Мудди Руэл: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы
Muddy Ruel
Малды Руэл – американдық бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер. 1915-1934 жж. MLB-де өнер көрсетті, Уолтер Джонсонның жеке қақпашысы болды, 1924 ж. Әлемдік серияда жеңіс туды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы, менеджер және басшы
American baseball player, manager, and executive
Геральд Доминик "Мадди" Руэл (20 ақпан 1896 – 13 қараша 1963) – американдық кәсіби бейсболшы, жаттықтырушы, менеджер және бас менеджер. Ол 1915 жылдан 1934 жылға дейін Үлкен лига бейсболында «Вашингтон сенаторлары», «Сент-Луис Браунс», «Нью-Йорк янкилері», «Бостон Ред Сокс», «Детройт Тайгерлері» және «Чикаго Уайт Сокс» командаларында қақпашы ретінде ойнады. Өз дәуірінің ең үздік қорғаныс қақпашыларының бірі саналатын Руэл, Бейсбол Даңқы залына енген питчер Уолтер Джонсонның жеке қақпашысы болды және 1924 жылғы әлем чемпионатына қатысқан 7-ші ойында «Вашингтон сенаторларына» жеңіс әкелді.
Herold Dominic "Muddy" Ruel (February 20, 1896 – November 13, 1963) was an American professional baseball player, coach, manager and general manager. He played as a catcher in Major League Baseball from 1915 to 1934 for the Washington Senators, St. Louis Browns, New York Yankees, Boston Red Sox, Detroit Tigers, and the Chicago White Sox. One of the top defensive catchers of his era, Ruel was notable for being the personal catcher for Baseball Hall of Fame pitcher, Walter Johnson and for scoring the winning run for the Washington Senators in Game 7 of the 1924 World Series.
Үлкен лигалар мансабы
Сент-Луис қаласында туған Руэль кәсіби бейсбол карьерасын 19 жасында туған жері – Сент-Луис Браунс командасымен бастады. 1915 жылғы маусымда 10 ойында қатысты. Содан кейін ол екі маусым бойы Мемфис Чикасос командасы үшін кіші лигаларда өнер көрсетті, ал кейін 1918 жылдан 1920 жылға дейін Нью-Йорк Янкистерге қосылды. Янкистерде Руэль 1918-1920 жылдар аралығында Трак Ханнамен бірге қақпашылық міндеттерін бөлісті. Кейін ол Мейсті қорғап, оның ешқандай кінәсі жоқ екенін айтты. Руэль 1921 жылы Бостон Ред Сокс клубына ауысты, онда екі маусым ойнағаннан кейін 1923 жылы Вашингтон Сенаторларына сатылды. 1923 жылғы маусымда ол .316 үлкен орташа көрсеткішпен және 54 рет ұпай жинады, бұл оның мансабындағы ең жоғары көрсеткіш болды. 1924 жылы да жақсы ойын көрсетіп, 149 ойында қатысып, Американ лигасының қақпашылары арасында ассисттер мен ауттар бойынша қайтадан көшбасшы болды. Руэльдің қақпашылық қызметі Уолтер Джонсонның мансабын жаңартты, ол 23 жеңіс және 2.72 орташа ұпай көрсеткішімен лигада жетекшілік етті. Сенаторлар Американ лигасының чемпиондығын жеңіп алды, маусымды Нью-Йорк Янкистерден екі ойынмен алда орында аяқтады. Сенаторлар 1924 жылғы әлем чемпионатына Джон МакГроудың басым Нью-Йорк Гиантс командасына қарсы шықты. Екі команда жеңіске жетіп, алмасып, серия жетіінші және шешуші ойынға дейін жетті. Сенаторлар 7-ші ойынның сегізінші иннингінде Гиантс-ке 3:1 есебімен ұтылып бара жатқанда, қайта жиналып, есепті теңестірді. Руэль бір ұпай соқты, содан кейін ралли кезінде теңестіруші ұпайды енгізіп, ойынды үш ұпаймен тең есеппен қосымша иннингке жіберді. Сенаторлар екінші жыл қатарынан Американ лигасының чемпиондығын жеңді, бірақ 1925 жылғы әлем чемпионатында Питтсбург Пайратс командасынан жеңілді. 1926 жылы Руэль .299 орташа көрсеткішпен ойнады және .989 пайыздық көрсеткішпен Американ лигасының қақпашылары арасында жетекшілік етті, ал Сенаторлар төртінші орынға түсті. Руэль Американ лигасының ең құнды ойыншысы сыйлығы үшін дауыс беруде алтыншы орынды иеленді. 1927 жылғы маусымнан кейін оның шабуылдық өнімділігі төмендеді, ал 1929 жылы Бенни Тейт Сенаторлардың негізгі қақпашысы болды. 1930 жылдың желтоқсанында Руэльдің келісім шарты Сенаторлардан Бостон Ред Сокс клубына сатылды, содан кейін ол 1931 жылдың тамызында Детройт Тайгерс клубына ауыстырылды. Ол 1933 жылы Сент-Луис Браунс клубына оралды, ал 1934 жылы 38 жасында Чикаго Уайт Сокс клубында ойыншылық карьерасын аяқтады.
