Америка Құрама Штаттарындағы парамедиктер туралы шолу

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарында фельдшерлердің жалпы шолуы

Америка Құрама Штаттарында фельдшер – медициналық шұғыл көмек көрсету қызметтеріне (EMS) жүгінген науқастарға жоғары деңгейдегі шұғыл медициналық көмек көрсетуге бағытталған денсаулық сақтау маманы. Бұл маман пациенттерге күтім көрсету және оларды тасымалдау үшін қажетті күрделі білім мен дағдыларға ие. Фельдшерлер дәрігердің медициналық бақылауымен толыққанды EMS жүйесінің құрамында жұмыс істейді. Фельдшерлер көбінесе ауруханаға дейінгі кезеңде жұмыс істейді, 9 1 1 нөміріне келіп түскен қоңырауларға жедел жәрдем көлігімен жауап береді. Фельдшер – денсаулық сақтау жүйесіне бастапқы кіру нүктесі болып табылады. Мемлекеттік лицензия алудың стандартты талабы – сертификат немесе бакалавр деңгейінде ұлттық аккредиттеуден өткен фельдшерлік бағдарламаны сәтті аяқтау.

Тарих

1970 жылға дейін жедел жәрдемде алғашқы медициналық көмек деңгейіндегі мамандар жұмыс істеді, олар көбінесе «жедел жәрдем көмекшілері» деп аталды. Бұл ертедегі авариялық-құтқару көліктерін құрайтын адамдар үшін ережелер немесе стандартты оқыту шамалы болды. 1966 жылы «Кездейсоқ өлім және мүгедектік: қазіргі қоғамның елеусіз қалған ауруы» атты жарияланған есепте (ЭМС саудасында «Ақ кітап» деп танылады) медициналық зерттеушілер өздеріне таң қалдыратын жайтты ашты: Вьетнам шайқас алаңында ауыр жарақат алған сарбаздар Калифорния тас жолдарындағы автокөлік апатынан ауыр жарақат алғандарға қарағанда жақсырақ аман қалды. Алғашқы зерттеулер осы нәтижелердегі айырмашылықты бірқатар факторларға байланыстырды, соның ішінде жан-жақты травматикалық көмек, белгіленген травматикалық орталықтарға жедел тасымалдау және жаңа типтегі медициналық фельдшер; бұл адамдар сұйықтықтарды алмастыру және тыныс жолдарын басқару сияқты маңызды медициналық процедураларды орындауға оқытылды, бұл құрбанға анықталған көмекке дейін сақталуға мүмкіндік берді. 1960 жылдары Лос-Анджелестегі кардиолог Уолтер С. Граф жүрек ауруымен ауыратын науқастарға ауруханаға шұғыл түрде тасымалдау кезінде тиісті медициналық көмек көрсетілмейтініне алаңдады. 1969 жылы Америка Жүрек қауымдастығының Лос-Анджелес бөлімшесінің президенті болып қызмет еткенде, ол тіркелген медбике және портативті дефибриллятордан тұратын «көшкіл ауыр науқастарға көмек көрсету бөлімшесін» құрды. Сол жылы оның пациенті Кеннет Хан, Лос-Анджелес округі қадағалаушылар кеңесінің мүшесі, қадағалаушыларды округтің өрт сөндірушілерін «Жұмылға қабілетті қарқынды емдеу парамедиктері» ретінде оқытуға пилоттық бағдарламаны мақұлдауға көндірді. Дәрігерлер мен медбикелерден басқа қызметкерлерге шұғыл медициналық көмек көрсетуге рұқсат беру үшін мемлекеттік заңға өзгеріс енгізу қажет болды. Хан дәрігерлер, медбикелер және адвокаттардың қарсылығына қарамастан, 1970 жылғы 15 шілдеде губернатор Рональд Рейган қол қойған 1970 жылғы Ведворт Таунсенд фельдшерлік-акушерлік актісін