Гордон Б. Хинкли: Өмірі мен қызметі

Кіріспе

Гордон Битнер Хинкли (23 маусым 1910 – 27 қаңтар 2008) – американдық діни қайраткер және жазушы. 1995 жылдың наурызынан бастап, 2008 жылдың қаңтарында 97 жасында қайтыс болғанға дейін Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің (LDS Church) 15-ші президенті болды. Шіркеу мүшелері Хинклиді пайғамбар, көруші және аян беруші деп есептейді, ол 2022 жылы Рассел М. Нельсон одан жасы үлкен болғанға дейін шіркеу тарихындағы ең үлкен жастағы президент болды. Хинклидің президенттік кезеңі храмдар салумен ерекшеленді, оның басшылығымен қазіргі храмдардың жартысынан астамы салынды. Хинкли 2008 жылдың 27 қаңтарында табиғи себептерден қайтыс болды. Оның әйелі Марджори Пей 2004 жылы қайтыс болды. Оның орнын бірінші президенттіктегі бірінші кеңесшісі болған және, одан да маңыздысы, Он екі апостолдың кворумының президенті Томас С. Монсон басты. LDS доктринасы мен тәжірибесіне сәйкес, Монсон Хинклидің күтілген ізбасары болды.

Алғашқы жылдар

Хинкли 1910 жылғы 23 маусымда Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында дүниеге келген. 1928 жылы LDS орта мектебін бітірген, содан кейін Юта университетінде ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша оқыған, латын және көне грек тілдерін қосымша оқыған. 1932 жылы бакалавр дәрежесін алған. Хинкли ЛДС шіркеуінің миссионері болды, бұл Ұлы депрессия кезеңінде соңғы күнгі қасиеттілер үшін сирек кездесетін жағдай. Ол 1933-1935 жылдары Лондондағы Британдық миссиясында қызмет етті. Кейіннен ол ЛДС шіркеуінің 135-ші әнінің мәтінін – "Менің Құтқарушым тірі" – жазды.

Дін қызметкерлері

Хинкли 1935 жылы Еуропаға қысқа сапар жасап, Берлин мен Парижде уағыздағаннан кейін АҚШ-қа оралды. Ол миссионерлік президенті Джозеф Ф. Мерриллден шіркеудің Бірінші Президенттігімен кездесіп, миссионерлерге жақсы материалдар беруді сұрауды тапсырды. Осы кездесудің нәтижесінде Хинкли шіркеудің Радио, жарнама және миссионерлік әдебиет комитетінің атқарушы хатшысы болып жұмысқа орналасты (ол колледжде журналист мамандығын алған). Хинклидің міндеттеріне шіркеудің жаңа радио хабарларын дамыту және сол дәуірдің жаңа коммуникациялық технологияларын пайдалану кірді. 1930 жылдардың аяғында Хинкли басқарған жобалардың бірі – шіркеудің Алтын қақпа халықаралық көрмесі үшін көрмесін әзірлеу болды. 1935 жылы Хинкли шіркеудің Білім беру жүйесінде семинария мұғалімі болып жұмыс істеді. Бірақ ол Радио, жарнама және миссионерлік әдебиет комитетімен жұмыс істеуге толыққанды көңіл бөлгенін жөн көрді. 1937 жылдан бастап ол жексенбілік мектептің Бас кеңесінде қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, ол толық уақытты шіркеу қызметінен уақытша Рио-Гранде Батыс темір жолында жұмыс істеу үшін кетті, Хинкли шіркеудің Миссионерлік комитетінің атқарушы хатшысы болды. Ол сондай-ақ Deseret Book шіркеуімен байланыс жасаушы ретінде қызмет етті, Deseret Book шіркеуінің байланысшысы Томас С. Монсонмен бірге жұмыс істеді. Әр түрлі уақытта, әсіресе 1940 жылдардың соңында, Хинкли Deseret News басылымы – Church News газетінің тілшісі болды. 1950 жылдардың басында Хинкли швейцариялық ғибадатханадағы ғибадаттағы рәсімдерді қалай ұсыну керектігін қарастырған комиссия құрамында болды. Мәселе кем дегенде 10 тілде оларды ұсыну қажеттілігі болған жағдайда қалай шешуге болады дегенде тұрды; ақырында мәселе қордың фильмдік нұсқасын пайдалану арқылы шешілді. Хинклидің журналистика және қоғамдық қатынастардағы тәжірибесі оны бұқаралық ақпарат құралдарында жиі жарияланған кезде шіркеуді басқаруға жақсы дайындады. Ол жаңа технологияны Құдай сөзін тарату үшін пайдалануды үйренді, басқа діндердің өкілдерімен жақсы қарым-қатынас орнатты, шіркеу тарихына қатысты еңбектерді зерттеді және жазды. Осы тәжірибелер оның өмірінің соңына дейін атқаратын қызметіне негіз болды. 1957 жылы Хинкли KSL директорлар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Одан кейін ол кеңестің атқару комитетіне енгізілді.

