Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы британдық химиялық өндіруші
Former British chemical manufacturer
Albright and Wilson 1856 жылы Ұлыбританияда калий хлораты мен ақ фосфор өндіруші ретінде, қағаз шығару және оттегі өндірісі үшін құрылған. Оның алғашқы 100 жыл өмір сүруінің басым бөлігінде фосфордан алынған химиялық заттар өнімдерінің көп бөлігін құрады. Ол Артур Олбрайт пен Джон Эдвард Уилсон атты екі квакердің серіктестігі ретінде құрылды. 1892 жылы «Albright & Wilson Ltd» жекеше компания болып тіркелді және 1948 жылдың 5 наурызына дейін, шамамен 100 жыл бойы отбасылық кәсіпорын ретінде қызмет етті. Albright and Wilson силикон, жуғыш заттар, тамаққа қосылатын заттар, металл өңдеуге арналған химиялық заттар, стронций және хром негізді химиялық заттарды өндіруге кеңейді. Ол Ұлыбританиядағы екінші ірі химиялық өндіруші болды, бірақ әрқашан ICI-ден кіші болды. 1971 жылы Tenneco Albright and Wilson акцияларының бір бөлігін сатып алды, ал 1978 жылы толық меншік иесі атанды. Компания қысқа мерзімде өзінің жеке брендін сақтап қалды, бірақ көптеген еншілес компаниялары сатылды. 1995 жылы Tenneco көптеген активтерін сатты, ал Albright and Wilson-ның бастапқы негізгі бөлігі ақпан айында қор нарығында тіркелген жаңа ашық компания «Albright and Wilson Plc» құрамына енді. Бірақ төрт жылдан кейін, нәтижелер көңіл көншітпегеннен кейін, 2000 жылдың наурыз айында француздық «Rhodia» химиялық компаниясы Albright and Wilson-ды сатып алды, осылайша бір жарым ғасырлық тарихы бар атау Үндістан, Австралия, Жаңа Зеландия және Филиппиннен басқа елдерде жойылды. Albright and Wilson компаниясының бір бөлігі 2000 жылы сатылғаннан кейін қазір Huntsman Corporation-ға тиесілі. 1996 жылы Авонмут зауытында болған ірі өрт салдарынан жергілікті тас жолдар мен теміржол қызметі уақытша тоқтатылды, нәтижесінде Albright and Wilson 60 000 фунт стерлинг айып төледі.
Albright and Wilson was founded in 1856 as a United Kingdom manufacturer of potassium chlorate and white phosphorus for the match industry. For much of its first 100 years of existence, phosphorus derived chemicals formed the majority of its products. It was set up as a partnership between two Quakers, Arthur Albright, and John Edward Wilson. It became a private limited company, Albright & Wilson Ltd, in 1892; and it remained a double family owned firm, for nearly 100 years, until 5 March 1948, when it became a public company. Albright and Wilson expanded considerably into silicones, detergents, food additives, metal finishing chemicals, strontium based chemicals and chromium based chemicals. It was the second largest chemical manufacturer in the United Kingdom; although it was always very much smaller than ICI. In 1971 Tenneco bought a part of Albright and Wilson's share holdings; and in 1978 obtained full ownership. In the short term, the company retained its own identity; however many of its subsidiaries were sold off. In 1995, Tenneco divested many of its assets; and parts of the original core of Albright and Wilson were transferred into a new public company, Albright and Wilson Plc which was floated on the stock market, in February of that year. However, just four years later, following disappointing results, the French chemical company Rhodia acquired Albright and Wilson in March 2000 and the century and a half old name finally disappeared except in India, Australia, New Zealand and the Philippines. Parts of the original Albright and Wilson company are now owned by the Huntsman Corporation after their sale in 2000. After a large fire at its Avonmouth plant in 1996, which caused the temporary closure of local motorways and rail services, Albright and Wilson were fined £60,000.