жазған екі мемлекеттік заң шығарушыны тартты. Келесі айда Фримен Мемориал ауруханасында Графтың басшылығымен фельдшерлік көмекшілерді оқыту басталды. Бұл АҚШ-тағы алғашқы ұлттық аккредиттелген фельдшерлік көмекші бағдарламасы болды. АҚШ-тағы басқа да қауымдастықтар да жедел медициналық көмек көрсетуде тәжірибе жүргізді. Питтсбургтегі Freedom House парамедиктерінің бөлімшесі АҚШ-тағы алғашқы жедел медициналық техника (EMT) оқушылары болып саналады. Питтсбургтегі Питер Сафар КЖС-нің әкесі деп есептеледі. 1967 жылы ол жұмыссыз афроамерикалық ер адамдарды кейіннен АҚШ-тың алғашқы фельдшерлік эскадрильясы Freedom House Ambulance Service болып табылатын қызметке оқытты. Сонымен қатар, үш АҚШ орталығында тәжірибелік бағдарламалар басталды: Майами, Флорида; Сиэтл, Вашингтон; және Лос-Анджелес, Калифорния. Әрқайсысы өрт сөндірушілерді азаматтық әлемдегі ауруханаға дейінгі жағдайда осы жоғары медициналық дағдыларды орындау үшін қолданудың тиімділігін анықтауға бағытталған. Өрт сөндіру бөлімдерінің жоғары басшылары бастапқыда «өрт сөндірушілер инелер салуы» деген түсінікке қарсы болды және пилоттық бағдарламаларды бірнеше рет тоқтатуға белсенді түрде қарсылық көрсетті және тырысты. Сиэтлде Гарборвью медициналық орталығы мен Вашингтон университетінің медициналық орталығында Леонард Кобб бастаған Medic One бағдарламасы 1970 жылы өрт сөндірушілерді жүрек-өкпе реанимациясы бойынша оқыта бастады. 1967 жылы доктор Юджин Нагель Майами қаласының өрт сөндірушілерін АҚШ-тың алғашқы фельдшерлері ретінде инвазивті әдістерді және телеметриямен портативті дефибрилляторларды қолдануға оқытты. 1973 жылы доктор Джонатан Вассербергер осы жаңашыл оқытумен байланысты оқыту бағдарламасын іске асыруға көмектесті. Басқа жерлерде де ауруханаға дейінгі күтімге жаңаша көзқарас дамыды. Портлендтегі Леонард Роуз дәрігері Бак Амбулаториялық қызметімен бірлесіп, жүрек дәрігерлерін оқыту бағдарламасын енгізді және басқа фельдшерлерді де оқытуды бастады. Балтиморлық Р. Адамс Коули, травматикалық медицинаның әкесі, интеграцияланған жедел жәрдем көмегінің тұжырымдамасын ойлап тапты, алғашқы азаматтық Medevac тікұшақ бағдарламасын жасады және бүкіл штаттағы EMS жүйесі үшін науқан жүргізді. Парамедицинаны дамытудың алғашқы қатысушылары болған басқа да қауымдарға Джексонвилл, Флорида, Питтсбург, Пенсильвания және Сиэтл, Вашингтон кірді. 1972 жылы алғашқы азаматтық жедел жәрдем тікұшақ тасымалдау қызметі Flight for Life Колорадо штатының Денвер қаласында ашылды. Жедел жәрдем тікұшақтары жақын арада АҚШ-тың басқа да жерлерінде пайдалануға берілді. Қазіргі кезде көптеген ірі қалалық аймақтарда парамедиктер мен медбикелермен жабдықталған EMS тікұшақтарын пайдалану қалыпты жағдай. Бұл әуе медициналық қызметтердің басым көпшілігі шұғыл медициналық көмек көрсетуге (ауруханаға дейінгі) қосымша, ауыр науқастарды ауруханалар арасында тасымалдау үшін пайдаланылады. Dragnet және Adam 12 атты телехикаялардың продюсері Джек Вебб үшін жұмыс істейтін