Эрнест Л. Уилкинсон: Брайгем Янг университетінің президенті және LDS Білім беру жүйесінің дамуы
Ernest L. Wilkinson
Эрнест Уилкинсон – BYU президенті (1951-1971). Университеттің өркендеуіне, студенттер санының артуына, колледждер мен профессорлардың көбеюіне үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1951-1971 жылдар аралығында Бригам Янг университетінің президенті
President of Brigham Young University from 1951 to 1971
Эрнест Лерой Уилкинсон (4 мамыр 1899 – 6 сәуір 1978) – американдық академиялық басшы, заңгер және Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуінің (LDS Church) көрнекті тұлғасы. Ол 1951 жылдан 1971 жылға дейін Бригам Янг университетінің (BYU) президенті болды және сонымен бірге LDS Church Educational System (CES) жүйесіне басшылық етті. Ол BYU-дың кеңеюіне зор үлес қосты. Оның президенттігі кезінде студенттер саны алты есеге артып, 25 000-нан асты, себебі университет физикалық тұрғыдан өсіп, оның қабылдау саясаты белсенді болды; университеттегі колледждердің саны бесеуден он үшіншіге дейін, ал профессорлық-оқытушылар құрамы төрт есеге көбейді. Уилкинсон оқытушылардың санын арттыруға және қазіргі оқытушыларды университеттен тыс білім алуға ынталандыруға баса назар аударды. Нәтижесінде доктор ғылымын қорғаған оқытушылардың саны 50-ден 500-ге жетті. BYU-да магистратура және докторантура бағдарламалары ашылды. J. Reuben Clark кітапханасы (қазіргі Harold B. Lee кітапханасы (HBLL)) салынды және кітапхана қоры 500%-ға кеңейтілді. BYU кампусындағы ғимараттардың саны 6-дан 300-ден асып, жалпы ауданы шамамен 4,2 миллион шаршы футқа жетті. Уилкинсон 6000-нан астам студенттің тұруына жағдай жасау үшін студенттік жатақтар салуды бастады және студенттік діни ұйымдардың санын арттырды. Оның 20 жылдық президенттігі кезінде LDS студенттері үшін ұйымдардың саны 1 филиалдан 98 шіркеуге және 10 тірекке дейін өсті. BYU-дың ар-ұждан кодексі нақтыланды және қатаң киім талаптары енгізілді. Уилкинсон – мұрағаттағы консервативті республикашыл. 1964 жылы BYU президенті қызметін атқарып жүргенде АҚШ Сенатына сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. Білім беру саласындағы мансабына дейін ол Вашингтон және Нью-Йорк қалаларында заңгер болып жұмыс істеді, оның ең танымал және табысты ісі – Ute үнді тайпалары үшін АҚШ үкіметінен 32 миллион долларлық өтемақы алу болды.
Ernest Leroy Wilkinson (May 4, 1899 – April 6, 1978) was an American academic administrator, lawyer, and prominent figure in the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church). He was president of Brigham Young University (BYU) from 1951 to 1971, simultaneously overseeing the entire LDS Church Educational System (CES). He is credited with the expansion of BYU. Under his presidency, the student body increased six times to over 25,000 students due to the university's physical growth and his aggressive recruiting policies; the number of colleges at the university increased from five to thirteen, and the number of faculty members increased four fold. Wilkinson focused on recruiting more faculty and convincing current faculty to receive education outside the university. As a result, the number of teachers with doctorate degrees increased from 50 to 500. Associate and doctoral programs were created for BYU. The J. Reuben Clark Library (now the Harold B. Lee Library (HBLL)) was built, and library resources were expanded by 500%. The number of buildings on the BYU campus increased from 6 to over 300, an increase in floor space of about 4.2 million square feet. Wilkinson initiated the construction of various student housing options to accommodate over 6,000 students, and increased the number of student religious congregations. During his 20 year presidency, the number of congregations increased from 1 student branch to 98 wards and 10 stakes for LDS students. The BYU Honor Code was also more clearly established, and a strict dress code was added. Wilkinson was a strongly conservative Republican. He unsuccessfully ran for the U. S. Senate in 1964, while he was president of BYU. Prior to his career in education, he was a lawyer in Washington, D. C. and New York City, his most well known and lucrative case being a $32 million settlement from the U. S. government for the Ute Indian Tribes.
Өмірбаян және білім
Уилкинсон Юта штатының Огден қаласында Роберт Браун Уилкинсон мен Энни Сесилия Андерсондың жеті баласының бірі болып дүниеге келді. Роберт Уилкинсон – шотландиялық иммигрант, ол кішкентай бала кезінде Америка Құрама Штаттарына келген, кейіннен Энни Андерсонға үйленген және 25 жыл бойы Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолында жұмыс істеген, онда кәсіби одақты қолдаған; отбасының айтуынша, ол бір кезде Огден қаласының мэрі лауазымына социалистік кандидат ретінде түскен. Ернест Уилкинсон өскенде, оның жасындағы жігіттердің саны аз болғандықтан, көбінесе үлкен ұлдар мен ер адамдармен араласты. Ол әтеш-аяқ күресіне қатысып, Deseret News газетін жеткізуден тапқан ақшаға бірнеше әтеш сатып алды, бірақ полиция кінәлілерді қамалай бастағаннан кейін бұл істен бас тартты. ЛДС шіркеуінің мүшесі ретінде дінін нығайту үшін Уилкинсонның анасы оған Огдендегі Вебер академиясына оқуға кеңес берді, ол сол кезде шіркеуге тиесілі болған. Бітіру алдында ол «Американдық идеалдар» деген сөзімен доктор Эдвард С. Ричтің шешендік сайысында жеңіске жетті. Вебер академиясын 1917 жылы бітірді, содан кейін кеңейтілген Вебер академиясында, сол кезде Вебер колледжі деп аталған оқуын жалғастырды, онда ол Қоғамдық қызмет бюросын (әлеуметтік қызмет ұйымы) құрды, жылнаманың редакторы болды және екі жыл бойы студенттік кеңестің төрағасы болды. Ол сот-медициналық жарыстарға қатысып, командасымен бірге штаттағы бірінші орынды жеңіп алды. Оқу және қоғамдық қызметтегі жетістіктері үшін Льюис тиімділік медалін алды және сыныптың үздік бітірушісі атанды. Вебер колледжінде бір жыл оқығаннан кейін ол БЮУ-дегі Студенттік армиялық оқу корпусының қатарына қосылды. Ол өзінің жетістіктерін Вебер академиясында алған біліміне байланыстырады және көптеген ЛДС жастарын діни біліммен қамту идеясына қызығушылық танытты. Соғыстан кейін ол БЮУ-да тұрақты студент болып қабылданды және басқа істермен қатар, апталық «Ақ және көк» газетін редакциялады және жоғары сыныптың президенті болды. Ол және бірнеше әріптесі Принстон университетінің дебат командасын жеңгені үшін арнайы марапат алды. 1921 жылы БЮУ-да бакалавр дәрежесін алды. Ол Элис Валера Лудлоуға үйленді, ол Испан Форк қаласының тумасы, олар екеуі БЮУ-да оқып жүргенде танысқан. Олар 1923 жылдың 16 тамызында Солтүстік Лейк ғибадатханасында неке қиды. Салтанатты рәсімді Джеймс Э. Талмидж жүргізді. Элис студенттік кеңестің вице-президенті болып сайланды, ал Уилкинсон оның сайлау кампаниясын басқарды және БЮУ-да драма пәнін оқыған. Уилкинсонның бес баласы болды.