Олдбериге көшу
1842 жылы білікті химик Артур Олбрайт, Джон мен Эдмунд Стёрдждің Бирмингемдегі химиялық фирмасының серіктесі болды; оның әпкесі Эдмунд Стёрджге үйленген, ол да квакер болған. Стёрджтер Вустер және Бирмингем каналының жанындағы Селли-Ок қаласындағы химиялық зауытында тұтынушыларға калий хлоратты, спички өндірісі үшін шығарды. Олбрайт 1844 жылы ақ фосфор өндірісін де қосты. 1850 жылы калий хлорат пен ақ фосфор өндірісі Лэнгли Гринге, Олдбериге, Вест-Мидлендс аймағына көшірілді; ал ақ фосфор өндірісі 1851 жылы қайта басталды. Жаңа орналасқан жер күкірт қышқылы мен тұз қышқылын, сондай-ақ Қара өңірдегі көмір кендерінен көмір алу үшін Chance and Hunt фирмасының қасына салынды. Бұл Бірмингем каналдарының (БСН) екі тармағына да жақын болды, олардың бірі Титфорд каналына шықты, сондықтан көлік байланысы жақсы болды.
In 1842 Arthur Albright, a trained chemist, became a Partner in the Birmingham chemical firm of John and Edmund Sturge; his sister had married Edmund Sturge who was also a Quaker. The Sturges were already manufacturing potassium chlorate for the match industry, at their chemical works at Selly Oak, adjacent to the Worcester and Birmingham Canal. Albright therefore added the production of white phosphorus in 1844. In 1850 the production of potassium chlorate and white phosphorus was moved to Langley Green, Oldbury, West Midlands; and production of white phosphorus restarted in 1851. The new site was located next door to the firm of Chance and Hunt in order to obtain access to a supply of sulfuric acid and hydrochloric acid; and of coal from the Black Country coal fields. It was also adjacent to two different arms of the Birmingham Canal Navigations, (the BCN), one leading off the Titford Canal, so it had good transport links.
Фосфор және матч фосфаттары
Алғашқы кезде ақ фосфор сүйек күлінен тұншықты фосфаттар алу үшін оларды тұз қышқылымен өңдеу арқылы алынған. Содан кейін метафосфатты бірнеше күн бойы жабық ыдыста қыздырып, су астында фосфор буын дистилляциялаған. Мұндай ыдыстарды қыздыру үшін үлкен мөлшерде көмір қажет болды. Ақ фосфор өндірісі фосфат таужынысы мен күкірт қышқылын сүйек күлі мен тұз қышқылының орнына пайдалану арқылы жақсартылды; сондай-ақ тікелей қыздырылатын пештердің орнына ревербациялық пештерді пайдалану арқылы. Ақ және аморфты фосфор Албрайт пен Уилсонның бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін негізгі өнімі болып қала берді. Ақ фосфор спички жасаушылар үшін улы болды, ол «фоссидің жауырыны» ауруын тудырды. Албрайт пен Уилсон 1851 жылғы Ұлы көрмеде, Кристалл сарайында аморфты фосфорды көрсетті. Екі швед ағайынды Лундстрем сынақ үшін үлгі алды, одан спички құрамын жасауға тырысты. 1855 жылы, Париж көрмесіне дейін Джон Эдвард Лундстром спичкинің әлі де қолдануға жарамды екенін анықтады. Ол Албрайт пен Уилсонға аморфты фосфорға үлкен тапсырыс берді, бұл шведтік қауіпсіз спички өнеркәсібінің негізін қалауға әкелді. 1899 жылы Албрайт пен Уилсон фосфор сесквисульфидін өндіруді бастады. Олар фосфор сесквисульфидін коммерциялық мақсатта өндірген алғашқы компания болды: оны жасау өте қауіпті және қиын болды. Сол жылы француз химиктері Савен және Каен оның улы емес екенін және қауіпсіз спички жасауға қолдануға болатынын дәлелдеді. Савен мен Каен спички формуласын патенттеді. 1929 жылы Британдық спички корпорациясы, бұрын Bryant and May деп аталған, Албрайт пен Уилсонмен бірлесіп иелік ететін компания құрды: A & W Match Phosphorus Company. Ол Олдберидегі аморфты фосфор және фосфор сесквисульфиді өндіруге қатысты алаңның шағын бөлігіне иелік құрды.
