Чарльз Йегер: Ұшқыш, батыр және рекордтар жасаушы

Кіріспе

Америкалық ұшқыш және сынақ ұшқышы (1923–2020)

Бригад генерал Чарльз Элвуд Йегер (/j//eɪ//ɡ//ər/ YAYgər, 13 ақпан 1923 – 7 желтоқсан 2020) – АҚШ Әуе күштерінің офицері, аса қабілетті ұшқыш және рекордтарды жаңартқан сынақ ұшқышы. 1947 жылғы қазан айында ол тарихта алғаш рет тік қанатымен ұшу кезінде дыбыс жылдамдығын жеңгені расталды. Йегер Батыс Вирджиния штатының Хамлин қаласында өсті. Оның карьерасы Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясының қарапайым сарбазы ретінде басталды, 1941 жылы Армия Әуе күштеріне жіберілді. Ұшақ механігі болып қызмет еткеннен кейін, 1942 жылдың қыркүйегінде ол ұшқыш курсына түсіп, бітірген соң ұшқыш офицері (Соғыс кезеңіндегі Армия Әуе күштерінің уәкілі) шеніне көтерілді. Кейіннен ол P-51 Mustang истребителінің пилоты ретінде Батыс майданда көптеген жеңістерге жетті, онда 11.5 жау ұшағын жоқ қылғаны куәландырылды (жартылай есеп бір атып түсіруде екінші пилоттың көмегінен туындаған). 1944 жылдың 12 қазанында ол бір миссияда бес жау ұшағын атып түсіріп, «бір күндік эйс» атағына ие болды. Соғыстан кейін Йегер сынақ ұшқышы болды және Ұлттық аэронавтикалық кеңес комитетінің (NACA) эксперименталдық, ракеталық қозғалтқышты ұшақтарын қоса алғанда, көптеген ұшақ түрлерін ұшты. NACA бағдарламасы арқылы ол 1947 жылдың 14 қазанында дыбыс кедергісін ресми түрде бұзған алғашқы адам болды, ол эксперименталды Bell X-1 ұшағымен Mach 1 жылдамдығында 13716.00 метр биіктікте ұшты, бұл үшін ол 1948 жылы Collier және Mackay жүлделерін жеңіп алды. Одан кейін ол келесі жылдары бірнеше жылдамдық және биіктік рекордтарын жаңартты. 1962 жылы ол NASA және Әуе күштері үшін астронавттарды даярлаған USAF Ғарыш зерттеуші пилоттар мектебінің алғашқы басшысы болды. Кейін Йегер Германияда, сондай-ақ Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік-Шығыс Азияда истребитель эскадрильялары мен авиациялық бөлімшелеріне басшылық етті. Оның жетістіктері мен осы бөлімшелердің жоғары көрсеткіштері үшін ол 1969 жылы бригадир генерал болып тағайындалды және 1973 жылы Ұлттық авиациялық даңқ залына енгізілді, ал 1975 жылдың 1 наурызында зейнетке шықты. Оның 30 жылдан астам соғыс кезеңіндегі ұшқыш мансабы оны Корея соғысы аймағына және Суық соғыстың қақпасындағы Кеңес Одағына дейін әлемнің көптеген жерлеріне алып барды. Йегерді көптеген адамдар барлық уақыттағы ең ұлы пилоттардың бірі деп санайды және ол 2013 жылы Flying журналының «Авиацияның 51 батыры» тізімінде бесінші орынды иеленді. Өмірі бойы ол 70 жыл ішінде 360-тан астам түрлі ұшақтарды ұшты және зейнетке шыққаннан кейін АҚШ Әуе күштерінің кеңесші пилоты ретінде екі онжылдық бойы ұшуын жалғастырды.

Brigadier General Charles Elwood Yeager ('/j//eɪ//ɡ//ər/ YAYgər, February 13, 1923December 7, 2020) was a United States Air Force officer, flying ace, and record setting test pilot who in October 1947 became the first pilot in history confirmed to have exceeded the speed of sound in level flight. Yeager was raised in Hamlin, West Virginia. His career began in World War II as a private in the United States Army, assigned to the Army Air Forces in 1941. After serving as an aircraft mechanic, in September 1942, he entered enlisted pilot training and upon graduation was promoted to the rank of flight officer (the World War II Army Air Force version of the Army's warrant officer), later achieving most of his aerial victories as a P 51 Mustang fighter pilot on the Western Front, where he was credited with shooting down 11.5 enemy aircraft (the half credit is from a second pilot assisting him in a single shootdown). On October 12, 1944, he attained "ace in a day" status, shooting down five enemy aircraft in one mission. After the war, Yeager became a test pilot and flew many types of aircraft, including experimental rocket powered aircraft for the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA). Through the NACA program, he became the first human to officially break the sound barrier on October 14, 1947, when he flew the experimental Bell X 1 at Mach 1 at an altitude of 13716.00 m, for which he won both the Collier and Mackay trophies in 1948. He then went on to break several other speed and altitude records in the following years. In 1962, he became the first commandant of the USAF Aerospace Research Pilot School, which trained and produced astronauts for NASA and the Air Force. Yeager later commanded fighter squadrons and wings in Germany, as well as in Southeast Asia during the Vietnam War. In recognition of his achievements and the outstanding performance ratings of those units, he was promoted to brigadier general in 1969 and inducted into the National Aviation Hall of Fame in 1973, retiring on March 1, 1975. His three war active duty flying career spanned more than 30 years and took him to many parts of the world, including the Korean War zone and the Soviet Union during the height of the Cold War. Yeager is referred to by many as one of the greatest pilots of all time, and was ranked fifth on Flying list of the 51 Heroes of Aviation in 2013. Throughout his life, he flew more than 360 different types of aircraft over a 70 year period, and continued to fly for two decades after retirement as a consultant pilot for the United States Air Force.