Wilkinson was born in Ogden, Utah, one of seven children of Robert Brown Wilkinson and Annie Cecilia Anderson. Robert Wilkinson was a Scottish immigrant who arrived in the United States as a young boy, later married Annie Anderson, and worked for the Southern Pacific Railroad for 25 years, where he supported the union; according to family, he once ran for mayor of Ogden as a Socialist candidate. Growing up, Ernest Wilkinson associated mostly with older boys and men, as there were few boys his age. He became involved in cockfighting, buying a few cocks with the money he made from delivering the Deseret News, but stopped after police started arresting offenders. To cultivate his faith as a member of the LDS Church, Wilkinson's mother suggested he attend Weber Academy in Ogden, which was then owned by the church. Before his graduation, he won the Dr. Edward S. Rich oratorical contest with his speech "American Ideals". He graduated from Weber Academy in 1917, and continued his studies at the expanded Weber Academy, then known as Weber College, where he organized the Public Service Bureau (a service organization), was editor of the yearbook, and was president of the student body for two years. He competed in forensics meets and won the state championship with his team. He received the Lewis Efficacy Medal for students excelling in scholarship and public service, and was class valedictorian. After a year at Weber College, he became a member of the Student Army Training Corps unit located at BYU. He attributed his success to what he learned at Weber Academy and became interested in the idea of offering a religiously affiliated education to more LDS youth. After the war, he became a regular student at BYU and, among other things, edited the weekly newspaper White and Blue, and was president of his senior class. He and a few colleagues received special recognition when they beat the Princeton debate team. He earned a Bachelor of Arts degree at BYU in 1921. He married Alice Valera Ludlow, a native of Spanish Fork, whom he had met while they were both students at BYU. They were married in the Salt Lake Temple on August 16, 1923. The ceremony was performed by James E. Talmage. Alice was elected vice president of the student body with Wilkinson as her campaign manager and had studied drama at BYU. The Wilkinsons had five children.
Мансап
Бітіргеннен кейін Уилкинсон Вебер колледжінде ағылшын тілі мен сөйлеу пәнін оқытуды бастады. Осы кезеңде Уилкинсон саясатқа қызығушылық таныта бастады. Ол округтік аудитор лауазымына демократтық партиядан кандидат болып түсті, бірақ сайлауда жеңіліске ұшырады.
After graduation, Wilkinson began teaching English and speech at Weber College. During this time, Wilkinson began to take an active interest in politics. He ran as a Democrat for county auditor and lost.
Заң мектебі
1923 жылы Уилкинсон Уильям Х. Кингтің АҚШ Сенатына сайлау науқанына қатысты. Кинг Уилкинсонды Вашингтон қаласындағы өзінің хатшысы (әкімшілік көмекшісі) болуға шақырды. Ол Джордж Вашингтон университетінде кешкі сабақтарға қатысу үшін келісті. Вашингтонға келген кезде Кингтің қазіргі хатшысы оған басқа қызметке ауысу керектігін хабарлады. Оған Капитолий ғимаратының көмекші сәулетшісі лауазымы ұсынылды. Архитектураға қызығушылық танытпаған Уилкинсон бизнес орта мектебінде стенография және машинография пәнін оқытушы болып жұмыс істеді, сонымен бірге түнде заң факультетіне қатыса алды. 1926 жылы Джордж Вашингтон университетінен summa cum laude көрсеткішімен заңгерлік мамандығы бойынша диплом алды. Ол Вашингтон, Юта және Нью-Йорк адвокаттар қатарына қабылданды. Ол Гарвард заң мектебінде магистрлік білімін алу үшін стипендия бойынша оқыды. Докторлық бағдарламаға түсу үшін бес жылдық оқыту тәжірибесі қажет болғанымен, Джордж Вашингтон университетіндегі үлгеріміне байланысты заң факультетінің деканы Роскоу Пундтан оған ерекше рұхсат берілді. 1927 жылы Уилкинсон Гарвард заң мектебін заң ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесімен бітірді.
In 1923, Wilkinson was involved with the campaign of William H. King for United States Senate. King invited Wilkinson to be his secretary (administrative assistant) in Washington D. C. He agreed so that he could take evening classes at George Washington University. When he arrived in Washington D. C., he was informed by King's current secretary that he was to arrange for another position for him. He was offered the position of assistant architect of the Capitol Building. Uninterested in architecture, Wilkinson found a job as a teacher of a business high school teaching shorthand and typing, still able to attend law school at night. He earned a law degree from George Washington University summa cum laude in 1926. He was admitted to the Washington D. C., Utah, and New York bar associations. He studied at Harvard Law School on scholarship for his graduate studies. Even though five years of teaching were prerequisite for entering in the doctoral program, he was granted exception from Dean Roscoe Pound of the law school due to his academics at George Washington University. In 1927, Wilkinson graduated from Harvard Law School with a Doctor of Juridical Science.
Заңға оқыту
Ол бастапқыда Калифорния университетінде заң оқытушы лауазымын қабылдады, бірақ одан кейін АҚШ-тағы ең ірі заң мектебі болған, беделдірек Нью-Джерси заң мектебінен оқыту ұсынысын қабылдау үшін қысқа мерзімде орнынан бас тартты. Ол 1927 жылдан 1933 жылға дейін сол мектебінде сабақ берді. Хьюз, Шурман және Дуайт заң фирмасына күрделі салық мәселесінде көмектескеннен кейін, оны Нью-Йорктегі олардың фирмасына шақырды. Ол Нью-Йоркте заңгерлікпен айналыса бастады, сонымен қатар Нью-Джерси заң мектебінде сабақ берді, онда ол өте талапкер профессор ретінде танымал болды.
He initially accepted a position teaching law at the University of California, but quickly resigned in order to pursue another offer to teach at the more prestigious New Jersey Law School, the largest law school in the United States at the time, where he taught from 1927 to 1933. After aiding Hughes, Schurman, and Dwight law firm with a challenging tax problem, he was invited to join their law firm in New York City. He began practicing there as well as teaching at New Jersey Law School, where he was known as a notoriously difficult professor.