In the early days, white phosphorus was obtained from bone ash by treating them with hydrochloric acid to produce precipitated phosphates. Then heating the meta phosphate for several days in a sealed crucible, in a retort, and distilling off phosphorus vapour, under water. Huge quantities of coal were needed for heating these retorts. The production of white phosphorus was improved by using phosphate rock and sulfuric acid instead of bone ash and hydrochloric acid; and by the use of reverberatory furnaces instead of the direct heated furnaces. White and amorphous phosphorus remained the main product of Albright and Wilson until World War I. White phosphorus was poisonous to match makers, causing Phossy jaw. Albright and Wilson exhibited amorphous phosphorus at the Great Exhibition of 1851, at The Crystal Palace. A sample was taken away for testing by the two Swedish brothers Lundström, to make an experimental match composition. In 1855, just before the Paris Exhibition, John Edvard Lundstrom found that the matches were still usable. He placed a large order for amorphous phosphorus with Albright and Wilson and this led to the foundation of the Swedish Safety Match Industry. In 1899 Albright and Wilson added phosphorus sesquisulfide production. They were the first company to produce phosphorus sesquisulfide commercially: it was fiery and dangerous to make. Two French chemists, Savene and Cahen, proved that year that it was non poisonous and could be used to make safety matches. Savene and Cahen Patented the match formula. In 1929 the British Match Corporation, formerly known as Bryant and May, set up a jointly owned company with Albright and Wilson: The A & W Match Phosphorus Company. It took over ownership of a small part of the Oldbury site concerned with producing amorphous phosphorus and phosphorus sesquisulfide.
Кеңейту
Олбрайт пен Уилсон жаңа өндіріс орындарын ашу арқылы да, қарсыластарын сатып алу арқылы да кеңейді. Компанияның бастапқы фосфор негізгі бөлігі Олдбери бөлімшесі деп белгіленді. Олар жаңа салаларға көшкенде, жаңа дивизиялар құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталған соң, Олбрайт пен Уилсон Холмс теңіз жануарларын қорғау қауымдастығын өзіне қаратып алды. Ол Олдбери бөлімшесі құрамында қалды.
Albright and Wilson expanded both by opening new sites and by buying up its rivals. The original phosphorus based part of the company became known as the Oldbury Division. As they moved into new areas, they set up new Divisions. Just after the end of World War I, Albright and Wilson took over the Holmes' Marine Life Protection Association. It remained within Oldbury Division.
Энн көшесі, Виднес
Виднес, Чеширдегі зауыт 1933 жылдан бастап фосфор өндірісі үшін пайдаланылды. Зауыт 2 пештен басталып, біртіндеп 5-ке дейін кеңейтілді. Фосфаттарды және Кальгонды (су жұмсартқыш) өндіру де жалғасты. Мұнда өндірілетін барлық өнімдер фосфор қышқылының негізінде жасалған. Albright and Wilson компаниясын Rhodia, кейін Thermphos сатып алды және 2013 жылы 25 жұмыс орны жоғалтып, жабылды. 2010 жылы тамақ фосфаттарын өндіру Германия мен Нидерландыға көшірілгендіктен 69 жұмыс орны қысқартылды, себебі шетелде өндіріс шығындары төмен болды. 2015 жылдан бастап Thermphos компаниясы 2012 жылдың қыркүйегінде банкротқа ұшырағаннан кейін және 2013 жылы зауыт толық жабылғаннан соң ғимараттар бұзылуда.
The works in Widnes, Cheshire, were used for Phosphorus production from 1933. The works started with 2 furnaces and gradually extended to 5. The manufacture of Phosphates continued as well as the production of Calgon (water softener). All the products produced here were based on Phosphoric Acid. Albright and Wilson was taken over by Rhodia and subsequently by Thermphos and operated until it closed in 2013, with the loss of 25 jobs. In 2010, 69 jobs were axed when production of food phosphates was transferred to Germany and the Netherlands, as a result of lower production costs abroad. as of 2015, the premises are being demolished, after Thermphos went into administration in September 2012 and following the full closure of the plant in 2013.