Hinckley returned to the United States in 1935 after completing a short tour of the European continent, including preaching in both Berlin and Paris. He was given an assignment by his mission president, Joseph F. Merrill, to meet with the church's First Presidency and request that better materials be made available to missionaries for proselytizing. As a result of this meeting, Hinckley received employment as executive secretary of the church's Radio, Publicity and Missionary Literature Committee (he had received schooling as a journalist in college). Hinckley's responsibilities included developing the church's fledgling radio broadcasts and making use of the era's new communication technologies. One of the projects Hinckley oversaw in the late 1930s was development of the church's exhibit for the Golden Gate International Exposition. In 1935 Hinckley also worked as a seminary teacher for the Church Educational System. He however decided to focus solely on the work with the Radio, Publicity and missionary literature committee. Starting in 1937, he served on the Sunday School General Board. After the Second World War, during which he left full time LDS Church employ to work for a time with the Rio Grande Western Railroad, Hinckley served as executive secretary to the church's Missionary Committee. He also served as the church's liaison to Deseret Book, working with Deseret Book's liaison to the church, Thomas S. Monson. At various times, especially in the late 1940s, Hinckley was also a reporter for the Church News, a publication of the Deseret News. In the early 1950s, Hinckley was part of a committee that considered how to present the temple ordinances at the Swiss Temple. The concern was how this could be done when a need existed to provide them in at least 10 languages; the concern was eventually solved through the use of a film version of the endowment. Hinckley's background in journalism and public relations prepared him well to preside over the church during a time when it has received increasing media coverage. He had learned to use new technology to spread the word of God, developed positive relationships with people of other faiths, and studied and written works of Church history. These experiences would serve as a foundation for the service he would give for the rest of his life. In 1957, Hinckley was named to the board of directors of KSL. Shortly after he was named to the executive committee of the board.

Отбасы

1937 жылы 29 сәуірде Хинкли Солт-Лейк ғибадатханасында Марджори Пэйге (23 қараша 1911 – 6 сәуір 2004) үйленді. Олардың бес баласы болды, соның ішінде 2005 және 2011 жылдар аралығында LDS шіркеуінің жоғары басшысы болған Ричард Г. Хинкли және шіркеудің жас әйелдер бас кеңесінің бұрынғы мүшесі Вирджиния Хинкли Пирс. Олардың тағы бір қызы Кэтлин Хинкли Барнс Уокер Вирджиниямен бірнеше кітап жазды және іс-шаралар ұйымдастыру компаниясын басқарды. Оның алғашқы күйеуі Алан Барнс 2001 жылы қайтыс болды, ал 2004 жылы ол М. Ричард Уокерге тұрмысқа шықты. Уокерлер 2005 жылдан 2008 жылға дейін Солт-Лейк ғибадатханасының президенті және үй иесі болып қызмет етті, ал 2011 жылдан 2013 жылға дейін Англияның Престон қаласында тұрды, Ричард миссионерлік оқу орталығының президенті қызметін атқарғанда. Хинклидің тағы бір ұлы Кларк та шіркеудегі бірнеше басшылық қызметтерде болды, оның ішінде қасиетті округ президенті, шіркеудің Испания Барселона миссиясының президенті (2009-2012 жылдары) және Тихуана Мексика ғибадатханасының алғашқы президенті (2015-2018 жылдары) болды.

Жергілікті басшылық

Теміржолдағы жұмысын аяқтап, Шығыс Миллкрикке оралғаннан кейін, Хинкли шіркеудің Шығыс Миллкрик Стакасы президенттігінің кеңесшісі болып тағайындалды. Кейін ол осы стаканың президенті қызметін атқарды, он екі апостолдың кворумына көмекші ретінде шақырылғаннан кейін шамамен алты айға дейін. Стака президенті болып қызмет еткен кезеңінде Хинкли бірнеше шіркеу ғимараттарының салынуын бақылады.

