Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бербер этносы
Berber ethnic group
Кабиль халқы (/k//ə/'/b//aɪ//l/, немесе Leqbayel немесе Iqbayliyen, , القبائل) – Алжирдің солтүстігіндегі Кабилия аймағында туған бербер этносы, Атлас таулары бойында, Алжирден шығысқа қарай 161 км (100 миль) жерге тараған. Олар Алжирдегі ең ірі бербер халқы және Солтүстік Африкадағы екінші ірі халықты құрайды. Көптеген кабильдер Алжирден эмиграция жасады, себебі алжирлік азамат соғысы, Алжирдің орталық үкіметінің мәдени қысымы және жалпы өнеркәсіптік төмендеу сияқты факторлардың әсері болды. Олардың диаспорасы кабиль халқының көптеген елдерде тұруына әкелді. Үлкен саны кабильдер Францияға, ал шамалысы Канадаға (негізінен Квебекке) және АҚШ-қа қоныс аударды. Кабиль халқы кабиль тілінде сөйлейді, ол бербер тілінің бір түрі. 1980 жылғы Бербер көктемінен бері олар Алжирде бербер тілдерін ресми мойындау үшін күрестің басты күштері болып табылады.
The Kabyle people (/k//ə/'/b//aɪ//l/, or Leqbayel or Iqbayliyen, , القبائل) are a Berber ethnic group indigenous to Kabylia in the north of Algeria, spread across the Atlas Mountains, 100 mile (161 km) east of Algiers. They represent the largest Berber population of Algeria and the second largest in North Africa. Many of the Kabyles have emigrated from Algeria, influenced by factors such as the Algerian Civil War, cultural repression by the central Algerian government, and overall industrial decline. Their diaspora has resulted in Kabyle people living in numerous countries. Large populations of Kabyle people settled in France and, to a lesser extent, Canada (mainly Québec) and United States. The Kabyle people speak Kabyle, a Berber language. Since the Berber Spring of 1980, they have been at the forefront of the fight for the official recognition of Berber languages in Algeria.
Этимология
"Қабиль" сөзі (қабиль: Iqbayliyen) – араб тіліндегі "қабаил" (قبائل) сөзінің бұрмалануы. Бұл сөз "тайпалар" немесе "қабылдау" деген мағынаны білдіреді. Мұсылман жаулап алғаннан кейін, Құранды қабылдаған адамдарды атау үшін қолданылған. "Қабаил" термині Алжирдегі түрлі халықтар арасында әртүрлі таулық тайпаларды, оның ішінде қабильдерді атау үшін қолданылды және қазір де кейде қолданылады. Қабильдерді нақты атау үшін "Звава" ("Извавен" қабиль тілінде, "زواوة" араб тілінде) термині қолданылды. Бұл атау орта ғасырдан бері Ұлы Кабилия тайпаларына қолданылып келеді және Ибн Халдунның этнографиялық еңбектері сияқты маңызды ортағасырлық шығармаларда кездеседі. Француз жаулап алу кезінде, француздардың "арабтар" мен "қабиль" терминдерін шатастыруы жиі болды, себебі "қабиль" сөзі елде кеңінен таралған. Алғашқыда француздар "қабиль" терминін барлық берберлерді атау үшін қолданса, кейін отаршылдық кезеңде бұл термин тек қазіргі қабиль халқына қатысты қолданылатын болды.