телепродюсер Лос-Анджелестегі UCLA Harbor Medical Center-де дәрігерлер туралы жаңа телехикая үшін ақпарат жинап жүргенде, «дәрігерлер сияқты сөйлейтін және олармен жұмыс істейтін өрт сөндірушілерге» кездейсоқ тап болды. Бұл жаңа идея ақырында 1972 жылдан 1977 жылға дейін көрсетілген Emergency! телехикаясына айналды, онда «парамедиктер» деп аталатын жаңа топтың ерліктері бейнеленген. Хикая жедел жәрдем қызметкерлерінің, медициналық қауымдастықтың және жалпы халықтың қиялын баурап алды. 1972 жылы алғаш рет эфирге шыққан кезде АҚШ-тың барлық аймағында үш пилоттық бағдарламада (Майами, Лос-Анджелес, Сиэтл) жұмыс істейтін бар болғаны 6 толыққанды парамедик тобы болды. Ешкім «парамедик» терминін естіген емес; шын мәнінде, хикаяның актерлерінің бірі бастапқыда терминдегі «пара» бөлігі ұшақтан секіруді білдіреді деп алаңдағандығы хабарланды. Бағдарлама 1977 жылы өндірісін тоқтаған кезде барлық штаттарда парамедиктер жұмыс істеді. Хикаяның техникалық кеңесшісі парамедицинаның пионері, сол кезде Лос-Анджелес округінің өрт сөндіру департаментінің «парамедик» бағдарламасына жауапты болған батальон бастығы Джеймс О. Пейдж болды, бірақ ол АҚШ-та басқа парамедик бағдарламаларын құруға көмектеседі және Жедел жәрдем медицинасы журналының негізін қалаушысы болады. 1970-ші және 1980-ші жылдар бойында сала дамып келе берді, бірақ көбінесе жергілікті деңгейде. Жалпы алғанда, «жедел жәрдем қызметі» термині «жедел жәрдем медициналық қызметі» терминімен ауыстырылды, бұл көлік жүйесінен нақты медициналық көмек көрсететін жүйеге өзгеруді көрсетеді. Парамедиктердің және жедел жәрдем медициналық техника мамандарының оқытуы, білім базасы және дағдылары (екеуі де жұмыс атауы үшін бәсекелестікке түсті, ал «EMT Paramedic» жиі келісімдік болды) әдетте жергілікті медициналық директорлардың неге көңіл бөлгеніне, қауымдастыққа ненің қажет екеніне және неге қол жеткізуге болатынына байланысты анықталды. Оқытудың мөлшері мен түрінде де, оны қалай ұйымдастыруда да үлкен жергілікті айырмашылықтар болды. Бұл жергілікті жүйелердегі қызметтен бастап, қауымдастық колледждеріне және тіпті университеттерге дейін ауқымды болды. Парамедицинаның дамуы кезінде көптеген оқу бағдарламалары мен дағдылар тұрақты түрде өзгеретін жағдайда болды. Рұқсат етілген дағдылар көбінесе жергілікті деңгейде дамыды және дәрігерлердің кеңесі мен медициналық директорлардың пікіріне негізделді. Емдеу әдістері сәнге еніп, шығып, кейде қайтадан сәнге енді. Белгілі бір препараттардың қолданылуы, мысалы, бретилиум осыны көрсетеді. Кейбір жағынан алғанда, даму шамалы әуесқойлық сипатқа ие болғандай көрінді. Технологиялар да дамып, өзгерді және медициналық жабдықтар өндірушілері тез білгендей, ауруханаға дейінгі орта аурухана ортасынан өзгеше болды; ауруханаларда жақсы жұмыс істейтін жабдық стандарттары ауруханаға дейінгі азырақ бақыланатын ортамен күресе алмады. Дәрігерлер парамедиктерге зерттеу тұрғысынан көбірек қызығушылық таныта бастады. Шамамен 1990 жылға қарай,...