Олдбери бөлімшесі
1888 жылы Вулвергемптоннан келген төрт адамға фосфат тау жынысынан ақ фосфор өндіру үшін электр пешін пайдалануға патент берілді; 1890 жылы олар Веднесфилдте фосфор өндіру жұмысын құрды. Олбрайт пен Уилсон патентті және жұмысты сатып алды; және олар Олдбериде өз пештерін салғанша екі жыл бойы оны басқарды. Содан кейін Веднесфилд зауыты жабылды. Ақ фосфор 1972 жылға дейін Олдбериде өндірілді, содан кейін өндіріс Ньюфаундлендке көшірілді. Одан кейін көлемді сұйық ақ фосфор арнайы танкер кемесімен Сомерсет штатындағы Портисхедке тасылды. Айыныштысы, Ньюфаундлендке көшу жеткіліксіз жоспарланғандықтан компания жаңа алып электр пештерімен – Олдберидегі машиналардан бірнеше есе үлкен – және білікті жергілікті жұмысшылардың жетіспеуімен байланысты өндірістік қиындықтарға тап болды. Бұл қиындықтар компанияның қаржылық жағдайының нашарлауына себеп болып, Tenneco компаниясының оны сатып алуына әкеп соқты.
In 1888 a patent was granted to four people from Wolverhampton covering the use of an electric furnace to produce white phosphorus from phosphate rock; and in 1890 they set up a works at Wednesfield to produce phosphorus. Albright and Wilson bought the patent and the works; and ran it for two years whilst they built their own furnace at Oldbury. The Wednesfield works was then closed down. White phosphorus continued in production at Oldbury until 1972 when production was moved to Newfoundland. Bulk liquid white phosphorus was then transferred by special bulk tanker ship back to Portishead, Somerset. Unfortunately the move to Newfoundland had been inadequately planned and the Company encountered serious production problems with its new giant electric furnaces – several times larger than the Oldbury machines – and with the availability of skilled local labour. These problems contributed to the company's poor financial performance and precipitated the take over by Tenneco.
Марчон бөлімшесі
1955 жылы Олбрайт пен Уилсон Уайтхейвенде орналасқан, "сулы" тәсілмен фосфор негізіндегі жуғыш заттарды өндіретін Marchon Products Ltd компаниясын сатып алды. Осылайша, A&W Group екі маңызды өндіріс жолы арқылы фосфор қосылыстарын өндіруді толық бақылауға алды. Дегенмен, Marchon үшін негізгі табыс көзі болған фосфатты жуғыш заттар бизнесі 1970-ші жылдардың соңында күрт төмендеді. Себебі, жуғыш заттардағы фосфат қалдықтарының ластауынан ішкі су жолдарының эвтрофикациялануы, жуғыш заттар өндірушілерін фосфаттардан бас тартуға мәжбүр етті, осылайша Marchon өнімдеріне деген қажеттіліктің негізгі саласын жойды. "Marchon" деген ат 1999 жылы француз компаниясы Rhodia, Albright and Wilson компаниясын сатып алғаннан кейін қолданыстан шықты. Объект 2005 жылы жабылып, 2007-2012 жылдар аралығында бұзылды.
In 1955 Albright and Wilson purchased Marchon Products Ltd based in Whitehaven, which produced phosphorus based detergents by the "wet" process. The A&W Group now controlled production of phosphorus compounds by both important manufacturing routes. However, the phosphate detergent business, which was the bread and butter market for Marchon, ran into terminal decline in the late 1970s as the eutrophication of inland waterways by pollution from detergent phosphate residues pressed the detergent formulators to move away from phosphates, thus removing Marchon's prime product application area. The name "Marchon" ended when the French company, Rhodia, took over Albright and Wilson in 1999. The site closed down in 2005 and was demolished between 2007 and 2012.