Ерте өмір және білім

Ейгер 1923 жылдың 13 ақпанында Батыс Вирджиния штатының Майра қаласында фермерлер Альберт Хэл Ейгер (1896–1963) және Сюзи Мэй Ейгер (1898–1987) отбасында дүниеге келді. Ол бес жасқа толғанда отбасы Батыс Вирджиния штатының Хамлин қаласына көшті. Йегердің екі ағасы – Рой және Хэл кіші, және екі әпкесі болды: Дорис Энн (төрт жасар Рой ойнап жүріп қарудан оқ атып, бір жасында қайтыс болды) және Панси Ли. Ол Хамлин орта мектебінде оқыды, онда баскетбол мен футбол ойнады, геометрия және машинография пәндерінен үздік баға алды. 1941 жылдың маусым айында орта мектепті бітірді. Әскери қызметтегі алғашқы тәжірибесін 1939 және 1940 жылдарының жаздарында Индианаполис, Индиана штатындағы Бенджамин Харрисон бекінісіндегі азаматтық әскери оқу лагерінде алды. 1945 жылдың 26 ақпанында Йегер Гленнис Дикхаузға үйленді, олардың төрт баласы болды. Гленнис Йегер 1990 жылы қайтыс болды, ол күйеуінен 30 жыл бұрын дүние салды. Оның туысы Стив Йегер бейсболдан кәсіпқой ойыншы болған.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылдың 12 қыркүйегінде Йегер АҚШ Әуе күштеріне (АҚӘК) қарапайым сарбаз ретінде қабылданып, Калифорния штатының Викторвилл қаласындағы Джордж әуе күштері базасында ұшақ механігі болды. Әскерге қабылдану кезінде Йегер жасы мен біліміне байланысты ұшқышқа дайындықтан өте алмады, бірақ үш айдан кейін АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы АҚӘК-ті қабылдау стандарттарын өзгертуге итермеледі. Йегердің көру қабілеті ерекше болды (көздің өткірлігі 20/10), бұл оған бір кезде еленді атуға мүмкіндік берді. Ол Лук Филд (Аризона штаты) базасында ұшқышқа қанаттар алып, ұшу офицері шеніне көтерілді, онда 1943 жылдың 10 наурызында 43C тобын бітірді. Йегер Невада штатының Тонопа қаласындағы 357-ші истребительдер тобында қызмет етті. Бастапқыда ол Bell P-39 Airacobra ұшағында ұшқыш ретінде оқыды (оқу ұшуы кезінде фермердің ағашын қиып тастағаны үшін жеті күнге ұшудан шеттетілді) және 1943 жылдың 23 қарашасында топпен шетелге аттанды. Ұлыбританиядағы RAF Leiston әуежайында орналасқан Йегер 363-ші истребительдер эскадрильясының құрамында P-51 Mustang ұшақтарында шайқасты. Ол ұшағына өзінің 1945 жылдың ақпанында әйелі болған Гленнис Фэй Дикхаус есімді сүйіктісінің құрметіне «Сұлу Глен» деп ат қойды. 1944 жылдың 5 наурызында Франция үстінде алғашқы ұшағында (P-51B-5NA, сериялық нөмірі 43-6763) атып түсірілгенге дейін Йегер бір жеңіске қол жеткізді, бұл оның сегізінші миссиясы болды. 1944 жылдың 30 наурызында Маки (француз қарсыластары) көмегімен Испанияға қашып, 1944 жылдың 15 мамырында Англияға оралды. Макиде болған кезінде Йегер партизандарға тікелей шайқасқа қатыспаған жұмыстарда көмектесті; ол әкесінен үйренген дағдысын пайдаланып, топ үшін бомбалар жасауға көмектесті. Ол Пириней тауларын кесіп өтуге көмектескені үшін «Қола жұлдыз» орденімен марапатталды. «Қашқандарға» (ұшып кеткен ұшқыштарға) жау территориясынан қайтадан ұшуға тыйым салынған ережеге қарамастан, оның мақсаты – қарсыластар тобының жауға ұсталуына мүмкіндік бермеу болды, Йегер қайтадан шайқасқа қабылданды. Ол басқа қашқан ұшқыш, P-51 ұшқышы, 1-ші лейтенант Фред Гловермен бірге 1944 жылдың 12 маусымында Одақтас әскерлерінің Бас қолбасшысы, генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрге тікелей жүгінді. «Мен соншалықты наразылық тудырдым, соңында генерал Эйзенхауэр маған эскадрильяма қайта оралуға рұқсат берді», - деді Йегер. «Ол D күнінен кейін шайқасқа жіберді, өйткені барлық еркін француздықтар – Маки және осындай адамдар – пайда болды». Эйзенхауэр соғыс министрлігінен өтініштерді шешуге рұқсат алғаннан кейін Йегер мен Гловермен келісті. Йегер ұшқыштар мен жауынгерлік шеберлігімен көзге түсті. 1944 жылдың 12 қазанында ол бір күні бес жау ұшағын түсіріп, тобындағы «аса қабілетті» ұшқыш атанды. Осы жеңістердің екеуі тіпті бір оқ атпастан қол жеткізілді: ол Messerschmitt Bf 109 ұшағына қарсы ату позициясына ұшқанда, ұшақтың пилоты үрейленіп, солға бұрылып, қанаттас ұшағымен соқтығысты. Йегер екі пилоттың да парашютпен секіргенін айтты. Ол соғысты 11,5 ресми жеңісімен аяқтады, оның ішінде реактивті ұшақпен әуедегі алғашқы жеңістердің бірі – неміс Messerschmitt Me 262 ұшағын атып түсірді, ол қонуға дайындалып тұрғанда атып түсірілді. 1986 жылғы естеліктерінде Йегер «екі тарап та қатыгездік жасағанын» айтты және «қозғалған кез келген нәрсені атқылау» бұйрығымен Сегізінші әуе күшінің миссиясына қатысқанын баяндады. Миссиялық брифингте ол майор Дональд Бочкайға «Егер біз мұндай нәрселер жасасақ, біз жеңіске жету жағында екенімізге көз жеткізуіміз керек» деп сыбырлады. Ол сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Англиядағы өзіне жасалған қатыгездікке наразылығын білдірді, бұл Twitter-де британдықтарды «мақтанғаныш» және «жаман» деп сипаттауға себеп болды. Йегер Лейстонда болған кезде екінші лейтенант болып тағайындалды және сапары аяқталғанға дейін капитан болып тағайындалды. Ол өзінің 61-ші және соңғы ұшуын 1945 жылдың 15 қаңтарында жасады және 1945 жылдың ақпан айының басында АҚШ-қа оралды. Қашқан адам ретінде ол өзіне қалаған қызметті таңдады және жаңа әйелі жүкті болғандықтан, Батыс Вирджиниядағы үйіне жақын Райт Филдті таңдады. Ұшу сағаттарының көптігі мен техникалық қызмет көрсету тәжірибесі оны жөнделген ұшақтарды сынақтан өткізуге білікті етті, бұл оны Аэронавтикалық жүйелердің ұшу сынақ бөлімінің басшысы полковник Альберт Бойдтың басшылығына қосты.

