Британдық епископ және құлдыққа қарсы күрескер Дэниел Гейтвард Дэвис

Кіріспе

Британдық епископ және аболиционист

Дэниел Гейтворд Дэвис (1788–1857) – аболиционист және 1842 жылдан өліміне дейін Антигуаның тұңғыш епископы.

Ерте өмір

Дэниел Дэвис 1788 жылы Сент-Китс аралында Уильям мен Энн Дэвистің алты баласының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі плантатор болған. Дэвис 1808 жылы Оксфордтағы Пемброк колледжінде оқуға түсті. Ол онда құлдыққа қарсы күрескер болып, Уильям Уилберфорспен дос болды.

Министрлік

Дэвис Ливард аралдарына оралып, Сент-Китс пен Невисте құлдықты жою үшін күшті, бірақ тыныш жұмыс істеді. Кейін ол Невистегі Сент-Полс англикан шіркеуінің пасторы болды, ал 1824 жылы жаңадан салынған Коттл шіркеуінің алғашқы пасторы атанды. Ол Сент-Китс пен Невис өздерінің өлшемі мен маңыздылығына қарамастан, құлдыққа қарсы күресте маңызды рөл атқаратынын анықтады. Бұл екі көрнекті тұрғын, Джеймс Рамзи (Уильям Уилберфорсты құлдықты жою қозғалысына таныстырған) және заңгер Джеймс Стивеннің еңбегінің нәтижесі болды. Екеуі де құлдыққа деген қарсылығымен белгілі болғандықтан, плантаторлардың қысымына көніп, аралды тастап кетуге мәжбүр болды. Бірақ олар көп жыл бойы Уилберфорс пен Англиядағы құлдықты жою үшін күресіп жүргендерге екі аралдағы құлдардың жағдайын егжей-тегжейлі баяндады. Осы екі кішкентай аралдағы оқиғалар құлдықты жоюдың соңғы жеңісіне үлкен әсер етті. 1812 жылы дін қызметкері болып тағайындалған Дэвис Чарльзтаундағы Сент-Полс шіркеуінің ректоры қызметін қабылдауды ойлап, қос ойда болды. Ол отбасын қайта көргісі келді, бірақ құлдар еліне оралу ойы оның сезімін басып тастады. Бірақ ол қайтып келді және қалды. Ол бір досына жазған хатында: «Менің басты мақсатым – дінімізді негрлер арасында кеңінен таратуға көмектесу, сондай-ақ ақсүйектер арасында қалыптасқан пікірді жақсарту. Кез келген қоғамның саясаты үшін ұят болғаны жөн, өйткені үш ғасырға жуық уақыт өткен соң, өркениет пен христиандықты ұстанатын халықтар еңбек етіп, білімсіздердің арасында өз игіліктерін таратуға көбінесе әрекет етпеді, тіпті әрекет еткен жоқ». Бірақ бұл оңай миссия болмады. Ол плантаторлардың да, олардың құлдарының да ғибадатқа және сабақ алуға шақыруларына көп қызығушылық танытпағанын байқады. Тек 1818 жылы британ үкіметінің жақсарту саясатының ықпалымен жергілікті саяси топтар Ұлыбританиядағы көзқарастың өзгергенін мойндауға мәжбүр болды. Лондон епископы Бейлби Портеус шіркеуіндегі белсенді басшылықтың көмегімен Дэвис біртіндеп алға жылжуға қол жеткізді. 1822 жылға қарай Невистегі әрбір приходта жексенбілік мектептер ашылды. Жақсы жағдайдағы плантациялардағы құлдарға жексенбі күні емес, басқа күндері базарға баруға рұқсат берілді, бұл олардың шіркеуге баруына кедергі келтірді. Бірақ ең бастысы, Дэвис дінге көшуді қолдаушы плантаторлардың санының артуын қамтамасыз етті. 1821 жылдың соңында Томас Коттл, арал кеңесінің бұрынғы президенті және көрнекті плантатор, осы шіркеуді салу туралы ұсыныс жасады. 1824 жылы екі епископ (құлдыққа қарсылығымен танымал) жаңадан құрылған Ямайка (Епископ Липскомб) және Барбадос пен Ливард аралдары (Епископ Колридж) епископтығына тағайындалды. Бұл британ үкіметінің өз колонияларындағы құлдардың жағдайын жақсарту саясатына толық бейім екенін және толық еркіндік көп ұзамай күтілуде екенін жергілікті плантаторларға көрсетті. Дэвис аралдан Сент-Китске кеткен кезде, жалпы саны 1247 құл оқушысы бар 19 мектеп құрылды; және кетер алдында ол өзінің көзқарасын қолдайтындармен бірге құлдарды түрлендіру қоғамының бөлімшесін құрды. Жаңа қоғамның алғашқы кездесуінің ең белсенді ұйымдастырушылары Томас Коттл және Фрэнсис, леди Нельсонның жүрегіне жақын туысы Нортон Герберт болды. Дэвис 1838 жылға дейін Сент-Китсте қалды және кейін Антигуаның алғашқы епископы болды. 1842 жылдың 24 тамызында Дэвис Вестминстер аббаттығында епископ болып киеленді. Кез келген жағынан туындаған нәсілдік дискриминацияға қарсы күрескен Дэвис 1857 жылы 70 жасында Лондонда қайтыс болды.

