Спенсер Кимбалл: Исса ғибратты өмір және қызметі

Кіріспе

LDS Church президенті (1895–1985)

Спенсер Вулли Кимболл (28 наурыз 1895 – 5 қараша 1985) – американ діни қайраткері, Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуінің (LDS Church) он екінші президенті. Соңғы күнгі қасиеттілердің ертедегі елшісі Хебер К. Кимболлдың немересі Кимболл Юта аймағындағы Солт-Лейк-Сити қаласында дүниеге келді. Ол өмірінің басым бөлігін Аризона штатының Тэтчер қаласында өткізді, онда оның әкесі Эндрю Кимболл фермерлікпен айналысып, аймақтық палуан президенті болып қызмет етті. 1914-1916 жылдары Миссури штатының Индепенденс қаласында LDS миссиясында қызмет етті, содан кейін Аризонаның Гила аңғарында әртүрлі банктерде кеңсе қызметкері және кассир болып жұмыс істеді. Кейін Кимболл облигациялар мен сақтандыру сататын бизнеске серіктес болды, ол Ұлы депрессияны бастан өткергеннен кейін үлкен табысқа жетті. Кимболл 1938 жылдан 1943 жылға дейін туған қаласындағы палуан президенті болып қызмет етті, содан кейін Он екі елшінің кворумының мүшесі ретінде шақырылды. Басқа LDS Church елшілері сияқты Кимболл да көптеген әкімшілік және шіркеулік міндеттерді орындау үшін көп саяхаттады. Елші қызметінің басында шіркеу президенті Джордж Альберт Смит Кимболлға діни және гуманитарлық жұмыстармен американдықтарға көбірек уақыт бөлуді тапсырды, ол өмірі бойы осылай істеді. Ол Үндістерді орналастыру бағдарламасын бастады, ол 1960 және 1970 жылдары көптеген американдық студенттерге LDS асырап алушы отбасыларында тұрып білім алуға көмектесті. 1973 жылдың соңында Харольд Б. Лидің күрт қайтыс болуынан кейін Кимболл LDS Church-тің он екінші президенті болды және 1985 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Кимболлдың президенттігі 1978 жылғы қара африкалықтардың шіркеу мүшелеріне дін қызметкері ретінде тағайындалуына немесе храм рәсімдерін қабылдауына қойылған шектеуді алып тастау туралы хабарламасымен ерекшеленді. Кимболлдың президенттігі кезінде LDS Church мүшелерінің саны мен храмдардың саны айтарлықтай өсті. Кимболл шіркеудің барлық дені сау ер адамдарының жастық шағында миссионерлік қызметке баруын күтетінін алғаш рет ашық айтқан шіркеу президенті болды, бұл миссионерлік қызметтің артуына әкелді.

Spencer Woolley Kimball (March 28, 1895 – November 5, 1985) was an American religious leader who was the twelfth president of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church). The grandson of early Latter day Saint apostle Heber C. Kimball, Kimball was born in Salt Lake City, Utah Territory. He spent most of his early life in Thatcher, Arizona, where his father, Andrew Kimball, farmed and served as the area's stake president. He served an LDS mission in Independence, Missouri, from 1914 to 1916, then worked for various banks in Arizona's Gila Valley as a clerk and bank teller. Kimball later co founded a business selling bonds and insurance that, after weathering the Great Depression, became highly successful. Kimball served as a stake president in his hometown from 1938 until 1943, when he was called as a member of the Quorum of the Twelve Apostles. Like most other LDS Church apostles, Kimball traveled extensively to fulfill a wide variety of administrative and ecclesiastical duties. Early in his time as an apostle, Kimball was directed by church president George Albert Smith to spend extra time in religious and humanitarian work with Native Americans, which Kimball did throughout his life. He initiated the Indian Placement Program, which helped many Native American students gain education in the 1960s and 1970s while they stayed with LDS foster families. In late 1973, following the sudden death of Harold B. Lee, Kimball became the LDS Church's twelfth president, a position he held until his death in 1985. Kimball's presidency was noted for the 1978 announcement ending the restriction on church members of black African descent being ordained to the priesthood or receiving temple ordinances. Kimball's presidency saw large growth in the LDS Church, both in terms of membership and the number of temples. Kimball was the first church president to state publicly that the church expects all able bodied male members to serve missions in young adulthood, resulting in an increase in missionary service.