Жалпы билік

1958 жылдың сәуірінде өткен жалпы конференцияда Хинкли Он екі елшінің кворумының көмекшісі ретінде шіркеудің жалпы басшысы болды, бұл лауазым кейіннен жойылды. Жалпы басшы ретіндегі алғашқы міндеттерінің бірі – сол айда Жаңа Зеландия ғибадатханасын бағыштау рәсіміне қатысу болды. 1958 жылдың тамызында Хинкли Англияға сапар шекті, онда Лондон ғибадатханасының ашық есік күні мен бағышталуына қатысты. Хинкли миссионерлік бөлімде жұмысын жалғастырды, ал Ричардс қайтыс болғаннан кейін Генри Д. Мойлмен тығыз байланыста болды. 1960 жылдың басында Хинклиге Азиядағы ЛДС шіркеуінің жұмысын бақылау жауапкершілігі жүктелді. 1961 жылдың сәуірінде ол екінші сапарымен Азияға оралды, оның ішінде Филиппинде миссионерлік жұмысты бастау туралы кеңес өткізді. Сапары барысында ол 16 мамыр төңкерісі кезінде Оңтүстік Кореяның Сеул қаласында болды. Хинкли төңкеріс туралы хабарламаны Deseret News газетіне жіберді. 1961 жылдың маусым айында Хинкли алғашқы миссионерлік президенттер семинарында жалпы басшылық баяндама жасады және алғашқы стандартталған миссионерлік сабақ жоспарының ұсынылысына қатысты. 1961 жылдың қыркүйегінде Хинкли Он екі елшінің кворумына енді. Бұл Хью Б. Браунның Бірінші Президенттікке Дэвид О. МакКейдің үшінші кеңесшісі ретінде қосылуынан босаған орынды толтырды. Елші ретінде шақырылғаннан кейін Хинкли миссионерлік бөлімдегі жетекшілік қызметін жалғастырды, ал Бойд К. Пакер оның негізгі көмекшілерінің бірі болды. Хинкли сонымен қатар шіркеулер кеңесінің балалар бөлімін үйлестіруші төраға болып тағайындалды. Хинкли Азиядағы шіркеу жұмысын бақылауды жалғастырды. 1962 жылдың ақпанында ол әйелі Марджоримен бірге Азияға алғашқы сапарын жасады. Сапар барысында олар Филиппин, Гонконг, Тайвань, Жапония және Оңтүстік Кореяға барды. Оралғаннан кейін ол Мойлмен бірлесіп Калифорния мен Иллинойста миссионерлермен семинарлар өткізді, содан кейін Еуропадағы барлық 23 миссияда семинарлар ұйымдастырды. Бұл семинарлар алдағы жазда конверсия деңгейінің жоғарылауына ықпал еткен деп есептелді. Сондай-ақ 1962 жылы Хинкли ЛДС шіркеуінің WRUL қысқа толқындық радиостанциясын сатып алуына әкелген келіссөздерге қатысты. Осы уақытта Хинкли француз Полинезиясының Хуахине аралында шіркеу ғимаратын бағыштады. Соңғы күннің қасиеттілері қайықпен үйлеріне қайтып бара жатқанда, қайық апатқа ұшырап, 15 адам суға батып кетті. Хинкли Ютаға оралуын тоқтатты және жерлеу рәсіміне қатысу үшін желкенді кемемен сапарға шықты. 1963 жылдың соңында Хинкли Филиппин, Жапония және Оңтүстік Кореяға тағы бір сапар жасады, бұл жолы әйелімен қатар олардың 10 жасар қызы да бірге болды. 1964 жылдың көктемінде "Improvement Era" журналы Азиядағы шіркеу туралы мақалалар сериясын жариялады және Хинклиді "Гавайилік Шығыс Миссияларының" президенті деп атады. 1964 жылы Хинкли KIRO TV және KIRO AM/FM телерадиостанцияларының директорлар кеңесіне мүше болып тағайындалды, оларды ЛДС шіркеуі жақында сатып алған болатын. Үндістанда ол Мадрасқа, содан кейін Коимбатурға барды, онда Хинкли Пол Тиритхуводоспен кездесті, ол шіркеу штаб-пәтеріне баптизм сұрауымен хат жазған еді. Хинкли Тиритхуводостың басқаратын мектепті көру үшін Медукерайға барды. Хинкли сол кезде Тиритхуводосты баптизмдеуден бас тартты. Содан кейін Хинклилер Бейрутке барып, шіркеу мүшелерінің шағын тобымен кездесті, содан кейін Иерусалимге жол тартты. Одан олар Грекияға барып, шіркеу мүшелерінің тағы бір шағын тобымен кездесті. 1965 жылдың шілдесінде Хинкли Гавайиге барды, онда ол жапон тіліндегі алғашқы ЛДС ғибадатханалық қызметтерге қатысты. Сондай-ақ 1965 жылы Хинкли АҚШ-тың таңдау қызметінің өкілдерімен келіссөздер жүргізді, нәтижесінде әр алты ай сайын палатадан немесе филиалдан басқа жағдайда әскерге шақырылатын бір ЛДС миссионерінің квотасы белгіленді, ал квота кез келген ЛДС ауданы немесе бағанасы ішінде ауыстырылатын болды. 1960 жылдардың соңында Хинкли ЛДС шіркеуінің ресми мәлімдемелерін жасауға белсенді қатысты, мысалы, 1968 жылғы ішімдік сатуға қатысты мәлімдеме. 1970 жылдардың басында Хинкли шіркеудің білім беру кеңесінің атқару комитетінің төрағасы болды. 1972 жылы Хинкли ЛДС шіркеуінің қоғамдық істер бөлімінің алғашқы басшысы болды. 1972 жылдың қыркүйегінде Хинкли әйелімен бірге шіркеу президенті Харольд Б. Ли және оның әйелі Джоанмен бірге Ұлыбритания, Грекия, Израиль және Италияға сапар жасады. Сапарға Римдегі шіркеу мүшелерімен кездесулер, Тиррен теңізінің жағалауындағы Санта-Севера курортындағы іс-шарада ЛДС жастарының тобы және Флоренция, Пиза және Миландағы шіркеу мүшелерімен кездесулер кірді. Миланда олар баспасөз конференциясын өткізді, оған тек Микеле Страниеро атты бір журналист қатысты. Ол Ли және Хинклиден бір сағат сұрақ алып, сұхбатты La Stampa газетінде жариялап қана қоймай, кейіннен ол Mormonism туралы жазған кітабының бастапқы нүктесі ретінде пайдаланды. Сондай-ақ 1970 жылдарда Хинкли Оңтүстік Америкадағы және кейіннен Еуропадағы шіркеу жұмысына қатысты. Ол ғибадатханалар, миссионерлік жұмыс, әлеуметтік қызметтер, руханият және әскери істер жөніндегі шіркеудің атқару комитеттеріне мүше болып кірді. Хинкли 1980 жылы ЛДС шіркеуінің құрылғанының 150 жылдығын тойлау комитетінің төрағасы болды.