Davis returned to the Leeward Islands and worked strongly, but quietly, for abolition in St. Kitts and Nevis. He later became a minister at St. Paul's Anglican Church in Nevis, and in 1824, became the first minister at the newly built Cottle Church. He found that St Kitts and Nevis were playing a part on behalf of the abolitionists out of all proportion to their size and importance. This was due to two prominent residents of St Kitts, James Ramsay (who had introduced William Wilberforce to the abolition movement) and James Stephen, a lawyer. Both these men were so outspoken in their abhorrence of slavery that after much persecution from other members of the plantocracy they were forced to leave the island; but not before they had been able over a long period to send detailed accounts of the ill treatment of slaves in the two islands to Wilberforce and other abolitionists fighting for the cause in England. Events in these two small islands became very influential in determining the final victory for abolition. By 1812 when he was ordained Davis was in two minds whether to take up the rectorship he had been offered of St. Paul’s, Charlestown. He wished to see his family again but this feeling was dampened by the idea of returning to a land of slaves. But he came back, and stayed. In a letter to an abolitionist friend he wrote, “it will be my great objective to encourage the extensive propagation of our religion among the negroes, as well as to improve the impression which has already been made on the white inhabitants. It ought indeed to be considered disgraceful to the policy of any society, that the space of nearly three centuries should have expired since one people or other, professing civilization and Christianity, have made but feeble efforts, or rather no efforts, for the extension of their blessings among the laborious and ignorant”. But it was not to be an easy ministry. He found that neither planters nor their field slaves were much interested in his invitations to come for worship and instruction. It was not until 1818 that, under the pressure of the ameliorative policies of the British government, local political circles were forced to accept that attitudes had changed back in Britain. With the help of the vigorous leadership in the church of Beilby Porteus, the Bishop of London, Davis was slowly able to make progress. By 1822 there were Sunday schools in every parish in Nevis. Slaves on enlightened plantations were allowed markets on days other than Sundays that had otherwise prevented them from attending church. But above all Davis had begun to win the support of a growing number of planters to the cause of conversion. Towards the end of 1821 Thomas Cottle, a former President of the Island Council and a prominent planter, came forward with a proposal to build this church. In 1824 two Bishops (known for their opposition to slavery) were appointed for the newly created Sees of Jamaica (Bishop Lipscomb) and Barbados with the Leeward Islands (Bishop Coleridge). This was a signal to the local plantocracy that the British government was now fully committed to the policy of improving the condition of slaves in its colonies and was conscious that full freedom could not be very long delayed. By the time Davis left the island for St Kitts 19 schools with an aggregate attendance of 1,247 slave pupils had been established; and just before his departure he founded, along with those who supported his views, a branch society of the Society for the Conversion of Slaves. The most active promoters of the new society’s first meeting were Thomas Cottle and Norton Herbert, the nephew of Frances, Lady Nelson. Davis remained in St Kitts until 1838 and later became the first Bishop of Antigua. On 24 August 1842, Davis was consecrated a bishop at Westminster Abbey. Fierce to the end in attacking racial prejudice from whatever quarter it appeared, Davis died in London, aged 70, in 1857.