Ничирэн буддизмі: Лотос сектасының іргесі

Кіріспе

Махаяна буддизмінің тармағы Ничирен буддизмі (日蓮仏教), сондай-ақ Хоккешю (法華宗, Лотос сектасы) деп те аталады. Бұл Махаяна буддизмінің 13 ғасырдағы жапон буддистік діни қайраткері Ничиреннің (1222–1282) үйреткендеріне негізделген және Камакура кезеңінің мектептерінің бірі болып табылады. Оның үйреткендері Ничиренге жатқызылған немесе оның авторлығымен жазылған 300–400-ге жуық хаттар мен трактаттарға негізделген. Ничирен буддизмі негізінен Лотос сутрасынан өзінің негізгі доктринасын алады, барлық сезімтал тіршілік иелерінің қазіргі өмірде Буддалық табиғатқа ие екенін және Будда болуға қабілетті екенін мәлімдейді. Ничирен буддизмінің үш маңызды аспектісі бар:

Ничиреннің Гохонзонға деген сенімі.
Лотос сутрасының әртүрлі оқуларымен Nam Myoho Renge Kyo мантрсын жатқа айту.
Ничиреннің жазбалары, Гошо деп аталатын, оларды зерттеу.

Традиционалистік Ничирен буддистік храмдық топтары көбінесе Ничирен Шёшю және әртүрлі Ничирен шю мектептерімен байланысты. Сонымен қатар, храмдармен байланысы жоқ, Сока Гаккай, Кеншокай, Шошинкай, Риссё Косей Кай және Хонмон Буцуриу шю сияқты заманауи мирян ұйымдары да бар, ал кейбір жапондық жаңа діндер Ничиреннен шабыттанған мирян топтары болып табылады. Халықаралық Сока Гаккай жиі "жапондық еместердің көп санын тарту үшін ең танымал жапондық "экспорттық" дін" деп аталады, осы арқылы Ничирен буддизмі бүкіл әлемге тарады. Ничирен Лотос сутрасының ғана Буддалық үйреткендердің ең жоғары дәрежесін қамтитынына сенді және діндердің сапасын бағалайтын жіктеу жүйесін ұсынды. Әртүрлі Ничирен мектептері басқа Буддизм формаларына немесе діни сенімдерге бейімделуге немесе оларға қарсы күшті тұруға болады. Әртүрлі ізбасарлар Ничиреннің Бодхисаттва, өлген қасиетті адам немесе Буддизмнің үшінші дәуіріндегі "Түпнұсқа Будда" мәртебесі туралы пікір таластырады. Ничирен буддизмі көптеген елдерде таралған. Ең ірі топтар – Soka Gakkai International, Nichiren Shu және Nichiren Shōshū.

Негізгі ілімдер

Ничиреннің ілімі көптеген ұғымдарды қамтиды. Қысқаша айтқанда, Ничирен буддизмінің негізгі тәжірибесі – Гохонзон деп аталатын нысанға қарай Нам миохо ренге кьо деп дауыстап айту. Нам миохо ренге кьо деп дауыстау және имандылық (шинжин) екеуі де қажет. Ол – соңғы замандағы жалғыз дұрыс жазу, сондай-ақ барлық тіршілік иесіндегі Буддалық жағдай. Ничирен соңғы заманда – адамдардың қақтығыстар мен жаңылыстарға толы, буддизм құлдырап бара жатқан кезеңінде буддизмнің бұрынғыдай теориялық немесе медитативтік практикамен ғана шектелуі керек емес, керісінше, «денемен», яғни адамның іс-әрекеттері мен оның нәтижелері арқылы іске асырылуы тиіс деп есептеді. Ол әлемдегі жағдайлардың адамдардың ішкі әлемінің көрінісі екенін санады; оның алғашқы маңызды қарсылығы – «Рисшо Анкоку Рон» (Елдің тыныштығы үшін дұрыс ілімді орнату) егер бір ел адасқан буддизм түрлерінен бас тартып, Лотос Сутрасына сенім артса, ел тыныштық пен қауіпсіздікті көреді деген қағидаға негізделген. Ол өзінің шәкірттерін Лотос Сутрада дұрыс ілімді таратуға және соның арқасында бейбіт және әділ қоғам құруға ант берген «Жер бетіндегі Бодхисаттвалар» деп санады. Ничиреннің шәкірттерінің міндеті – оның ілімдерін (дауыстау және Гохонзон) әлемдік қоғамдарда нақты өзгерістерге қол жеткізе алатындай кеңінен тарату болды. Ничирен бұл орынды өзінің буддизміне арналған ерекше орын деп қарастырды, бірақ оны жалпы мағынада да түсіндірді, яғни оның буддизмі қай жерде болса да сонда іске асырылатынын білдірді.