Шығу тегі

Кимбаллдың әкесінің атасы Хебер К. Кимбалл, 1835 жылғы ақпанда Джозеф Смит Он Екі Апостолдың Кворумын алғаш құрғанда шақырылған алғашқы ЛДС апостолдарының бірі болды. Кейін Кимбалл 1847 жылдан 1868 жылы қайтыс болғанға дейін шіркеудің Бірінші Президентігінде Бригам Янгтың бірінші кеңесшісі қызметін атқарды. Кимбаллдың анасының әкесі Эдвин Д. Вулли көп жылдар бойы Солт-Лейк-Ситидегі көрнекті ЛДС епископы болды.

Шақыру

Сильвестр К. Кэннон мен Рудгер Клаусонның қазасы 1943 жылдың ортасында ИЖС шіркеуінің Он екі елшінің кворумында екі бос орын тудырды. 1943 жылдың 8 шілдесінде Кимболлға шіркеу президенті Хебер Дж. Гранттың бірінші кеңесшісі Дж. Рубен Кларктен қоңырау келді, ол оның бір бос орынды толтыру үшін шақырылғанын хабарлады. Кимболл бастапқыда бұл жаңалыққа соншалықты таңқалды ki, Кларктен бірнеше күн ойлануға рұқсат сұрады. Ол Солт-Лейк-Ситиге барып, жеке кездесуге дейін, бұрын жоспарланған отбасылық саяхатының бір бөлігі ретінде бара жатқан еді. Телефоннан хабарласқаннан кейін Кимболлдың шақыруды қабылдауға деген ниеті өзіне сенімсіздік пен қабілетсіздік сезімімен басылды. Оның әйелі Камилла күйеуінің көбінесе жыламайтынын, бірақ кейін үйдің еденінде жатып, оны жұбатуға тырысқанда бақырылып жылағанын айтты. Қатты эмоционалдық және рухани күрестен кейін Кимболлға ерекше түс көрді, ол оған шақыруды қабылдауға қабілеттілігіне сенімділік сыйлады. Грант оны елші етіп бекітті және 1943 жылдың 7 қазанында Солт-Лейк ғибадатханасында Он екі елшінің кворумына қосты. 1946 жылдың қазан айында Кимболл және басқа да бірнеше жоғары шенеуніктер ИЖС шіркеуі мен навахо халқы арасындағы қарым-қатынасты жақсарту мақсатында Навахо ұлтын аралады. Кимболл навахолардың арасындағы зор кедейлікке қатты қайғырды және олардың АҚШ үкіметіне деген сенімсіздігіне түсінікпен қарады. Сол кезде навахо халқының әрбір адамы күніне бір тамақтан аспайтын, ал 55 000 халқына бір ғана тіс дәрігері қызмет көрсетіп отырды. Навахо ұлтының резервациясы үлкен аумақты қамтыса да, оның тек 0,01% ғана егістікке жарамды болды. 1947 жылы Юта штатының Сивир округіндегі ИЖС басшысы Голден Бьюкенен 17 жасар навахо қызының қант қызылшасы егісінде жұмыс істеп, Ютада қалып, мемлекеттік мектепке баруға ниеттенгенін естіді. Бьюкенен Кимболлға навахо отбасыларының балалары жергілікті ИЖС отбасыларымен бірге тұрып, дұрыс тамақтану мен білім алуы туралы идеясымен хат жазды. Кимболл бұл идеяны қолдады және Бьюкененнен оның отбасы Хелен Джонды, навахо қызын, бағдарламаны бастау үшін асырап алуға дайын екенін сұрады. Бьюкененнің отбасы келісті. Бағдарламаны дамытуға уақыт кетсе де, ол ИЖС шіркеуінің "Ламаниттерді орналастыру бағдарламасы" деп те аталатын Үндістерді орналастыру бағдарламасының басталуы деп есептеледі. 1954 жылға қарай бағдарламада 68 студент болды, ал шіркеу оның кейбір әдістерін стандарттады. 1969 жылға қарай 5000-ға жуық студент АҚШ-тың батыс бөлігінде және Канадада ИЖС отбасыларына орналастырылды. Кимболл 1940-1950 жылдары ақ нәсілді шіркеу мүшелері арасында әлі де кең таралған американдық үндістерге қарсы нәсілшілдікке қатты наразы болды. ИЖС шіркеуінің 1954 жылғы сәуірдегі жалпы конференциясында Кимболл ақ емес адамдарға қатысты таралған бейтарап көзқарасты ашық айыптады және мұндай шіркеу мүшелерін Иса Мәсіхке және Жақсы самариялық туралы мысалдан дін қызметкері мен левиге жамандық жасаған парызшылдармен теңеді. Кейін Кимболл өзінің ескертуін БИУ кампусындағы рухани жиында қайталап, "ақ [студенттер мен оқытушылар] арасында тым көп парызшылдар бар, киімдерін тартып, оларды жек көрумен өтетін левилер тым көп" деді.