Yeager enlisted as a private in the U. S. Army Air Forces (USAAF) on September 12, 1941, and became an aircraft mechanic at George Air Force Base, Victorville, California. At enlistment, Yeager was not eligible for flight training because of his age and educational background, but the entry of the U. S. into World War II less than three months later prompted the USAAF to alter its recruiting standards. Yeager had unusually sharp vision (a visual acuity rated 20/10), which once enabled him to shoot a deer at
At the time of his flight training acceptance, he was a crew chief on an AT 11. He received his pilot wings and a promotion to flight officer at Luke Field, Arizona, where he graduated from Class 43C on March 10, 1943. Assigned to the 357th Fighter Group at Tonopah, Nevada, he initially trained as a fighter pilot, flying Bell P 39 Airacobras (being grounded for seven days for clipping a farmer's tree during a training flight), and shipped overseas with the group on November 23, 1943. Stationed in the United Kingdom at RAF Leiston, Yeager flew P 51 Mustangs in combat with the 363d Fighter Squadron. He named his aircraft Glamorous Glen after his girlfriend, Glennis Faye Dickhouse, who became his wife in February 1945. Yeager had gained one victory before he was shot down over France in his first aircraft (P 51B 5 NA s/n 43 6763) on March 5, 1944, on his eighth mission. He escaped to Spain on March 30, 1944, with the help of the Maquis (French Resistance) and returned to England on May 15, 1944. During his stay with the Maquis, Yeager assisted the guerrillas in duties that did not involve direct combat; he helped construct bombs for the group, a skill that he had learned from his father. He was awarded the Bronze Star for helping a navigator, Omar M. "Pat" Patterson, Jr., to cross the Pyrenees. Despite a regulation prohibiting "evaders" (escaped pilots) from flying over enemy territory again, the purpose of which was to prevent resistance groups from being compromised by giving the enemy a second chance to possibly capture him, Yeager was reinstated to flying combat. He had joined another evader, fellow P 51 pilot 1st Lt Fred Glover, in speaking directly to the Supreme Allied Commander, General Dwight D. Eisenhower, on June 12, 1944. "I raised so much hell that General Eisenhower finally let me go back to my squadron" Yeager said. "He cleared me for combat after D Day, because all the free Frenchmen – Maquis and people like that – had surfaced". Eisenhower, after gaining permission from the War Department to decide the requests, concurred with Yeager and Glover. Yeager demonstrated outstanding flying skills and combat leadership. On October 12, 1944, he became the first pilot in his group to make "ace in a day," downing five enemy aircraft in a single mission. Two of these victories were scored without firing a single shot: when he flew into firing position against a Messerschmitt Bf 109, the pilot of the aircraft panicked, breaking to port and colliding with his wingman. Yeager said both pilots bailed out. He finished the war with 11.5 official victories, including one of the first air to air victories over a jet fighter, a German Messerschmitt Me 262 that he shot down as it was on final approach for landing. In his 1986 memoirs, Yeager recalled with disgust that "atrocities were committed by both sides", and said he went on a mission with orders from the Eighth Air Force to "strafe anything that moved". During the mission briefing, he whispered to Major Donald H. Bochkay, "If we are going to do things like this, we sure as hell better make sure we are on the winning side". He also expressed bitterness at his treatment in England during World War II, prompting descriptions of the British as "arrogant" and "nasty" on Twitter. Yeager was commissioned a second lieutenant while at Leiston, and was promoted to captain before the end of his tour. He flew his 61st and final mission on January 15, 1945, and returned to the United States in early February 1945. As an evader, he received his choice of assignments and, because his new wife was pregnant, chose Wright Field to be near his home in West Virginia. His high number of flight hours and maintenance experience qualified him to become a functional test pilot of repaired aircraft, which brought him under the command of Colonel Albert Boyd, head of the Aeronautical Systems Flight Test Division.

Сынақ жүргізушісі дыбыс кедергісін бұзу

Ейгер соғыстан кейін АҚШ Әуе күштерінің құрамында қалды және Muroc армиялық әуе алаңында (қазіргі Эдвардс әуе күштері базасы) сынақ ұшқышы болды. Bell Aircraft компаниясының сынақ ұшқышы Чалмерс "Слик" Гудлин дыбыс "кедергісін" бұзуды талап еткеннен кейін, USAAF 24 жастағы Йегерді жоғары жылдамдықты ұшуды зерттеу үшін NACA бағдарламасында Bell XS 1 зымырандық ұшағымен жұмыс істеуге таңдады. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңына сәйкес, 18 қыркүйекте USAAF Америка Құрама Штаттарының Әуе күштеріне (USAF) айналды. Мүмкіндіктердің қиындығы соншалық, көптеген мәселелерге жауап ретінде: "Ейгер сақтандыруын төлегені жақсы еді" деуші еді. Ұшуға екі күн қалғанда, Ейгер аттан құлап, екі қабырғасын сындырып алды. Жарақаттың миссиядан шығарып тастауы мүмкін деген алаңдаумен, ол жақын маңдағы Розамондтағы азаматтық дәрігерге барып, қабырғаларын таңдырды. Кейбір деректерде дәрігер мал дәрігері болған деседі, бірақ жергілікті тұрғындар Розамондтың тым кішкентай екенін, онда дәрігер де, мал дәрігері де болмағанын айтады. 1947 жылдың 14 қазанында Йегер X 1 Glamorous Glennis ұшағымен Mach 1.05 жылдамдығында 13716.00 метр биіктікте, Калифорниядағы Мохаве шөліндегі Роджерс құрғақ көлінің үстінде ұшып бара жатып, дыбыс кедергісін бұзды. Миссияның сәттілігі туралы жұртшылыққа алты айға жуық уақыттан кейін, 1948 жылдың 10 маусымында ғана хабарланды. Йегер 1948 жылы Mach жылдамдығын басып өткені үшін Маккей және Коллиер жүлделерімен марапатталды, ал 1954 жылы Хармон халықаралық жүлдесіне ие болды. Ол күні ұшқан X 1 ұшағы кейіннен Смитсонов институтының Ұлттық әуе және ғарыш мұражайында тұрақты түрде қойылды. 1952 жылы Йегер Әуе командасы және штаб колледжіне қабылданды. Йегер жылдамдық және биіктік рекордтарын бұзуын жалғастырды. Ол Микоян-Гуревич МиГ-15 ұшағын ұшқан алғашқы американдық ұшқыштардың бірі болды, оның ұшқышы Но Кум Сок Оңтүстік Кореяға қашқаннан кейін. 1953 жылдың екінші жартысында Йегер 2 Мах жылдамдығын басып өтуге арналған X 1A ұшағын құрастырған USAF тобымен жұмыс істеді. Сол жылы ол азаматтық ұшқыш Джеки Кокранға оның дыбыстан жылдам ұшуына көмектесетін ұшақ жүргізді, ол дыбыстан жылдам ұшқан алғашқы әйел болды. Бірақ жаңа рекордтық ұшу толығымен жоспарланғандай болған жоқ, өйткені Mach 2.44 жылдамдығына жеткеннен кейін Йегер инерциялық байланыс салдарынан X 1A ұшағының басқаруын 24384.00 метр биіктікте жоғалтты, бұл құбылыс сол кезде жақсы белгілі болмаған. Ұшақ бір мезгілде домалап, көтеріліп, бақылаудан шығып, Йегер бір минуттан кем уақыт ішінде 15544.80 метрге түсіп, шамамен 8839.20 метр биіктікте қайтадан басқаруды қамтамасыз етті. Содан кейін ол одан әрі оқиғасыз қонуға қол жеткізді.