Ничирен және оның заманы

Ничирен буддизмі 13 ғасырдағы феодалдық Жапонияда пайда болды. Ол "Камакура буддизмі" деп аталатын Шин Буккёнің (ағылшын тілінде: "Жаңа буддизм") алты жаңа түрінің бірі. Бұл жаңа мектептердің пайда болуы сол кездегі Жапониядағы әлеуметтік және саяси дүрбелеңге жауап ретінде туды, себебі билік ақсүйектерден Минамото кланы бастаған шогундық әскери диктатураға, содан кейін Ходжо кланына көшті. Бұл кезеңде Заңның Соңғы Күнінің дәуірінің басталуымен байланысты үлкен пессимизм басым болды. Бұл дәуір буддалық мектептер мен мемлекет арасындағы тығыз байланыспен және дін қызметкерлерінің жемқорлығымен еректелді. Дегенмен, тіпті Тиантай Лотос Сутрасына адал Хиэй тауы да сутраны түсінудің "қолайлы құралы" ретінде эзотерикалық рәсімдер мен Таза жер тәжірибелерінің алуан түрлерін қабылдады.

Ничирен өмірінде болған оқиғалар

Ничирен өз ойлауын Лотос Сутрасының және басқа "Ескі буддизм" мен "Жаңа буддизм" мектептерінің бәсекелестігінің арасында дамытты. Оның ой-пікірлерінің өмірбаяндық дамуы негізінен оның қолда бар жазбаларынан алынған, өйткені ол туралы оның замандастарының ресми құжаттарында мәлімет жоқ. Ничиреннің өміріне қатысты қазіргі зерттеулер, оның айналасында қалыптасқан ұзақ жылдарға созылған мифтерді жою үшін күрделі мәтіндік және әлеуметтік-тарихи талдаулар жасауға тырысады. (3) Ол өз ағартушылығының нақтылығына қалай сенімді бола алды? (4) 1221 жылы Тендай және Шингон дінбастарының дұғалары мен рәсімдеріне қарамастан, Императорлар үйі Камакура режимінен неге жеңіліске ұшырады? Ол соңында Шакьямуни Будданың (б.з.д. 563 – б.з.д. 483 жж.) ең жоғары ілімдері Лотос Сутрасында кездесетініне келді. Ничирен өмірінің барлық кезеңінде Лотос Сутрасының жеке данасын алып жүрді және оған үнемі түсініктемелер қосты. Таза жер буддизмін сынағаннан өзге, ол кейіннен сынауын Дзен, Шингон және Рицу секталарын сынауға кеңейтті. Бұл төрт сынау кейіннен оның "төрт қағидасы" деп аталды. Жазбаларында Ничирен Таза жер ілімдеріне жасаған алғашқы түсіндірмелерін эзотерикалық ілімдерге қарсы күресінің бастауы ретінде қарастырды, оларды өте маңызды мәселе деп санады. Оның тактикалық мақсаттары мансабының алғашқы кезеңінде кеңейді. 1253 және 1259 жылдар аралығында ол адамдарды дінге шақырып, көбінесе орта және төмен дәрежелі самурайлар мен жергілікті жер иелерін өз жақтастарына қосты. Буддизмнің "елді қорғаудағы" (чинго кокка) рөлі сол кезде Жапонияда жақсы қалыптасқан болса да, бұл тезисте Ничирен елдің қауіпсіздігіне ел басшылығының тікелей жауапты екенін айқын түрде мәлімдеді. Оның алғашқы жер аударуы, Изу түбегіне (1261–1263), Ничиреннің "Лотос Сутрасын тәнімен оқығанын" (жап. Хөкке шикидоку) растады, бұл 13-ші тараудағы (Қаһармандық) болжамдарды орындады, яғни оның жақтастары білімсіз қара халық, ықпалды дінбастар және жоғары лауазымды достары тарапынан қуғынға ұшырайды. Ничирен тек мәтінді әдеби зерттемей, "Лотос Сутрасын тәнімен оқу" арқылы ел мен халқын қорғауға болатынын айта бастады. Оның ойлауы енді кармалық жазалау теориясынан немесе Лотос Сутрасының қорғаныш күшінің кепілдігінен асып түсті. Ол керісінше, салдарына қарамастан, өзінің миссиясын орындауға бел буғанын білдірді және оның қолда бар жазбаларының жартысын құрайтын еңбектер жазды.