In the April 1958 general conference, Hinckley became a church general authority as an Assistant to the Quorum of the Twelve Apostles, a position that was later discontinued. One of his first assignments as a general authority was participating in the dedication the same month of the New Zealand Temple. In August 1958, Hinckley traveled to England, where he was involved in the London Temple open house and dedication. As a general authority, Hinckley continued to work with the missionary department, and after the death of Richards, he worked closely with Henry D. Moyle. In early 1960, Hinckley was given responsibility for overseeing LDS Church operations in Asia. He returned to Asia on a second trip in April 1961, which included a meeting to inaugurate missionary work in the Philippines. During this trip he also was in Seoul, South Korea during the May 16 coup. Hinckley wired a story on the coup to the Deseret News. In June 1961, Hinckley was one of the general authority presenters at the first Missionary President training seminar and was involved in the presentation of the first standardized missionary lesson plan. In September 1961, Hinckley became an apostle in the Quorum of the Twelve Apostles. He filled a vacancy created by Hugh B. Brown being added to the First Presidency as the third counselor to David O. McKay. After his call as an apostle, Hinckley continued to be a leader in the missionary department, with Boyd K. Packer serving as one of his key aides. Hinckley was also appointed the chair of the all church coordinating council's children's section. Hinckley also continued to oversee the church's operations in Asia. In February 1962, he made the first trip to Asia on which he was accompanied by his wife, Marjorie. On the trip, they visited the Philippines, Hong Kong, Taiwan, Japan, and South Korea On his return, he held training seminars with missionaries in California and Illinois in co operation with Moyle, and he later held training seminars in all 23 missions in Europe. The seminars were credited with being the main force behind higher rates of conversion over the coming summer. Also in 1962, Hinckley was involved in the negotiations that lead to the LDS Church purchasing the shortwave radio station WRUL. Meanwhile, Hinckley also dedicated a chapel in French Polynesia on the island of Huahine. A group of Latter day Saints returned to their home island on their boat, which sank with 15 drowning. Hinckley canceled his return to Utah and took a voyage on a sailing vessel to preside at the funeral. In late 1963, Hinckley made another tour of the Philippines, Japan and South Korea, this time bringing not only his wife but also their 10 year old daughter. In the spring of 1964, the Improvement Era published a series or articles on the church in Asia and identified Hinckley as president of the "Hawaiian Oriental Missions." In 1964, Hinckley was appointed a board member of KIRO TV and KIRO AM/FM, which the LDS Church had just purchased. In India, he went to Madras and then Coimbatore, where Hinckley met Paul Thirithuvodoss, who had written to the church headquarters to ask for baptism. Hinckley went to Medukerai to see a school run by Thirithuvodoss. Hinckley decided not to baptize Thirithuvodoss at the time. The Hinckleys then traveled to Beirut, where they met with a small group of church members, and then on to Jerusalem. From there, they traveled to Greece, where they met with another small group of church members. In July 1965, Hinckley went to Hawaii, where he was involved with the first LDS temple services in Japanese. Also in 1965, Hinckley was involved in negotiations with United States Selective Service officials that led to the establishment of a quota of one LDS missionary, who would otherwise be drafted, being able to leave from a ward or branch every six months, with the quota transferable within any given LDS district or stake. In the late 1960s, Hinckley was a key person in formulating official LDS Church statements, such as the 1968 statement on the sale of liquor by the drink. In the early 1970s, Hinckley served as chair of the executive committee of the Church Board of Education. In 1972, Hinckley became the initial head of the LDS Church's public affairs department. In September 1972, Hinckley and his wife traveled with church president Harold B. Lee and his wife, Joan, on a tour of the United Kingdom, Greece, Israel, and Italy. The visit included meetings with church members in Rome; a group of LDS youth at an event at the Santa Severa resort on the coast of the Tyrrhenian Sea; and meetings with Church members in Florence, Pisa and Milan. In Milan, they held a press conference, which was attended by only one journalist, Michele Straniero. He interviewed Lee and Hinckley for an hour and not only published work in La Stampa from the interview but also used it as the starting point to a book on Mormonism that he later wrote. Also in the 1970s, Hinckley had supervisory assignments for the church in South America and later in Europe. He served on the church's executive committees for temples, missionary work, welfare services, priesthood, and the military. Hinckley was the chair of the executive committee over the 1980 commemoration of the 150th anniversary of the organization of the LDS Church.