Заңгерлік қызмет
Болашақтағы Жоғарғы Сот төрағасы Чарльз Эванс Хьюз үшін жұмыс істегеннен кейін және Вашингтон қаласында Moyle & Wilkinson компаниясында жұмыс істегеннен кейін, Уилкинсон 1940 жылы жеке фирма ашты, онда ол 11 жыл бойы қызмет етті. Бір жағдай Жапониядағы жас американдық сарбазға қатысты, ол мотоцикл апатында баланың өліміне себеп болғандықтан өлім жазасына кесілді. Ол сот үкімін тек адамның бұрын өткерген мерзіміне дейін төмендетуге қол жеткізді. Ол бұл іс үшін ешқандай төлемақы алмаса да, оны өміріндегі ең маңызды іс деп есептеді. Ол 1880 жылғы шарттың бір бөлігі ретінде АҚШ үкіметі төлемеген жерлер үшін өтемақы алу үшін Юта үнді тайпаларының адвокаты болды. 1950 жылы бұл талап АҚШ-тың талаптар сотында мақұлданды, нәтижесінде Юта тайпаларына 32 миллион доллар төленді. Уилкинсонның жұмысының нәтижесінде 1946 жылы Гарри С. Трумэн Үнді талаптары жөніндегі комиссияға қол қойды. Бұл Уилкинсонға көптеген талаптарды беруге және соттауға мүмкіндік берді, оның фирмасы тайпалық істер бойынша елдегі ең белсендісіне айналды. Уилкинсонның Юта үнділік келісіміндегі талапкер адвокаты ретіндегі үлесі оны тәуелсіз бай етті және заңгерлік тәжірибесінен бас тартып, білім берудегі қызығушылықтарын іске асыруға мүмкіндік берді. BYU-ның 7-ші президенті болғанда, Уилкинсон жаңа заң фирмасын құрды: Уилкинсон, Крагун және Баркер. Ол аға серіктес болды, бірақ басқару оның інісі Глен Уилкинсонға, Крагун мен Баркерге жүктелді.
After working for future Supreme Court chief justice Charles Evans Hughes, and working with Moyle & Wilkinson in Washington D. C., Wilkinson opened up a private firm in 1940 where he practiced for 11 years. One case involved a young, American soldier in Japan who was sentenced to death for accidentally killing a child in a motorcycle accident. He succeeded in lowering the sentence to only the time in jail that the man had already served. Even though he received no compensation for the case, he considered it the most gratifying case he ever worked on. He served as attorney for the Ute Indian Tribes in their suit to be compensated for land never paid for by the U. S. government as part of the Treaty of 1880. In 1950, this suit was upheld by the United States Court of Claims and as a result, the Ute tribes were awarded $32 million. Due to Wilkinson's work, the Indian Claims Commission was signed in 1946 by Harry S. Truman. This opened up more claims to be filed and prosecuted by Wilkinson, making his firm the most active in the country for tribal cases. Wilkinson's share of the Ute Indian settlement as the plaintiff's attorney made him independently wealthy and allowed him to give up his law practice to pursue his interests in education. When he became the 7th president of BYU, Wilkinson created a new law firm: Wilkinson, Cragun, and Barker. He was the senior partner, but management was left to his brother, Glen Wilkinson, Cragun, and Barker.
Саяси
Уилкинсон саясатқа зор қызығушылық танытты. Жастық шағында социалистік көзқарастағы әкесінің ықпалымен, оның пікірлері ересек болғанда консервативтікке қарай өзгерді. Суық соғыс кезінде ЛДС шіркеуінің басшылары Америка Құрама Штаттарында коммунизмнің ықпалынан қатты қорқып, алаңдады. Бұл олардың келесі BYU президенті ретінде қатаң консерватор Уилкинсонды таңдауында көрінді. ЛДС шіркеуінің жетекшісі Стивен Л. Ричардс Уилкинсонның тағылымдамасында Уилкинсонның "жастарға елге деген терең махаббатты және АҚШ Конституциясына құрметті сіңіруін" үміттенеді. Уилкинсон республикалық партияны қолдайтынын және коммунизмді ұнатпайтынын анық айтты. Кейбір BYU студенттері оның "жасырын емес партиялықтығын" сынады. BYU президенті қызметін бастағанда саясатқа қызығушылық танытса да, ол АҚШ Сенатына үміткер болуды жеңіл ойлаған жоқ. Заңгерлік тәжірибесі оған федералды бюрократияда қалай жұмыс істеу керектігін үйреткенімен, ол конгресс сайлауында жеңіске жете алатындай білімі жетпейді деп ойлады. Бұған қоса, ол сол кезде Вашингтонға қарағанда, Юта штатында BYU президенті ретінде атқара алатын жұмысына көбірек мән берді. 1950 және 1960 жылдары бірнеше рет Уилкинсон шіркеу президенті Дэвид О. Маккейден мемлекеттік лауазымға үміткер болуға рұқсат сұрады. Оған 1964 жылға дейін үміткер болмау кеңес берілді, содан кейін сенаторлыққа үміткер болу үшін бір жылдық демалыс берілді. Оның болмаған кезінде президенттік және канцлерлік міндеттерді тиісінше Эрл К. Крокетт және Харви Л. Тейлор атқарды. 1964 жылы Уилкинсон Шерман П. Ллойдты жеңіп, АҚШ Сенатына республикалық партиядан кандидат болды. Бірақ ол жалпы сайлауда қолданыстағы сенатор Франк Моссқа жеңілді. Жеңіліске ұшырағаннан кейін бір ай ішінде Уилкинсон BYU-ға қайта оралды, бірақ қамқоршылар кеңесі Харви Тейлордың канцлер болып қала беруін қалады. Құрмет ретінде Уилкинсонға сол кездегі BYU қызметкерлері арасындағы ең жоғары жалақы – 20 000 доллар берілді.
Wilkinson was heavily interested in politics. Influenced by his socialist father from a young age, his viewpoints shifted to conservatism in his adult years. During the Cold War, LDS Church leaders were particularly fearful of the influence of communism in the United States. This was manifest in their choice of strictly conservative Wilkinson as the next BYU president. LDS Church leader Stephen L. Richards hoped in Wilkinson's inauguration that Wilkinson would, "implant in youth a deep love of country and a reverential regard for the Constitution of the United States." Wilkinson made it clear that he supported the Republican party and disliked communism. Some students at BYU criticized his "unabashed partisanship". Despite his interest in politics during the beginning of his presidency at BYU, he did not seriously consider running for the U. S. Senate. Though his law career had taught him how to navigate federal bureaucracy, he did not feel that he had the skills to win a congressional race. In addition, he was more concerned, at the time, in the work he could accomplish in Utah as BYU president rather than in Washington. Several times during the 1950s and 1960s, Wilkinson approached church president David O. McKay for his permission to run for public office. He was advised not to run until 1964 when he was given a one year leave of absence to run for the senate. In his absence, duties of the president and chancellor were taken up by Earl C. Crockett and Harvey L. Taylor, respectively. In 1964, Wilkinson won the Republican Party nomination for the United States Senate, defeating Sherman P. Lloyd. Wilkinson lost in the general election to incumbent Senator Frank Moss. Within a month after his defeat, Wilkinson returned to BYU, but members of the Board of Trustees maintained that Harvey Taylor remain chancellor. As consolation, Wilkinson was granted a $20,000 salary, the largest salary of any BYU employee at the time.