Nichiren developed his thinking in this midst of confusing Lotus Sutra practices and a competing array of other "Old Buddhism" and "New Buddhism" schools. The biographical development of his thinking is sourced almost entirely from his extant writings as there is no documentation about him in the public records of his times. Modern scholarship on Nichiren's life tries to provide sophisticated textual and sociohistorical analyses to cull longstanding myths about Nichiren that accrued over time from what is actually concretized. (3) How could he be assured of the certainty of his own enlightenment? (4) Why was the Imperial house defeated by the Kamakura regime in 1221 despite the prayers and rituals of Tendai and Shingon priests? He eventually concluded that the highest teachings of Shakyamuni Buddha (c. 563 – c. 483 BC) were to be found in the Lotus Sutra. Throughout his career Nichiren carried his personal copy of the Lotus Sutra which he continually annotated. In addition to his critique of Pure Land Buddhism, he later expanded his polemics to criticisms of the Zen, Shingon, and Ritsu sects. These four critiques were later collectively referred to as his "four dictums." Later in his writings, Nichiren referred to his early exegeses of the Pure Land teachings as just the starting point for his polemics against the esoteric teachings, which he had deemed as a far more significant matter of concern. The target of his tactics expanded during the early part of his career. Between 1253 and 1259 he proselytized and converted individuals, mainly attracting mid to lower ranking samurai and local landholders Although the role of Buddhism in "nation protection" (chingo kokka) was well established in Japan at this time, in this thesis Nichiren explicitly held the leadership of the country directly responsible for the safety of the land. His first exile, to Izu Peninsula (1261–1263), convinced Nichiren that he was "bodily reading the Lotus Sutra (Jpn. Hokke shikidoku)," fulfilling the predictions on the 13th chapter (Fortitude) that votaries would be persecuted by ignorant lay people, influential priests, and their friends in high places. Nichiren began to argue that through "bodily reading the Lotus Sutra," rather than just studying its text for literal meaning, a country and its people could be protected. His thinking now went beyond theories of karmic retribution or guarantees of the Lotus Sutra as a protective force. Rather, he expressed a resolve to fulfill his mission despite the consequences. and authored works constituting half of his extant writings

1278 жылы "Атсухара оқиғасы" ("Атсухара қуғын-сүргіні") болды, ол үш жылдан кейін аяқталды. Мансабының алғашқы кезеңінде, 1261 және 1273 жылдар аралығында, Ничирен өзіне қатысты көптеген сынақтарға төтеп берді, оның ішінде өлтіруге жасалған әрекеттер, өлім жазасына кесуге тырысу және екі жер аудару, осылайша "Лотос Сутрасын" (шикидоку 色読) оқыды. Осылайша, оның айтуынша, ол Лотос Сутрасының 13-ші ("Қаһармандық") тарауын растады, онда көптеген бодхисаттвалар Будданың өлімінен кейінгі зұлым дәуірде сутраны қолдау мен таратудың салдарынан туындайтын көптеген сынақтарға кезігуге уәде береді: жамандау және қорлау; қылыштар мен таяқтармен шабуыл; патшалар, министрлер және құрметке ие монахтардың дұшпандығы; және қайта-қайта жер аудару. Ничирен қуғын-сүргін орын алған жерден алыс, қазіргі Шидзуока префектурасының Фудзи ауданында орналасқан болса да, Ничирен өзінің қауымын заңдық және риторикалық жауаптардың күрделі жүйесі арқылы үлкен қысымға ұшыраған кезде біріктірді. Ол сондай-ақ өзінің жетекші монахтары мен жай шәкірттерінен, олардың кейбіреулері үкімет тарапынан қуғын-сүргінге ұшыраған, кең қолдау алды. Ацухара оқиғасы Ничиренге Ничирен буддизмінің мәнін анықтауға мүмкіндік берді. Ол үлкен сынақтарға кезігудің Лотос Сутрасын орындаудың бір бөлігі екенін атап өтті; Ацухараның үлкен қуғын-сүргіні кармалық жазаның нәтижесі емес, бұл буддалық Дхарманың тарихи дамуы болды. Рисшо анкоку ронда қолдаған "нағыз жолдың бір ғана игілігі" енді Лотос Сутрасының даймоку немесе атауын әндету ретінде түпкілікті нысанға ие болды, ол оны Лотос Сутрасының "түпкілік ілімі" (Хонмон 本門) деп сипаттады. Бұл, ол қазір мәлімдеді, 16-шы тараудың тереңдігінде ("Татхагатаның өмір сүру мерзімі") жасырылған, бұрын ешқашан ашылмаған, бірақ Будда тек Соңғы Дхарма дәуірінің басына арналған. Ничиреннің 162 ізбасарларының 47-сі әйелдер болды. Оның көптеген жазбалары әйелдерге арналған, онда ол олардың күресіне қатты жанашырлық танытып, Лотос Сутрасының барлық адамдар, ерлер мен әйелдер бірдей, өздерінің күйлерінде ағартуға жете алатынын үнемі баса айтты. Оның үні сезімтал және мейірімді, бұл оны сыншылар бейнелеген қатал суреттен ерекшеленеді. Оның Шочузан Хокекё дзиде сақталған Рисшо Анкоку Роны Жапонияның ұлттық қазыналарының бірі болып табылады.