Бірінші төрағалық мүшесі

1981 жылғы 23 шілдеде Спенсер У. Кимболл Хинклиді Бірінші Президенттіктегі кеңесші етіп тағайындады. 1982 жылы бірінші кеңесші Н. Элдон Таннер қайтыс болғаннан кейін Кимболл жаңа кеңесшіні тағайындамады. 1980-ші жылдардың барысында Бірінші Президенттіктің күнделікті жұмыстарының көбі дені сау Хинклиге жүктелді. Кимболл президенттік қызметін атқарып жүрген кезеңде Хинкли 16 ХҚТ ғибадатханасының арналуына төрағалық етті. Олардың ішінде Филиппиннің Манила қаласындағы ғибадатхана да болды. Хинкли оны Филиппиндегі алғашқы ЛДС шіркеуін арнағаннан кейін 18 жыл өткен соң арнады. Кимболл қайтыс болған кезде Хинкли сол кездегі 36 ғибадатхананың шамамен жартысын арнаған еді. 1985 жылғы қарашада Кимболлдың қайтысынан кейін Езра Тафт Бенсон шіркеудің президенті болды. Бенсон Хинклиді бірінші кеңесші, ал Томас С. Монсонды екінші кеңесші етіп тағайындады. 1990-шы жылдардың басында Бенсонның денсаулығы нашарлап, ол қоғамдық өмірден шеттеді. 1994 жылы Бенсон қайтыс болғанға дейін Хинкли мен Монсон Бірінші Президенттіктің көптеген міндеттерін орындады. Кимболл мен Бенсонның президенттік кезінде Хинкли көптеген жаңа ғибадатханаларды арнады. Бенсон 1994 жылы қайтыс болғанда, барлық іске қосылған ғибадатханалардың шамамен жартысы Хинкли арқылы арналған болатын. Осы уақытта Марк Хофманның жасаған жалған құжаттары, бомбалау оқиғасы және оны тергеу жүргізілді. "Жаңалықтарға деген қызығушылық бүкіл әлемге тарады" және "оқиға эпикалық сипатқа ие болды". Бірнеше кітаптарда Хинкли және басқалардың Джозеф Смиттың "ақша іздеумен айналысқандығы" туралы Стоуэлл құжатын жасырын түрде сатып алғаны туралы айтылған. Хинкли шіркеу қаражатынан 15 000 доллар жұмсап, Хофманнан құжатты сатып алды. Екі жылдан кейін Хофман оның бар екенін мормондық тарих қоғамына жариялады. Баспасөз өкілдерінің сұрақтарына жауап берген соң, Хинкли құжаттың рас екенін мойындап, жариялады. Кейіннен бомбалау оқиғасын тергеушілер Хофманның құжатты жалған жасағанын дәлелдеді. 1992 жылы Хинкли Римге ресми сапармен барып, Ватиканға Мормонизм энциклопедиясының көшірмесін сыйға берді. Бенсонның қайтысынан кейін Говард В. Хантер президент болды және Хинкли мен Монсонды Бірінші Президенттікте кеңесшілер ретінде қалдырды. Хантер шіркеудің президенті болған кезде Он екі елшінің кворумының президенті лауазымы Хинклиге бұйырды, өйткені ол Хантерден кейін екінші ең тәжірибелі елші болды.

On July 23, 1981, Spencer W. Kimball appointed Hinckley as a counselor in the First Presidency. After first counselor N. Eldon Tanner died in 1982, Kimball did not appoint a new counselor. As the 1980s progressed, more of the day to day affairs of the First Presidency fell to the healthier Hinckley. During his time in Kimball's presidency, Hinckley presided over the dedication of 16 LDS temples. Among them was the Manila Philippines Temple. Hinckley dedicated it 18 years after he had dedicated the first Philippine LDS chapel. At the time of Kimball's death, Hinckley had dedicated nearly half of the then 36 temples. After Kimball's death in November 1985, Ezra Taft Benson became President of the Church. Benson named Hinckley as first counselor and Thomas S. Monson as second counselor. In the early 1990s, Benson developed serious health problems, which removed him from public view. Hinckley and Monson carried out many of the duties of the First Presidency until Benson died in 1994. During the presidencies of Kimball and Benson, most of the new temples dedicated were dedicated by Hinckley. When Benson died in 1994, about half of all operating temples had been dedicated by Hinckley. Meanwhile, the Mark Hofmann document forgeries, bombings, and investigation occurred. "The news interest was global" and "the whole episode achieved epic proportions." Several books describe the acquisition of supposed historical documents by Hinckley and others such as the secret sale of the Stowell document describing Joseph Smith's "money digging pursuits." Using $15,000 of church funds, Hinckley bought the document from Hofmann. Two years later, Hofmann leaked its existence to the Mormon history community. Upon press inquiries, Hinckley acknowledged the document and released it. Later, bombing investigators proved that Hofmann had forged the document. In 1992, Hinckley made an official visit to Rome and he presented a copy of the Encyclopedia of Mormonism to the Vatican. After Benson's death, Howard W. Hunter became president and retained Hinckley and Monson as counselors in the First Presidency. With Hunter as President of the Church, the title of President of the Quorum of the Twelve Apostles fell to Hinckley because he was the second most senior Apostle after Hunter.