Yeager remained in the U. S. Army Air Forces after the war, becoming a test pilot at Muroc Army Air Field (now Edwards Air Force Base), following graduation from Air Materiel Command Flight Performance School (Class 46C). After Bell Aircraft test pilot Chalmers "Slick" Goodlin demanded to break the sound "barrier", the USAAF selected the 24 year old Yeager to fly the rocket powered Bell XS 1 in a NACA program to research high speed flight. Under the National Security Act of 1947, the USAAF became the United States Air Force (USAF) on September 18. Such was the difficulty, that the answers to many of the inherent challenges were like "Yeager better have paid up insurance". Two nights before the scheduled flight date, Yeager broke two ribs when he fell from a horse. He was worried that the injury would remove him from the mission and reported that he went to a civilian doctor in nearby Rosamond, who taped his ribs. refn|In some versions of the story, the doctor was a veterinarian; however, local residents have noted that Rosamond was so small that it had neither a medical doctor nor a veterinarian. Yeager broke the sound barrier on October 14, 1947, in level flight while piloting the X 1 Glamorous Glennis at Mach 1.05 at an altitude of 13716.00 m over the Rogers Dry Lake of the Mojave Desert in California. The success of the mission was not announced to the public for nearly eight months, until June 10, 1948. Yeager was awarded the Mackay Trophy and the Collier Trophy in 1948 for his mach transcending flight, and the Harmon International Trophy in 1954. The X 1 he flew that day was later put on permanent display at the Smithsonian Institution's National Air and Space Museum. During 1952, he attended the Air Command and Staff College. Yeager continued to break many speed and altitude records. He was one of the first American pilots to fly a Mikoyan Gurevich MiG 15, after its pilot, No Kum sok, defected to South Korea. Returning to Muroc, during the latter half of 1953, Yeager was involved with the USAF team that was working on the X 1A, an aircraft designed to surpass Mach 2 in level flight. That year, he flew a chase aircraft for the civilian pilot Jackie Cochran as she became the first woman to fly faster than sound. The new record flight, however, did not entirely go to plan, since shortly after reaching Mach 2.44, Yeager lost control of the X 1A at about 24384.00 m due to inertia coupling, a phenomenon largely unknown at the time. With the aircraft simultaneously rolling, pitching, and yawing out of control, Yeager dropped 15544.80 m in less than a minute before regaining control at around 8839.20 m. He then managed to land without further incident.