In 1278 the "Atsuhara Affair" ("Atsuhara Persecution") occurred, culminating three years later. In the prior stage of his career, between 1261 and 1273, Nichiren endured and overcame numerous trials that were directed at him personally including assassination attempts, an attempted execution, and two exiles, thereby "bodily reading the Lotus Sutra" (shikidoku 色読). In so doing, according to him, he validated the 13th ("Fortitude") chapter of the Lotus Sutra in which a host of bodhisattvas promise to face numerous trials that follow in the wake of upholding and spreading the sutra in the evil age following the death of the Buddha: slander and abuse; attack by swords and staves; enmity from kings, ministers, and respected monks; and repeated banishment. Although Nichiren was situated in Minobu, far from the scene of the persecution, the Fuji district of present day Shizuoka Prefecture, Nichiren held his community together in the face of significant oppression through a sophisticated display of legal and rhetorical responses. He also drew on a wide array of support from the network of leading monks and lay disciples he had raised, some of whom were also experiencing persecution at the hands of the government. The Atsuhara Affair also gave Nichiren the opportunity to better define what was to become Nichiren Buddhism. He stressed that meeting great trials was a part of the practice of the Lotus Sutra; the great persecutions of Atsuhara were not results of karmic retribution but were the historical unfolding of the Buddhist Dharma. The vague "single good of the true vehicle" which he advocated in the Risshō ankoku ron now took final form as chanting the Lotus Sutra's daimoku or title which he described as the heart of the "origin teaching" (honmon 本門) of the Lotus Sutra. This, he now claimed, lay hidden in the depths of the 16th ("The Life Span of the Tathāgata") chapter, never before being revealed, but intended by the Buddha solely for the beginning of the Final Dharma Age. Out of 162 historically identified followers of Nichiren, 47 were women. Many of his writings were to women followers in which he displays strong empathy for their struggles, and continually stressed the Lotus Sutra's teaching that all people, men and women equally, can become enlightened just as they are. His voice is sensitive and kind which differs from the strident picture painted about him by critics. His Rissho Ankoku Ron, preserved at Shochuzan Hokekyo ji, is one of the National Treasures of Japan.

