулы. Ол қайтыс болғаннан кейін 1358 жылы император Го-Когон оған (日蓮大菩薩) атағын берді, ал 1922 жылы император Тайшо императорлық жарлық арқылы (立正大師) атағын мәңгілік берді. Бүгінгі Ничирен буддизміне Ничирен шу секталары мен Ничирен Шёсю сияқты дәстүрлі храм мектептері, сондай-ақ Сока Гаккай, Риссё Косей Кай, Рейюкай, Кенсёкай, Хонмон Буцуриу шю, Кемпон Хокке және Шёсинкай сияқты көптеген ұйымдар кіреді. Әрбір ұйымның Ничирен іліміне қатысты көзқарасы әртүрлі.
Nichiren (16 February 1222 – 13 October 1282) was a Japanese Buddhist priest and philosopher of the Kamakura period. His teachings form the basis of Nichiren Buddhism, a branch of Mahayana Buddhism. Nichiren He advocated the repeated recitation of its title, Nam(u) myoho renge kyo, as the only path to Buddhahood and held that Shakyamuni Buddha and all other Buddhist deities were extraordinary manifestations of a particular Buddha nature termed Myoho Renge that is equally accessible to all. He declared that believers of the Sutra must propagate it even under persecution. Nichiren was a prolific writer and his biography, temperament, and the evolution of his beliefs has been gleaned primarily from his writings. and designated six senior disciples, of which the claims to successorship are contested. After his death, he was bestowed the title (日蓮大菩薩) by the Emperor Go Kōgon in 1358 and the title (立正大師) was conferred posthumously through imperial edict by the Emperor Taisho in 1922. Nichiren Buddhism today includes traditional temple schools such as Nichiren shu sects and Nichiren Shōshū, as well as lay movements such as Soka Gakkai, Risshō Kōsei Kai, Reiyūkai, Kenshōkai, Honmon Butsuryū shū, Kempon Hokke, and Shōshinkai among many others. Each group has varying views of Nichiren's teachings
Шолу
Никирен өмірінің негізгі баяндамасы оның бар болған хаттары мен трактаттарынан құралған, бір жинақта 523 толық жазба және 248 фрагмент ретінде саналады. Никиреннің өлімінен кейін 200 жылдан астам уақыт өткен соң ғана, оның өмірбаянының алғашқы діни емес, толыққанды есебі пайда болды. 1264 жылы жазған эссесінде ол "Лотос сутрасының" "Нам(у) мёхо ренге кё" деген атауы барлық буддалық ілімдерді қамтитынын және оны оқу ағартушылыққа жеткізетінін айтты. Екінші жер аударылу кезінде (1271–1274) жазған кейбір шығармаларында ол өзін Лотус сутрасының маңызды кейіпкерлері Садапарибута және Висистакаритрамен теңестіре бастады.
The main narrative of Nichiren's life has been constructed from extant letters and treatises he wrote, counted in one collection as 523 complete writings and 248 fragments. Aside from historical documents stored in the repositories of various Nichiren sects, the first extensive non religious biographical account of Nichiren did not appear until more than 200 years after his death. In a 1264 essay, he stated that the title of the Lotus Sutra, "Nam(u) myoho renge kyo," encompasses all Buddhist teachings and its recitation leads to enlightenment. In some of his writings during a second exile (1271–1274) he began to identify himself with the key Lotus Sutra characters Sadāparibhūta and Visistacaritra
1274 жылы, оның шетелдік басқыншылық пен саяси дағдарыс туралы екі болжамы, Моңғолдардың Жапонияға жасаған алғашқы әрекетімен және Ходжо кланындағы сәтсіз төңкеріспен іске асырылғаннан кейін, Никирен шогунат билігінен кешірім алды, оның кеңесіне жүгінді, бірақ оған құлақ қойылмады. Никирен ғалымдар арасында әлі де даулы тұлға болып қала береді, оны кейбіреулері ынталы ұлтшыл, ал енді біреулері трансұлттық діни көзқарасы бар әлеуметтік реформатор деп санайды. Сыншы ғалымдар оны төзімсіз, ұлтшыл, әскеришіл және өзіне сенімді деп сипаттауға жиі көшеді. Алайда, Никирен революционер, классикалық реформатор ретінде де ұсынылған. Никирен көбінесе өз қоғамдарындағы немесе діни мектептеріндегі құлдырауды реформалауға ұмтылған, сондай-ақ ұқсас бүлікшіл және революциялық рухтағы басқа діни тұлғалармен салыстырылады.
In 1274, after his two predictions of foreign invasion and political strife were seemingly actualized by the first attempted Mongol invasion of Japan along with an unsuccessful coup within the Hōjō clan, Nichiren was pardoned by the Shogunate authorities and his advice was sought but not heeded. Nichiren remains a controversial figure among scholars who cast him as either a fervent nationalist or a social reformer with a transnational religious vision. Critical scholars have used words such as intolerant, nationalistic, militaristic, and self righteous to portray him. On the other hand, Nichiren has been presented as a revolutionary, a classic reformer,
Nichiren is often compared to other religious figures who shared similar rebellious and revolutionary drives to reform degeneration in their respective societies or schools.
Туу
Қытайдың ай күнтізбесі бойынша, Ничирен 1222 жылғы екінші айдың 16-сы күні дүниеге келді, бұл Григориан күнтізбесімен 6 сәуірге сәйкес келеді. Ничирен Ава провинциясының Нагасе ауданындағы (қазіргі Чиба префектурасының) Коминато ауылында (қазіргі Камогава қаласының бір бөлігі) туған. Оның әулеті туралы әртүрлі айтылымдар бар. Ничирен өзін "сендараның (санскрит: чандала, жек көрілетін шеттенуші) ұлы", "қиын-қайғылы теңіз жағасында өмір сүрген қарапайым халықтың ұлы" және "теңізді зерттеушінің ұлы" деп сипаттаған. Ал Ничиреннен бұрынғы діни мектептердің негізін қалаушылар – Хонен, Шинран, Доген және Эйсай барлығы да Киото аймағында дүниеге келген және ақсүйек немесе самурайлар отбасынан шыққан. Оның жазбалары оның қарапайым туылуымен мақтанғанын көрсетеді, бірақ оның өлімінен кейін ізбастары оған көбірек жақтастар тарту үшін, әсіресе, жоғары текті әулеттен шыққан деп айтуға тырысты. Кейбір деректерде оның әкесі ронин, поместье қызметкері (шокан) немесе саяси қашқын болған деген мәлімдемелер бар. Ничиреннің туған жері қазіргі уақытта Коминатодағы туған күнін еске алу үшін салынған Тандзё-дзи (小湊山誕生寺) ғибадатханасының жанындағы жағалаудың астында қалған деп есептеледі.