Басталуы
Говард С. Макдональд БЮУ президенті лауазымынан кеткеннен кейін Кристиан Дженсен шамамен он ай уақытша президент міндетін атқарды. 1949 жылы Дженсенге арналған кеште Уилкинсон сөз сөйлеп, БЮУ-дың қалай дамып, жетістікке жете алатынына сенетінін айтты. Ол мектептің үлкен жетістіктерге жететініне үміттеніп, рухани және дүниелік білімді үйлестірудің маңыздылығына сенедін. Кештен кейін Уилкинсон өз ойларын шіркеудің Бірінші Президенттігі мен Қамқоршылар кеңесіне жеткізуге шақырылды. Ж. Рубен Кларктың БЮУ президенті лауазымына таңдаған адамы консервативті көзқарастағы Уилкинсон болды, ол LDS шіркеуінің басшыларына БЮУ президенті болып тағайындалуы үшін көптеген әрекеттер жасады және 1950 жылдың шілдесінде оған лауазым ұсынылды. Уилкинсон жалақы алудан бас тартты, бұл бұрынғы президент Макдональдпен қаржылық келісімдерге келудің қиындығынан кейін шіркеу басшыларын қызықтырды. 1950 жылдың қыркүйегінде Уилкинсон сенімділер кеңесінің құрамын жергілікті мүшелерден Он екі апостолдың кворумына ауыстырды, ал Бірінші Президенттік кеңес басқарманың президенті және вице-президенті болып қызмет етті. Уилкинсон сол кездегі шіркеу президенті МакКеймен тікелей байланыс орнатуды қалады. Уилкинсон көбінесе МакКеймен тікелей кеңесіп, Қамқоршылар кеңесін жаңсақтап өтетін. 1951 жылдан 1952 жылдың соңына дейін Уилкинсонның ресми көмекшілері тек коммерция колледжінің деканы Уильям Ф. Эдвардс және дін профессоры Уильям Э. Берреттен ғана болды. 1952 жылдың соңында Харви Л. Тейлор Уилкинсонның бірінші әкімшілік көмекшісі болды. Көптеген қызметкерлері Уилкинсонмен жұмыс істеудің қиын екенін айтып, оны диктаторлық және бейжай деп сипаттады. 1 метр 65 сантиметр бойы болғандықтан, әріптестері оны «Кішкентай генерал» немесе «Кішкентай Наполеон» деп атады. Қызметкерлерімен қарым-қатынас жасаудағы қиындықтарын білген ол: «Мұнда әдепті болуға уақытым жоқ» деді.
After Howard S. McDonald resigned from his position as BYU president, Christian Jensen served as interim president for about ten months. In 1949, at a dinner for Jensen, Wilkinson gave a speech asserting the ways in which he believed BYU could excel. He expressed that he had high aspirations for the school and believed in the values of combining a spiritual and secular education. After the dinner, Wilkinson was invited to share his ideas with the church's First Presidency and the Board of Trustees. The favorite candidate of J. Reuben Clark to fill the vacancy of BYU president was the vocally conservative Wilkinson, who lobbied LDS Church leaders to be appointed as president of BYU and was offered the position in July 1950. Wilkinson refused to be paid a salary, which attracted church officials in the aftermath of tense financial negotiations with previous president, McDonald. In September 1950, Wilkinson changed the members of the board of trustees from local members to the Quorum of the Twelve Apostles with the First Presidency serving as president and vice presidents, respectively, of the board. Wilkinson wanted a direct line of communication to McKay, the church president at the time. Wilkinson would frequently counsel directly with McKay, avoiding the Board of Trustees. From 1951 to the end of 1952, Wilkinson had no official assistants besides William F. Edwards, the dean of the College of Commerce, and William E. Berrett, a professor of religion. At the end of 1952, Harvey L. Taylor became Wilkinson's first administrative assistant. Wilkinson was considered by most of his subordinates difficult to work with, citing him as dictatorial and inconsiderate. At 5'5", his nicknames among colleagues were "Little General" or "Little Napoleon". Aware of his difficulty getting along with his employees, he claimed he "[didn't] have time to be polite".
Біріктіру және ЭЫҰ
1953 жылы шіркеу мектептерін біріктіру үшін Уилкинсон шіркеу мектептерінің әкімшісі болып тағайындалды. БЮУ-дағы қызметінен басқа, ол Рикс колледжінің (қазіргі Айдахо штатындағы Бригам Янг университеті), LDS Business College, МакКьюн музыка мектебі және Мексикадағы Хуарес академиясы, сондай-ақ он жеті институттың және 193 семинарияның әкімшілік жұмыстарын бақылады. Уилкинсон CES атауын Дезрет университеті деп өзгертуді ұсынды, бірақ оның ұсынысы бірнеше себеппен қабылданбады, соның бірі – адамдар Бригам Янг есімін мектептерінен алып тастауға келіспеді. CES кеңейгеннен кейін және Уилкинсонның міндеттері артқаннан соң, ол Эдвардс пен Берретті LDS Білім беру департаментінің вице-президенттері етіп тағайындады. 1953 жылы CES өзінің ықпалын кеңейту мақсатында Вебер колледжі, Сноу колледжі және Дикси колледжін қайта иеленуді қарастырды. 1954 жылғы қарашада осы үш колледжді Юта штатынан CES-ке қайтару жөніндегі референдум өтті. Тартысты референдум сайлауда дауыс берушілердің 40 пайызынан кемінің қолдауымен жеңіліске ұшырады. Жастар колледждеріне қызығушылық танытқан CES 1955 жылы Гавайидегі Лайе қаласында Гавайи шіркеу колледжін (CCH) (қазіргі Бригам Янг университеті Гавайи) құрды. Бірақ көп ұзамай CCH және Тынық мұхитындағы басқа да LDS мекемелері CES-тен шығарылды, олар "миссионерлік қызметке" жақын деп есептелді, ал мекеме президенттері CES-ке емес, жергілікті білім беру жүйелеріне бағындырылды.
In 1953, in an attempt to unify church schools, Wilkinson was named administrator of the church's schools. Besides his duties at BYU, he oversaw the administrative duties of Ricks College (now Brigham Young University Idaho), LDS Business College, the McCune School of Music, and Juarez Academy in Mexico, along with seventeen institutes and 193 seminaries. Wilkinson proposed that the name CES be changed to University of Deseret, but his proposal was rejected for multiple reasons, one of them being that people were unwilling to drop the name of Brigham Young from their school. After this expansion of CES and thus Wilkinson's duties, he appointed Edwards and Berrett as vice presidents of the LDS Department of Education. In 1953, CES considered reacquiring Weber College, Snow College, and Dixie College in order to expand its influence. A referendum was included on the November 1954 ballot to transfer these three junior colleges from the State of Utah back to CES. The controversial referendum was defeated in the election with less than 40% of voters in favor. Still interested in pursuing junior colleges, CES established the Church College of Hawaii (CCH) (now Brigham Young University Hawaii) in 1955 in Laie, Hawaii. Shortly thereafter, CCH and other LDS institutions in the Pacific were removed from CES, considered to be closer to "missionary operations", and the presidents of the institution were subject to the local school systems rather than CES.