The deaths of Sylvester Q. Cannon and Rudger Clawson created two vacancies in the LDS Church's Quorum of the Twelve Apostles in mid 1943. On July 8, 1943, Kimball received a telephone call from J. Reuben Clark, the first counselor to church president Heber J. Grant, notifying him that he had been called to fill one of the vacancies. Kimball was initially so shocked by the call that he asked Clark's permission to ponder it for several days before he went to Salt Lake City to meet with him in person, as part of a previously scheduled family trip. After the phone call, Kimball's desire to accept the calling was overwhelmed by feelings of self doubt and incompetence. His wife, Camilla, recounted that although her husband was not prone to tears, he afterward lay on the floor of their home and wept uncontrollably as she tried to comfort him. After an intense emotional and spiritual struggle, Kimball had an unusual dream, which gave him peace on his ability to accept the calling. He was ordained an apostle by Grant and added to the Quorum of the Twelve Apostles in the Salt Lake Temple on October 7, 1943. In October 1946, Kimball and several other general authorities toured the Navajo Nation in an effort to improve relations between the LDS Church and the Navajo people. Kimball was dismayed at the abject poverty among the Navajo and empathized with their distrust of the US government. At that time, the average Navajo person ate no more than a day, and a single dentist served the entire population of 55,000. Though the reservation of the Navajo Nation covered , only 0.01% of that area was arable. In 1947, Golden Buchanan, an LDS leader in Sevier County, Utah, heard of a 17 year old Navajo girl working on a sugar beet farm who wanted to stay in Utah and attend public school. Buchanan wrote Kimball with an idea for the children of Navajo families to live with local LDS families so that they could receive proper nutrition and educations. Kimball supported the idea and asked Buchanan if his family would be willing to take Helen John, the Navajo girl, as a foster daughter to begin the program. Buchanan's family agreed. While it took time to develop the program, that is referred to as the start of the LDS Church's Indian Placement Program, also known as the "Lamanites Placement Program". By 1954, the program had 68 students, and the church had standardized some of its approach. By 1969, nearly 5,000 students were placed with LDS families throughout the Western United States and Canada. Kimball was particularly distressed by the racism against Native Americans that was still widespread among white church members in the 1940s and 1950s. At the LDS Church's April 1954 general conference, Kimball openly denounced the prevalent prejudices against non whites and compared such church members to the Pharisees who mistreated Jesus Christ and the priest and Levite from the parable of the Good Samaritan. Kimball subsequently repeated his warning at a BYU campus devotional, stating that there were "too many Pharisees among the white [students and faculty] too many Levites who pull their robes about them and pass by with disdain."