According to the lunar Chinese calendar, Nichiren was born on 16th of the second month in 1222, which is 6 April in the Gregorian calendar. Nichiren was born in the village of Kominato (today part of the city of Kamogawa), Nagase District, Awa Province (within present day Chiba Prefecture). Accounts of his lineage vary. Nichiren described himself as "the son of a Sendara (Skt: chandala, despised outcast), "a son born of the lowly people living on a rocky strand of the out of the way sea," and "the son of a sea diver." In contrast, Hōnen, Shinran, Dōgen, and Eisai, the other founders of religious schools who predated Nichiren, were all born in the Kyoto region and came from noble or samurai backgrounds. Although his writings reflect a fierce pride of his lowly birth, followers after his death began to ascribe to him a more noble lineage, perhaps to attract more adherents. Some have claimed his father was a rōnin, a manorial functionary (shokan), or a political refugee. The exact site of Nichiren's birth is believed to be currently submerged off the shore from present day Tanjō ji (小湊山誕生寺) near a temple in Kominato that commemorates his birth.
Буддистік білім беру
1233-1253 жылдары Ничирен сол кездегі Жапонияда кең таралған буддизмнің он мектебін, сондай-ақ қытай классикасын және діни емес әдебиетті терең зерттеді. Осы жылдары ол Лотос сутрасының жоғарылығына көз жеткізді және 1253 жылы алғаш оқыған ғибадатханаға оралып, өз қорытындыларын ұсынды. 12 жасында ол Тендай мектебінің Сейчо-дзи (清澄寺) ғибадатханасында буддизмді оқуға кірісті.
Between the years 1233 and 1253 Nichiren engaged in an intensive study of all of the ten schools of Buddhism prevalent in Japan at that time as well as the Chinese classics and secular literature. During these years, he became convinced of the preeminence of the Lotus Sutra and in 1253 returned to the temple where he first studied to present his findings. At the age of 12 he began his Buddhist study at a temple of the Tendai school, Seichō ji (清澄寺).
Лотос сутрасының жариялануы
Бір хатында Ничирен 1253 жылғы 28 сәуірде Сейчо-дзи ғибадатханасына оралып, жиырма жылдық ғылымын дәріс бергені жазылған. Сол оқиға кезінде, өзінің жеке есебінде және кейінгі агиографиясында айтылғандай, ол өзінің атын (日) және (蓮) әріптерінен қысқартылған Ничирен деп өзгертті. Лекциясында Ничирен таза жер буддизмінің негізін қалаушы Хоненді және оның Нембуцу, Нам(у) Амида Буцу дұғасын айту тәжірибасын қатты сынады. Ол сондай-ақ Сейчо-дзидің Лотос Сутрасының ілімдерін және тәжірибаларын ерекшелендірмейтін негізгі тұжырымдарын да жоққа шығарған болуы мүмкін. Осының нәтижесінде ол жергілікті басқарушы Ходжо Кагенобудың ашуын тудырып, Ничиреннің өліміне әрекет жасады. Қазіргі зерттеулер оқиғалар бір күнде емес, ұзақ уақыт бойы болғанын, сондай-ақ олардың әлеуметтік және саяси өлшемдері болғанын көрсетеді. Оның ең танымал еңбектерінің бірі, алғашқы маңызды трактаты болып саналатын (立正安国論) – «Нағыз буддизмді тарату арқылы елдің тыныштығын қамтамасыз ету туралы» еңбегі. Қытай мен Жапонияда жақсы қалыптасқан диалектикалық форманы қолдана отырып, трактат Ничирен екені болжамдалатын буддалық дана адам мен елге келген қонақ арасындағы 10 бөлімнен тұратын ойдан шығарылған диалогтан тұрады. Дана адам қонақтың сұрақтарына жауап береді және қызу пікір алмасудан кейін оны Лотос Сутрасының идеалдарына негізделген ел туралы көзқарасқа ынталандырады. Бұл жазбасында Ничирен жеке адамның ерекше психологиясына, тәжірибесіне және түсінік деңгейіне сәйкес аналогия, оқиға және егжей-тегжейлі мысалдарды қолдану арқылы әсер ету шеберлігін көрсетеді. немесе фанатик пен ақылсыз адамның сөздері. Оның талаптары сол кездегі ықпалды діни тұлғалар мен олардың ізбасарларының, әсіресе Шингон дінінің жолымен жүретін Ниншо (Рёкан) шақыруын тудырды. 1271 жылдың қыркүйегінде екеуінің арасындағы қызу хат алмасудан кейін Ничирен сарбаздар тобымен тұтқындалып, Ходжо кланының кеңесшілер алқасының бас орынбасары И. Ничирен бұл оқиғаны үкіметке екінші рет шағымдану ретінде қарастырды. Кейбір ғалымдар осы оқиғаның басқа да нұсқаларын ұсынады. немесе «уақытша нәрсенің артынан жүрмей, мәнді ашу».
According to one of his letters, Nichiren returned to Seicho ji Temple on 28 April 1253 to lecture on his twenty years of scholarship. At the same event, according to his own account and subsequent hagiography, he changed his name to Nichiren, an abbreviation of (日) and (蓮). At his lecture, it is construed, Nichiren vehemently attacked Honen, the founder of Pure Land Buddhism, and its practice of chanting the Nembutsu, Nam(u) Amida Butsu. It is likely he also denounced the core teachings of Seicho ji which had incorporated non exclusive Lotus Sutra teachings and practices. In so doing he earned the animosity of the local steward, Hojo Kagenobu, who attempted to have Nichiren killed. Modern scholarship suggests that events unfolded not in a single day but over a longer period of time and had social, and political dimensions. The most renowned of these works, considered his first major treatise, was the (立正安国論), "On Securing the Peace of the Land through the Propagation of True Buddhism." Using a dialectic form well established in China and Japan, the treatise is a 10 segment fictional dialogue between a Buddhist wise man, presumably Nichiren, and a visitor who together lament the tragedies that have beleaguered the nation. The wise man answers the guest's questions and, after a heated exchange, gradually leads him to enthusiastically embrace the vision of a country grounded firmly on the ideals of the Lotus Sutra. In this writing Nichiren displays a skill in using analogy, anecdote, and detail to persuasively appeal to an individual's unique psychology, experiences, and level of understanding. or the ravings of a fanatic and madman. His claims drew the ire of the influential religious figures of the time and their followers, especially the Shingon priest Ninshō (Ryōkan). In September 1271, after a fiery exchange of letters between the two, Nichiren was arrested by a band of soldiers and tried by , the deputy chief of the Hojo clan's Board of Retainers. Nichiren considered this as his second remonstration to the government. Some scholars have proposed alternative narratives for this story. or "outgrowing the provisional and revealing the essential."