Колледждерге оқуға түсу және оларды құру
Уилкинсонның келесі мақсаты – БЮУ-ға түсушілер санын арттыру болды. Ол БЮУ профессорлық-оқытушылар құрамының мүшелерінің жалпы басшылық органдарының өкілдерімен бірге облыстық конференцияларға қатысатын бағдарламаны енгізді. Олар шамамен 180 конференцияға қатысып, БЮУ-да білім алудың артықшылықтарын баса көрсетті. 1952 жылдың күзінде түсушілер саны жиырма бес проценттен астамға өсті. 1952 жылы бұл бағдарлама тоқтатылғаннан кейін, Уилкинсон БЮУ-ға студенттерді тартуды жалғастырды, жоғары мектептерге және шіркеу миссияларына өкілдер жіберді, бірақ бұл миссия президенттерінен сынға ұшырады және Бірінші Президенттік тарапынан жақын арада тоқтатылды. Сынға қарамастан, Уилкинсонның тактикасы тиімді болды және 1956–57 оқу жылына қарай түсушілер саны 10 000-нан асты. Студенттердің өсуі мен табысын қамтамасыз ету үшін, сондай-ақ ұқсас мамандықтарды біріктіру мақсатында колледждер қайта ұйымдастырылды. Мысалы, Өнер және ғылымдар колледжі мен Қолданбалы ғылымдар колледжі 1954 жылы бірнеше колледжге бөлінді, оның ішінде, бірақ олармен шектелмей, Биологиялық және ауыл шаруашылығы ғылымдары колледжі және Гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар колледжі құрылды. Дене шынықтыру, денсаулық сақтау және спорт бөлімі Білім колледжінен бөлініп, жеке колледж ретінде құрылды, ал Білім колледжі мұғалімдерді даярлаудағы монополиясынан айырылып, тек оқыту әдістемелеріне арналған колледжге айналды. Уилкинсон БЮУ-ға талантты профессорлар мен қызметкерлерді тарту үшін профессорлық-оқытушылар құрамының жалақысын арттырды. Уилкинсон 1951 жылы Әуе күштері, ал 1968 жылы Армия үшін БЮУ-да Армия және Әуе күштері ROTC бағдарламасын құрды. Харви Флетчердің көмегімен Уилкинсон жеке ғимараты бар инженерлік бағдарлама құрды, ол 1956 жылы азаматтық, механикалық және электрлік бағдарламаларға бөлінді. Уилкинсон 1951 жылдың соңында Отбасылық өмір колледжін де құрды, ол АҚШ-тағы алғашқы колледж деп есептелді, бірақ Пердью университеті 1946 жылы Отбасылық өмір кафедрасын ашқан болатын. БЮУ-дағы аспирантура бағдарламасының көлемін және сапасын арттыру үшін Уилкинсон профессорларды басқа университеттерде аспирантурада оқуға ынталандыратын саясат енгізді. Бұл саясат арқылы университет аспиранттарға сабақ бере алатын, сондай-ақ басқа университеттерде білім алған және осылайша жан-жақты білім алған профессорларды тарта алды, бұл мекемедегі «академиялық туыстық» проблемасын болдырмады. Докторлық дәрежесі бар профессорлардың саны, әсіресе басқа университеттерден, едәуір артты.
The next concern for Wilkinson was increasing the enrollment of BYU. He instituted a program in which members of BYU faculty would travel with general authorities to stake conferences. They attended nearly 180 conferences, emphasizing the benefits of a BYU education. Enrollment increased by more than twenty five percent in fall of 1952. After discontinuing the program in 1952, Wilkinson continued to recruit for BYU by sending representatives to high schools and church missions, which received some criticism from mission presidents and was terminated by the First Presidency shortly after. Despite the criticisms, Wilkinson's tactics were successful, and enrollment increased to over 10,000 by the 1956–57 school year. Colleges were reorganized in order to group similar studies together and allow for the most growth and success of students. For example, the College of Arts and Sciences and the College of Applied Sciences were broken into multiple colleges in 1954 including, but not limited to, the College of Biological and Agricultural Sciences and the College of Humanities and Social Sciences. The Department of Physical Education, Health, and Athletics was separated from the College of Education and established as its own college and the College of Education was forced to relinquish its monopoly on the training of teachers and made to be a college specific to teaching methods. Wilkinson improved the salaries of faculty in order to recruit more talented professors and staff members to BYU. The Army and Air Force ROTC program at BYU was established by Wilkinson in 1951 for the Air Force and 1968 for the Army. An engineering program with its own building was established by Wilkinson with the help of Harvey Fletcher, and in 1956, broke into three programs: civil, mechanical, and electrical. Wilkinson also established a College of Family Living in late 1951, alleged to be the first in the United States, however, Purdue University had opened a Department of Family Life in 1946. In order to increase the size and quality of the graduate program at BYU, Wilkinson instituted a policy that encouraged faculty to pursue graduate studies at other universities. Through the policy, the university could obtain faculty qualified to teach graduate students as well as faculty who have attended other universities and thus obtained a more well balanced education, preventing the "academic inbreeding" that had been a problem at the institution. The number of professors that held doctorates, especially from other universities, increased significantly.
Ғимарат құрылысы
Уилкинсон БЮУ кампусының ауданын және сұлулығын арттыруды көздеді. Оның президенттігі кезеңінде алғашқы құрылыс жұмыстары 1952 жылдың шілдесінде басталды. Студенттерге қызмет көрсету орталығы, немесе бейресми түрде кітап дүкені, 1953 жылдың наурыз айында пайдалануға берілді. Жоспарлау комитеті БЮУ кампусын салу және кеңейтудің "бас жоспарын" жасағаннан кейін, LDS шіркеуі бас жоспарда ұсынылған құрылыс жобаларын іске асыру үшін қосымша жер сатып алуға 500 000 доллар бөлді. Уилкинсон студенттерге арналған жатақтар мен академиялық ғимараттар салу үшін қордан он миллион доллар алды. Студенттер санын арттыру мақсатында студенттер жатақтары кеңейтілді. Heritage Halls – қыздарға арналған, ас үйі бар пәтерлік типтегі жатақханалар, ал Helaman Halls – үлкен асханасы бар, ұлдарға арналған жатақханалар салынды. Осы жаңа ғимараттардың арқасында әйелдерге арналған жатақ орындары 2000-ға, ал ерлерге арналған жатақ орындары 1600-ға дейін артты. 150 үй Айдахо штатындағы Маунтин-Хоум әуе базасынан сатып алынып, Прово қаласына тасымалданды. Бұл кешен уақытша шешім деп есептелді және Wyview Village деп аталды, ол неке қиған студенттерді орналастыруға арналған. Харви Флетчер ғимаратының құрылысы 1953 жылы жаңа инженерлік бағдарламаны орналастыру үшін аяқталды, бірақ ғимараттардың жетіспеуіне байланысты басқа факультеттерге, әсіресе ағылшын тілі факультетіне де кеңістік бөлісуге рұқсат берілді. Дэвид О. Маккей ғимараты 1954 жылы Педагогика колледжі үшін аяқталды. Колледж кейінгі жылдары кампус кеңейгенге дейін басқа гуманитарлық пәндермен қабырғаларын бөлісті. Бенджамин Клуф кіші ғимараты және екі жылыжай 1955 жылы Биология және Ауыл шаруашылығы ғылымдары колледжінің зертханаларын орналастыру үшін салынды. Бұл ғимараттар 2014 жылы аяқталған жаңа Табиғат ғылымдары ғимаратының құрылысы үшін бұзылды. Говард С. Макдональд студенттік денсаулық орталығы, сонымен қатар Әуе күштері ROTC бағдарламасын да қамтыды, 1955 жылы аяқталды және рентген кабинеті мен гидротерапия бөлмесі болды. Қазір жеке студенттік денсаулық орталығы бар. Говард С. Макдональд ғимаратында қазір БЮУ-дың МРТ зерттеу орталығы орналасқан. Джозеф Ф. Смит Отбасылық өмір орталығы 1957 жылы Отбасылық өмір колледжі үшін салынды. 2005 жылы ашылған және қазірге дейін Отбасы, үй және әлеуметтік ғылымдар колледжіне арналған Джозеф Филдинг Смит ғимараты Отбасылық өмір орталығының орнын басты. 1950 жылдары футбол стадионы үшін билет кассасы және Жануарлар ғылымдары факультеті үшін құс зертханасы сияқты көптеген кішкентай, қосымша ғимараттар салынды. Сондай-ақ кампус коммуникацияларын жақсартуға және көгалдандыруға көп күш жұмсалды. Физикалық қызметтер департаменті 1954 жылы құрылды. Аптасына шамамен жетпіс сағат жұмыс істегендіктен, Уилкинсон 1956 жылдың қазан айында жүрек талмасынан зардап шекті. Оған 1957 жылдың қаңтар айында жұмысқа қайта оралуға рұқсат берілді. Тейлор, Эдвардс және Беррет оның сауығу кезеңінде оның міндеттерін өз мойнына алды.