Әскери басқару

Ейгер ең алдымен истребитель ұшқышы болды және бірнеше эскадрилья мен қанаттарды басқарды. 1954 жылдан 1957 жылға дейін ол F 86H Sabre ұшағымен жабдықталған 417-ші истребитель-бомбардировщик эскадрильясының (50-ші истребитель-бомбардировщик қанатының) командирі болды, ол Батыс Германиядағы Хан әуе базасында және Франциядағы Туль-Розьер әуе базасында орналасқан. 1957 жылдан 1960 жылға дейін ол F 100D Super Sabre ұшағымен жабдықталған 1-ші истребитель-күндізгі эскадрильясын Калифорниядағы Джордж әуе күштері базасында және Испаниядағы Морон әуе базасында басқарды. 1962 жылы ол толық полковник атанды, бір жылдық оқуын және Әуе соғыс колледжіндегі STOL ұшақтарына арналған соңғы диссертациясын аяқтағаннан кейін. Ол NASA және USAF ғарышкерлерін даярлаған USAF Aerospace Research Pilot School-дің алғашқы коменданты болды. Ол тек орта мектепті бітіргендіктен, оған оқығандар сияқты ғарышкер болуға мүмкіндік болмады. 1962 жылдың сәуір айында Йегер Нил Армстронгпен бірге жалғыз рет ұшты. Олардың міндеті – T-33 ұшағымен Невададағы Смит ранчосының құрғақ көлін Солтүстік Американың X-15 ұшағы үшін авариялық қону алаңы ретінде бағалау болды. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде ол көл төсегінің жақындағы жаңбырдан кейін қонуға жарамсыз екенін білгенін жазды, бірақ Армстронг бәрібір ұшуды талап етті. Армстронг оларға «қол тигізіп, ұшып кетуді» ұсынғанда, Йегер оған «Қол тигізе аласың, бірақ ұшып кетпейсің!» деп кеңес берді. Армстронг жерге қонғанда, дөңгелектері сазға батып, ұшақ кенеттен тоқтады, бұл Йегерді күлдірді. Олар құтқару күтіп отыруға мәжбүр болды. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде Дуайт Йегердің басшылығы Эдвардс әуе базасындағы оқу кезінде оған қатысты кемсітушілікке қалай әкелгенін айтады. 1963 жылдың желтоқсаны мен 1964 жылдың қаңтары аралығында Йегер NASA-ның M2 F1 көтергіш корпусында бес ұшуды аяқтады. 1963 жылдың желтоқсанында мектептің NF 104 ұшағының бірінде сынақ ұшу кезінде болған апат салдарынан ауыр жарақат алды. Ұшақ рекордтық биіктікке көтерілгеннен кейін, басқару жүйесі жұмыс істемей қалды және ұшақ тік айналымға түсті. Бірнеше айналымнан және шамамен 95 000 фут биіктік жоғалғаннан кейін Йегер ұшақтан секіріп шықты. Секіріп шығу кезінде орындық белбеулері қалыпты түрде босатылды, бірақ орындықтың негізі Йегерге соқты, әлі де ыстық ракеталық қозғалтқыш оның шлемінің пластикалық бетін сындырып, авариялық оттегі жабдығын өртеп жіберді. Бетіндегі күйіктерге ұзақ және қиналыспен емдеу қажет болды. Бұл Йегердің сынақ ұшу рекордтарын орнатуға жасаған соңғы әрекеті болды. 1966 жылы Йегер Филиппиндегі Кларк әуе базасында 405-ші тактикалық истребитель қанатын басқарды, оның эскадрильялары Оңтүстік Вьетнамда және Оңтүстік-Шығыс Азияның басқа аймақтарында уақытша міндеттермен (TDY) ротациялық тәртіппен орналастырылды. Ол 127 рет ұшуға қатысты. 1968 жылдың ақпан айында Йегер Солтүстік Каролинадағы Сеймур Джонсон әуе базасында 4-ші тактикалық истребитель қанатын басқаруға тағайындалды және Пуэбло дағдарысы кезінде Оңтүстік Кореяда Макдоннел Дуглас F 4 Phantom II қанатын басқарды. 1971 жылдан 1973 жылға дейін, елші Джозеф Фарлендтің өтініші бойынша Йегер Пәкістан Әуе күштеріне кеңес беру үшін Пәкістанның Әуе атташесі болып тағайындалды. Ол Үндістанмен қарым-қатынастың шиеленіскен кезде Пәкістанға келді. Осы кезеңде Йегердің жұмыстарының бірі ПАФ-тың Шенян F 6 истребительдеріне AIM 9 Sidewinders орнатуға Пәкістандық техниктерге көмектесу болды. Сондай-ақ, ол ПАФ-тың әртүрлі эскадрильяларынан келген қызметкерлермен байланыс жасап, оларға жауынгерлік тактиканы дамытуға көмектесуге қызығушылық танытты. 1971 жылы соғыс басталғаннан кейін ол Батыс Пәкістанда қалып, ПАФ операцияларын қадағалауды жалғастырды. Соғыс кезінде ол батыс майданында тікұшақта ұшып, кеңес ұшақтарының, соның ішінде Сухой Су-7 және МиГ-21 ұшақтарының қираған қалдықтарын тіркеді. Бұл ұшақтар соғыс аяқталғаннан кейін талдау үшін Америка Құрама Штаттарына жеткізілді. Йегер сонымен қатар, Пентагон тағайындаған шағын жолаушылар ұшағы Бичкрафт Куин Эйрде ұшып жүріп, атып түсірілген үнді ұшқыштарын алып келді. Кейін Бичкрафт Пәкістан әуе базасына жасалған әуе шабуылы кезінде жойылды, Йегер сол кезде қасында болмады. Эдвард Инграхам, бұрын Исламабадтағы елші Фарлендтің саяси кеңесшісі болған АҚШ дипломаты, 1985 жылғы қазан айындағы "Вашингтон" журналында осы оқиғаны еске түсірді: "Йегердің Бичкрафты үнділердің әуе шабуылы кезінде қиратылғаннан кейін, ол өзінің қорқып тұрған әріптестеріне үнді ұшқышына Индира Гандидің арнайы тапсырмасы бойынша ұшағын жарылғанын айтты. "Бұл, - деді ол кейін, - американдық ағаның саусағын көрсетудің үнді тәсілі болды". Йегер осы оқиғаға ашуланып, АҚШ жауап шараларын қабылдауды талап етті.

Yeager was foremost a fighter pilot and held several squadron and wing commands. From 1954 to 1957, he commanded the F 86H Sabre equipped 417th Fighter Bomber Squadron (50th Fighter Bomber Wing) at Hahn AB, West Germany, and Toul Rosieres Air Base, France; and from 1957 to 1960 the F 100D Super Sabre equipped 1st Fighter Day Squadron at George Air Force Base, California, and Morón Air Base, Spain. He was a full colonel in 1962, after completion of a year's studies and final thesis on STOL aircraft at the Air War College. He became the first commandant of the USAF Aerospace Research Pilot School, which produced astronauts for NASA and the USAF, after its redesignation from the USAF Flight Test Pilot School. He had only a high school education, so he was not eligible to become an astronaut like those he trained. In April 1962, Yeager made his only flight with Neil Armstrong. Their job, flying a T 33, was to evaluate Smith Ranch Dry Lake in Nevada for use as an emergency landing site for the North American X 15. In his autobiography, he wrote that he knew the lake bed was unsuitable for landings after recent rains, but Armstrong insisted on flying out anyway. As Armstrong suggested that they do a touch and go, Yeager advised against it, telling him "You may touch, but you ain't gonna go!" When Armstrong did touch down, the wheels became stuck in the mud, bringing the plane to a sudden stop and provoking Yeager to fits of laughter. They had to wait for rescue. In his autobiography, Dwight details how Yeager's leadership led to discriminatory treatment throughout his training at Edwards Air Force Base. Between December 1963 and January 1964, Yeager completed five flights in the NASA M2 F1 lifting body. An accident during a December 1963 test flight in one of the school's NF 104s resulted in serious injuries. After climbing to a near record altitude, the plane's controls became ineffective, and it entered a flat spin. After several turns, and an altitude loss of approximately 95,000 feet, Yeager ejected from the plane. During the ejection, the seat straps released normally, but the seat base slammed into Yeager, with the still hot rocket motor breaking his helmet's plastic faceplate and causing his emergency oxygen supply to catch fire. The resulting burns to his face required extensive and agonizing medical care. This was Yeager's last attempt at setting test flying records. In 1966, Yeager took command of the 405th Tactical Fighter Wing at Clark Air Base, the Philippines, whose squadrons were deployed on rotational temporary duty (TDY) in South Vietnam and elsewhere in Southeast Asia. There he flew 127 missions. In February 1968, Yeager was assigned command of the 4th Tactical Fighter Wing at Seymour Johnson Air Force Base, North Carolina, and led the McDonnell Douglas F 4 Phantom II wing in South Korea during the Pueblo crisis. From 1971 to 1973, at the behest of Ambassador Joseph Farland, Yeager was assigned as the Air Attache in Pakistan to advise the Pakistan Air Force which was led by Abdur Rahim Khan (the first Pakistani to break the sound barrier). He arrived in Pakistan at a time when tensions with India were at a high level. One of Yeager's jobs during this time was to assist Pakistani technicians in installing AIM 9 Sidewinders on PAF's Shenyang F 6 fighters. He also had a keen interest in interacting with PAF personnel from various Pakistani Squadrons and helping them develop combat tactics. After hostilities broke out in 1971, he decided to stay in West Pakistan and continued overseeing the PAF's operations. During the war, he flew around the western front in a helicopter documenting wreckages of Indian aircraft of Soviet origin which included Sukhoi Su 7s and MiG 21s. These aircraft were transported to the United States after the war for analysis. Yeager also flew around in his Beechcraft Queen Air, a small passenger aircraft that was assigned to him by the Pentagon, picking up shot down Indian fighter pilots. The Beechcraft was later destroyed during an air raid by the IAF at a Pakistani airbase when Yeager was not present. Edward C. Ingraham, a U. S. diplomat who had served as political counselor to Ambassador Farland in Islamabad, recalled this incident in the Washington Monthly of October 1985: "After Yeager's Beechcraft was destroyed during an Indian air raid, he raged to his cowering colleagues that the Indian pilot had been specifically instructed by Indira Gandhi to blast his plane. 'It was', he later wrote, 'the Indian way of giving Uncle Sam the finger'". Yeager was incensed over the incident and demanded U. S. retaliation.