Екінші қуғын-сүргін және жер аударылу
Өлім жазасы орындалмағандықтан, Ничиреннің бастапқы жазасы – Садо аралына жер аудару күшіне енгізілді. Аралға келген соң, ол қабір ішіндегі шағын, қираған ғибадатханаға жіберілді. Ничиренмен бірнеше шәкірттері болды және алғашқы қыста олар қатыгез суыққа, азық-түлік жетіспеушілігіне және жергілікті тұрғындардың қауіп-қатерлеріне қарсы тұруға мәжбүр болды. Бастапқыда Ничиреннің ең маңызды мақсаты – Камакурадағы өзінің жақтастарын біріктіру еді. Бакуфудың Ничирен қауымын басып-жану тактикасына жер аудару, түрмеге қамау, мүлікті тәркілеу немесе кланнан шығару кірді. Көптеген шәкірттері сенімінен бас тарды, ал қалғандары Ничирен мен олардың неліктен осы қиындықтарға тап болып жатқанын сұрады, өйткені Лотос Сутрасы «қазіргі өмірде тыныш пен амандық» туралы уәде берген еді және (開目抄) еңбегінде де бұл туралы айтылған. Соңғысында ол қиындықтарға қарсы тұруды қалыпты жағдай ретінде қарастыру керек екенін және сутраны тарату миссиясын жалғастыруға деген ниеті оны қорғаныштан гөрі маңыздырақ екенін мәлімдеді: «Көк мені тастап кетсін, сынақтар мені күтіп тұрсын. Мен дене өмірімді аямаймын. Біз қандай сынақтарға тап болсақ та, күмәнің болмасақ, мен және менің шәкірттерім табиғи түрде Будда әлеміне жетеміз». Ол бұл еңбегін «Жапонияның тірегі, Жапонияның көзі, Жапонияның ұлы кемесі» болуға ант берумен аяқтады. Ничирен Канто мен Садода кең таралған жақтастар қозғалысын жетекшілік етті, негізінен көптеген хаттар жазу арқылы. 1279 жылғы «Ацухара оқиғасы» кезінде, үкіметтік шабуылдар өзіне емес, Ничиреннің жақтастарына бағытталғанда, Ничиреннің хаттары Минобу мен Жапонияның басқа зардап шеккен аймақтары арасында байланыс қызметін атқаратын шәкірттердің күрделі желісі арқылы егжей-тегжейлі нұсқаулар берген, сенімді және хабардар көшбасшы екенін көрсетті. Сондай-ақ, ол оқиғаларды қызықты жеткізу арқылы жақтастарына болып жатқан жағдайды кеңінен түсінуге көмектесе білді. Ничиреннің қазірге дейін сақталған хаттарының жартысынан астамы Минобуда болған жылдары жазылған. Олардың кейбіреулері шәкірттеріне көмек көрсеткендері үшін алғыс айту, жеке мәселелер бойынша кеңес беру және оның ілімдерін одан да түсінікті етіп түсіндірумен байланысты. Осы кезеңдегі екі еңбегі – (撰時抄) және (報恩抄) оның «Елдің тыныштығы үшін дұрыс ілімді орнату туралы» (Risshō Ankoku Ron), «Көздің ашылуы» (Kaimoku Shō) және «Аңды байқау үшін құлшылықтың нысаны» (Kanjin no Honzon Shō) сияқты бес маңызды жазбаларының құрамына кіреді. Минобудағы жылдары Ничирен жапондық Тендай мектебіне енген Миккёға (мистикалық және эзотерикалық тәжірибелерге) қарсы күшті шабуылдар жасады. Осы кезде ол өзінің Лотос буддизмінің жаңа түрін құруға тырысқанын түсінгені анық болды. Ничирен мен оның шәкірттері 1281 жылы Куон-дзи (Куон-дзи ғибадатханасындағы Myō hōkke) ғибадатханасын аяқтады. 19 ғасырда бұл құрылым Meiji дәуірінің екінші жартысында аяқталған жаңа құрылыммен ауыстырылды. Минобуда болған кезінде Ничирен көптеген Мандала Гохонзондарды белгілі бір шәкірттер мен дінге сенушілерге сыйлау үшін жазды. Ничирен Шошуға сенушілер 1279 жылғы 12 қазанда үш Атсухара шаруасы өлім жазасына кесілгеннен кейін, ол барлық адамзатқа арналған Дай Гохонзонды жазып алды деп мәлімдейді. Бұл пікір басқа мектептер тарапынан тарихи және мәтіндік тұрғыдан дұрыс емес деп жоққа шығарылды. Оның шәкірттері 21 қазанда Ничиреннің күлін алып Икегамиден шығып, 25 қазанда Минобуға оралды. Ничирен Шу сектасы оның қабірі оның өтініші бойынша Минобу тауындағы Куон-дзиде орналасқан деп мәлімдейді, онда оның күлі әлі де сақтаулы.
After the failed execution authorities carried out Nichiren's original sentence of exile to Sado Island in the Sea of Japan. Upon arriving, he was dispatched to a small dilapidated temple located in a graveyard. Nichiren was accompanied by a few disciples and in the first winter they endured terrible cold, food deprivation, and threats from local inhabitants. Initially, Nichiren's urgent concern was to rally his followers in Kamakura. The tactics of the bakufu suppression of the Nichiren community included exile, imprisonment, land confiscation, or ousting from clan membership. Apparently a majority of his disciples abandoned their faith and others questioned why they and Nichiren were facing such adversity in light of the Lotus Sutra's promise of "peace and security in the present life." and the (開目抄). In the latter he stated that facing adversity should be regarded as a matter of course and that the resolve to carry on with the mission to propagate the sutra was for him more important than guarantees of protection: "Let Heaven forsake me. Let ordeals confront me. I will not begrudge bodily life No matter what trials we may encounter, so long as we do not have a mind of doubt, I and my disciples will naturally achieve the Buddha realm." He concluded this work with the vow to be the "pillar of Japan, the eyes of Japan, the great ship of Japan." Nichiren led a widespread movement of followers in Kanto and Sado mainly through his prolific letter writing. During the so called "Atsuhara affair" of 1279 when governmental attacks were aimed at Nichiren's followers rather than himself, Nichiren's letters reveal an assertive and well informed leader who provided detailed instructions through a sophisticated network of disciples serving as liaisons between Minobu and other affected areas in Japan. He also showed the ability to provide a compelling narrative of events that gave his followers a broad perspective of what was unfolding. More than half of the extant letters of Nichiren were written during his years at Minobu. Some consisted of moving letters to followers expressing appreciation for their assistance, counseling on personal matters, and explaining his teachings in more understandable terms. Two of his works from this period, the (撰時抄) and the (報恩抄) constitute, along with his Risshō Ankoku Ron ("On Establishing the Correct Teaching for the Peace of the Land"), Kaimoku Shō ("The Opening of the Eyes"), and Kanjin no Honzon Shō ("The Object of Devotion for Observing the Mind"), what is commonly regarded as his five major writings. During his years at Minobu Nichiren intensified his attacks on Mikkyō (mystical and esoteric practices) that had been incorporated into the Japanese Tendai school. It becomes clear at this point that he understood that he was creating his own form of Lotus Buddhism. Nichiren and his disciples completed the Kuon ji (Myō hōkke in Kuon ji Temple) in 1281. In the 19th century this structure burned down to be replaced by a new structure completed in the second half of the Meiji era. While at Minobu Nichiren also inscribed numerous Mandala Gohonzon for bestowal upon specific disciples and lay believers. Nichiren Shoshu believers claim that after the execution of the three Atsuhara farmers he inscribed the Dai Gohonzon on 12 October 1279, a Gohonzon specifically addressed to all humanity. This assertion has been disputed by other schools as historically and textually incorrect. His disciples left Ikegami with Nichiren's ashes on 21 October, reaching back to Minobu on 25 October. Nichiren Shu sects claims his tomb is sited, as per his request, at Kuon ji on Mount Minobu where his ashes remain.