Prior to 1970, ambulances were staffed with advanced first aid level responders who were frequently referred to as "ambulance attendants." There was little regulation or standardized training for those staffing these early emergency response vehicles or the required equipment carried inside. Around 1966 in a published report entitled "Accidental Death and Disability: The Neglected Disease of Modern Society", (known in EMS trade as the White Paper) medical researchers began to reveal, to their astonishment, that soldiers who were seriously wounded on the battlefields of Vietnam had a better survival rate than those individuals who were seriously injured in motor vehicle accidents on California freeways. Early research attributed these differences in outcome to a number of factors, including comprehensive trauma care, rapid transport to designated trauma facilities, and a new type of medical corpsman; one who was trained to perform certain critical advanced medical procedures such as fluid replacement and airway management, which allowed the victim to survive the journey to definitive care. During the 1960's, a Los Angeles cardiologist named Walter S. Graf became concerned about the lack of actual medical care being given to coronary patients during emergency transportation to a hospital. In 1969, while serving as president of the Los Angeles Chapter of the American Heart Association, he created a "mobile critical care unit", consisting of a Chevy van, a registered nurse, and a portable defibrillator. The same year his patient Kenneth Hahn, a member of the Los Angeles County Board of Supervisors, persuaded the Supervisors to approve a pilot program to train county firefighters as "Mobile Intensive Care Paramedics". A change in state law was necessary to allow personnel other than doctors and nurses to render emergency medical care. Hahn recruited two state legislators who wrote the Wedworth Townsend Paramedic Act of 1970, signed into law by Governor Ronald Reagan on July 15, 1970, despite opposition from doctors, nurses, and attorneys. Paramedic training began the next month at the Freeman Memorial Hospital under Graf's direction. It was the first nationally accredited paramedic training program in the United States. Other communities in the United States were also experimenting with advanced emergency medical care. Pittsburgh's branch of Freedom House paramedics are credited as the first emergency medical technician (EMT) trainees in the United States. Pittsburgh's Peter Safar is referred to as the father of CPR. In 1967, he began training unemployed African American men in what later became Freedom House Ambulance Service, the first paramedic squadron in the United States. Almost simultaneously, and completely independent from one another, experimental programs began in three U. S. centers; Miami, Florida; Seattle, Washington; and Los Angeles, California. Each was aimed at determining the effectiveness of using firefighters to perform many of these same advanced medical skills in the pre hospital setting in the civilian world. Many in the senior administration of the fire departments were initially quite opposed to this concept of 'firemen giving needles', and actively resisted and attempted to cancel pilot programs more than once. In Seattle, the Medic One program at Harborview Medical Center and the University of Washington Medical Center, started by Leonard Cobb, M. D., began training firefighters in CPR in 1970. Dr. Eugene Nagel trained city of Miami firefighters as the first U. S. paramedics to use invasive techniques and portable defibrillators with telemetry in 1967. Dr. Jonathan Wasserberger helped actualize the teaching curriculum associated with this innovative training in 1973. Elsewhere, the novel approach to pre hospital care was also evolving. Portland's Leonard Rose, M. D., in cooperation with Buck Ambulance Service, instituted a cardiac training program and began training other paramedics. Baltimore's R. Adams Cowley, the father of trauma medicine, devised the concept of integrated emergency care, designing the first civilian Medevac helicopter program and campaigning for a statewide EMS system. Other communities that were early participants in the development of paramedicine included Jacksonville, Florida, Pittsburgh, Pennsylvania (in an expanded program), and Seattle, Washington (in an expanded program). In 1972 the first civilian emergency medical helicopter transport service, Flight for Life opened in Denver, Colorado. Emergency medical helicopters were soon put into service elsewhere in the United States. It is now routine to have paramedic and nurse staffed EMS helicopters in most major metropolitan areas. The vast majority of these aeromedical services are utilized for critical care air transport (inter hospital) in addition to emergency medical services (pre hospital). A television producer, working for producer Jack Webb, of Dragnet and Adam 12 fame, was in Los Angeles' UCLA Harbor Medical Center, doing background research for a proposed new TV show about doctors, when he happened to encounter these 'firemen who spoke like doctors and worked with them'. This novel idea would eventually evolve into the Emergency! television series, which ran from 1972 to 1977, portraying the exploits of a new group called 'paramedics'. The show captured the imagination of emergency services personnel, the medical community, and the general public. When the show first aired in 1972, there were only 6 full fledged paramedic units operating in 3 pilot programs (Miami, Los Angeles, Seattle) in the whole of the United States. No one had ever heard the term 'paramedic'; indeed, it is reported that one of the show's actors was initially concerned that the 'para' part of the term might involve jumping out of airplanes! By the time the program ended production in 1977, there were paramedics operating in every state. The show's technical advisor was a pioneer of paramedicine, James O. Page, then a Battalion Chief responsible for the Los Angeles County Fire Department 'paramedic' program, but who would go on to help establish other paramedic programs in the U. S., and to become the founding publisher of the Journal of Emergency Medical Services. Throughout the 1970s and 1980s, the field continued to evolve, although in large measure, on a local level. In the broader scheme of things the term 'ambulance service' was replaced by 'emergency medical service' to reflect the change from a transportation system to a system that provides actual medical care. The training, knowledge base, and skill sets of both paramedics and emergency medical technicians (both competed for the job title, and 'EMT Paramedic' was a common compromise) were typically determined by what local medical directors were comfortable with, what it was felt that the community needed, and what could actually be afforded. There were also tremendous local differences in the amount and type of training required, and how it would be provided. This ranged from in service training in local systems, through community colleges, and ultimately even to universities. During the evolution of paramedicine, a great deal of both curriculum and skill set was in a state of constant flux. Permissible skills evolved in many cases at the local level, and were based upon the preferences of physician advisers and medical directors. Treatments would go in and out of fashion, and sometimes, back in again. The use of certain drugs, Bretylium for example, illustrate this. In some respects, the development seemed almost faddish. Technologies also evolved and changed, and as medical equipment manufacturers quickly learned, the pre hospital environment was not the same as the hospital environment; equipment standards that worked fine in hospitals could not cope well with the less controlled pre hospital environment. Physicians began to take more interest in paramedics from a research perspective as well. By about 1990, most of the 'trendiness' in pre hospital emergency care had begun to disappear, and was replaced by outcome based research and evidence based medicine; the gold standard for the rest of medicine. This research began to drive the evolution of the practice of both paramedics and the emergency physicians who oversaw their work; changes to procedures and protocols began to occur only after significant outcome based research demonstrated their need. Paramedics became increasingly accountable for their errors as well, and these too led to changes in procedure. Such changes affected everything from simple procedures, such as CPR, to changes in drug protocols and other advanced procedures. As the profession of paramedic grew, some of its members actually went on to become not just research participants, but researchers in their own right, with their own projects and journal publications.