Зейнетақыдан кейінгі өмір және танымал мәдениет

1975 жылы 1 наурызда Йегер Калифорниядағы Нортон әуе күштері базасында Әуе күштерінен зейнеткерлікке шықты. Йегер 1983 жылғы "The Right Stuff" фильмінде эпизодтық рөлде ойнады. Ол "Панчоның орнындағы" бармен Фредтің рөлін сомдады, бұл өте орынды болды, себебі ол: "Егер барлық сағаттар есептелсе, сол жылдары мен оның орнында кокпиттен гөрі көбірек уақыт өткіздім деп ойлаймын". Сэм Шепард фильмде Йегерді бейнеледі, ол 1947 жылғы оның әйгілі рекордтық ұшуын көрсетеді. Йегерге "Жұлдызды жол" ғаламында бірнеше рет сілтеме жасалды, соның ішінде оның атымен аталған ойдан туған жұлдыздық кеме, оның есімімен аталған қауіпті жұлдыздық кеме құрастыру маневрі "Йегер Loop" ("Жұлдызды жол: Келесі буын" эпизодындағы "Бірінші міндет" бөлімінде ерекше аталады), және "Жұлдызды жол: Энтерпрайз" (2001–2005) сериалының бастапқы титрлеріндегі архивтік кадрларда пайда болды. "Энтерпрайз" сериалының атқарушы продюсері Рик Берман басты кейіпкер капитан Джонатан Арчерді "Чак Йегер мен Хан Солоның арасындағы" деп есептеді. 1980 жылдардың бірнеше жылында Йегер General Motors компаниясымен байланыста болды, компанияның автокөлік бөлімшесі ACDelco-ны жариялады. 1986 жылы ол 70-ші Индианаполис 500 жарысында Chevrolet Corvette темп-машинасын жүргізуге шақырылды. 1988 жылы Йегер тағы да темп-машинасын жүргізуге шақырылды, бұл жолы ол Oldsmobile Cutlass Supreme рулінде болды. 1986 жылы президент Рейган Йегерді "Челленджер" ғарыш кемесінің жарылысын терген Роджерс комиссиясына тағайындады. Осы кезеңде Йегер Electronic Arts компаниясының үш ұшу симуляторына техникалық кеңесші ретінде көмектесті. Ойындардың арасында "Чак Йегердің озық ұшу жаттықтырушысы", "Чак Йегердің озық ұшу жаттықтырушысы 2.0" және "Чак Йегердің әуе шайқасы" бар. Ойын нұсқаулықтарында Йегердің цитаталары мен әңгімелері келтірілген және ойыншылар оларды жақсы қабылдады. Миссиялар Йегердің бірнеше жетістіктерін көрсетеді және ойыншыларға оның рекордтарын сынауға мүмкіндік береді. "Чак Йегердің озық ұшу жаттықтырушысы" 1987 жылы Electronic Art компаниясының ең көп сатылған ойыны болды. 2009 жылы Йегер өзінің досы Панчо Барнстың өміріне арналған "The Legend of Pancho Barnes and the Happy Bottom Riding Club" деректі фильміне қатысты. Деректі фильм кинофестивальдерде көрсетілді, АҚШ-тағы телеарналарда көрсетілді және "Эмми" сыйлығын жеңіп алды. 1997 жылдың 14 қазанында, тарихи Mach 1 ұшуының 50 жылдығына орай, ол жаңа Glamorous Glennis III, F 15D Eagle ұшағымен Mach 1 жылдамдығын қайтадан басып өтті. Ұшуды ілесіп ұшқан F 16 Fighting Falcon ұшағын Боб Гувер жүргізді, ол ұзақ жылдар бойы сынақ, жауынгерлік және акробатикалық ұшқыш болған және Йегердің алғашқы дыбыс жылдамдығын басып өткендегі серігі болды. 1997 жылы көпшілік алдында сөйлеген сөзінің соңында Йегер: "Менің барлық жетістіктерім Әуе күштеріне тиесілі", - деп түйіндеді. Сол айда ол өзінің жетістіктері үшін Тони Яннус сыйлығын алды. 2012 жылдың 14 қазанында, дыбыс кедергісін бұзудың 65 жылдығына орай, Йегер 89 жасында оны қайтадан орындады, ол Неллис әуе базасынан капитан Дэвид Винсент басқаратын McDonnell Douglas F 15 Eagle ұшағында екінші ұшқыш ретінде ұшты.