Ұстазы
Ничиреннің ілімдері оның өмірінің барысында дамыды, және олардың эволюциясын оның жазбаларын зерттеу арқылы, сондай-ақ оның жеке данасы – «Лотос сутрасы» деп аталатын «Чу хокекё» кітабына қосымша түсініктемелер арқылы көруге болады. Ал басқалар оның ойларын үш кезеңге бөледі: Идзу жерсіздігіне дейінгі және оның ішіндегі кезең, Камакураға оралғаннан бастап Садо аралына жерсіздігіне дейінгі кезең және Минобудағы жылдары. Анесакидің сөзіне сәйкес, Минобуға келген Ничирен өзінің ілімдерін бекітуге, оларды ұрпақтан-ұрпаққа жеткізуге ден қойды. Оның ойлау шеңбері Никко Шёнин оның он маңызды жазбасының бірі деп санайтын эсседе (法華取要抄) баяндалған. Ничирен буддизмнің басқа мектептерінде пайда болғанға дейін көп ғасырлар бұрын буддалық әлеуметтік белсенділіктің үлгісін көрсетті. Оның ілімдерінің ерекшелігі – буддизмді теориялық деңгейден іс жүзінде қолдануға тырысуы болды. Ол өзінің ілімдері елдің өзін түзетуіне, соңында әлемдік бейбітшілікке алып келеді деп сенді. Оның діни ойларының бір бөлігі «Лотос сутрасын» Тендай мектебінің түсіндіруінен, оның заманының мәдениетінде терең тамырланған синкретикалық сенімдерден және Камакура буддизмінің жаңа көзқарастарынан туындады. Бұл ұғымдар Чихидің «бір сәтте үш мың әлем» (ichinen sanzen) деп аталатын ғаламның бірлігі мен байланысы туралы космологиясына негізделген. Ничирен бұл ұғымдарды теориялық емес, іске асыруға болатын деп жариялады. Себеп пен салдар бір уақытта орын алады, сызықтық емес. Адамның санасын зерделеу (кандзин) Лотос сутрасына деген сенім мен адалдық аясында жүзеге асты. Ничиреннің айтуынша, бұл құбылыстар адам Лотос сутрасының атауын (дате) жариялағанда және оның дұрыстығын басқалармен бөліскенде, тіпті қажет болса өмірін құрбан ете отырып көрінеді. Осыдан Ничирен таза жерге ұмтылатын Таза Жер мектебінің көзқарасына қарсы тұрды. Оның бұл тұжырымының негізінде субъективті әлемнің (жеке тұлға) және объективті әлемнің (жеке тұлғаның мекендейтін жері) екіліксіздігі жатыр, яғни адам буддалық табиғатына қол жеткізгенде, оның қазіргі әлемі бейбіт және үйлесімді болады. Ничирен үшін Лотос сутрасын кеңінен тарату және оның нәтижесінде әлемдік бейбітшілікке («косен руфу») қол жеткізу мүмкін және сөзсіз болды, және ол оны жүзеге асыру міндетін болашақ ізбасарларына жүктеді.
Nichiren's teachings developed over the course of his career and their evolution can be seen through the study of his writings as well as in the annotations he made in his personal copy of the Lotus Sutra, the so called Chū hokekyō. whereas others see a threefold division of thought: up to and through the Izu exile, from his return to Kamakura through the Sado Island exile, and during his years at Minobu. According to Anesaki, Nichiren, upon his arrival at Minobu, quickly turned his attention to consolidating his teachings toward their perpetuation. The scope of his thinking was outlined in an essay (法華取要抄), considered by Nikkō Shōnin as one of Nichiren's ten major writings. Nichiren set a precedent for Buddhist social activism centuries before its emergence in other Buddhist schools. The uniqueness of his teachings was his attempt to move Buddhism from the theoretical to the actualizable. He held adamantly that his teachings would permit a nation to right itself and ultimately lead to world peace. Some of his religious thinking was derived from the Tendai understanding of the Lotus Sutra, syncretic beliefs that were deeply rooted in the culture of his times, and new perspectives that were products of Kamakura Buddhism. These concepts were based on Chih i's cosmology of the unity and interconnectedness of the universe called Three Thousand Realms in a Single Moment of Life (ichinen sanzen). Nichiren advanced these concepts by declaring that they were actualizable rather than theoretical. Cause and effect were simultaneous instead of linear. Contemplation of one's mind (kanjin) took place within the singular belief in and commitment to the Lotus Sutra. According to Nichiren these phenomena manifest when a person chants the title of the Lotus Sutra (date) and shares its validity with others, even at the cost of one's life if need be. Consequently, Nichiren consistently and vehemently objected to the perspective of the Pure Land school that stressed an other worldly aspiration to some pure land. Behind his assertion is the concept of the nonduality of the subjective realm (the individual) and the objective realm (the land that the individual inhabits) which indicates that when the individual taps buddhahood, his or her present world becomes peaceful and harmonious. For Nichiren the widespread propagation of the Lotus Sutra and consequent world peace ("kosen rufu") was achievable and inevitable and tasked his future followers with a mandate to accomplish it.
Заңның соңғы күні
13 ғасырдағы Камакура дәуірі Жапонияда алаңдаушылық сезімімен еректелді. Ничирен, сондай-ақ осы заманғылардың барлығы, Шакиамуни болжағандай, олардың ілімдерінің күші жойылатын Заңның Соңғы Күніне (Маппо) кіргендеріне сенді. Шындығында, Жапония табиғи апаттардың, ішкі тартыстардың және саяси қақтығыстардың кезеңіне енді. Ничирен қоғамдағы қырқыстар мен апаттарды үкімет тарапынан қолдау көрсетілетін, оның пікірінше, нашар буддалық ілімдердің кең таралған практикасына байланысты деп есептегенімен, ол осы дәуірдің мәніне қатысты зор үмітпен қарады. Басқа Махаяна мектептерінен өзгеше, бұл – тіршілік етудің ең қолайлы сәті, Лотос Сутрасының таралатын дәуірі және Жер бетіндегі Бодхисаттвалардың оны таратуға шығатын уақыты деп ол мәлімдеді. "Тендай мектебінің бас абысы болудың орнына, Нам(у) Мёхо Ренге Кё айтушы ақсақ болу әлдеқайда жақсы".