Білім

Медициналық қызметкерлерге қажетті білім мен дағдылар штаттан штатқа өзгереді. АҚШ-тың Ұлттық автомобиль жолдары қозғалысы қауіпсіздігі басқармасы (NHTSA) EMT оқытуының Ұлттық стандартты оқу бағдарламасын жобалайды және белгілейді. Көптеген фельдшерлік білім беру және сертификаттау бағдарламалары студенттің белгілі бір дағды деңгейі үшін Ұлттық стандартты оқу бағдарламасына сәйкес білім алуын және оқытылуын талап етеді. Жедел медициналық көмекшілердің Ұлттық тізілімі (NREMT) – ұлттық стандартты сақтауды басты мақсатымен жеке, орталық сертификаттаушы ұйым. NREMT басқа штатқа көшіп келген фельдшерлерге сертификаттау туралы ақпаратты да ұсынады. Фельдшерлерді даярлау бағдарламалары ең кемі алты айдан бастап, ең көпі төрт жылға дейін созуы мүмкін. Ассоциаттық бағдарлама екі жылға созылады және көбінесе қоғамдық колледж арқылы жүзеге асырылады. Бакалаврлік бағдарламалар да бар, ең көп таралғаны – екі жылдық ассоциаттық бағдарлама, бірақ төрт жылдық бакалаврлік бағдарламалар да кездеседі. Канада, Ұлыбритания, Австралия және Жаңа Зеландия сияқты Ұлт Достастығы елдерінен айырмашылығы, фельдшердің бастапқы деңгейі үшін аккредиттелген колледж немесе университеттің екі жылдық немесе үш жылдық бағдарламасы әдеттегідей, ал төрт жылдық немесе одан да жоғары білім дәрежелері осындай елдерде басымдыққа ие. АҚШ-тағы көптеген фельдшерлік бағдарламалар ересектерге арналған кәсіби және техникалық училищалар арқылы жүзеге асырылады, олар бағдарламаны аяқтағаннан кейін бітіру туралы сертификат береді. Барлық бағдарламалар қолданыстағы ұлттық стандартты оқу бағдарламасына сәйкес келуі керек. Мұндай оқытуды ұсынатын мекемелер ел бойынша бағдарламалары мен талаптары жағынан әртүрлі, сондықтан болашақ студенттер олардың мазмұны мен талаптарын мұқият қарастыруы керек, олар қай жерде жұмыс істеуді жоспарлап отыр. Білім деңгейіне қарамастан, барлық студенттер сертификаттау емтихандарын тапсыру үшін бірдей штаттық талаптарға сай болуы керек, соның ішінде психомоторлық дағдыларды тексеруден және компьютерлік тесттен (CBT) тұратын Ұлттық тізілім емтихандарына қатысуы керек. Сонымен қатар, көптеген жерлерде фельдшерлер лицензияларын немесе сертификаттарын сақтау үшін үнемі жаңарту курстарына және медициналық білімді жалғастыруға қатысуы керек. Штаттық және ұлттық тізілім сертификаттарынан басқа, көптеген фельдшерлер педиатриялық жан сақтау, педиатриялық ауруханаға дейінгі күтім немесе педиатриялық шұғыл жағдайларға ауруханаға дейінгі көмек көрсетушіге арналған сертификаттарға, ауруханаға дейінгі травмалық жан сақтауға, халықаралық травмалық жан сақтауға және ересектерге арналған жан сақтауға ие болуы керек. Бұл қосымша талаптар Американдық жүрек қауымдастығы сияқты ұйымдардан білім алуды және сертификатталуды қамтиды.