Wilkinson sought to increase the size and the beauty of the BYU campus. The first construction project during his presidency commenced July 1952. The Student Service Center, or unofficially, the bookstore, was dedicated in March 1953. After the planning committee devised a "master plan" for building and expansion of BYU campus, and the LDS Church appropriated $500,000 for the acquisition of more land in pursuit of the building projects proposed in the master plan. Wilkinson received ten million dollars from the board of trustees in order to build student housing and academic buildings. In order to accommodate more students, student housing was expanded. Heritage Halls were apartment style dormitories that included a kitchen were built for girls, and Helaman Halls, which included a large dining hall, were built for men. With these additions, the number of women's accommodations increased to 2,000 students while the men's accommodations increased to 1,600 students. 150 homes were bought from the Mountain Home Air Force Base in Idaho and transported to Provo. Considered a fairly temporary solution, the complex was named Wyview Village and was intended to accommodate married students. Construction of the Harvey Fletcher Building was completed in 1953 in order to house the new engineering program, though other departments, namely the English department was allowed to share the space due to the lack of buildings. The David O. McKay Building was completed in 1954 for the College of Education. The college shared its walls with some other humanities disciplines until the campus was expanded more in later years. The Benjamin Cluff Jr. Building, along with two greenhouses, was built to house the laboratories for the College of Biological and Agricultural Sciences in 1955. These buildings were torn down for the new Life Science Building completed in 2014. The Howard S. McDonald Student Health Center, which also housed the Air Force ROTC program, was completed in 1955 and contained an x ray room and a hydrotherapy room. A separate Student Health Center now exists. The Howard S. McDonald Building now contains BYU's MRI Research Facility. The Joseph F. Smith Family Living Center was built in 1957 to house the College of Family Living. Dedicated in 2005 and still home to the College of Family, Home and Social Sciences, the Joseph Fielding Smith Building took the place of the Family Living Center. A number of other smaller, miscellaneous buildings were built in the 1950s, including a ticket office for the football stadium and a poultry laboratory for the Animal Science Department. Significant effort was also put into improving the campus utilities and landscaping. The Department of Physical Plant was established in 1954. Due to the nearly seventy hours of work he was putting in per week, Wilkinson suffered a heart attack in October 1956. He was permitted to return to work in January 1957. Taylor, Edwards, and Berrett took over his responsibilities while he was recovering.
Ғимарат құрылысы
Студенттік сандың үнемі өсуімен байланысты Уилкинсон кампусты кеңейту қажеттігін түсінді. Алғашқы ірі жоба – 1958 жылы салынған BYU Motion Picture Studio (қазіргі LDS Motion Picture Studios) болды. 1961 жылы, шамамен 4 миллион долларға жуық қаражат жұмсалып, Хебер Дж. Грант кітапханасында кітапхана ресурстары мен орын жетіспеуіне байланысты J. Reuben Clark Jr. Library (қазіргі HBLL) салынды. Кітапхана 3000 адамға арналған және 1 миллион кітапқа сыйымды болатын. Джесси Найт ғимараты 1960 жылы Коммерция колледжін орналастыру үшін аяқталды. 1960 жылдың басында жаңа студенттік орталық құру жоспары жасалды; жобаға қаржы жинау үшін әр студенттен 10 доллар көтерілді. Ғимараттың құны 7 миллион долларды құрады, ал қаражаттың үштен екі бөлігі тікелей студенттерден түсті. Бұл ғимарат алты қабаттан тұрды және кітап дүкені, асхана, екі театр, демалыс бөлмелері, боулинг алаңы және шаштараздық қызметтері болды. Ғимаратқа қандай атау қою мәселесінде бірлікке келе алмады. Студенттер ғимаратқа соғыста қаза болған BYU студенттерінің құрметіне "Мемориалдық одақ" деп атауды ұсынды. Ашылуға аз уақыт қалғанда, қамқоршылар кеңесі ғимаратқа Эрнест Л. Уилкинсон студенттік орталығы деп атауды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Кейбір студенттер ғимараттың басым бөлігін өздері төлегендіктен, оған атау беру құқығы оларға тиесілі деп есептесе де, қамқоршылар кеңесі ғимаратты Уилкинсонның есімімен атады. Оның президенттік кезеңінде шіркеудің мектепке бөлген қаржысы жылына 1 миллион доллардан 22 миллион долларға дейін, ал университет шығындары 2 миллионнан 65 миллион долларға дейін өсті.
With the continuous growth of the student body, Wilkinson understood the need to continue expanding campus. The first large project was the BYU Motion Picture Studio (now the LDS Motion Picture Studios), built in 1958. In 1961, At a cost of nearly $4,000,000, the J. Reuben Clark Jr. Library (now the HBLL) was built due to lack of library resources and space in the Heber J. Grant Library. The library was built to accommodate 3,000 people and house one million books. The Jesse Knight Building was completed in 1960 to house the College of Commerce. Plans were made in early 1960 for a new student center; student costs were raised by ten dollars each student to raise the funds for the project. The building cost $7 million, and two thirds of the funds came directly from students. The building was six stories and contained a bookstore, cafeteria, two theaters, lounges, a bowling alley, and a barber shop. A consensus hadn't been reached on the name of the building. Students were interested in naming the building "Memorial Union" to honor BYU students killed in war. Shortly before the dedication, the board of trustees revealed they intended to name the building the Ernest L. Wilkinson Student Center. Although some students believed that they should have had the right to name the building since they paid for most of it, the board of trustees named the building after Wilkinson. During his presidency, church appropriations to the school increased from $1 million to $22 million annually, while university expenditures increased from $2 million to $65 million annually.