Жеке кеңес беру

Миссияларды орындау немесе демалыс күндері діңгек конференцияларын басқарудан бос уақытында Кимболл апта күндерін үйінде хаттарға жауап берумен немесе Солт-Лейк-Ситидегі Әжемі Құдай Шіркеуінің бас кеңсесінде жұмыс істеумен өткізді. Кимболл елшілер арасында шіркеу мүшелерімен, әсіресе жеке проблемаларымен күресіп, ажырасуды ойлаған жұбайлармен немесе Әжемі Құдай Шіркеуінің некеден тыс қатынастарға тыйым салатын пәктік заңын бұзғандарын мойындағысы келетін адамдармен кездесуге дайындығымен ерекше көзге түсті. Елші қызметін атқару кезеңінде Кимболл түрлі себептермен жергілікті шіркеу басшыларынан көмек ала алмағанмын деп ойлаған мыңдаған шіркеу мүшелерімен және толық уақытты миссионерлермен кездесті. Кимболл "күнәға ешқандай төзімділік танытпаса да, күнәкарларға шексіз төзімділікпен қарады" және үлкен қиындыққа тап болған адамдармен көп уақыт өткізді. 1959 жылы Кимболл мен оның әріптесі Марк Э. Петерсенге гомосексуализм мәселесімен бетпе-бет келген шіркеу мүшелеріне кеңес беру міндеті жүктелді. Кимболл бұл мәселені "барлық басқа да проблемалар сияқты" дұға мен өзіне шек қою арқылы еңсеруге болатынына сенді. Кимболлдың осы саладагы тәжірибесі оны 1969 жылы алғаш жарық көрген "Кешірудің ғажайыптығы" атты кітабын жазуға итермеледі. Бұл кітап Әжемі Құдай Шіркеуінің жыныстық моральға қатысты қағидаларының маңыздылығын баяндап, шіркеу мүшелеріне тәубе етуге және осы проблемалардан сақтануға кеңес берді.