Born in St. Louis, Missouri, Ruel began his professional baseball career at the age of 19 with his hometown team, the St. Louis Browns, appearing in 10 games during the 1915 season. He then played in the minor leagues for two seasons with the Memphis Chickasaws before joining the New York Yankees in With the Yankees, Ruel shared catching duties with Truck Hannah from 1918 to 1920. He later defended Mays and said that he was innocent of any wrongdoing. Ruel would be traded to the Boston Red Sox in 1921, where he played for two seasons before being traded to the Washington Senators in In the 1923 season, he posted a career high batting average of .316 along with 54 runs batted in. He had another solid year in 1924, playing in 149 games and once again leading the American League catchers in assists and putouts. With Ruel calling the pitches, Walter Johnson's career was revitalized, as he led the league with 23 victories and a 2.72 earned run average. The Senators clinched the American League pennant, finishing the season two games ahead of the New York Yankees. The Senators would face John McGraw's heavily favored New York Giants in the 1924 World Series. The two teams traded wins back and forth until the series reached the seventh and deciding game. The Senators trailed the Giants 3–1 in the eighth inning of Game 7, when they rallied and tied the score. Ruel hit a single, then scored the tying run during the rally, to send the game into extra innings with the score tied at three runs apeice. The Senators would win the American League pennant for the second year in a row, however they were defeated by the Pittsburgh Pirates in the 1925 World Series. Ruel hit for a .299 batting average in 1926 and led the American League catchers with a .989 fielding percentage, as the Senators slipped to a fourth place finish. Ruel finished sixth in the American League Most Valuable Player Award balloting. After the 1927 season, his offensive production began to diminish, and by 1929, Bennie Tate had begun to take over as the Senators' main catcher. In December 1930, Ruel's contract was purchased from the Senators by the Boston Red Sox, who then traded him to the Detroit Tigers in August 1931. He returned to the St. Louis Browns in 1933 before ending his playing career with the Chicago White Sox in 1934 at the age of 38.
Мансап статистикасы
Тоғыз жылдық жоғары лигалық мансабында Руэль 1468 ойынға қатысып, 4514 соққы жасағанда 1242 соққы жинады, карьералық соққы орташасы .275-ті құрады, сонымен қатар 4 хоум-ран, 534 ұпай жинады және базаға шығу көрсеткіші .365 болды. Руэль Америка лигасының қақпашыларының арасында үш рет ауттар мен көмектесулер бойынша, екі рет қашықтық факторы бойынша және ұрлап басып қалған ойыншылар саны бойынша көшбасшы болды. Оның қорғаныс шебері ретіндегі беделі оның ойнаған дәуірінің ерекшеліктерімен күшейеді. "Өлі доп" дәуірінде қақпашылар қорғаныс жағынан маңызды рөл атқарды, себебі көптеген буттар мен ұрланған базаға жасалған әрекеттер, сондай-ақ соққыны бұрмалаушы питчерлерді басқарудың қиындығы болды. Америка бейсболын зерттеу қоғамының Ричард Кендалл Рюэлді жоғары лига тарихындағы ең тиімді қақпашылардың бесіншісі деп санаған ғылыми емес зерттеу жүргізді.
In a nineteen year major league career, Ruel played in 1,468 games, accumulating 1,242 hits in 4,514 at bats for a .275 career batting average along with 4 home runs, 534 runs batted in and a .365 on base percentage. Ruel also led American League catchers three times in putouts and assists and twice in range factor and in baserunners caught stealing. His reputation as a defensive stand out is enhanced because of the era in which he played. In the Deadball Era, catchers played a huge defensive role, given the large number of bunts and stolen base attempts, as well as the difficulty of handling the spitball pitchers who dominated pitching staffs. Richard Kendall of the Society for American Baseball Research devised an unscientific study that ranked Ruel as the fifth most dominating fielding catcher in major league history.
Ойын-сауық мансабынан кейін
Ойыншы ретінде зейнеткерлікке шыққаннан кейін Руэль 1935 жылдан 1945 жылға дейін Чикагоның "Ақ сокс" клубында бапкер болып он жыл жұмыс істеді. Содан кейін ол Бейсбол комиссары Хэппи Чандлердің көмекшісі болды, ал 1948 жылдан 1950 жылға дейін Кливленд Индиандарының бапкері болды, 1948 жылғы әлем чемпионатында Индиандармен бапкер ретінде тағы бір әлем чемпионатын жеңіп алды. Бұл ұстаушы позициясының қиын, физикалық талаптарына қатысты, қате доптарға, соққыларға және үй тақтасындағы соқтығыстарға байланысты өзіне сыни қарау болды. Ол Калифорния штатының Пало-Альто қаласындағы Альта-Меса естелік саябағында жерленген.
After retiring as a player, Ruel spent a decade as a coach with the Chicago White Sox from 1935 to 1945. He then became an assistant to Commissioner of Baseball Happy Chandler in Ruel then coached for the Cleveland Indians from 1948 to 1950, winning another world championship as a coach with the Indians in the 1948 World Series. This was a self deprecating reference to the harsh, physical demands of the catcher's position due to the exposure to the errant balls, foul tips and collisions at home plate. He is buried at Alta Mesa Memorial Park in Palo Alto, California.
Басқарушылық жазба
Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффОйындарЖеңісЖеңілісЖеңіс %Қорытынды Жеңіс Жеңіліс Жеңіс % НәтижесіSLB 154 59 95 0.500 АЛ-де 8-орын – – – –Жалпы 154 59 95 0.383 0 0 –
Team Year Regular season PostseasonGamesWonLostWin %Finish Won Lost Win % ResultSLB 15459950.500 8th in AL – – – –Total 154 59 95 0.383 0 0 –