Діннің президенті

Хантер тоғыз ай президенттік қызметтен кейін қайтыс болған соң, Хинкли 1995 жылдың 12 наурызында 84 жасында шіркеу президенті лауазымына ие болды. Хинкли өзінің алдыңғыларынан тәсіл мен үн жолымен бірден өзгешеленді, өйткені ол баспасөзбен кездесу өткізді. Сол жерде оның тағайындалуы баспасөз конференциясында жарияланды, тілшілерге сұрақтар қоюға шақырылды, олар не сұрайтынын анықтауға асықты. 2006 жылдың 2 қарашасында Хинкли Дэвид О. Маккейден озып, тарихындағы ең егде LDS шіркеуінің президенті болды. 1996 жылдың ақпанында АҚШ-тан тыс жерде шіркеу мүшелерінің саны АҚШ-тағы мүшелер санынан көп болды. Сондай-ақ 1996 жылы 60 минут бағдарламасы Хинклидің Майк Уоллеспен ХХІІ ғасыр шіркеуі туралы сұхбатын көрсетті. 1998 жылы Хинкли CNN-нің Larry King Live бағдарламасына қонақ шақырды. Өмірінің соңына дейін Хинкли Уоллес пен Ларри Кингпен достық қарым-қатынасын сақтап келді. 2000 жылдың қарашасында Хинкли шіркеу жастарын сөз сөйлеп, оларға жұмыс істеуге арналған алты қасиетті атады, оларды "Алты қағида" деп атады (Шүкіршілік ете білу, Ақылды болу, Таза болу, Адал болу, Кішіпейілді болу, Дұға ету), олар алғаш рет оның «Бір нәрсе үшін тұру» атты New York Times бестселлерінде ұсынылып, кейін «Болу жолы» еңбегінде кеңейтілді. 2001 жылдың 31 наурызында Хинкли дамушы елдердің студенттеріне несие беруге арналған мәңгілік білім беру қорын құру туралы хабарлады. 2002 жылдың 22 қазанында Хинкли Айдахо штатының Рексбург қаласындағы Бригам Янг университетінің Гордон Б. Хинкли ғимаратының ашылуына қатысты. Бұл BYU–Idaho-дағы шіркеудің әлі тірі президентінің құрметіне аталған алғашқы ғимарат болды. 2003 жылдың сәуірінде Хинкли Ауғанстандағы соғыс және екі апта бұрын басталған Ирак соғысы туралы уағыз айтты. Ол: «Біз азаматтар ретінде әрқайсымыз өз ұлттық көшбасшыларымыздың басшылығымен жұмыс істейміз. Олардың саяси және әскери ақпаратқа қол жеткізу мүмкіндігі жалпы халыққа қарағанда жоғары» деді. Ол былай деп қосты: «Біз бостандыққа құштар халықпыз, бостандыққа қауіп төнген кез келген жерде оны қорғауға міндеттенеміз». Ол сондай-ақ: «Мүмкін, Иеміз зұлымдық пен қысымшылық күштерімен күресіп жатқандардың жолын кедергі етуге тырыссақ, бізді жауапқа тартады» деді. 2005 жылдың наурызында Хинкли Томас С. Монсонмен және Джеймс Э. Фаустпен бірге Бірінші Президенттіктің он жылдығын атап өтті. Шіркеу тарихында Бірінші Президенттіктің мүшелерінің ауыспай осылай ұзақ сақталуы екінші рет болды (бірінші рет 1934 жылдың қазаны мен 1945 жылдың мамыры аралығында, J. Reuben Clark пен David O. McKay Heber J. Grant кеңесшілері болған кезде болған). 2006 жылдың 24 қаңтарында Хинклиге ірі ішегінен қатерлі ісіктерді алып тастау операциясы жасалды. Сол кезде оған қант диабеті де анықталды. 2006 жылдың маусым айында Хинкли Айова штатының Айова қаласына барып, мормондық керуендерінің басталуының 150 жылдығын тойлауға қатысты. 2006 жылдың 23 маусымында, 96 жасқа толған күні Хинкли Юта штатының Прово қаласындағы Бригам Янг университетінде (BYU) оның құрметіне аталған жаңа ғимараттың іргесін қалау рәсіміне қатысты. Ғимарат Гордон Б. Хинкли түлектері мен қонақтар орталығы деп аталды және Хинклидің 97 жылдық мерейтойында аяқталып, ашылды. Хинклидің соңғы рет жұрт алдында болған оқиғаларының бірі 2008 жылдың 4 қаңтарында Юта штатының Капитолийін қайта ашу кезінде дұға оқуы болды. Оның соңғы рет жұрт алдында болған оқиғасы өлімінен бір апта бұрын, 2008 жылдың 20 қаңтарында Гарден Парк Уорд ғимаратының ашылуы болды. Президенттік қызметін атқарған кезеңде Хинкли 2000-нан астам сөз сөйледі. Ол өмірі бойы 160-тан астам елді аралап, шіркеу мүшелерімен кездесіп, мәжілісханалар мен ғибадатханаларды ашты, шамамен миллион шақырымнан астам жол жүрді. Хинклидің BYU-дағы жыл сайынғы сөздері Юта университетінің Ұлттық дауыс және сөйлеу орталығында адам дауысының жасқа байланысты қалай өзгеретінін талдау үшін зерттеу тақырыбы болды. Хинклидің 36 сөйлеген сөзіне талдау жасалды, олар 1958 жылдан, ол 47-48 жаста болған кезде, оның өлімінен бір жыл бұрын, 2007 жылға дейін жазылған. Зерттеу оның дауысы 50 жасынан бастап төмендеп, 70 жасқа дейін жалғасқанын көрсетті, содан кейін ол жоғары, жұқа «қарт адамның» дауысын дамыта бастады. 80 жасында оның дауысы айнала бастады, сөйлеу жылдамдығы баяулады, ал 90 жасында ол сөздерді өрескел айта бастады. Хинкли зерттеуге қолайлы адам болды, өйткені жыл сайынғы сөздер мұқият жазылып, көшірілді, сонымен қатар ол темекі тартпады, ішімдік ішпеді, ән айтпады немесе дауысына табиғи емес қысым жасайтын басқа да іс-әрекеттерге қатыспады.