15 ғасырдан 19 ғасырдың басына дейін

ХХІІ ғасырдың басында Хоккешу шәкірттері тәлімдерін батысқа қарай таратты және қауымдарды (Jpn. shū) Киото империясының астанасымен қатар Бизен мен Битчуға дейін құрды. Осы уақыт аралығында Хоккешу мен Нембуцу жақтастары арасында бетпе-бет қоғамдық пікірталастар туралы деректер бар. Ғасырдың соңына қарай бүкіл Киотода Хоккешу ғибадатханалары құрылды, олардың саны Дзен ғибадатханаларынан ғана кем болды. Киотодағы демографиялық қолдау базасын саудагерлер класы (Jpn. machishū) құрады, олардың кейбіреулері зор байлыққа ие болды. Танабе олардың бұл сенімге Ничиреннің "үшінші әлемге" (Jpn. daisan hōmon) қатысты Лотос сутрасының 10–22 тарауларында айтылған, күнделікті өмірдегі практикаға баса назар аударуы себеп болды деп болжайды. Секталық айырмашылықтарға қарамастан, Хоккешу мен Тендай монахтары арасындағы өзара әрекеттесудің де куәліктері бар. Қуғын-сүргін кезінде, жас діни қызметкерлердің діни жорамал таратуға құмар болуын болдырмау үшін Ничирен семинариялары Тендай оқуларына баса назар аударды, тек бірнеше үздік студенттерге Ничиреннің жазбаларын оқуға рұқсат берілді. Эдо дәуірінде Хоккешу ғибадатханаларының көпшілігі шогунаттың Данка жүйесіне енді, бұл діни бейбітшілікті қамтамасыз ету және христиандықты түбірден жою мақсатымен құрылған, бүкіл елдегі приходтар жүйесі еді. Бұл жүйеде будда ғибадатханалары рәсімдік міндеттерінен өзге мемлекеттік әкімшілік функцияларды орындауға міндетті болды. Осылайша олар үкімет агенттеріне айналды және миссионерлік қызметпен айналысуға тыйым салынды. Қорғалған мәртебе үшін тұрақсыздық жиі төленетін баға болды. Бұл кезде жапон буддизмі көбінесе жергілікті нативистік құдайларға табынудың буддалық практикаға енгізілген синкретизмімен сипатталды. Мысалы, Тендай, Шингон, Жодо және Ничирен ғибадатханаларында көбінесе Инари Шинто құдайларына арналған шағын ғибадатханалар болды. Ничирен буддизмінде Хокке Шинто (Лотос Шинто) құбылысы пайда болды, ол Йошида Шинтосының күшті ықпалында болды. Буддизмге қарсы сезім Токугава дәуірінің (1603–1868) соңғы кезеңінде күшейді. Томинага Накамото және Хирата Ацутане сияқты ғалымдар буддизмнің теориялық негіздеріне шабуыл жасады. Сыншылардың арасында конфуциандықтар, нативистер, Шинтоны қолдайтын реставраторлар және модернизаторлар болды. Буддизм мемлекеттік ресурстарды қажетсіз сарп ету және жапондық рухты бүлдіретін шетелдік әсер деп сынға алынды. Сол кездегі екі саясат – шинбуцу бунри (Шинто құдайларын және Буддаларды бөлу) және хайбуцу кишаку (Буддизмді жою) – жапон буддизміне Токугавадан Мэйдзиге өту кезеңінде өмір сүру үшін күрестің дағдарысын әкелді. Жаңа үкімет будда ғибадатханаларына қолжетімді материалдық ресурстарды азайтып, олардың діни, саяси және әлеуметтік өмірдегі рөлін төмендетті. Шибуцу бунри саясаты бүкіл Жапонияда жергілікті деңгейде жүзеге асырылды, бірақ Сацума, Чоши және Тосада ең қарқынды болды, олар реставрацияда ең белсенді болған үш аймақ еді. Мысалы, 1872 жылы Сацумада 1000-нан астам будда ғибадатханасы жойылды, монахтар діннен шығарылды және олардың жерлері тәркіленді. Бүкіл ел бойынша мыңдаған будда ғибадатханалары және кем дегенде он мыңдаған буддалық сутралар, суреттер, мүсіндер, ғибадатхана қоңыраулары және басқа да діни заттар қалпына келтірудің алғашқы жылдарында жойылды, ұрланды, жоғалды немесе сатылды. Мэйдзи қалпына келтіруінің бір бөлігі ретінде мемлекет пен будда ғибадатханалары арасындағы өзара тәуелді Данка жүйесі таратылды, бұл соңғысын қаржыландырусыз қалдырды. Буддистік институттар жаңа ұлтшылдық күн тәртібіне сәйкес келуге немесе құрып кетуге тиіс болды. Бұл реформалардың көпшілігі жай адамдармен жүргізілді. Мейдзи дәуірінен бұрын Ничирен буддизмінде де жай адамдардың маңыздылығына баса назар аудару тенденциясы болды. Мейдзи дәуіріндегі кейбір Ничирен реформаторлары Ничиреннің ілімдерін ұлтшылдық тұрғыдан түсіндіруге тырысты, ал басқалары глобалистік көзқарасқа шақырды. Жапон зерттеушісі Йоширо Тамураның айтуынша, "Ничиренизм" термині келесі үш санатқа кеңінен қатысты: Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Жапонияның әскери күш-жігеріне ықпал еткен Ничиренге шексіз берілгендер. Соғысқа дейінгі және соғыстан кейінгі кезеңдегі социалистік белсенділер мен жазушылар, олар Лотос сутрасынан және Ничиреннің өз көзқарастарынан шабыттанған идеалды әлемдік қоғам туралы көзқарас ұсынды. Ничиреннің ілімдеріне сүйенген ұйымдасқан діни ұйымдар.