The Kamakura period of 13th century Japan was characterized by a sense of foreboding. Nichiren, as well as the others of this time, believed that they had entered the Latter Day of the Law (Mappō), the time which Shakyamuni predicted his teachings would lose their efficacy. Indeed, Japan had entered an era of extreme natural disasters, internal strife and political conflict. Although Nichiren attributed the turmoils and disasters in society to the widespread practice of what he deemed inferior Buddhist teachings that were under government sponsorship, he was enthusiastically upbeat about the portent of the age. He asserted, in contrast to other Mahayana schools, this was the best possible moment to be alive, the era in which the Lotus Sutra was to spread, and the time in which the Bodhisattvas of the Earth would appear to propagate it. "It is better to be a leper who chants Nam(u) myōhō renge kyō than be a chief abbot of the Tendai school."
Пікірталас және пікірталастар
Буддизмнің негізгі принциптерін түсіндіру үшін ашық және үздіксіз пікір-таластың дәстүрі Тибет, Қытай және Кореяда терең тамырланған. Бұл дәстүр Жапонияда да өте айқын болды. Камакура дәуірі ресми діни пікірсайыстардан басқа, гүлденген және бәсекелестікке толы ауызша діни әңгімелермен ерекшеленді. Ғибадатханалар байлар мен қуаттылардың қамқорлығы үшін шешендік уағыздар арқылы бәсекелесе бастады, ал ғибадатхана лекторы (коши) көпшілікті қызықтыру үшін үлкен қысымға тап болды. Уағыздау ғибадатханалардың шегінен үйлерге және көшелерге тарады, өйткені саяхатшы тіршілік ететін кедейлер (шидосо, хиджири немесе инжа) білімді де, білімсіз де адамдарға садақаның орнына уағыз айтты. Діни қағидаларды оқыту үшін уағыздаушылар түрлі-түсті әңгімелерді, музыканы, водевильді және драманы пайдаланды, кейіннен ол Но өнеріне айналды. Камакура буддизміндегі пікір-таластың басты тақырыбы – «Дхарманы жала сөйлеуді» айыптау болды. Лотос сутрасы Дхарманы жала сөйлеу туралы қатты ескертеді. Оның poleмикасының алғашқы нысаны – басшылар мен халық арасында үстемдікке ие бола бастаған және тіпті Тендай мектебінде орныққан Таза Жер Буддизмі болды. Ничиреннің егжей-тегжейлі негіздемесі ең белгілісі – оның «Risshō Ankoku Ron» атты алғашқы маңызды трактаты және бакуфу билігімен үш рет жүргізген наразылықтарының біріншісі. Оның заманы қатал болғанымен және бакуфу мәдениетімен толы болғанымен, Ничирен әрқашан қару-жараққа немесе зорлық-зомбылыққа жүгінбей, тілдің күшін таңдады. Ол сөздерін аямайтын, пікір-таластар, әңгімелер немесе хат алмасу арқылы диалогты іздеуге талмайтын адам болды. Оның пікір алмасуға деген құштарлығы мына сөзінде көрінеді: «Мен қандай да кедергілерге тап болсам да, егер білімді адамдар менің ілімдерімді жалған деп дәлелдей алмаса, ешқашан мойынсұнбаймын».
The tradition of conducting open and sustained debate to clarify matters of fundamental Buddhist principles has deep seated roots in Tibet, China, and Korea. This tradition was also quite pronounced in Japan. In addition to formalized religious debates, the Kamakura period was marked by flourishing and competitive oral religious discourse. Temples began to compete for the patronage of the wealthy and powerful through oratorical sermonizing and temple lecturers (kōshi) faced pressure to attract crowds. Sermonizing spread from within the confines of temples to homes and the streets as wandering mendicants (shidōso, hijiri, or inja) preached to both the educated and illiterate in exchange for alms. In order to teach principles of faith preachers incorporated colorful storytelling, music, vaudeville, and drama—which later evolved into Noh. A predominant topic of debate in Kamakura Buddhism was the concept of rebuking "slander of the Dharma." The Lotus Sutra itself strongly warns about slander of the Dharma. The first target of his polemics was Pure Land Buddhism which had begun to gain ascendancy among the leaders and populace and even had established itself within the Tendai school. Nichiren's detailed rationale is most famously articulated in his nihongo|Risshō Ankoku Ron his first major treatise and the first of his three remonstrations with the bakufu authorities. Although his times were harsh and permeated by bakufu culture, Nichiren always chose the power of language over bearing arms or resorting to violence. He didn't mince his words and was relentless to pursue dialogue whether in the form of debate, conversations, or correspondence. His spirit of engaging in discourse is captured in his statement, "Whatever obstacles I may encounter, as long as men [persons] of wisdom do not prove my teachings to be false, I will never yield."
"Біріншіден" буддизм
Хонен буддизмде "бірлік практика" деген ұғымды енгізді. Қытай буддисі Шандаоның жазбаларына сүйене отырып, ол Будда Амиданың есімін қайталау – Нианфоның жекелеген практикасын жақтады. Бұл тәжірибе революциялық болды, себебі ол кез келген адамға қолжетімді болды және бүкіл монахтар институтының монополиялық рөлін азайтты. Ничирен барлығына бірдей қолжетімді бірлік практиканың құрылымын қабылдады, бірақ Нианфоны Нам(у) Мёхо Ренге Кё даймокуымен алмастырды. Бұл өлімнен кейін Таза елге ұмтылу қағидасынан бас тарту және осы өмірде өз түрінде Будда болудың Лотос көзқарасын бекітуді білдірді. Кейбір деректерге сәйкес, Ничирен буддизмді зерттеуді бастауының басты себебі – императорлық сарайдың құлдырауынан көрініп тұрғандай, камидің Жапонияны неге тастағанын түсіну болды. Ол сарай мен халықтың санасын және нық қадамдарын әлсірететін ілімдерге бет бұрғаны үшін, дана адамдар да, қорғаушы күштер де елді тастап кетті деген қорытындыға келді. Оның сөзіне қарағанда, дұға мен дұрыс іс-әрекет арқылы оның қиын қоғамы бейбітшілік пен даналықтың орнаған идеалды әлемге айналады, сонда "жел бұтақтарды қиратпайды және жаңбыр да топырақ тілмесін".
Hōnen introduced the concept of "single practice" Buddhism. Basing himself on the writings of the Chinese Buddhist Shandao, he advocated the singular practice of Nianfo, the recitation of the Buddha Amida's name. This practice was revolutionary because it was accessible to all and minimalized the monopolistic role of the entire monastic establishment. Nichiren appropriated the structure of a universally accessible single practice but substituted the Nianfo with the daimoku of Nam(u) myōhō renge kyō. This constituted renouncing the principle of aspiring to a Pure Land after death and asserting instead the Lotus perspective of attaining Buddhahood in one's present form in this lifetime. According to some of his accounts, Nichiren undertook his study of Buddhism to largely understand why the kami had seemingly abandoned Japan, as witnessed by the decline of the imperial court. Because the court and the people had turned to teachings that had weakened their minds and resolve, he came to conclude, both people of wisdom and the protective forces had abandoned the nation. By extension, he argued, through proper prayer and action his troubled society would transform into an ideal world in which peace and wisdom prevail and "the wind will not thrash the branches nor the rain fall hard enough to break clods."