The word 'Kabyle' (Kabyle: Iqbayliyen) is an exonym, and a distortion of the Arabic word qaba'il (قبائل), which means 'tribes', or 'to accept', which after the Muslim conquest was used for people who accepted the word of the Quran. The term qaba'il was used, and is still somewhat used by various peoples in Algeria to refer to various mountain dwelling tribes, including the Kabyle people. The term used for Kabyles specifically was 'Zwawa' ('Izwawen' in Kabyle, 'زواوة' in Arabic). This appellation has been used since the medieval era for the tribes of Greater Kabylia, and is featured in important medieval ethnographic works like Ibn Khaldun's. After the French conquest, the French often confused the term "Arabs" and "Kabyle" thanks to the widespread usage of Kabyle all over the country. Although initially the French used the term Kabyle to refer to all Berbers, it was later specified to mean only the modern Kabyle people during the colonial era,
Тарих
Қабылдар Солтүстік Африкадағы Карфагендіктер, римдіктер, вандалдар, византиялықтар және Осман түріктерінің кезекті биліктері кезінде тәуелсіздігін сақтап қалған сирек халықтардың бірі болды. Арабтардың Солтүстік Африканы жаулап алуынан кейін де қабылдар өз тауларын иеленуін жалғастырды. Кіші Кабилиядан шыққан Кутама берберлері Фатимид халифатының құрылуына көмектесті, олардың Ифрикияны жаулап алудағы қолдауы халифаттың құрылуына әкелді, бірақ билеуші Фатимид әулеті арабтардан шыққан еді. Ифрикияны жаулап алғаннан кейін Фатимидтер Сиджилмасқа жол тартқанда Рустамидтер мемлекетін бағындырды, одан кейін оны қысқа мерзімге жаулап алды. Сол кезде тұтқындалған Абдулла әл-Махди Билла босатылып, қозғалыстың имамы ретінде қабылданып, халифа дәрежесіне көтерілді, соның арқасында ол алғашқы халифа және билеуші әулеттің негізін қалаушы атанды. Тарихшы Хайнц Халм Фатимид мемлекетінің алғашқы кезеңін «шығыс және орталық Мағрибтегі Кутама және Санхаджа берберлерінің гегемониясы» деп сипаттайды. Профессор доктор Лоймейер Фатимидтерге қарсы бүліктер Кутама билігіне наразылық ретінде де білдірілгенін айтады. Аббасидтердің әлсіреуі Фатимид Кутама күшінің жылдам өсуіне мүмкіндік берді. 959 жылы Зири ибн Манад, Джаухар сицилиялық және Кутама армиясы Мароккодағы Фез және Сиджилмас қалаларын бағындырды. 969 жылы Джаухар басшылығымен Фатимид Кутама әскерлері Мысырды Ихсидтерден жаулап алды. Бұл жеңіске генерал Джафар ибн Фаллах зор үлес қосты: ол Нил өзенін кешіп өткен әскерлерді басқарды және әл-Макризидің мәліметінше, Ихсидтердің адалдарынан жіберілген флоттан осы мақсатқа пайдаланылған қайықтарды тартып алды. Содан кейін генерал Джафар Палестинаға шабуыл жасап, астанасы Рамла қаласын бағындырды, одан кейін Дамаскіні жаулап алып, қаланың иесі атанды, сосын солтүстікке қарай жылжып Триполині бағындырды. Осы кезеңде Фатимид халифаты 4 100 000 км² аумақты қамтиған ең жоғары шегіне жетті.
The Kabyles were one of the few peoples in North Africa who remained independent during successive rule by the Carthaginians, the Romans, the Vandals, the Byzantines, and the Ottoman Turks. Even after the Arab conquest of North Africa, the Kabyle people still maintained possession of their mountains. the Kutama Berbers from Little Kabylie helped contribute to the founding of the Fatimid Caliphate, whose support in the conquest of Ifriqiya resulted in the creation of the Caliphate, although the ruling Fatimid dynasty was Arab. After the conquest of Ifriqiya the Fatimids conquered the realm of the Rustamids on the way to Sijilmasa which they also then briefly conquered and where Abdullāh al Mahdī Billah, who at the time was imprisoned, was then freed and then accepted as the Imam of the movement and installed as the Caliph, becoming the first Caliph and the founder of the ruling dynasty. The historian Heinz Halm describes the early Fatimid state as being "a hegemony of the Kutama and Sanhaja Berbers over the eastern and central Maghrib" and Prof. Dr. Loimeier states that rebellions against the Fatimids were also expressed through protest and opposition to Kutama rule. The weakening of the Abbasids allowed Fatimid Kutama power to quickly expand and in 959 Ziri ibn Manad, Jawhar the Sicilian and a Kutama army conquered Fez and Sijilmasa in Morocco. In 969 under the command of Jawhar, the Fatimid Kutama troops conquered Egypt from the Ikhsidids, the general Ja'far ibn Fallah was instrumental in this success: he led the troops that crossed the river Nile and according to al Maqrizi, captured the boats used to do this from a fleet sent by Ikhshidid loyalists from Lower Egypt. The general Ja’far then invaded Palestine and conquered Ramla, the capital, he then conquered Damascus and made himself the master of the city and then he moved north and conquered Tripoli. It was around this time period that the Fatimid Caliphate reached its territorial peak of 4,100,000km2.