The education and skills required of paramedics vary by state. The U. S. National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) designs and specifies a National Standard Curriculum
for EMT training. Most paramedic education and certifying programs require that a student is at a minimum educated and trained to the National Standard Curriculum for a particular skill level. The National Registry of Emergency Medical Technicians (NREMT) is a private, central certifying entity whose primary purpose is to maintain a national standard. NREMT also provides certification information for paramedics who relocate to another state. Paramedic education programs can be as short as six months or as long as four years. An associate degree program is two years, often administered through a community college. Degree programs are an option, with two year associate degree programs being most common, although four year bachelor's degree programs exist. In contrast to Commonwealth countries such as Canada, the United Kingdom, Australia and New Zealand, generally the minimum education is a two to three year degree at an accredited college or university for the entry level paramedic, with four year or even graduate degrees becoming the preferred credential in such jurisdictions. Many paramedic programs in the United States are through adult career and technical schools that provide a certificate of completion upon completion of the program. All programs must meet the current national standard curriculum. The institutions offering such training vary greatly across the country in terms of programs and requirements, and each must be examined by the prospective student in terms of both content and requirements where they hope to practice. Regardless of education, all students must meet the same state requirements to take the certification exams, including the National Registry exams which consist of a psychomotor skills practical examination and a Computer Based Testing (CBT). In addition, most locales require that paramedics attend ongoing refresher courses and continuing medical education to maintain their license or certification. In addition to state and national registry certifications, most paramedics are required to be certified in pediatric advanced life support, pediatric prehospital care or pediatric emergencies for the prehospital provider, prehospital trauma life support; international trauma life support, and advanced cardiac life support. These additional requirements have education and certification from organizations such as the American Heart Association.

Сенім беру және қадағалау

АҚШ-та қауымдастық колледжінің оқыту моделі ең көп таралған болып қала береді, бірақ кейбір университеттерде парамедиктерді даярлау үлгілері де бар. Білім беру тәсілдері мен стандарттарының әртүрлілігі әр аймақта үлкен айырмашылықтарға алып келді. Мүмкін, 120 сағат оқыған адамдар тобы мен басқа аймақтағы университет бітірушілері екеуі де өздерін «парамедиктер» деп атауы мүмкін. Осы келіспеушіліктерді шешуге әрекеттер жасалды. Ұлттық жедел медициналық техникалар қауымдастығы (NAEMT) және Жедел медициналық техникалар ұлттық тіркелімі (NREMT) бірлесіп, жалпы лицензиялық емтихан арқылы ұлттық стандарт құруға тырысты, бірақ бүгінгі күнге дейін АҚШ штаттарының бәрі де оны қабылдаған жоқ. Парамедиктерді лицензиялау мәселесі де әлі де шешілмей тұр, алайда EMT NREMT (NREMT P, NREMT I, NREMT B) арқылы сертификат алса, онда АҚШ-тың 50 штатының 40-ы оны мойындайды. Бұл шатасуды біліктілік деңгейлерін көрсететін сертификаттаудың күрделі жүйелерімен жағдай одан әрі қиындады, бірақ олардың көпшілігі жергілікті деңгейде ғана қолданылды. Нақтырақ айтқанда, ең болмағанда ұлттық деңгейде, EMS жүйесін басқаруға уәкілетті федералдық ұйым – Ұлттық автомобиль жолдары қауіпсіздігі басқармасы (NHTSA) ауруханаға дейінгі медициналық қызметкерлерге берілетін атауларды олардың ұсынатын күтім деңгейіне сәйкес анықтайды. Олар: Парамедик (EMT P), Орташа деңгейдегі (EMT I), Негізгі деңгейдегі (EMT B) және Бірінші көмек көрсетушілер. Барлық деңгейдегі қызметкерлер жедел медициналық техникалар деп есептелсе де, «парамедик» термині АҚШ-та EMT P сертификатына ие қызметкерлерге ғана қатысты қолданылады. Осы айырмашылықтан басқа, жалпыға бірдей қабылдауға ие болған жалғыз тенденция – «жедел медициналық көмек» терминінің «парамедик» деңгейінен төмен біліктілік пен дағдыны білдіру үшін қолданылуы болды. Процедуралардың өзгеруі парамедиктердің жұмысын қадағалау және басқару жолдарына да әсер етті. Бастапқыда медициналық бақылау тікелей және дереу болды, парамедиктер жергілікті ауруханаға хабарласып, әрбір процедура мен дәріге нұсқау алатын. Бұл кейбір аймақтарда әлі де кездеседі, бірақ сирек. Дәрігерлер парамедиктермен сенімді қарым-қатынас орнатып, олармен жұмыс тәжірибесі жинаған сайын, олардың сенімділігі де артты. Көптеген аймақтарда күнделікті жұмыс тікелей медициналық бақылаудан алдын ала жазылған хаттамаларға немесе «тұрақты бұйрықтарға» көшті, парамедиктер әдетте тұрақты бұйрықтардағы нұсқаулардың барлығын қолданғаннан кейін ғана кеңес сұрайды. Медициналық қадағалау әрбір шақыру кезінде қадамдық бақылауға қарағанда, медициналық карталарды қарау немесе айналым жасау арқылы жүзеге асырылатын болды.