Денсаулыққа қатысты қиындықтар

1932 жылдан бастап Кимболл қабынулар мен жұқпалы жаралардан зардап шекті, бұл оны Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сульфанамидтер мен пенициллин сияқты антибактериялық дәрілер пайда болғанға дейін мазалады. 1948 жылдың мамыр айында Аризонадағы Навахо және Апачи қауымдастықтарында шіркеу жиналыстарын өткізіп жүргенде Кимболл кеудесінде қатты ауыру сезімінен зардап шекті, себебі ол бір күнін терең құмнан көлікті шығаруға тырысып өткізген еді. Сапардың қалған бөлігінде Кимболл денесі шаршап, Солт-Лейк-Ситиге оралғаннан кейін дәрігері бір ай шіркеу қызметінен демалуды ұсынды. Кимболл 53 жаста болған және өзін жалпы алғанда дені сау және жарамды деп есептеген; ол дәрігерін басқа апостолдарға немесе Бірінші Президенттікке айтпауға көндірді. Бірақ Ригбиде (Айдахо штаты) келесі тағайындалған жерінде Кимболлдың кеудесі қайтадан ауырып, бірнеше күннен кейін тағы да жүрек талмасына шалдықты. Алғашқы кезде Кимболл жүрек талмасынан аман қалмаса, отбасының қаржылық жағдайы мен инвестицияларына қатысты тілектерін әйелімен бөлісіп, уақыт өткізді. Шіркеу президенті Джордж Альберт Смиттен діни бата алғаннан кейін Кимболл екі ай төсекпен демалып, содан кейін екі апта Навахо ұлтында демалды. Дәрігердің кеңесі бойынша ол әйелімен бірге Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы теңіз жағасында бірнеше апта емделді. Калифорниядағы жүрек дәрігері Кимболлдың бала кезінде ревматизм диагнозы қойылмағаннан кейін жүрегі әлсірегенін айтты және оған артық жұмыс істеуден және қажетсіз салмақ алудан аулақ болуды кеңес берді. Келесі бірнеше жылда Кимболлдың кеудесіндегі ауыру мерзім-мерзіммен қайталап тұрды, әсіресе стресс немесе шаршаған кезде. 1950 жылдың басында, 55 жасында, ешқашан темекі тартпаған Кимболл дауысының сырқырауына шалдықты, және медициналық тексеруден кейін жұқпалы ауру екенін анықтаған, бірақ қатерлі ісік емес екенін көрсеткен жұтқыншағынан биопсия жасады. 1956 жылдың соңында Кимболлдың дауысы қайтадан сырқырады, сонымен қатар жұтқыншағының артқы бөлігінен кейде қан кету байқалды. Кимболлдың дәрігері оны бас және мойын қатерлі ісіктері жөніндегі сарапшы доктор Хейс Мартинмен кездесу үшін Нью-Йорк қаласына жіберді. Мартин тағы бір биопсия жасады, ол "қатерлі ісікке жақын" екенін көрсетті, ал 1957 жылдың басында Мартин дереу операция жасауды ұсынды. Кимболл 1957 жылғы биопсиясы туралы шіркеу президенті Дэвид О. Маккейден рұқсат алуды ұмытып кеткен. Ол биопсияның өзі дауысқа тұрақты зақым келтіруі мүмкін екенін сезінді. Ол апостол ретінде операция жасамай тұрып, Маккейден рұқсат алу керек деп ойлады, себебі бұл операция оны апостолдық міндеттерін орындауға қабілетсіз ететін еді. Маккей Кимболл толық ларингэктомиядан өткен жағдайда да апостол ретінде қызмет ете алатынына сендірді және оған процедураны жалғастыруды кеңес берді. Мартин кейіннен Кимболлдың дауыстық бауларының бірін және екіншісінің жартысын хирургиялық жолмен алып тастады, нәтижесінде ол тек сырқырап сөйлей алды. Бірнеше апта үндемеуге мәжбүр болғаннан кейін Кимболл баяу қалпына келді, ал 1957 жылдың қарашасында дәрігер оған көпшілік алдында сөйлеуге рұқсат берді. Кимболлдың дауысы өмірінің соңына дейін сырқырап қалды, тіпті микрофонмен жабдықталған қадімгі мінберде сөйлеген кезде де дауысын күшейту үшін құлаққа орнатылатын микрофонды киіп жүрді. Кимболлдың жүрек операциясы жұтқыншағына сәулемен емдеу жасау үшін кейінге қалдырылды, ол сәтті аяқталды. 1972 жылдың сәуір айында өткен ЛДС шіркеуінің жалпы конференциясы аяқталғаннан кейін Кимболл Нельсон жасаған 4,5 сағаттық ашық жүрек операциясын сәтті өткізді. Кимболл кейінгі бірнеше айды қалпына келтірумен өткізді.