Зирид әулеті
Зиридтер әулеті – Қабыл тауларынан тегін шығарған Санхаджа берберлерінің әулеті. Өкіметтік кезеңдерінде олар бүкіл Магрибті және Андалусияның бір бөлігін бағындырды. Калбит әмірлері арқылы Сицилия әмірлігіне де басымдық құрды, соңынан билеушіні өлтіріп, аралды өздеріне қаратып алды. Сицилия әмірлігі жеке тайфаларға бөлінген кезде, Айюб ибн Тамим Сицилияға кіріп, ол аралды тастағанша барлық тайфаларды біріктірді.
The Zirid Dynasty was a family of Sanhadja Berbers with origins in the Kabyle mountains. During their reign they established their rule over the entire Maghreb and also established rule in parts of Andalusia. They also had suzerainty over the Emirate of Sicily through the Kalbite emirs and later assassinated the ruler and took over the island. When the Emirate of Sicily was split into separate taifas, Ayyub Ibn Tamim entered Sicily and united all of the taifas under his rule until he left the island.
Хаммадидтер әулеті
Хамаддилер Зиридтерден тәуелсіздігін жариялағаннан кейін билікке келді. Олар Магриб аймағының барлық бөлігін бағындырып, Алжир, Бежая, Триполи, Сфакс, Суса, Фез, Уаргла және Сиджилмаса сияқты маңызды аумақтарды жаулап алды. Тунис оңтүстігінде олар Сахара арқылы өтетін сауда жолдарының соңғы нүктелері болған бірнеше оазистерді де иеленді.
The Hammadids came to power after declaring their independence from the Zirids. They managed to conquer land in all of the Maghreb region, capturing and possessing significant territories such as: Algiers, Béjaïa, Tripoli, Sfax, Susa, Fez, Ouargla and Sijilmasa. South of Tunisia, they also possessed a number of oases that were the termini of trans Saharan trade routes.
Айт-Аббас патшалығы мен Куку патшалығы
Бұл екі Кабылдық патшалық өз тәуелсіздігін сақтап, Тлемсен жорығы мен Фезді бағындыру сияқты Алжир регенттігімен бірге маңызды шайқастарға қатысты. 16 ғасырдың басында Бени Аббестің сұлтаны Абдельазиз Османлыларды бірнеше рет жеңді, әсіресе Бени Аббестің Каласының бірінші шайқасында. Солтүстік Африкада Осман империясы билік еткен кезеңде Кабылдықтар сыртқы билікке салыстырмалы түрде тәуелсіз болды. Олар негізінен үш патшалықта өмір сүрді: Куку патшалығы, Айт-Аббас патшалығы және Айт-Жубар княздығы. Кабилия 1854–1857 жылдары француздық отарлауға ұшыраған Солтүстік Алжирдің соңғы бөлігі болды, қарсылыққа қарамастан. Лалла Фатма Н'Сумер сияқты көшбасшылар 1871 жылғы Мокрани көтерілісіне дейін қарсылық көрсетуді жалғастырды. 19 ғасырда француз отаршылары Кабылдық мифін ойлап тапты, онда Кабылдықтар арабтарға қарағанда "француз өркениетіне" сіңуге көбірек бейім деп мәлімдеді. Лакост: «Арабтарды басып алушылар етіп көрсету – француздық қатысуды заңдастырудың бір жолы болды» деді. Кабылдық ауылдар тікелей басқару орнына, ауылдық жиналыстар – джемаалар сияқты Кабылдықтардың дәстүрлі саяси институттарын сақтауға негізделген, жанама басқару арқылы басқарылды, бұл институт Кабылдықтардың өзін-өзі басқаруында орталық рөл атқарды. Уақыт өте келе, Францияға көшпенді жұмысшылар да келе бастады. 1920 жылдары Францияда жұмыс істейтін алжирлік көшпенді жұмысшылар алжирліктердің тәуелсіздігін жариялаған алғашқы партияны құрды. Мессали Хадж, Имаше Амар, Си Джилани Мохаммед және Белкасем Раджеф 1930 жылдары Франция мен Алжирде жылдам түрде көптеген жақтастар жинады. Олар тәуелсіз Алжир үшін күресте маңызды рөл атқарған белсенділерді қалыптастырды. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін кеңінен таралды. Алжир 1962 жылы тәуелсіздік алғаннан бері Кабилия мен орталық үкімет арасында бірнеше рет шиеленіс туды. 1962 жылдың шілдесінде Ұлттық Азаттық Майдан (FLN) бірігудің орнына екіге бөлінді. Шындығында, тәуелсіздікке үлес қосқан көптеген тұлғалар билікті бөлісуді қалады, бірақ Хоуари Бумедиен басқарған Ұлттық Азаттық Армиясы (ALN), оған Ахмед Бен Белла қосылды, әскери күштерінің арқасында басымдыққа ие болды. 1963 жылы Хосин Айт Ахмедтің Социалистік Күштер Фронты (FFS) партиясы өзін елдегі жалғыз партия деп жариялаған FLN билігіне қарсы шықты. Айт Ахмед және басқалар Бен Белла басқарған орталық үкіметті авторитарлық деп санады, ал 1963 жылдың 3 қыркүйегінде Хосин Айт Ахмед FFS (Социалистік Күштер Фронты) құрды. Бұл партия сол кездегі режимге қарсылық білдіргендерді біріктірді, ал жарияланғаннан кейін бірнеше күн өткен соң Бен Белла Кабилияға көтерілісті басу үшін әскер жіберді. Полковник Моханд Ульхадж да FFS-ке және макилерге қатысты, өйткені ол муджахидтерге лайықты қарамайды деп есептеді. Бастапқыда FFS үкіметпен келіссөздер жүргізуге тырысты, бірақ келісімге қол жеткізілмегендіктен, макилер қарулы күшке көшіп, демократиялық принциптер мен әділдік жүйеге енгенше, олардан бас тартпауға ант берді. Бірақ Моханд Ульхаджтың бас тартуынан кейін Айт Ахмед қозғалысты ұстап тұра алмады және 1964 жылдың 16 сәуірінде өткен FLN съезі үкіметтің заңдылығын нығайтқаннан кейін ол 1964 жылдың қазанында тұтқындалды. Нәтижесінде, көтеріліс 1965 жылы сәтсіз аяқталды, өйткені Хоуари Бумедиен басқарған ALN күштерімен қатты басып тасталды. 1965 жылы Айт Ахмед өлім жазасына кесілді, бірақ кейін Бен Белла оны кешірді. Макилер қатарынан шамамен 400 адам қаза тапты.
These two Kabyle Kingdoms managed to maintain their independence and participated in notable battles alongside the Regency of Algiers, such as the campaign of Tlemcen and the conquest of Fez. In the early 16th century Sultan Abdelaziz of the Beni Abbes managed to defeat the Ottomans several times, notably in the First Battle of Kalaa of the Beni Abbes. The Kabyle were relatively independent of outside control during the period of Ottoman Empire rule in North Africa. They lived primarily in three different kingdoms: the Kingdom of Kuku, the Kingdom of Ait Abbas, and the principality of Aït Jubar. Kabylia was the last part of northern Algeria to be colonised by the French during the years 1854–1857, despite vigorous resistance. Such leaders as Lalla Fatma N'Soumer continued the resistance as late as Mokrani's rebellion in 1871. French colonists invented the Kabyle myth in the 19th century which asserted that the Kabyle people were more predisposed than Arabs to assimilate into "French civilization." Lacoste explained that "turning the Arabs into invaders was one way of legitimizing the French presence". Kabyle villages were ruled through an indirect administration based on the preservation of Kabyle traditional political institutions such as the village’s assemblies djemaas, this institution played a central role in the Kabyle’s self governing. Over time, immigrant workers also began to go to France. In the 1920s, Algerian immigrant workers in France organized the first party promoting Algerians independence. Messali Hadj, Imache Amar, Si Djilani Mohammed, and Belkacem Radjef rapidly built a strong following throughout France and Algeria in the 1930s. They developed militants who became vital to the fighting