On March 1, 1975, Yeager retired from the Air Force at Norton Air Force Base, California. Yeager made a cameo appearance in the movie The Right Stuff (1983). He played "Fred", a bartender at "Pancho's Place", which was most appropriate, because he said, "if all the hours were ever totaled, I reckon I spent more time at her place than in a cockpit over those years". Sam Shepard portrayed Yeager in the film, which chronicles in part his famous 1947 record breaking flight. Yeager has been referenced several times in the shared Star Trek universe, including having a namesake fictional type of starship, a dangerous starship formation maneuver named after him called the "Yeager Loop" (most notably mentioned in the Star Trek: The Next Generation episode "The First Duty"), and appearing in archival footage within the opening title sequence for the series Star Trek: Enterprise (2001–2005). For Enterprise, executive producer Rick Berman said that he envisaged the lead character, Captain Jonathan Archer, as being "halfway between Chuck Yeager and Han Solo". For several years in the 1980s, Yeager was connected to General Motors, publicizing ACDelco, the company's automotive parts division. In 1986, he was invited to drive the Chevrolet Corvette pace car for the 70th running of the Indianapolis 500. In 1988, Yeager was again invited to drive the pace car, this time at the wheel of an Oldsmobile Cutlass Supreme. In 1986, President Reagan appointed Yeager to the Rogers Commission that investigated the explosion of the Space Shuttle Challenger. During this time, Yeager also served as a technical adviser for three Electronic Arts flight simulator video games. The games include Chuck Yeager's Advanced Flight Trainer, Chuck Yeager's Advanced Flight Trainer 2.0, and Chuck Yeager's Air Combat. The game manuals feature quotes and anecdotes from Yeager and were well received by players. Missions feature several of Yeager's accomplishments and let players challenge his records. Chuck Yeager's Advanced Flight Trainer was Electronic Art's top selling game for 1987. In 2009, Yeager participated in the documentary The Legend of Pancho Barnes and the Happy Bottom Riding Club, a profile of his friend Pancho Barnes. The documentary was screened at film festivals, aired on public television in the United States, and won an Emmy Award. On October 14, 1997, on the 50th anniversary of his historic flight past Mach 1, he flew a new Glamorous Glennis III, an F 15D Eagle, past Mach 1. The chase plane for the flight was an F 16 Fighting Falcon piloted by Bob Hoover, a longtime test, fighter, and aerobatic pilot who had been Yeager's wingman for the first supersonic flight. At the end of his speech to the crowd in 1997, Yeager concluded, "All that I am I owe to the Air Force". Later that month, he was the recipient of the Tony Jannus Award for his achievements. On October 14, 2012, on the 65th anniversary of breaking the sound barrier, Yeager did it again at the age of 89, flying as co pilot in a McDonnell Douglas F 15 Eagle piloted by Captain David Vincent out of Nellis Air Force Base.

Сыйлықтар мен марапаттар

1973 жылы Йегер Ұлттық авиациялық даңқ залына енгізілді, бұл авиациядағы ең жоғары награда саналады. 1974 жылы Йегер Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығын алды. 1975 жылдың желтоқсан айында АҚШ Конгресі Йегерге күміс медаль табыс етті: «1947 жылдың 14 қазанында X-1 зерттеу ұшағымен дыбыс жылдамдығынан асып өту кезінде өмірін қауіпке тігіп, аэроғарыш ғылымына өлшеусіз үлес қосканы үшін». Президент Джеральд Форд 1976 жылдың 8 желтоқсанында Ақ үйінде өткен салтанатта Йегерге медаль тапсырды. Йегер ешқашан колледжге түспеген және өзінің шығу тегі туралы көбінесе қарапайым болған, бірақ көптеген адамдар, соның ішінде Flying Magazine журналы, Калифорния даңқ залы, Батыс Вирджиния штаты, Ұлттық авиациялық даңқ залы, бірнеше АҚШ президенттері және АҚШ Әскери-әуе күштері, оны барлық уақыттағы ең ұлы ұшқыштардың бірі деп санайды. 2003 жылы Air & Space/Smithsonian журналы оны барлық уақыттағы бесінші ең ұлы ұшқыш деп атады. Жоғары білімі болмауына қарамастан, Батыс Вирджиния штатының Маршалл университеті өзінің ең жоғары академиялық стипендиясын оның құрметіне «Йегер ғалымдарының қоғамы» деп атады. Ол 1994 жылдан 2004 жылға дейін Эксперименталды ұшақтар қауымдастығының (EAA) «Жас бүркіт» бағдарламасының төрағасы болды және бағдарламаның құрметті төрағасы атанды. 1966 жылы Йегер Халықаралық әуе және ғарыш даңқ залына енгізілді. 1981 жылы Халықаралық ғарыш даңқ залына енгізілді. 1990 жылы Аэроғарыш даңқ залының алғашқы салтанатты шақыруларының қатарында болды. Батыс Вирджиния штатының Чарльстон қаласындағы Йегер әуежайы оның құрметіне аталған. Чарльстондағы Канава өзенінің үстіндегі 64-ші және 77-ші қалааралық жолдардың көпірі де оның құрметіне аталған. Ол сонымен қатар Канава көпірінің астынан тікелей ұшып өтті, және Батыс Вирджиния оны Чак Е. Йегер көпірі деп атады. 2006 жылдың 19 қазанында Батыс Вирджиния штаты Йегерді оның туған Линкольн округіндегі G дәлізінде (АҚШ 119 тас жолының бөлігі) орнатылған ескерткішпен құрметтеді, сондай-ақ оның бір бөлігін Йегер тас жолы деп атады. Йегер «Үміт қанаттары» гуманитарлық ұйымының кеңесінің құрметті мүшесі болды. 2009 жылдың 25 тамызында губернатор Арнольд Шварценеггер және Мария Шрайвер Йегердің Калифорния музейінің бір жылдық көрмесіндегі 13 Калифорния даңқ залының мүшелерінің бірі болатынын жариялады. Салтанатты шақыру рәсімі 2009 жылдың 1 желтоқсанында Сакраменто қаласында өтті. Flying Magazine журналы 2013 жылы Йегерді «Авиацияның 51 батыры» тізімінде 5-ші орынға қойды; көптеген жылдар бойы ол тізімдегі ең жоғары орын алған тірі адам болды. Азаматтық әуе патрулі, АҚШ Әуе күштерінің ерікті көмекшісі, өзінің аэроғарыш білім беру бағдарламасының аясында аға мүшелеріне Чарльз Е. «Чак» Йегер сыйлығын табыс етеді. Белгілер, таңбалар және ленталар. АҚШ Әуе күштерінің ұшқыш-командирлік белгісі. Жеке наградалар: Әуе күштерінің ерекше қызмет медалі (1975 жылы зейнеткерлікке шыққанда берілген), Армияның ерекше қызмет медалі (1954 жылы берілген), Бронза жапырақтары бар күміс жұлдыз (бір күні бес Мессершмитт Bf 109 ұшағын атып түсіргені үшін), Бронза жапырақтары бар Легиондық медаль, Бронза жапырақтары бар ерекше ұшу кресі (Мессершмитт Me 262 ұшағын жойғаны және дыбыс кедергісін бірінші бұзғаны үшін), Батырлық белгісі бар қола жұлдыз медалі (оқиға орнынан әріптес ұшқышты құтқаруға көмектескені үшін), Вьетнам Республикасының Батырлық кресі, Бірлік мақтаулары, Вьетнам Республикасының кампаниялық медалі.