Төрт айыптау
Ничирен өзінің бүкіл мансабында өзінен басқа буддалық тәжірибелерді, сондай-ақ қазіргі әлеуметтік және саяси жүйені қатаң сынады. Ол қолданған тактика – "шакубуку" (түрлендіру), онда ол қарсыластарын айыптауларымен дүрсілтіп, сыртқы түрде жоғары сенімділігін көрсету арқылы ізбасарларын тартты. Қазіргі сыншылар оның жалғыз ғана шындыққа ден қоятын көзқарасын төзімсіздік деп айыптайды. Оны қорғайтындар оның аргументтерін оның самурай қоғамының контекстінде түсіну керек дейді, толеранттылық сияқты постмодернистік көзқараспен емес. Екеуі де шындықтың бір қырын ұғып алған деп есептеуге болады, атап айтқанда, Ничирен, Доген сияқты, доктринада қатаң догматик болғандықтан, бұл оның шығармашылығын кемсіртпеді. Мансабы дамыған сайын, Ничиреннің Таза жер іліміне қарсы қызу пікір таластары Буддизмнің Шингон, Дзен және Ритсу мектептерін де өткір сынға алды. Оның сын-ескертпелері жиынтығы "Төрт айыптау" деп белгілі болды. Кейін ол жапондық Тендай мектебін Шингон элементтерін қабылдағаны үшін сынады. Ол Шингонның ритуалдарына сүйенуді сиқырлық деп есептеді және бұл елді құлдыратады деді. Ол Дзенді Будда сөзіне жүгінбестен ағартуға жетуге болатындығына сенгендігі үшін зұлым деп санады; ал Ритсуды қоғамдық жұмыстар сияқты формалды амалдардың артында жасырылғандықтан ұрлық деп есептеді. Қазіргі тілмен айтқанда, "Төрт айыптау" адамдарды жігерсіздікке және үмітсіздікке жетелеу арқылы оларды әрекеттен бас тартуға және қашқындыққа итермелейтін ойлауды сынады.
Throughout his career Nichiren harshly denounced Buddhist practices other than his own as well as the existing social and political system. The tactic he adopted was shakubuku, conversion, in which he shocked his adversaries with his denunciations while attracting followers through his outward display of supreme confidence. Modern detractors criticize his exclusivist single truth perspective as intolerant. Apologists argue his arguments should be understood in the context of his samurai society and not through post modern lenses such as tolerance. Both of them may be regarded as having seized an aspect of the truth, namely that Nichiren, rather like Dogen, was not less brilliantly original for being a rigid dogmatist in doctrine. As his career advanced, Nichiren's vehement polemics against Pure Land teachings came to include sharp criticisms of the Shingon, Zen, and Ritsu schools of Buddhism. Collectively his criticisms have become known as "the Four Denunciations." Later in his career he critiqued the Japanese Tendai school for its appropriation of Shingon elements. Reliance on Shingon rituals, he claimed, was magic and would decay the nation. He held that Zen was devilish in its belief that attaining enlightenment was possible without relying on the Buddha's words; Ritsu was thievery because it hid behind token deeds such as public works. In modern parlance the Four Denunciations rebuked thinking that demoralized and disengaged people by encouraging resignation and escapism.
Үш үлкен құпия заң туралы ілім
Ничирен әлемді дегенеративті дәуірде деп санады және адамдар буддизмнің өзегін қайта табу үшін қарапайым және тиімді құрал қажет деп сенді, осылайша олардың рухтары мен уақыттарын жаңартуға болады. Ол өзінің Үш үлкен құпия заңын (Сандай хихо) осы құрал ретінде сипаттады. "Үш үлкен құпия заңның берілуі туралы" деген мағынаны білдіретін Сандай Хихо Шо атты жазбасында Ничирен Лотос сутрасының 16-тарауының ядросындағы үш ілімді баяндады. Ол бұл ілімдерді Шакиамуниден Жердегі Бодхисаттвалардың басшысы ретінде үнсіз түрде алғанын мәлімдеді, сондықтан олар құпия саналады. Олар – дұға (даймоку), құдайға арналған нысан (хонзон) және қасиетті орын немесе діни рәсімдер өткізілетін алаң (кайдан). Гохонзон – ғаламның көркем жазылған бейнесі, ал оған даймоку айту – Ничиреннің буддизмнің шындығын сезінуге арналған медитация әдісі. Ол бұл тәжірибенің тиімді, оңай орындалатын және адамдардың қабілеті мен дәуірге сай келетініне сенді. Ничиреннің сөзіне сүйенсек, Үш құпия заңды орындау "Үш дәлелге" алып келеді, олар олардың дұрыстығын растайды. Бірінші дәлел – "құжаттық", яғни діннің негізгі мәтіндері, осы жағдайда Ничиреннің жазбалары, діннің артықшылығын анық көрсетеді. "Теориялық дәлел" – діннің ілімдері өмір мен өлімнің сырларын логикалық тұрғыдан түсіндіре ала ма, деген интеллектуалдық өлшем. Ничирен ең маңызды деп санайтын "практикалық дәлел" – діннің дұрыстығын оның жақтастарының күнделікті өміріндегі нақты жетістіктері арқылы көрсетеді.
Nichiren deemed the world to be in a degenerative age and believed that people required a simple and effective means to rediscover the core of Buddhism and thereby restore their spirits and times. He described his Three Great Secret Laws (Sandai hiho) as this very means. In a writing entitled Sandai Hiho Sho, or "On the Transmission of the Three Great Secret Laws", Nichiren delineated three teachings in the heart of the 16th chapter of the Lotus Sutra which are secret because he claimed he received them as the leader of the Bodhisattvas of the Earth through a silent transmission from Shakyamuni. They are the invocation (daimoku), the object of worship (honzon), and the platform of ordination or place of worship (kaidan). The Gohonzon is a calligraphic representation of the cosmos and chanting daimoku to it is Nichiren's method of meditation to experience the truth of Buddhism. He believed this practice was efficacious, simple to perform, and suited to the capacity of the people and the time. According to Nichiren, practicing the Three Secret Laws results in the "Three Proofs" which verify their validity. The first proof is "documentary," whether the religion's fundamental texts, here the writings of Nichiren, make a lucid case for the eminence of the religion. "Theoretical proof" is an intellectual standard of whether a religion's teachings reasonably clarify the mysteries of life and death. "Actual proof," deemed the most important by Nichiren, demonstrates the validity of the teaching through the actual improvements achieved by practitioners in their daily lives.