In the U. S., the community college training model remains the most common, although some university based paramedic education models exist. These variations in both educational approaches and standards has led to tremendous differences from one location to another. There may be situations in which a group of people with 120 hours of training, and another group (in another jurisdiction) with university degrees, were both calling themselves 'paramedics'. There were some efforts made to resolve these discrepancies. The National Association of Emergency Medical Technicians (NAEMT) along with National Registry of Emergency Medical Technicians (NREMT) attempted to create a national standard by means of a common licensing examination, but to this day, this has never been universally accepted by U. S. States, and issues of licensing reciprocity for paramedics continue, although if an EMT obtains certification through NREMT (NREMT P, NREMT I, NREMT B), this is accepted by 40 of the 50 states in the United States. This confusion was further complicated by the introduction of complex systems of gradation of certification, reflecting levels of training and skill, but these too were, for the most part, purely local. To clarify, at least at a national level, the National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA), which is the federal organization with authority to administer the EMS system, defines the various titles given to prehospital medical workers based on the level of care they provide. They are EMT P (Paramedic), EMT I (Intermediate), EMT B (Basic), and First Responders. While providers at all levels are considered emergency medical technicians, the term "paramedic" is most properly used in the United States to refer only to those providers who are EMT P's. Apart from this distinction, the only truly common trend that would evolve was the relatively universal acceptance of the term 'emergency medical technician' being used to denote a lower level of training and skill than a 'paramedic'. Changes in procedures also included the manner in which the work of paramedics was overseen and managed. In the earliest days of the field, medical control and oversight was direct and immediate, with paramedics calling into a local hospital and receiving orders for every individual procedure or drug. This still occurs in some jurisdictions, but is becoming very rare. As physicians began to build a bond of trust with paramedics, and experience in working with them, their confidence levels also rose. Increasingly, in many jurisdictions day to day operations moved from direct and immediate medical control to pre written protocols or 'standing orders', with the paramedic typically only calling in for direction after the options in the standing orders had been exhausted. Medical oversight became driven more by chart review or rounds, than by step by step control during each call.

Іс-әрекеттің қолданылу аясы

АҚШ-та EMS провайдерлерінің ешқандай деңгейі үшін практиканың көлеміне қатысты федералдық ережелер жоқ. Шын мәнінде, фельдшерлер белгілі бір жағдайлар үшін алдын ала мақұлданған процедуралар мен шаралар жиынтығын орындайды. Мысалы, барлық елу штаттың қызметкерлеріне қандай да бір құрысуға қарсы препаратты қолдануға рұқсат беріледі. Массачусетс штатында фельдшер мидазоламды 6 мг-ға дейін енгізе алады, ал Мэн штатында фельдшерлер мидазоламды 10 мг-ға дейін бір реттік дозада енгізуге құқылы. Осы алдын ала мақұлданған процедуралар тұрақты бұйрықтар деп аталады. Тұрақты бұйрықтар провайдердің практикалық құзыретінен аспауы керек. Практикалық құзыреттер провайдерлердің қандай деңгейде оқытылғанын көрсетеді. Төменде NHTSA-ның "Ұлттық EMS практикасының моделінен" алынған мәліметтер келтірілген. Федералдық міндеттеме болмағандықтан, әр штаттың жедел медициналық қызметтер кеңсесі өздерінің тиісті тұрақты бұйрықтарын өзгерте алады. Модельдің мақсаты – пациенттерге көмек көрсетудегі стандартизацияға бағыт беру, бұл пациенттердің жағдайын жақсартуға және штаттар арасындағы өзара әрекеттесуді қамтамасыз етуге мүмкіндік береді. Фельдшер сертификатын алу үшін үміткерлер міндетті түрде EMT сертификатына ие болуы керек. Дәстүр бойынша, фельдшерге EMT атқара алатын барлық шараларды орындауға рұқсат беріледі. Төменде АҚШ-та фельдшерден күтілетін негізгі дағдылар мен процедуралардың бірнешеуі келтірілген.