for an independent Algeria. This became widespread after World War II. Since Algeria gained independence in 1962, tensions have arisen between Kabylie and the central government on several occasions. In July 1962, the FLN (National Liberation Front) was split rather than united. Indeed, many actors who contributed to independence wanted a share of power but the ALN (National Liberation Army) directed by Houari Boumédiène, joined by Ahmed Ben Bella, had the upper hand because of their military forces. In 1963 the FFS party of Hocine Aït Ahmed contested the authority of the FLN, which had promoted itself as the only party in the nation. Aït Ahmed and others considered the central government led by Ben Bella authoritarian, and on September 3, 1963, the FFS (Socialist Forces front) was created by Hocine Aït Ahmed. This party grouped opponents of the regime then in place, and a few days after its proclamation, Ben Bella sent the army into Kabylie to repress the insurrection. Colonel Mohand Oulhadj also took part in the FFS and in the Maquis (fr) because he considered that the mujahideen were not treated as they should be. In the beginning, the FFS wanted to negotiate with the government but since no agreement was reached, the maquis took up arms and swore not to give them up as long as democratic principles and justice were a part of the system. But after Mohand Oulhadj's defection, Aït Ahmed could barely sustain the movement and after the FLN congress on April 16, 1964, which reinforced the government's legitimacy, he was arrested in October 1964. As a consequence, the insurrection was a failure in 1965 because it was hugely repressed by the forces of the ALN, under Houari Boumédiène. In 1965 Aït Ahmed was sentenced to death, but later pardoned by Ben Bella. Approximately 400 deaths were counted amongst the maquis.
География
Қабыл өңірінің географиясы халық тарихында маңызды рөл атқарды. Тизи-Узу және Бежая провинцияларының қиын таулы ландшафты пана ретінде қызмет етті, оған қабыл халқы қысымға ұшырағанда немесе жаулап алынғанда шегінді. Олар осындай оқшаулықта өзге мәдени ықпалдардан сақталып, мәдени мұраларын сақтап қалды. Бұл аймақ жергілікті династияларды (Нумидия, Кутама дәуіріндегі Фатимидтер, Бежаияның Зиридтер, Хаммадидтер және Хафсидтер) немесе алжирлік қазіргі ұлтшылдықты, сондай-ақ тәуелсіздік соғысын қолдады. Аймақ түрлі жаулаушылар тарапынан қайталап басылып алынды. Римдіктер мен Византиялықтар ежелгі дәуірде басты жол мен аңғарды бақылап, таулардан (Монт-ферратус) қашық болды. Исламның таралуы кезінде арабтар жазықтарды бақылады, бірақ барлық ауылды емес (қабылдар оларды el aadua: жау деп атады). Осман империясының ықпалымен Алжир регенттігі халыққа (Амрауа тайпалары мен марабуттардың махзен тайпаларына) жанама ықпал етуге тырысты. Француздар аймақты біртіндеп толық жаулап алып, тікелей басқаруды орнатты. Қабыл тілінде сөйлейтін халыққа ие Алжир провинцияларына Тизи-Узу, Бежая және Буйра кіреді, онда олар көпшілікті құрайды, сондай-ақ Бумердес, Сетиф, Бордж Бу Арреридж және Джиджел де бар. Алжирде де қабыл халқы көп, олар елорда тұрғындарының жартысынан астамын құрайды. Қабыл өңірін араб тілінде сөйлейтін халық Al Qabayel ("тайпалар") деп, ал француз тілінде Kabylie деп атайды. Өздері оны Tamurt Idurar ("Таулар елі") немесе Tamurt n Iqbayliyen ("Қабыл елі") деп атайды. Бұл Атлас тауларының бір бөлігі және Жерорта теңізінің жағасында орналасқан.