Карманы миссияға ауыстыру
Ничирен өзінің ізбасарлары күнделікті өмірде кездесетін кармалық қиындықтар туралы терең сезімтал болды және оларды "азап теңізінен" (Шиджи Широ доно гошо) өте алатындарына сендірді. Осындай сынақтарды жеңіп, олар ішкі бостандық сезімін, жан тыныштығын және дхарманы түсінуді қалыптастырады, бұл сезімтал тіршіліктің құбылуларына қарамастан сақталады. Ол буддизмде кең таралған карма туралы түсініктерді қабылдады, бірақ адамның қазіргі жағдайын бұрынғы іс-әрекеттерімен байланыстыруға аса мән бермеді. Оның орнына, ол карманы Лотос Сутрасының тұжырымдары арқылы қарастырды, ол барлық адамдарға, тіпті Заңның соңғы күніндегі білімсіз және зұлым адамдарға да Будда болуға мүмкіндік береді. Кармалық жағдайларға тап болғанда, Нам(у) Мёхо Ренге Кё мантрысын жаттап айту Будданың даналығын ашады, карманы миссияға, шығармашылыққа және қуанышқа толы өмір салтына айналдырады. Бұл процесс жеке өмірдің шегінен асып, адамның қоғамға деген қамқорлығын және әлеуметтік жауапкершілік сезімін оятады. Ничирен өзін сипаттау үшін "Лотос Сутрасының жолын ұстанушы" (法華経の行者) терминін енгізді. Лотос Сутрасының өзі оның ілімдеріне сүйенген және оны таратуға тырысқан адамдардың күшті сынақтарға тап болатынын айтады. Ничирен сутраны "денемен" (шикидоку) оқығанын мәлімдеді, тек оның сөздерін жаттап алу немесе ойша талқылау емес, оның болжаған қиындықтарын ерікті түрде қабылдады. Өзінің кейбір ізбасарларына жазған хаттарында Ничирен Дхарманы тарату үшін қуғын-сүргінге ұшырау тұжырымын өмірдегі отбасылық жанжалдар немесе аурулар сияқты сынақтарды бастан кешіруге дейін кеңейтті. Ол осы ізбасарларын мұндай өмірлік оқиғаларды жауапкершілікпен қабылдауға, оларды кармалық қарыздарды өтеу мүмкіндігі ретінде қарастыруға және оларды әдеттегіден гөрі қысқа мерзімде азайтуға шақырды. Ничирен сонымен қатар саяси маңызы бар "үлкен серт" берді. Ол және оның ізбасарлары әділ ұлт пен әлемді құру үшін жағдай жасайды, Лотос Сутрасында Косен Руфу деп сипатталған. Бұрынғы жапон буддизмінде "ұлт" ұғымы (天皇) немесе императорлық билікпен теңестірілді, ал "жердің тыныштығы" режимнің тұрақтылығымен байланысты болды. Алайда Ничиреннің ілімі ортағасырлық Жапонияда пайда болған жаңа көзқараспен толық үйлесімді болды, онда "ұлт" жер мен халықты білдіреді. Ничирен өзінің замандастарының арасында биліктегі үкіметті, осы жағдайда тақ емес, бакуфуны, елдің тыныштығымен және Дхарманың гүлденуімен айыптаған бірегей болды. Оның Лотос Сутрасына негізделген ілімінде барлық адамдар тең, елдің билеушісі немесе беймәлім қарапайым адам болсын. Ағартушылық тек жеке өмірмен шектелмейді, ол жерді өзгерту және идеалды қоғамды құруға бағытталған күш-жігер арқылы жүзеге асырылады. Бұл шұғыл міндетті білдіреді. Ничирен Лотос Сутрасындағы кейіпкерлердің барлық адамдарды Будданың санасына көтеру туралы ұлы сертін, өзінің үлкен қуғын-сүргінге қарамастан, заңды үйрету үшін күресімен, болашақ шәкірттеріне саха әлемінде Будда жерін құру туралы бұйрығымен байланыстырады. Ничирен мен оның шәкірттерінің арасындағы қарым-қатынас шитей фунь деп аталады, бұл ұстаз бен шәкірттің бірлігі. Мұғалім мен шәкірттің атқаратын қызметтері әртүрлі болғанымен, олардың мақсаттары мен жауапкершіліктері бірдей. Ничирен шитей фуннидің үлгісі Лотос Сутрасының негізгі тақырыбы екенін мәлімдеді, әсіресе 21 және 22-тарауларда, онда Будда сутраны болашақта таратуды жиналған бодхисаттваларға сеніп тапсырды.
Nichiren was deeply aware of the karmic struggles his followers faced in their day to day existence and assured them that they could "cross the sea of suffering" (Shiji Shiro dono gosho). Through prevailing over such challenges, he taught, they would establish a sense of inner freedom, peace of mind, and understanding of the Dharma that persisted independent of the ups and downs of sentient existence. He accepted prevailing Buddhist notions about karma that taught that a person's current conditions were the cumulative effect of past thoughts, words, and actions. He showed little concern, however, for attributing current circumstances to supposed past deeds. Rather, he viewed karma through the lens of the teachings of the Lotus Sutra which could enable all people to become Buddhas, even the ignorant and evil people of the Latter Day of the Law. When confronting karmic situations, the act of chanting Nam(u) myoho renge kyo would open the wisdom of the Buddha, transforming karma into mission and a creative and joy filled way of life. Beyond the sphere of a single individual's life, the process would awaken a person's concern for the broader society and sense of social responsibility. Nichiren introduced the term "votary of the Lotus Sutra" (法華経の行者) to describe himself. The Lotus Sutra itself speaks of the great trials that will be faced by individuals who base themselves on its teachings and attempt to spread it. Nichiren claims he read the sutra "bodily" (shikidoku), voluntarily inviting the entailing hardships it predicts rather than just reciting or meditating on its words. In letters to some of his followers Nichiren extended the concept of meeting persecution for the sake of propagating the Dharma to experiencing tribulations in life such as problems with family discord or illness. He encouraged these followers to take ownership of such life events, view them as opportunities to repay karmic debts and mitigate them in shorter periods of time than would otherwise be the case. Nichiren also made a "great vow" of a political dimension. He and his followers to come would create the conditions that lead to a just nation and world which the Lotus Sutra describes as Kosen rufu. In earlier Japanese Buddhism the concept of "nation" was equated with (天皇), or imperial rule and "peace of the land" was associated with the stability of the regime. Nichiren's teachings, however, fully embraced a newly emerging viewpoint in medieval Japan that "nation" referred to the land and the people. Nichiren was unique among his contemporaries in charging the actual government in power, in this case the bakufu rather than the throne, with the peace of the land as well as the thriving of the Dharma. In his teachings based on the Lotus Sutra, all human beings are equal, whether the nation's sovereign or an unknown commoner. Enlightenment is not restricted to an individual's inner life but is actualized by efforts toward the transformation of the land and the realization of an ideal society. This entails an urgent mandate. Nichiren links the great vow of personages in the Lotus Sutra to raise all people to the consciousness of the Buddha, to his own single minded struggles to teach the Law despite the great persecutions he, Nichiren himself, encountered, to his injunction to future disciples to create the Buddha land in the saha world over the course of the myriad years to follow. The relationship between Nichiren and his disciples has been called shitei funi, the oneness of mentor and disciple. Although the functions of the mentor and disciple may vary, they share the same goals and the same responsibility. Nichiren claimed the precedent for shitei funi is a core theme of the Lotus Sutra, especially in chapters 21 and 22 where the Buddha entrusts the future propagation of the sutra to the gathered bodhisattvas.
