Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Darryl George Greenamyer (13 тамыз 1936 - 1 қазан 2018) – американдық авиатор. Ол ұшқыштық мансабын АҚШ Әуе күштерінің резервінде бастады. Әуе күштерінен кеткен соң, ол Lockheed компаниясында жұмыс істей бастады, кейіннен Skunk Works-та SR-71 сынақ ұшқышы болды. Lockheed-те жұмыс істеген кезінде ол болашақ жарыс ұшақтарына өзгерістер енгізуге көмектесетін көптеген инженерлермен танысты. 1965 жылы Рено әуе жарысында Unlimited класында алғашқы жеңісін оді. Рено әуе жарысы тарихында ол үшінші ең табысты қатысушы.
American aviator (1936–2018)
Darryl George Greenamyer (August 13, 1936 – October 1, 2018) was an American aviator. He started his flying career in the US Air Force Reserve. After leaving the Air Force, he then began to work at Lockheed where he eventually became an SR 71 test pilot at Skunk works. While working at Lockheed he met many of the engineers who would later help him make modifications to future race planes. He won his first victory in the Unlimited Class at the Reno Air Races in 1965. He is the third most successful competitor in Reno Air Race history.
Тарих
1969 жылғы 16 тамызда Гринмейер Грумман F8F 2 Bearcat "Conquest I" (N1111L) ұшағымен ұшып, 30 жылдық FAI C тобының 1-ші сыныбындағы 3 км жылдамдық рекордын жаңартты. 1966 жылы Гринмейердің жасаған бұрынғы әрекеті бағытталмаушылық тұрақсыздық мәселелеріне байланысты тоқтатылды. Алдыңғы рекордты 1939 жылы неміс Messerschmitt Me 209 ұшағымен ұшқан Фриц Вендель орнатқан. 1970 жылғы "Man for the Record" (Pennzoil/Cobra Enterprises) деректі фильмінде осы рекорд жайлы көрсетілді. Гринмейер осы ұшақпен 1977 жылы Смитсониан институтына сыйға бергенге дейін Ұлттық әуе жарыстарында алты рет жеңіске жетті. 1976 жылғы 2 қазанда жасалған бұрынғы әрекетте жоғары жылдамдық көрсетілді, бірақ бір уақыт өлшеу камерасы жұмыс істемеді, сондықтан рекордты растау мүмкін болмады. Ол 13 жыл бойы көптеген бөлшектерді жинап, құрастырып "Жұлдызшар" ұшағын жасады. "Қызыл Баронның" кабинасының бүйірлік панельдері мен басқару жоясының кейбір подшипниктері 22 жыл бұрын Калифорния штатының Палмдейл қаласында құлаған алғашқы F 104A ұшағынан алынған. "Қызыл Баронның" құйрығы, тұрақтандырғыштарынсыз, Калифорния штатының Онтарио қаласындағы қоқыс полигонынан әкелінді. Тұрақтандырғыштар мен алдыңғы дөңгелектің кейбір бөліктері Флорида штатының Тусон және Хоумстед қалаларындағы металл қалдықтарынан алынды. Лифт басқаруындағы бос жүріс жебесі, катапульдік орындықтың рельстері және кейбір электр релелері Мохаве шөлінің шетіндегі Эдвардс әуе базасында құлап, өртенген F-104 ұшағынан алынды. Гринмейер газды басқару төртбұрышын Ренодағы Ұлттық әуе жарыстарында танысқан Теннесси штатының ұшқыш-хоббишісінен алды. "Қызыл Баронның" алдыңғы тіреуге арналған тіреуіштер, салқындату жүйесінің кейбір клапандары және бірнеше релелері Гринмейер Эглин әуе базасынан сатып алған 25 тонналық қоқыс үйіндісінен алынды. NASA-мен алмасу арқылы ол реакциялық басқару жүйесі бар Lockheed NF 104A ұшағының алдыңғы бөлігін алды. J79 GE 10 қозғалтқышы АҚШ Әскери-теңіз күштерінен алынды. 1978 жылғы 26 ақпанда сол ұшақпен FAI биіктік рекордын жаңаруға дайындалып жатқанда, ол қону кезінде шассиді құлыптауға үлкермеді. Осы жағдайда қону қауіпті болғандықтан, ол катапульдік орындықты қолдануға мәжбүр болды және ұшақ қирады.