Негізгі дағдылар мен рәсімдер

Жалпы оқиға орнының қауіпсіздігін бағалау және анықтау. Көптеп зардап шеккендер болған жағдайда науқастарды іріктеу. Науқастың алғашқы және екіншілік тексерулері. Тиімді ауызша және жазбаша хабарлау дағдылары (Тіркеу). Науқастарды көтеру/тасымалдау/құтқару. Перифериялық тамырға катетер салу. Жүрек мониторингі және қолмен дефибрилляция. ЭКГ жасау және оқу. Орташа трахеялық интубация.

Дәрі-дәрмектер

Тез жәрдем техникасы мен фельдшерлердің арасындағы басты айырмашылықтардың бірі – фельдшерлік жедел жәрдем машиналарындағы дәрі-дәрмектердің көлемі мен саны. Әрбір штаттың жедел жәрдем қызметі кеңсесінің ерекшеліктеріне байланысты, АҚШ бойынша фельдшерлер тасымалдайтын барлық дәрі-дәрмектерді тізімдеу қиын және шынайы емес болар еді. Оның орнына, ұқсас жағдайларда пациенттерге көмек көрсету үшін түрлі дәрі-дәрмектер тасымалданады. Көптеген қызметтерде астма шабуылы кезінде бронхоспазмды басу үшін альбутерол немесе ипратропий сияқты дәрілер болады. Жүрек аритмиясын жою үшін амиодарон және лидокаин сияқты жүрекке арналған дәрілер де тасымалданады. Сондай-ақ, жүрек соғуын реттеу үшін атропин, аденозин және бета-блокаторлардың түрлі түрі қолданылуы мүмкін. Фельдшерлер ауырсынды басу үшін, мысалы, құсуға қарсы және құрысуға қарсы дәрілер сияқты басқа да дәрілерді пайдалана алады. Ауруханалар арасындағы тасымалдау кезінде, әдетте далалық жағдайда тасымалдамайтын дәрілердің (гепарин, қан құрамдастары, калий) енгізілуін жалғастыруға болады.

Қолданылу аясының өзгеруі

Жоғарыда аталған дағдылар мен дәрі-дәрмектер мемлекеттік протоколдарда жиі қолданылады. Медициналық қызметкерлердің міндеттері мен жауапкершілігі штаттан штатқа өзгереді. Кейде штаттар парамедиктерге олардың протоколдарынан асып түруге мүмкіндік беретін арнайы рұқсаттар береді. Мысалы, Нью-Гэмпширдегі кейбір парамедиктерге хирургиялық крикотиротомия жасауға рұқсат етілуі мүмкін, Вирджиниядағы фельдшерлерге диагностикалық құрал ретінде ультрадыбыс қолдануға рұқсат беріледі, ал Аризонадағы парамедиктерге пациенттің тыныс жолын толығымен бақылау үшін парализаторлық және тыныштандыратын дәрілерді пайдалана отырып, жылдам тізбектелген интубация жасауға рұқсат етіледі.

Жалақы

АҚШ-та парамедиктің жалақысы әр түрлі болады. Орташа жалақысы 63 000 долларды құрайды, ал ең жоғары 10% 117 000 доллардан астам табады, бұл Канададағы парамедиктердің жалақысынан едәуір төмен. Парамедиктің білімі және жұмыс істейтін орны жалақысына әсер етеді. Парамедиктерді бақылаушылар мен менеджерлер орналасқан жеріне байланысты 60 000 – 140 000 доллар аралығында табыс таба алады.