In the early 14th century Hokkeshū followers spread the teachings westward and established congregations (Jpn. shū) into the imperial capital of Kyoto and as far as Bizen and Bitchu. During this time there is documentation of face to face public debates between Hokkeshū and Nembutsu adherents. By the end of the century Hokkeshū temples had been founded all over Kyoto, only being outnumbered by Zen temples. The demographic base of support in Kyoto were members of the merchant class (Jpn. machishū), some of whom had acquired great wealth. Tanabe hypothesizes they were drawn to this faith because of Nichiren's emphasis on the "third realm" (Jpn. daisan hōmon) of the Lotus Sutra, staked out in chapters 10–22, which emphasize practice in the mundane world. Despite strong sectarian differences, there is also evidence of interactions between Hokkeshū and Tendai scholar monks. During this time of persecution, most likely to prevent young priests from adopting a passion for propagation, Nichiren seminaries emphasized Tendai studies with only a few top ranking students permitted to study some of Nichiren's writings. During the Edo period the majority of Hokkeshū temples were subsumed into the shogunate's Danka system, an imposed nationwide parish system designed to ensure religious peace and root out Christianity. In this system Buddhist temples, in addition to their ceremonial duties, were forced to carry out state administrative functions. Thereby they became agents of the government and were prohibited to engage in any missionary activities. Stagnation was often the price for the protected status. By this time Japanese Buddhism was often characterized by syncretism in which local nativistic worship was incorporated into Buddhist practice. For example, Tendai, Shingon, Jodō, and Nichiren temples often had chapels within them dedicated to Inari Shinto worship. Within Nichiren Buddhism there was a phenomenon of Hokke Shintō (Lotus Shinto), closely influenced by Yoshida Shintō. Anti Buddhist sentiment had been building throughout the latter part of the Tokugawa period (1603–1868). Scholars such as Tominaga Nakamoto and Hirata Atsutane attacked the theoretical roots of Buddhism. Critics included promoters of Confucianism, nativism, Shinto inspired Restorationists, and modernizers. Buddhism was critiqued as a needless drain on public resources and also as an insidious foreign influence that had obscured the indigenous Japanese spirit. Under attack by two policies of the day, shinbutsu bunri (Separation of Shinto Deities and Buddhas) and haibutsu kishaku (Eradication of Buddhism), Japanese Buddhism during the Tokugawa to Meiji transition proved to be a crisis of survival. The new government promoted policies that reduced the material resources available to Buddhist temples and downgraded their role in the religious, political, and social life of the nation. The policies of shibutsu bunri were implemented at the local level throughout Japan but were particularly intense in three domains that were the most active in the Restoration: Satsuma, Choshii, and Tosa. In Satsuma, for example, by 1872 all of its 1000+ Buddhist temples had been abolished, their monks laicized, and their landholdings confiscated. Throughout the country thousands of Buddhist temples and, at a minimum, tens of thousands of Buddhist sutras, paintings, statues, temple bells and other ritual objects were destroyed, stolen, lost, or sold during the early years of the restoration. As a part of the Meiji Restoration, the interdependent Danka system between the state and Buddhist temples was dismantled which left the latter without its funding. Buddhist institutions had to align themselves to the new nationalistic agenda or perish. Many of these reform efforts were led by lay people. The trend toward lay centrality was prominent in Nichiren Buddhism as well, predating the Meiji period. Some Nichiren reformers in the Meiji period attempted to inject a nationalistic interpretation of Nichiren's teachings; others called for globalist perspectives. According to Japanese researcher Yoshiro Tamura, the term "Nichirenism" applies broadly to the following three categories:
The ultranationalistic preoccupation with Nichiren that contributed to Japan's militaristic effort before World War II. Socialist activists and writers during the prewar and postwar eras who promoted a vision of an ideal world society inspired by the Lotus Sutra and according to their own views of Nichiren. Organized religious bodies that were inspired by Nichiren's teachings.

Ұлтшылдықтың бір түрі ретінде

Ничирен де, оның ізбасарлары да Мейдзи дәуірі мен Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы аралығындағы қанағаттандырылған жапон ұлтшылдығымен байланысты болды, бұл кезеңде Ничиренизм деп аталатын ұлтшылдық идеология қалыптасты. Ничиреннің ілімдерін ұлтшылдық тұрғысынан түсіндіру Кокучукай сияқты жаппай буддалық қозғалыстардың ықпалымен болды және 15 мамыр оқиғасы мен Қанды Лига оқиғасы сияқты зорлық-зомбылыққа толы тарихи оқиғаларға әкелді. Бұл түсініктің негізгі жақтаушыларының бірі – Кокучукай (ағылш. Nation's Pillar Society – Ұлт тірегі қоғамы) ұйымын құрған Чигаку Танака. Танака харизматикалық тұлға болды және жазбалары мен дәрістері арқылы Канжи Ишивара сияқты көптеген ізбасарларды өзіне тартты. Ики Кита және Ниссо Иноуэ сияқты тағы да бірқатар ультраұлттық белсенділер өз идеяларын Ничиреннің іліміне негіздеді. Цунесабуро Макигучи де осындай жағдайға тап болды, ол Ничирен Шошу қабылдаған Синтоизмнің діни талаптарын қабылдаудан бас тартты. Оның құрған Сока Кёику Гаккай ұйымы, бастапқыда хатшылар мен мұғалімдерден құралған болатын, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сока Гаккай болып өсті.