Құрмет кодексі
Уилкинсонның міндеті студенттердің моральдық құндылықтарының төмендеуін тоқтату және БЮУ-дың Ар-намыс кодексіне әкімшілік бақылауды күшейту деп ойлады. Ол студенттердің "го-го қыздары" немесе "серферлер" сияқты киінуіне жол бермеу үшін қатаң киім талаптарын енгізді. Әйелдердің юбкалары мен көйлектері тізеден төмен болуы тиіс еді және оларға шалбар киюге тыйым салынды. Наразылық білдірген студенттер университеттегі боулинг аллеясында шалбар киюге рұқсат алғанда шағын жеңіске жетті. Еркектер шаштарын қысқа қыруға міндетті болды. Уилкинсон студенттер арасындағы әлеуметтік өзара әрекеттесуді арттыруға ұмтылды, өйткені ол әрбір студенттің есімдік тағамдамасын тағу талап етілсе, бұл оңайлатылатынына сенді. Бірақ студенттер арасында бұл жоспарға қызығушылық болмағандықтан, ол ешқашан іске асырылмады. Уилкинсон Ар-намыс кодексін сақтамайтын студенттерді іріктеуге тырысты, өйткені олар басқа лайықты студенттердің университетте оқуына кедергі келтіреді деп санады. Сондай-ақ, Уилкинсон ер адамдардың бетіндегі сақалды, тек шағын, жақсы күтілген мұртты қоспағанда, тыйым салған.
Wilkinson felt that his job was to prevent the decay of moral values of the students and increase administrative control of the BYU Honor Code. He instituted a strict dress code meant to prevent students from dressing like "go go girls" or "surfers". Women's skirts and dresses were required to be below the knee and they were prohibited from wearing pants. Upon protestation, female students achieved a small victory when they were permitted to wear slacks at the university's bowling alley. Men were required to keep their hair cut short. Wilkinson pushed to increase the social interaction among the students, believing that it would be facilitated if every student was required to wear a name tag. Due to the unpopularity of the plan among students, this was never enforced. Wilkinson attempted to weed out students who were not following the honor code, because he felt that they prevented other worthy students from attending the university. Wilkinson also instituted a rule against male facial hair with the exception of a small, well trimmed mustache.
1966 жылғы BYU тыңшыларының дау-дамайлары
Өте консервативті және антикоммунистік Вилкинсон өзінің саяси философиясын BYU студенттері мен оқытушыларына білдіруде тартынбады. 1964 жылы АҚШ Сенатына сайлауға түсіп, жеңіліс тапқаннан кейін ол "қарсылықпен кампусқа оралды". Кейбір қызметкерлер оның қарсыласы Шерман Ллойдты алғашқы сайлауда ашық қолдады, бұл Вилкинсонның сенімсіздігін тудырды. БЮУ-ға оралғанда, ол БЮУ-дағы әлеуметтік және саяси атмосфераны өзгертуге мүдделі "либералды" оқытушылар тобының бар екенін білді. Ол оңшыл спикерлерді БЮУ-ға шақырып, кампуста жоғары саяси мазмұндағы сөздер сөйледі. Вилкинсон 1965 жылдың мамырындағы бітіру салтанатындағы ұзақ сөзінде американдық құндылықтардың моральдық құлдырауының басталуын Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа курс» саясатына және қазіргі президент Линдон Б. Джонсонның әлеуметтік қамсыздандыруға қатысты көзқарастарына байланысты деп айтты. Дау тудыруды көздеп, Вилкинсон 1966 жылдың сәуірінде тағы бір саяси сөз сөйлеуді жоспарлады. Ол өзінің есепшісі Джозеф Бентлиден студенттерді тауып, профессорлардың сөзге қандай реакция білдіргенін баяндауды сұрады. Бентли өз кезегінде студент Стивен Хейс Расселден профессорлардың реакциясы туралы ресми емес түрде хабарлауды өтінді. Екеуі де бақылауға алу үшін профессорлардың тізімін жасады, ал Рассел он студентті өз сыныптарында профессорлардың Вилкинсонның сөзі туралы айтқандарын жазып алуға жұмылдырды. Саяси ғылым профессоры Рей Хиллам Бентли мен Расселдің мақсатына айналды. Ол студенттерінің бірінен тыңшылар тобы туралы хабар алып, ресми тыңдау ұйымдастыруды сұрады. 15 қыркүйекте университет вице-президенттері төрағалық еткен алғашқы тыңдауда Хилламға коммунистік көзқарастарды ұстану және университетке адал болмау айыбы қойылды, ал студент-тыңшылар жинаған ақпарат дәлел ретінде пайдаланылды. Хиллам айыптауды жоққа шығарды және қатысушылардың ниеттерін күдікпен қарады. Вице-президенттер 17 қазанда ресми түрде есеп жариялады. Есепте Хилламның тыңшылар тобының мақсаты болғаны туралы ештеңе айтылмады, оны тек "ұсақ бұзушылықтар" жасады деп айыптады. Оқиғаға қатысқан студенттердің бірі Рональд Хэнкин жергілікті теледидар мен радиостанцияларға барып, тыңшылық оқиғасы және Вилкинсонның оған қатысы туралы хабарлады. Вилкинсон студенттерді оқытушылар туралы хабарлауға шақырғанын мойындады. БЮУ-дың ресми тарихында Вилкинсон тыңшылар тобы туралы ақпаратты қамтыды, бірақ оны кінәлі етпейтін ақпаратты жойды.
Extremely conservative and anti communist, Wilkinson was not bashful in expressing his political philosophy to BYU students and faculty. After his unsuccessful run for U. S. Senate in 1964, he "returned to campus with a vengeance". Some of the employees publicly supported his opponent Sherman Lloyd in the primaries, which Wilkinson felt was disloyal. When he returned to BYU, he became aware of a group of "liberal" teachers who were interested in changing the social and political atmosphere at BYU. He invited right wing speakers to BYU and gave highly political speeches on campus. Wilkinson gave a lengthy May 1965 commencement address in which he attributed the beginning of moral decay of American values to Franklin D. Roosevelt's New Deal as well as criticizing the current president Lyndon B. Johnson's views of social security. Hoping to incite controversy, Wilkinson planned to give another politically charged speech in April 1966. He asked his comptroller, Joseph Bentley, to find students to report on professors' reactions to the speech. Bentley in turn asked student Stephen Hays Russell to report on professors' reactions unofficially. The two made a list of professors to surveil, and Russell recruited ten students to take notes on what their professors said about Wilkinson's speech in their classes. Political science professor Ray Hillam was one of Bentley and Russell's targets. He was notified of the spy ring by one of his students and requested a formal hearing be arranged. In the first hearing on September 15, presided over by vice presidents of the university, Hillam was formally charged for being pro communist and disloyal to the university, with information gathered by the student spies used as evidence. Hillam rejected the charges and questioned the motives of all involved. The vice presidents formally issued a report on October 17. The report did not address that Hillam was the target of a spy ring, only accusing him of "minor indiscretions". Ronald Hankin, one of the students involved, went to local television and radio stations to inform them of the spying scandal and Wilkinson's involvement in it. Wilkinson admitted that he recruited students to report on faculty members in an official statement. In the official history of BYU, Wilkinson included information about the spy ring, but omitted any information that led him to appear guilty.