Ничирен қайтыс болғаннан кейін
Ничиреннің қайтыс болғаннан кейін оның үйретістері әртүрлі жолдармен түсіндірілді. Осының салдарынан Ничирен буддизмі бірнеше ірі бағыттар мен мектептерді қамтиды, олардың әрқайсысының өзіндік доктринасы және Ничиреннің үйретістерін түсіндірудің жиынтығы бар.
After Nichiren's death, his teachings were interpreted in different ways. As a result, Nichiren Buddhism encompasses several major branches and schools, each with its own doctrine and set of interpretations of Nichiren's teachings.
Жазбалар
Никиреннің көптеген жазбалары оның түпнұсқа қолжазбасында сақталған, олардың кейбіреуі толық туындылар, ал кейбіреуі фрагменттер түрінде. Басқа құжаттар оның тікелей шәкірттері жасаған көшірмелер түрінде сақталды. Никиреннің қазіргі қолжазбаларының саны 700-ден асып, олардың ішінде ауызша айтылған дәрістердің түсірілмелері, қарсылық хаттары және иллюстрациялар бар. Ғалымдар Никиренге жатқызылатын жазбаларды үш санатқа бөледі: олардың нақтылығы баршаға мәлім, оның өлімінен кейін басқа біреулер жазған деп саналатындар және үшінші санат, олардың шындығы әлі де талқыланып жатыр.
Many of Nichiren's writings still exist in his original handwriting, some as complete works and some as fragments. Other documents survive as copies made by his immediate disciples. Nichiren's existing works number over 700 manuscripts in total, including transcriptions of orally delivered lectures, letters of remonstration and illustrations. Scholars have divided the writings attributed to Nichiren into three categories: those whose authenticity are universally accepted, those generally designated as written by someone else after his death, and a third category in which the veracity of works is still being debated.
Ничиренмен байланысты семсер
"Жузумару Цунетсугу" - Ничиренмен байланысты катана қылышы. Бұл қылышты Ничиренге Нанбу Саненага қорғану үшін сыйлаған. Ничирен бұл қылышты өзі қолданбады, оны "әділетсіздікті жою және дұрыстықты орнату" символы ретінде сақтап, тұтқасына джузу тізбесін орнатып, осылайша қылышқа атын берген. 13 ғасырдағы қылыш шебері Аоэ Цунетсугу "Жузумару Цунетсугуды" жасаған деп есептеледі. Алайда, ғылыми зерттеулер көрсеткендей, "Жузумарудың" өңделуі басқа расталған Аоэ Цунетсугу қылыштарымен салыстырғанда айырмашылықтарға ие. Мысалы, "Жузумарудағы" шебердің қолы Аоэ әдетте қылыштарына қол қоятын жердің қарсы бетінде орналасқан. Қылышқа қатысты оның жасалу тегі туралы пікірталас әлі де даулы мәселе болып қана қоймай, оның шығуын да күмәнді етеді.
The "Juzumaru Tsunetsugu" is a katana sword associated with Nichiren. The sword was given to Nichiren by lay follower Nanbu Sanenaga for protection. Nichiren did not use the sword, rather held it as a symbol for the "destroying of iniquity and establishing righteousness" and placed a juzu rosary on its hilt, thus giving the sword its accorded name. The 13th century swordsmith Aoe Tsunetsugu is credited with creating the Juzumaru Tsunetsugu. However, scholarship research shows the Juzumaru shows variations and differences in its workmanship compared to other authenticated Aoe Tsunetsugu swords. For example, the artisan signature on the Juzumaru is on the other side of where Aoe would have typically signed his swords. Debate on its origin of craftsmanship is contested regarding the sword.
Ничиреннің жазбаларының ағылшынша аудармалары
Ничиреннің негізгі жазбалары. Сока Гаккай, Токио, 1999 жыл. Heisei Shimpen Dai Nichiren Gosho (平成新編 大日蓮御書: "Ничирен жазбаларының Heisei жаңа жинағы"), Taisekiji, 1994. Ничиреннің жазбалары, 1-том, Бёртон Уотсон және Гошо аударма комитеті. Сока Гаккай, 2006, Ничиреннің жазбалары, 2-том, Бёртон Уотсон және Гошо аударма комитеті. Сока Гаккай, 2006, Ауызша берілген ілімдердің жазбалары, Бёртон Уотсон, аударған. Сока Гаккай, 2005, Ничиреннің жазбалары, Чикаго, Миддлвей Пресс, 2013, Көз ашылуы. Ничиреннің жазбалары, 1-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2003, Ничиреннің жазбалары, 2-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2002, Ничиреннің жазбалары, 3-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2004, Ничиреннің жазбалары, 4-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2007, Ничиреннің жазбалары, 5-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2008, Ничиреннің жазбалары, 6-ілім, Гавайи университеті баспасы, 2010, Ничиреннің хаттары, Бёртон Уотсон және т.б., аударған; Филип Б. Ямпольский, ред. Колумбия университетінің баспасы, 1996 жыл, Ничиреннің таңдалған жазбалары, Бёртон Уотсон және т.б., аударған; Филип Б. Ямпольский, ред. Колумбия университетінің баспасы, 1990.
The Major Writings of Nichiren. Soka Gakkai, Tokyo, 1999. Heisei Shimpen Dai Nichiren Gosho (平成新編 大日蓮御書: "Heisei new compilation of Nichiren's writings"), Taisekiji, 1994. The Writings of Nichiren, Volume I, Burton Watson and the Gosho Translation Committee. Soka Gakkai, 2006, The Writings of Nichiren, Volume II, Burton Watson and the Gosho Translation Committee. Soka Gakkai, 2006, The Record of the Orally Transmitted Teachings, Burton Watson, trans. Soka Gakkai, 2005, Writings of Nichiren, Chicago, Middleway Press, 2013, The Opening of the Eyes. Writings of Nichiren, Doctrine 1, University of Hawai'i Press, 2003, Writings of Nichiren, Doctrine 2, University of Hawai'i Press, 2002, Writings of Nichiren, Doctrine 3, University of Hawai'i Press, 2004, Writings of Nichiren, Doctrine 4, University of Hawai'i Press, 2007, Writings of Nichiren, Doctrine 5, University of Hawai'i Press, 2008, Writings of Nichiren, Doctrine 6, University of Hawai'i Press, 2010, Letters of Nichiren, Burton Watson et al., trans. ; Philip B. Yampolsky, ed. Columbia University Press, 1996 Selected Writings of Nichiren, Burton Watson et al., trans. ; Philip B. Yampolsky, ed. Columbia University, Press, 1990,.