When Hunter died after a presidency of nine months, Hinckley succeeded to the presidency of the church at the age of 84 on March 12, 1995. Hinckley immediately showed a change in approach and tone from his predecessors by making the meeting with the press. There, his call was announced at an actual press conference, and reporters were invited to ask questions, which sent the reporters scrambling to figure out what they would actually ask. On November 2, 2006, Hinckley surpassed David O. McKay to become the oldest LDS Church president in history. In February 1996, there were more church members outside than inside the United States. Also in 1996, 60 Minutes aired an interview of Hinckley by Mike Wallace during a segment on the LDS Church. In 1998, Hinckley was a guest on CNN's Larry King Live. Until his death, Hinckley maintained a friendship with both Wallace and Larry King. In November 2000, Hinckley spoke to the youth of the church and gave them six traits to work on, named the "Six Be's" (Be Grateful, Be Smart, Be Clean, Be True, Be Humble, Be Prayerful), which were first introduced in his New York Times Bestseller Standing for Something and later expanded on in Way to Be. On March 31, 2001, Hinckley announced the creation of the Perpetual Education Fund, an endowment that provides loans to students in developing nations. On October 22, 2002, Hinckley participated in the dedication of the Gordon B. Hinckley Building at Brigham Young University–Idaho in Rexburg, Idaho. That was the first building at BYU–Idaho to be named for a living church president. In April 2003, Hinckley gave a sermon that addressed the ongoing War in Afghanistan and the Iraq War, which had started just two weeks earlier. He said that "as citizens we are all under the direction of our respective national leaders. They have access to greater political and military intelligence than do the people generally. He added, "Furthermore, we are a freedom loving people, committed to the defense of liberty wherever it is in jeopardy." He also noted, "It may even be that [the Lord] will hold us responsible if we try to impede or hedge up the way of those who are involved in a contest with forces of evil and repression." In March 2005, Hinckley, together with Thomas S. Monson and James E. Faust, celebrated their tenth anniversary as the First Presidency, the second time in the history of the church that a First Presidency had continued for such a period of time without personnel changes (the first time occurring between October 1934 and May 1945, when J. Reuben Clark and David O. McKay served as counselors to Heber J. Grant). On January 24, 2006, Hinckley underwent surgery to remove cancerous growths from his large intestine. He was also then diagnosed with diabetes. In June 2006, Hinckley traveled to Iowa City, Iowa, to speak at a commemoration of the 150th anniversary of the start of the Mormon handcart companies. On June 23, 2006, his 96th birthday, Hinckley participated in a groundbreaking ceremony at Brigham Young University (BYU) in Provo, Utah, for a new building that was to be named in his honor. The building was named the Gordon B. Hinckley Alumni and Visitors Center and was completed and dedicated on Hinckley's 97th birthday. One of Hinckley's last public appearances was on January 4, 2008, when he offered the prayer at the rededication of the Utah State Capitol. His final public appearance was a week before his death, the dedication of the Garden Park Ward building on January 20, 2008. During his tenure as president, Hinckley gave over 2,000 speeches. He traveled nearly a million miles over a lifetime to more than 160 countries, as he met with church members and dedicated meetinghouses and temples. Hinckley's annual speeches at BYU were the subject of a study by the National Center for Voice and Speech at the University of Utah to analyze how the human voice changes with age. The 36 speeches by Hinckley that were analyzed ranged from 1958, when he was 47–48, to 2007, the year prior to his death. The study showed how his voice started dropping in pitch in his 50s and continued until he was 70, when he began to develop a higher, thinner "old person" voice. By his 80s, his voice became increasingly wavery and the rate of his speech began to slow, and by his 90s, he would slur words. Hinckley was a good subject for the study, as the annual addresses were meticulously recorded and transcribed; in addition, he did not smoke, drink, sing, or engage in other activities that would put unnatural strain on his voice.