The geography of the Kabyle region played an important role in the people's history. The difficult mountainous landscape of the Tizi Ouzou and Bejaia provinces served as a refuge, to which most of the Kabyle people retreated when under pressure or occupation. They were able to preserve their cultural heritage in such isolation from other cultural influences. The area supported local dynasties (Numidia, Fatimids in the Kutama periods, Zirids, Hammadids, and Hafsids of Bejaïa) or Algerian modern nationalism, and the war of independence. The region was repeatedly occupied by various conquerors. Romans and Byzantines controlled the main road and valley during the period of antiquity and avoided the mountains (Mont ferratus). During the spread of Islam, Arabs controlled plains but not all the countryside (they were called el aadua: enemy by the Kabyle). The Regency of Algiers, under Ottoman influence, tried to have indirect influence over the people (makhzen tribes of Amraoua, and marabout). The French gradually and totally conquered the region and set up a direct administration. Algerian provinces with significant Kabyle speaking populations include Tizi Ouzou, Béjaïa and Bouira, where they are a majority, as well as Boumerdes, Setif, Bordj Bou Arreridj, and Jijel. Algiers also has a significant Kabyle population, where they make up more than half of the capital's population. The Kabyle region is referred to as Al Qabayel ("tribes") by the Arabic speaking population and as Kabylie in French. Its indigenous inhabitants call it Tamurt Idurar ("Land of Mountains") or Tamurt n Iqbayliyen/Tamurt n Iqbayliyen ("Land of the Kabyle"). It is part of the Atlas Mountains and is located at the edge of the Mediterranean.
Тіл
Қабиль этникалық тобы Афроазиялық тіл отбасының бербер тілінің бірі – қабил тілінде сөйлейді. Алжирдегі ең ірі бербер тілі. 2004 жылы 3 миллион адам сөйлеген, қабыл тілінде араб, француз, латын, грек, финики және пуни тілдерінен алынған сөздердің әсері байқалады, араб тілінен алынған сөздер қабыл тілінің сөздігінің 22,7%-дан 46%-ына дейін, көптеген бағалаулар бойынша шамамен 35%-ын құрайды. Көптеген қабилдер алжир араб тілі мен француз тілінде де сөйлейді. Тарихының алғашқы ғасырларында қабилдер либико-бербер жазу жүйесін (қазіргі Тифинаның алдағысы) қолданған. 19 ғасырдың басынан бастап, француз тілінің ықпалымен қабил зиялылары латын әрпін қолдана бастады. Бұл қазіргі бербер латын әліпбиінің негізі болып табылады. Алжир тәуелсіздік алғаннан кейін, кейбір қабил белсенділері ежелгі Тифина әрпін қайта жаңғыртуға тырысты. Тифинаның бұл жаңа нұсқасы Нео-Тифина деп аталды, бірақ оның қолданылуы шектеулі. Қабил әдебиеті латын әрпімен жазыла береді.
The Kabyle ethnic group speak Kabyle, a Berber language of the Afro Asiatic family. It is the largest Berber language in Algeria. It was spoken by 3 million people in 2004 and has significant Arabic, French, Latin, Greek, Phoenician and Punic substratum, with Arabic loanwords representing 22.7% to 46% of the total Kabyle vocabulary, with many estimates putting it at about 35%. Many Kabyles also speak Algerian Arabic and French. During the first centuries of their history, Kabyles used the Libyco Berber writing system (ancestor of the modern Tifinagh). Since the beginning of the 19th century, and under French influence, Kabyle intellectuals began to use the Latin script. It is the basis for the modern Berber Latin alphabet. After the independence of Algeria, some Kabyle activists tried to revive the Old Tifinagh alphabet. This new version of Tifinagh has been called Neo Tifinagh, but its use remains limited. Kabyle literature has continued to be written in the Latin script.
Дін
Қабил халқы негізінен мұсылман, кішкентай христиан азшылығы бар. Аймақ бойынша көптеген зауиялар кездеседі, олардың ішінде Рахмания ең көп таралғаны. Қабил тегіндес католиктер көбінесе Францияда тұрады. Жақында протестанттық қауым елеулі өсімді басынан өткерді, әсіресе евангелисттік дінге жататын конфессиялардың саны артты.
The Kabyle people are mainly Muslim, with a small Christian minority. Many Zawaya exist all over the region; the Rahmaniyya is the most prolific. Catholics of Kabyle background generally live in France. Recently, the Protestant community has had significant growth, particularly among Evangelical denominations.
Экономика
Бұл аймақтың дәстүрлі экономикасы жеміс ағаштары мен зәйтүн ағаштарын өсіру және қолөнер (кесте немесе қыш тоқыма) салаларына негізделген. Тау және төбелік шаруашылық бірте-бірте жергілікті өнеркәсіпке (текстиль және агроөнімдік өндіріс) ұшырап жатыр. 20-шы ғасырдың ортасында, Кабилия диаспорасының ықпалымен және қаржыландыруымен, осы аймақта көптеген өнеркәсіптер дамыды. Ол Алжирден кейін елдегі екінші ең маңызды өнеркәсіптік аймаққа айналды.