In 1973, Yeager was inducted into the National Aviation Hall of Fame, arguably aviation's highest honor. In 1974, Yeager received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. In December 1975, the U. S. Congress awarded Yeager a silver medal "equivalent to a noncombat Medal of Honor for contributing immeasurably to aerospace science by risking his life in piloting the X 1 research airplane faster than the speed of sound on October 14, 1947". President Gerald Ford presented the medal to Yeager in a ceremony at the White House on December 8, 1976. Yeager never attended college and was often modest about his background, but is considered by many, including Flying Magazine, the California Hall of Fame, the State of West Virginia, National Aviation Hall of Fame, a few U. S. presidents, and the United States Army Air Force, to be one of the greatest pilots of all time. Air & Space/Smithsonian magazine ranked him the fifth greatest pilot of all time in 2003. Regardless of his lack of higher education, West Virginia's Marshall University named its highest academic scholarship the Society of Yeager Scholars in his honor. He was the chairman of Experimental Aircraft Association (EAA)'s Young Eagle Program from 1994 to 2004, and was named the program's chairman emeritus. In 1966, Yeager was inducted into the International Air & Space Hall of Fame. He was inducted into the International Space Hall of Fame in 1981. He was inducted into the Aerospace Walk of Honor 1990 inaugural class. Yeager Airport in Charleston, West Virginia, is named in his honor. The Interstate 64/Interstate 77 bridge over the Kanawha River in Charleston is named in his honor. He also flew directly under the Kanawha Bridge and West Virginia named it the Chuck E. Yeager Bridge. On October 19, 2006, the state of West Virginia also honored Yeager with a marker along Corridor G (part of U. S. Highway 119) in his home Lincoln County, and also renamed part of it the Yeager Highway. Yeager was an honorary board member of the humanitarian organization Wings of Hope. On August 25, 2009, Governor Arnold Schwarzenegger and Maria Shriver announced that Yeager would be one of 13 California Hall of Fame inductees in The California Museum's yearlong exhibit. The induction ceremony was on December 1, 2009, in Sacramento, California. Flying Magazine ranked Yeager number 5 on its 2013 list of The 51 Heroes of Aviation; for many years, he was the highest ranked living person on the list. The Civil Air Patrol, the volunteer auxiliary of the USAF, awards the Charles E. "Chuck" Yeager Award to its senior members as part of its Aerospace Education program. Badges, patches and tabsU. S. Air Force Command Pilot BadgePersonal decorationsAir Force Distinguished Service Medal (retirement award in 1975)Distinguished Service Medal (Army design awarded in 1954)Silver Star with bronze oak leaf cluster (for shooting down five Messerschmitt Bf 109s in one day)Legion of Merit with bronze oak leaf clusterDistinguished Flying Cross with two bronze oak leaf clusters (for a Messerschmitt Me 262 kill and first to break the sound barrier)Bronze Star Medal with bronze valor device (for helping rescue a fellow airman from Occupied FranceRepublic of Vietnam Gallantry Cross Unit CitationRepublic of Vietnam Campaign Medal

Әуедегі жеңіс белгілері

Күн # Түрі Орналасқан жері Ұшқан ұшақ Тағайындалған бөлім
4 наурыз, 19441 Messerschmitt Bf 109Кассель, ГерманияP 51363 FS, 357 FG
13 қыркүйек, 19440.5 Bf 109Кассель, ГерманияP 51363 FS, 357 FG
12 қазан, 19445 Bf 109Гановер, ГерманияP 51363 FS, 357 FG
6 қараша, 19441 Messerschmitt Me 262Ассен, ГерманияP 51363 FS, 357 FG
27 қараша, 19444 Focke Wulf Fw 190Магдебург, ГерманияP 51363 FS, 357 FG

Жеке өмір

Ейгер ұшағын әйелі Гленнистің атымен атап, бақыт әкелетін нысан ретінде: "Сен менің бақытымсың, жаным. Сенің атыңды қойған ұшақтарым мені әрқашан үйге жеткізеді". 1975 жылы Әуе күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Йегер мен Гленнис Калифорния штатының Грасс-Вэлли қаласына көшіп барды. Йегердің бестселлер болған өмірбаяны, лекциялары мен коммерциялық жобаларының арқасында олардың өмірі жақсарып, табысқа жетті. Гленнис Йегер 1990 жылы жұмыртқа безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Олардың төрт баласы болды (Сьюзан, Дон, Микки және Шарон). 2011 жылдың 26 наурызында Йегердің ұлы Микки (Майкл) Орегон штатында күтпеген жерден дүниеден озды. Йегер 1988 жылы Джордж Буштің президенттік науқанына арналған Техас штатындағы жарнамада түсті. 2000 жылы Йегер Невада округіндегі тау жолында актриса Виктория Скотт Д'Анжеломен танысты. Олар көп ұзамай кездесіп, 2003 жылдың тамызында үйленді. Йегер, оның балалары мен Д'Анжело арасында қатыгез дау туды. Балалары оның, кем дегенде 35 жыл кішірек болған Д'Анжелоның Йегердің байлығы үшін үйленгенін айтты. Йегер мен Д'Анжело бұл айыптауды жоққа шығарды. Сот процесі барысында оның балалары Д'Анжелоны Йегерге "артық әсер ете" алды деп айыптады, ал Йегер өз балаларын миллиондаған долларды мүлкінен заңсыз алып қойды деп айыптады. 2008 жылдың тамызында Калифорния апелляциялық соты Йегердің пайдасына шешім шығарды, оның қызы Сьюзан сенімгер ретіндегі міндеттерін бұзғанын анықтады. Йегер Солтүстік Калифорнияның Грасс-Вэлли қаласында тұрды және 2020 жылдың 7 желтоқсанында (Пэрл-Харборды еске алу күні) түстен кейін, 97 жасында Лос-Анджелес ауруханасында қайтыс болды. Оның қазасына байланысты президент Дональд Трамп көңіл айту мәлімдемесі жасап, Йегердің "тарихтағы ең ұлы ұшқыштардың бірі, Батыс Вирджинияның мақтанышы және адамзат жетістіктерінің шегін үздіксіз кеңейткен американдық болғанын" айтты.