Жаңа әлеуметтік және діни қозғалыстар

Бірнеше Ничиреннің шабыттанған діни қозғалыстары пайда болды және негізінен қоғамның осы тобын, көптеген кедей қалалық жұмысшылар үшін азапты жеңілдету және құтқарылу туралы хабармен шақырды. Ничирен Шошу және жапондық принцип Шин (信), Гё (行), Гаку (学) – «Иман, амал, оқу» Ничиреннің ілімі мен өмірінен туындаған, жаңадан пайда болған лайықты рухтандырылған қозғалыстардың мысалдары. Ничирен буддизмі қазір Жапониядан тыс көптеген елдерде таралған. АҚШ-та діни зерттеулер ғалымы Чарльз С. Пребиш буддизмнің негізінен Азия диаспорасының адамдарына немесе еуропалық-американдық жаңа мүшелеріне үндеген түрлерінің арасындағы айырманы көрсету үшін «екі буддизм» типологиясын жасады. Ал Наттиер үш түрлі типология ұсынады. «Импорттық» немесе «элиталық» буддизм – медитация сияқты буддалық техникаларды меңгеру үшін буддалық ұстаздарды іздеуге уақыты мен мүмкіндігі бар адамдар тобы. «Экспорттық немесе евангелистік» буддизм – жергілікті ұйымдарына жаңа мүшелерді белсенді түрде тартатын топтарға қатысты. «Жүгі» немесе «этникалық» буддизм – көбінесе бір этникалық топқа жататын, евангелистік мақсаттар емес, әлеуметтік және экономикалық жағдайды жақсарту үшін көшіп келген диаспора буддистері. Тағы бір жіктеме батыс буддистік топтарды үш санатқа бөледі: евангелистік, шіркеу сияқты және медитациялық. Ничирен Шу шіркеу сияқты санатқа жатқызылған. Ол сонымен қатар Сахалин, Маньчжурия және Тайваньда миссионерлік бекеттер құрды. 1955 жылы Бразилияда ресми түрде миссионерлік қызмет басталды. 1991 жылы Ничирен Буддистік Халықаралық Орталығы құрылды, ал 2002 жылы шетелдегі миссионерлік бекеттерге көмектесу үшін Хейвардта орталық салынды. Дегенмен, Ничирен Шу батыста кеңінен таралған жоқ. Кейбіреулер Сока Гаккайды евангелистік деп сипаттайды. Сока Гаккайдың өсуіне 1960 жылдардың басында оның үшінші президенті Дайсаку Икеда жасаған көптеген миссионерлік сапарлар түрткіс болды. АҚШ-та ол әртүрлі мүшелерді, соның ішінде афроамерикандықтардың айтарлық үлесін тартты. 1970 жылдан бері «бейбітшілік, мәдениет және білім» тақырыбын қолдау үшін мекемелер, басылымдар мен көрмелер құрды. Бұл қозғалысқа қатысты ұлттық ұйымдар туралы академиялық зерттеулер бар: АҚШ, Ұлыбритания, Италия, Канада, Бразилия, Шотландия, Оңтүстік-Шығыс Азия, Германия және Таиланд. Ришо Косей Кай өз ілімі арқылы дінаралық диалогты дамыту арқылы діни мәдениетті насихаттауға бағытталған. 1967 жылы ол жаһандық діни сезімді ояту үшін «Барлық адамдарға сенім қозғалысын» бастады. Оның 2 миллионнан астам мүшесі бар және әлемнің 20 елінде 300 Дхарма орталығы бар, соның ішінде Франкфурт пен Мурследе. Ол діни еркіндік үшін халықаралық қауымдастық (IARF) және бейбітшілік үшін діндер (WCRP) сияқты дінаралық ұйымдарда белсенді. Оның БҰҰ-мен консультативтік мәртебесі бар және 1983 жылдан бері әлемде бейбітшілік пен даму үшін жұмыс істейтін және дінаралық ынтымақтастықты қолдайтын жеке тұлғаларға немесе ұйымдарға жыл сайын Бейбітшілік сыйлығын табыс етеді. Ничирен Шошу АҚШ-та жапон діни қызметкерлері басқаратын және азиялық және еуропалық-американдық мүшелері бар алты ғибадатханаға ие. Бразилияда бір ғибадатхана бар, онда тұрақты діни қызметкер басқа жерлерге бару үшін «салт атты» ретінде жұмыс істейді.

Several Nichiren inspired religious movements arose and appealed primarily to this segment of society with a message of alleviating suffering salvation for many poor urban workers. with Nichiren Shoshu and the Japanese principle Shin(信 ), Gyo (行), Gaku (学)" as "Faith, Practices, Study", are more recent examples of lay inspired movements drawing from Nichiren's teachings and life. Nichiren Buddhism is now practiced in many countries outside of Japan. In the United States, religious studies scholar Charles S. Prebish coined the typology of "two Buddhisms" to delineate the divide between forms of Buddhism that appealed either primarily to people of the Asian diaspora or to Euro American converts. Nattier, on the other hand, proposes a three way typology. "Import" or "elite" Buddhism refers to a class of people who have the time and means to seek Buddhist teachers to appropriate certain Buddhist techniques such as meditation. "Export or evangelical" Buddhism refers to groups that actively proselytize for new members in their local organizations. "Baggage" or "ethnic" Buddhism refers to diaspora Buddhists, usually of a single ethnic group, who have relocated more for social and economic advancement than for evangelical purposes. Another taxonomy divides Western Buddhist groups into three different categories: evangelical, church like, and meditational. Nichiren Shu has been classified into the church like category. It also established missions in Sakhalin, Manchuria, and Taiwan. In 1955, it officially started a mission in Brazil. In 1991, it established the Nichiren Buddhist International Center in 1991 and in 2002 built a center in Hayward, California, to help overseas missions. However, Nichiren Shu does not widely propagate in the West. Some have characterized the Soka Gakkai as evangelical The growth of the Soka Gakkai was sparked by repeated missionary trips beginning in the early 1960s by Daisaku Ikeda, its third president. In the United States it has attracted a diverse membership including a significant demographic of African Americans. Since the 1970s, it has created institutions, publications and exhibitions to support its overall theme of "peace, culture, and education." There is academic research on various national organizations affiliated with this movement: the United States, the United Kingdom, Italy, Canada, Brazil, Scotland, Southeast Asia, Germany, and Thailand. The Rissho Kosei Kai focuses on using its teachings to promote a culture of religiosity through inter religious dialogue. In 1967, it launched the "Faith to All Men Movement" to awaken a globalized religiosity. It has over 2 million members and 300 Dharma centers in 20 countries throughout the world including Frankfurt and Moorslede. It is active in interfaith organizations, including the International Association for Religious Freedom (IARF) and Religions for Peace (WCRP). It has consultative states with the United Nations and since 1983 issues an annual Peace Prize to individuals or organizations worldwide that work for peace and development and promote interreligious cooperation. Nichiren Shoshu has six temples in the United States led by Japanese priests and supported by lay Asians and non Asians. There is one temple in Brazil and the residing priest serves as a "circuit rider" to attend to other locations.