The traditional economy of the area is based on arboriculture (orchards and olive trees) and on the craft industry (tapestry or pottery). Mountain and hill farming is gradually giving way to local industry (textile and agro alimentary). In the middle of the 20th century, with the influence and funding by the Kabyle diaspora, many industries were developed in this region. It has become the second most important industrial region in the country after Algiers.
Саясат
Қабылдар бербер (амазиг) ұлттық санасын қолдау және оны ілгерілетуде белсенді күш болды. Бұл қозғалыстың үш тобы бар: үлкен бербер ұлтының (бербершілер) құрамында өзін сезінетін қабылдар; алжир ұлтының бөлігі ретінде өзін танитындар ("алжиршілер" деп атайды, олардың кейбіреулері Алжирді негізінен бербер ұлты деп санайды); және қабылдарды басқа бербер халықтарынан бөлек, бірақ оларға жақын жеке ұлт деп есептейтіндер (кебілшілер деп атайды). Қабилиде екі саяси партия басым және олардың негізгі қолдаушылары осы аймақта: Хосин Айт Ахмедтің орнын баскан Али Ласкри басқаратын Социалистік күштер фронты (FFS) және Саид Садидің орнын баскан Мохин Белаббес басқаратын Мәдениет және демократия үшін митинг (RCD). Екі партия да секулярлық, бербершіл және алжиршіл бағытта. Аруш 2001 жылғы Қара көктемде ауылдық жиналыстың қайта жаңғыруы ретінде пайда болды, бұл қабылдардың дәстүрлі демократиялық ұйымдастыру нысаны. Аруш FFS және RCD сияқты саяси көзқарастарды ұстанады. Қабилидің автономиясы үшін қозғалыс (МАК) да Қара көктемде құрылды. Ол Қабилидің аймақтық автономия құқығын талап етті. 2010 жылдың 21 сәуірінде МАК эмиграцияда Қабилидің Уақытша үкіметін (ANAVAD) жариялады. Ферхат Мехени МАК Ұлттық кеңесі тарапынан президент сайланды. 2013 жылы МАК ресми түрде тәуелсіздік қозғалысына айналып, өзін Қабилидің өзін-өзі анықтау қозғалысы деп атады.
The Kabyle have been fierce activists in promoting the cause of Berber (Amazigh) identity. The movement has three groups: those Kabyle who identify as part of a larger Berber nation (Berberists); those who identify as part of the Algerian nation (known as "Algerianists", some view Algeria as an essentially Berber nation); and those who consider the Kabyle to be a distinct nation separate from (but akin to) other Berber peoples (known as Kabylists). Two political parties dominate in Kabylie and have their principal support base there: the Socialist Forces Front (FFS), led by Ali Laskri who replaced Hocine Aït Ahmed, and the Rally for Culture and Democracy (RCD), led by Mohcine Belabbès who replaced Saïd Sadi. Both parties are secularist, Berberist and Algerianist. The Arouch emerged during the Black Spring of 2001 as a revival of the village assembly, a traditional Kabyle form of democratic organization. The Arouch share roughly the same political views as the FFS and the RCD. The Movement for the Autonomy of Kabylie (MAK) also emerged during the Black Spring, It claimed the right for a regional autonomy of Kabylie. On 21 April 2010, MAK proclaimed a Provisional Government of Kabylie in exile (ANAVAD). Ferhat Mehenni was elected president by the National Council of the MAK. In 2013, MAK officially became an independentist movement and changed its name to the Movement for the Self Determination of Kabylie.
Диаспора
Тарихи және экономикалық себептерге байланысты көптеген кабилдер Францияға жұмыс табу және саяси қуғын-сүргіннен құтылу үшін эмиграция жасады. Қазір олардың саны шамамен 1 миллионға жетеді. Кейбір белгілі француз азаматтарының тегі толық немесе ішінара кабилдік.
For historical and economic reasons, many Kabyles have emigrated to France, both for work and to escape political persecution. They now number around 1 million people. Some notable French people are of full or partial Kabyle descent.