On August 16, 1969, flying the highly modified Grumman F8F 2 Bearcat "Conquest I" (N1111L), Greenamyer broke the 30 year old FAI Class C 1 Group I 3 km speed record with a speed of An earlier attempt in 1966 by Greenamyer had to be aborted due to directional stability problems and an attempt in 1968 ended with a blown piston. The previous record had been set by Fritz Wendel flying a German Messerschmitt Me 209 in 1939. The record breaking was featured in the 1970 documentary "Man for the Record" (Pennzoil/Cobra Enterprises). Greenamyer won the National Air Races six times with this airplane before donating it to the Smithsonian in 1977. An earlier attempt on October 2, 1976, yielded a higher speed , but one timing camera didn't work on one run, meaning the record couldn't be certified. He built the Starfighter by collecting and putting together myriad parts over a 13 year period. The cockpit side panels and some control column bearings of the Red Baron came from the very first production F 104A, which crashed in Palmdale, California 22 years earlier. The tail of the Red Baron, minus stabilizers, came from a junkyard in Ontario, California. The stabilizers and some nose wheel parts were from scrap piles in Tucson and Homestead, Florida. The idler arm for the elevator controls, the ejection seat rails and some electrical relays came from an F 104 that crashed and burned at Edwards Air Force Base on the edge of the Mojave Desert. Greenamyer got his throttle quadrant from a Tennessee flying buff he met at the Reno National Air Races. The trunnion mounts for the nose gear, some of the cooling system valves and a few relays on the Red Baron came from a 25 ton pile of junk that Greenamyer bought at Eglin Air Force Base. In a swap with NASA, he obtained the nose of a Lockheed NF 104A, with its reaction controls. The all important J79 GE 10 engine was obtained from the US Navy. On February 26, 1978, while preparing an assault on the FAI altitude record using the same aircraft, he was unable to get the landing gear to lock before landing. As it was dangerous to land in this condition, he was forced to eject and the airplane was destroyed.
Басқа жобалар
1994 жылы Гринмейер 1947 жылы Гренландияға апатқа ұшыраған B-29 ұшағын құтқаруға бағытталған сәтсіз миссияны жетектеді. Құтқаруға жасалған тыраш 1995 жылғы 21 мамырда жерде болған өрт салдарынан ұшақ корпусының жоғалуына әкелді. Гринмейер "Шоктау" деп аталған Unlimited Class класындағы жарыс ұшағын жасаумен айналысып жатқан. Бұл жарыс ұшағы Sea Fury ұшағының қанат панельдерін, жаңа орталық бөлігімен және фюзеляжбен үйлестіреді. Құйрық бөлігі F-86 Sabre ұшағынан алынған, ал оны Pratt & Whitney R-4360 қозғалтқышымен жабдау жоспарланған. 1998 жылы Рено әуе жарыстарында Sport Class класы енгізілгеннен кейін Гринмейер Lancair Legacy (N33XP) ұшағын құрастырып, содан бері оны сәтті жарыстарға қатыстырды.
In 1994, Greenamyer led an unsuccessful mission to rescue the Kee Bird, a B 29 aircraft which crash landed in Greenland in 1947. The attempted recovery resulted in the loss of the airframe by fire on the ground in 21 May 1995. Greenamyer had been working on building an Unlimited Class racer named "Shockwave". This racer combines the outer wing panels of a Sea Fury with a new centre section and fuselage. The tail is from a F 86 Sabre and it is planned to be powered by a Pratt & Whitney R 4360. After the Sport Class was introduced at the Reno Air Races in 1998, Greenamyer built a Lancair Legacy (N33XP) that he has since raced successfully.
Басқа спорт түрлері
Ұшақтардан басқа, Гринмайер серпеліс жарыстарында да белсенді атынды. Әрі, ол бірнеше классикалық Ferrari машиналарына ие болған.
Besides aircraft, Greenamyer was also active in drag racing. In addition, he owned several classic Ferraris.
Марапаттар
1997 жылы Америка Мотор спортының Даңқ залына енгізілді. 1969 жылы жылдамдық рекордын табысты орындағаны үшін 1970 жылы Ивен К. Кинчело атындағы сыйлықты алды.
He was inducted into the Motorsports Hall of Fame of America in 1997. He received the Iven C. Kincheloe Award in 1970 for the successful speed record achievement in 1969.