Төрағалық мерзімінің аяқталуы
Уилкинсон өзінің президенттік қызметіндегі ең маңызды жетістік деп студенттік бөлімдер мен округтерді ұйымдастыруды санады. Уилкинсон - ИСА шіркеуінің шіркеу білім беру комиссарының тоғызыншы лауазымын атқарған тұлға. Қызмет істеген кезеңінде ол "Бірыңғай шіркеу мектептері жүйесінің әкімшісі-канцлері" деген атаққа да ие болды. 1966 жылдың 21 сәуірінде Уилкинсон БЮУ студенттері алдында "Америка үкіметінің конституциялық республикадан әлеуметтік мемлекетке өзгеру табиғаты" деген тақырыпта дәріс оқыды. Бұл дәріс Deseret Book Company баспасынан кітапша түрінде жарық көрді. 1970 жылы Маккей қайтыс болғаннан кейін, Нил А. Максвелл CES комиссары болып тағайындалды. Уилкинсон Маккейге сенген, ол Қамқоршылар кеңесінің аға мүшесі Харольд Б. Лимен қарым-қатынаста келіспеушіліктерді азайтуға көмектескен. Шіркеу басшыларынан қолдаудың жетіспеуін сезінген Уилкинсон 1970 жылдың ортасында БЮУ президенті лауазымынан қанағаттанды және 1971 жылдың басында босатылды. Президенттік лауазымынан шеттегенімен, Уилкинсон Дж. Рубен Кларк заң мектебінің құрылысына қатысуға үміттенеді. Оның билікке құмар екендігіне байланысты мектеп басшылары оның БЮУ басқару ісіне тым жақын қатысуына көңіл бөлді, сондықтан одан университеттің ресми жүз жылдық тарихын редакциялауды сұрады. 1976 жылы жарық көрген "Бригам Янг Университеті: Бірінші жүз жыл" төрт томдық жинақтан тұрады.
Wilkinson considered the most important accomplishment of his term as president to have been the organization of student wards and stakes. Wilkinson was the ninth Commissioner of Church Education of the LDS Church. During his tenure, he also bore the title "Administrator–Chancellor of the Unified Church Schools System". On April 21, 1966, Wilkinson gave an address to the student body of BYU, entitled "The Changing Nature of American Government from a Constitutional Republic to a Welfare State". This was published in booklet form by Deseret Book Company. After McKay died in 1970, Neal A. Maxwell was named the new commissioner of CES. Wilkinson had relied on McKay as a buffer in interacting with Harold B. Lee, a senior member of the Board of Trustees with whom Wilkinson differed greatly in educational and administrative philosophies. Sensing a lack of support among the church leaders, Wilkinson resigned from his position as BYU president in mid 1970 and was released at the beginning of 1971. Even though he was no longer president, Wilkinson hoped to be involved in the establishment of the J. Reuben Clark Law School. Due to his domineering reputation, school officials were unsure that he should continue to be so closely involved in administration of BYU, so they asked him to edit the university's official centennial history. Published in 1976, Brigham Young University: The First One Hundred Years was composed of four volumes.
Өлім
1978 жылы 6 сәуірде Уилкинсон жүрек талмасынан қайтыс болды. Өмірінің соңына дейін ол өзінің өмірбаяны – «Эрнест Л. Уилкинсон: Үндістердің қорғаушысы және университет президенті» еңбегін бақылап отырды.
Wilkinson died of a heart attack April 6, 1978. Before he died, he had been supervising the work on his biography, Ernest L. Wilkinson: Indian Advocate and University President.
ЛДС шіркеуінің қызметі
1930 жылдардың басында Уилкинсон Нью-Йорк және Куинс филиалдарының президенті, кейін Куинс округінің епископы қызметін атқарды. Хьюз заң фирмасындағы әріптестері оны "Уолл-стриттің епископы" деп атады. 1940 жылы ол Вашингтон қасиетті округінің президенті Езра Тафт Бенсонның екінші кеңесшісі, ал 1944 жылдан 1948 жылға дейін осы округтің келесі президентінің бірінші кеңесшісі болды. Ол армия және флоттың діни қызметкерлерінің бас комиссиясында шіркеуді өкілдік етті.
In the early 1930s, Wilkinson served as branch president in New York and Queens, and later, bishop of the Queens Ward. His colleagues in the Hughes law firm called him the "Bishop of Wall Street". In 1940, he served as second counselor to Ezra Taft Benson in the presidency of the Washington Stake and as first counselor from 1944 to 1948 to a later president of the stake. He represented the church on the General Commission for Chaplains of the Army and Navy.
Мұра
Уилкинсонның 20 жылдық президенттік кезінде студенттер саны 1951 жылы 4004 студенттен 1971 жылы 25000-нан асты. Университет 37 кафедрадан тұратын 5 колледжден 71 кафедрадан тұратын 13 колледжге дейін өсті. Факультет мүшелерінің саны 244-тен 932-ге дейін артты, ал докторлық дәрежесі барлардың саны 50-ден 500-ден астамға дейін өсті. Алғашқы аспирантура және докторантура бағдарламалары құрылды. Төрт айлық жүйе семестрлік жүйеге ауыстырылды. Кітапханадағы ресурстардың саны 500%-ға өсті. Ғимараттардың саны алты тұрақты ғимараттан 254 тұрақты ғимаратқа және 85 уақытша ғимаратқа дейін артты, жалпы ауданы 800 000 шаршы футтан 5 миллион шаршы футқа дейін жетті. 1972 жылдан кейін студенттерге арналған жатақханалар шамамен 6000 студентті қабылдай алды, бұл 1951 жылы болған 1200 орыннан әлдеқайда көп. Уилкинсонның ең мақтан тұтқан жетістігі – студенттердің бөлімшелері мен қауымдастықтарын құру болды. 1951 жылы ЛДС студенттері үшін бір бөлімше болса, 1971 жылы ЛДС студенттері үшін 98 бөлімше және 10 қауымдастық құрылды.
During the twenty years of Wilkinson's presidency at BYU, the student body increased from 4,004 students in 1951 to over 25,000 in 1971. The university went from having five colleges with 37 departments to 13 colleges with 71 departments. The number of faculty members increased by from 244 to 932, while the number of them holding a doctoral degree increased from 50 to more than 500. The first associate and doctoral programs were organized. The quarter system was changed to the semester system. The number of resources in the library increased by 500%. The number of buildings increased from six permanent buildings to 254 permanent buildings and 85 temporary buildings, an increase from 800,000 to 5 million square feet of floor space. After 1972, student housing could accommodate almost 6,000 students, an increase from the 1,200 student accommodations in 1951. The achievement Wilkinson was most proud of was the creation of student wards and stakes. In 1951, there was one branch for LDS students and in 1971, there were 98 wards and 10 stakes for LDS students.