Ғибадатхананың бағышталуы

Хинкли президент болған кезде, ол шіркеудің 47 ғибадатханасының 23-ін бағыштаған және қалған 24-інің төртеуін қайта бағыштаған еді. Президент ретінде Хинкли тағы 65 ғибадатхананың ашылу рәсіміне қатысты. Хинкли шіркеу президенті болып қызмет еткен кезеңде бес ғибадатхананы қайта бағыштады, олардың төртеуін ол бастапқыда бағыштаған болатын. Барлығында, Хинкли 92 түрлі ғибадатхананы бағыштады немесе қайта бағыштады, оның 70-і шіркеу президенті ретінде, ал 97 түрлі ашылу рәсімінде болды.

Марапаттар

2004 жылғы 23 маусымда (Хинклидің 94-ші туған күні) АҚШ президенті Джордж Буш Хинклиге Ақ үйde өткен салтанатта Президенттің бостандық медалін табыс етті. Ақ үйдің баспасөз қызметі мәлімдеме жасады: "Гордон Б. Хинкли миллиондаған адамға шабыт беріп, әлем бойынша гуманитарлық көмек көрсету, табиғи апаттардан зардап шеккендерге көмек беру және білім беруді қаржыландыруды жақсартуға бағытталған жұмыстарды жетекшілік етіп келеді". Хинкли көптеген білім беру саласындағы марапаттарға ие болды, оның ішінде Оңтүстік Юта университетінің "Құрметті азамат" сыйлығы, Юта университетінің "Құрметті түлек" сыйлығы және Вестминстер колледжі, Юта мемлекеттік университеті, Юта үңгір университеті, Юта университеті, Бригам Янг университеті, Бригам Янг университеті – Айдахо, Вебер мемлекеттік университеті және Оңтүстік Юта университеті сияқты оқу орындарынан 10 құрметті доктор дәрежесін алды. Ол Америкалық скауттар ұйымының ең жоғары наградасы – "Күміс бұқа" сыйлығымен марапатталды, сондай-ақ әлемдегі төзімділік пен түсіністікке қосқан үлесі үшін Ұлттық қауымдастық және әділет конференциясы тарапынан құрметпен ескерілді. 1996 жылы Хинкли Американдық жетістіктер академиясының "Алтын тақта" сыйлығын, ол сыйлықты Awards Council мүшесі және қайырымдылық шараларын қолдаушы Джон Хантсман аға алды.

Өлім

2008 жылдың 27 қаңтарында Хинкли 97 жасында Солт-Лейк-Ситидегі пәтерінде отбасының арасында қайтыс болды. Шіркеу өкілінің мәлімдемесіне сәйкес, өлім "жасқа байланысты себептерден" туындаған. "Дезерет Морнинг Ньюс" газеті Хинкли бірнеше күн бұрын химиотерапиядан өткенін және "соңына дейін жұмыс істегенін" хабарлады. Хинклидің қайтысынан кейін алты штаттан мыңдаған ЛДС жастары Хинклиге құрмет көрсету үшін "Жексенбілік киім" кию науқанын әлеуметтік желіде ұйымдастырды. 2008 жылдың 2 ақпанында Солт-Лейк-Ситидегі Конференция орталығында ондаған мың адам қатысқан жерлеу рәсімі өтті. Хинкли Солт-Лейк-Сити зиратында, шамамен төрт жыл бұрын қайтыс болған әйелінің қасына жерленді. Оны жерлеу үшін пайдаланған топырақ Ланкаширдегі Престон Англия ғибадатханасының жерінен әкелінді, себебі Хинкли Англияның осы аймағында миссионер болып қызмет еткен. 2008 жылдың 3 ақпанында Томас С. Монсон Хинклидің орнына президент болып тағайындалды. 2012 жылы BYU-да оқыған дәрістеріне негізделген Хинклидің дауысының 50 жылдық дамуы туралы зерттеу "Journal of the American Geriatrics Society" журналында жарияланды. Зерттеу қартайған адамдардың дауысының өзгеруіне жарық салды. Хинклидің елші ретіндегі үйретулері 2017 жылы ЛДС шіркеуінің жексенбілік көмек қоғамы және Мелхиседек рухының сыныптарында оқылды.

Жарияланымдар

LDS шіркеуінің басылымы 08862.

, (1-том), (2-том)

"Мормондар туралы не деуге болады?" еңбегінен алынған үзінділерді қайта басып шығару.