Негізгі мектептер мен ұйымдардың тізімі

Келесі тізімдер ағылшын тіліндегі Уикипедия мақалалары мен жапон тіліндегі Ничирен буддизмі туралы Уикипедия мақаласына сүйенген.

Жақындағы стипендия

Боуринг, Пол. Корницки, Питер, Жапонияның Кембридж энциклопедиясы. Ред. Кембридж университетінің баспасы, 1993. (Текстте «Кембридж» деп аталады.) Каустон, Ричард, «Будда күнделікті өмірде, Ничирен Дайшонин буддизміне кіріспе», 1995. Ничирен Шошудың ілімдері мен тәжірибесі. Ничирен Шошуның Шетелдегі бюросы, 2002. Икеда, Дайсаку, Туу мен өлімнің құпияларын ашу, Литтл, Браун, 1988. Жапония: Суреттелген энциклопедия. Конданша, 1993; CD-ROM нұсқасы, 1999. (Текстте «Суреттелген» деп аталады.) Лотос тұқымдары – Ничирен Шу буддизмінің мәні. Сан-Хоседегі Ничирен буддалық ғибадатханасы, 2000. Мацунага, Дайган, Мацунага, Алисия (1988), Жапон буддизмінің негіздері, 2-том: Жаппай қозғалыс (Камакура және Муромачи кезеңдері), Лос-Анджелес; Токио: Буддистік кітаптар халықаралық, 1988 (төртінші басылым). Метро, Даниэль, Soka Gakkai International: Жапон буддистік қозғалысының жаһандық кеңеюі, Religion Compass, 7#10 том. Монтгомери, Дэниел Б., Лотостағы от – Ничиреннің динамикалық буддизмі. Мандала – HarperCollins, 1991. Буддизмнің Сока Гаккай сөздігі. Сока Гаккай, 2002, онлайн. Стоун, Жаклин И., Бастапқы ағарту және ортағасырлық жапон буддизмінің өзгеруі (Шығыс Азия буддизмі бойынша зерттеулер), Гавай университетінің баспасы, 2003.

Жапон тілі

Ничирен Шошу йоги (日蓮正宗要義; "Ничирен Шошудың маңызды қағидалары"). Тайсеки-джи, 1978 жыл, қайта жаңартылған басылым. 1999 жыл. Шимпан Буккё Тетсугаку Дайдзитен (新版仏教哲学大辞典: "Будда философиясының үлкен сөздігі, жаңартылған басылым"). Сейкё Шимбунша, 1985 жыл. ISBN нөмірі жоқ. Ничирен Шошу ши но кисотеки кенкю (日蓮正宗史の基礎的研究; "Ничирен Шошу тарихының негізгі зерттеуі"). (Жаңартылған) Ямагучи Хэндо. Санкибо Бусшорин, 1993 жыл. Иванами Нихонши Житен (岩波日本史辞典: "Иванами жапон тарихының сөздігі"). Иванами Шотен, 1999 жыл. (Текстте "Иванами" деп сілтеме жасалған). Ничирен Шошу Нюмон (日蓮正宗入門; "Ничирен Шошуға кіріспе"). Тайсеки-джи, 2002 жыл. Кёгаку Ёго Кайсецу Шю (教学解説用語集; "Ничирен Шошу буддалық терминдерінің түсіндірме сөздігі"). (Жаңартылған) Кёдо Еноки, құраст. Вато Хеншушицу, 2006 жыл.