Beginning in 1932, Kimball suffered from boils and infectious sores, which plagued him until the advent of antibacterial medicines such as sulfonamides and penicillin during World War II. In May 1948, while he was holding church meetings throughout Navajo and Apache communities in Arizona, Kimball suffered severe chest pain from a heart attack, after he had spent an afternoon struggling to lift an automobile out of deep sand. Kimball was physically sluggish throughout the rest of the trip, and after he had returned to Salt Lake City and undergone an electrocardiogram, his physician prescribed one month of rest from his church duties. Kimball was only 53 and had considered himself to be generally healthy and fit; he persuaded his physician not to tell the other apostles or the First Presidency. However, on his next assignment in Rigby, Idaho, Kimball again experienced chest pains, which escalated into another heart attack several days after his return. During the early episodes, Kimball passed the time by discussing his wishes regarding the family's finances and investments with his wife in case he did not survive the infarctions. After receiving a priesthood blessing from church president George Albert Smith, Kimball spent two months on bed rest followed by two weeks resting at the Navajo Nation. At his physician's urging, he spent several additional weeks recuperating with his wife near the seashore in Long Beach, California. A cardiologist that Kimball consulted in California believed that his heart had been weakened by an undiagnosed case of rheumatic fever during childhood and instructed Kimball to avoid overwork and gaining unnecessary weight. Kimball's chest pains recurred occasionally throughout the next several years, particularly in times of greatest stress or fatigue. In early 1950, when he was 55, Kimball, who had never smoked or used tobacco, began experiencing persistent hoarseness and after a physical examination, he underwent a biopsy of a white spot in his throat. The biopsy caused some brief voice impairment and indicated that Kimball had a throat infection but not cancer. In late 1956, Kimball's hoarseness returned, coupled with occasional bleeding in the back of his throat. Kimball's physician sent him to New York City to meet with Dr. Hayes Martin (1892–1977), an expert on cancers of the head and neck. Martin performed another biopsy, which indicated "borderline malignancy", and in early 1957, Martin recommended immediate surgery. Kimball had neglected to seek approval from church president David O. McKay regarding his 1957 biopsy. At the time, the biopsy itself could cause permanent vocal damage. He felt that as an apostle, he should have sought McKay's approval before he underwent surgical procedures that could render him incapable of fulfilling apostolic duties. McKay stated that he believed Kimball could still serve as an apostle even if he underwent a complete laryngectomy and advised him to go forward with the procedure. Martin subsequently surgically removed one of Kimball's vocal cords and half of the other, leaving him barely able to speak above a hoarse whisper. After several weeks of enforced silence, Kimball slowly recovered, and by November 1957, his physician allowed him to resume speaking in public. Kimball's voice remained raspy throughout the rest of his life, and he usually wore an ear mounted microphone to help magnify his voice, even when he was speaking at normal microphone equipped pulpits. Kimball's heart surgery was postponed for him to undergo radiation therapy on his throat, which was successful. Immediately following the conclusion of the LDS Church's April 1972 general conference, Kimball successfully underwent a 4.5 hour open heart surgery that was performed by Nelson. Kimball spent the next several months recovering.

Діндарлық президенттік (1973-85)

Кимболдың денсаулық мәселелерін ескерсек, көптеген адамдар, соның ішінде Кимболдың өзі де, оның LDS шіркеуінің президенті болу үшін жеткілікті өмір сүретінін күтпеді. Алайда 1973 жылдың 26 желтоқсанында Кимбалдан төрт жас кіші және бұрын әлдеқайда жақсы денсаулықта болған Харольд Б. Ли күтпеген жерден қайтыс болды, Кимбал ең аға елші болып, осылайша жаңа шіркеу президенті болуға мүмкіндік алды. Кимбол 1973 жылдың 30 желтоқсанында Лидің жерлеуінен кейінгі күні шіркеу президенті болып тағайындалды, ол өзінің бірінші және екінші кеңесшілері ретінде Н. Элдон Таннер мен Марион Г. Ромниді таңдады. Кейіннен ол Кимбалдың шіркеу президенті кеңсесінде жалғыз отырғанын, жылап жатқанын және Кимбалдың оған: "Мен осындай үлкен жауапкершілікке толы кішкентай адаммын!" - деп айтқанын есіне алды. Кимболл әлемнің 85 еліне сапар шекті, бұл бұрынғы шіркеу президенттерінен көп. Оның басқа да үлесі 27 ғибадатхананың ашылуын жариялау, төртін бағыштау, шіркеу ғимараттарында спутниктік байланыс орнату және шіркеу қызметтерінің ұзақтығын үш сағатқа дейін азайту болды. LDS шіркеуінің президенттері Хебер Дж. Грант пен Дэвид О. Маккейдің жеке түрде бұл шектеу уақытша екенін, кейіннен шіркеу президентіне Құдайдың аян беруімен жойылатынын айтқандары белгілі. Президенттікке дейінгі жылдары Кимболл бұл мәселеге қатысты жазбалар мен үзінділерді сақтап қалды. Президенттігінің алғашқы жылдарында ол бұл мәселені жиі зерттеу мен дұға ету нысаны ретінде қарастырды. 1977 жылдың маусым айында Кимболл кем дегенде үш жалпы билік иесі – Брюс Р. Макконки, Томас С. Монсон және Бойд К. Паккерден «тыйымның ілімдік негізі және оның өзгеруі шіркеуге қалай әсер етуі мүмкін» туралы меморандумдар жазуын сұрады. Макконки өзгеруге ешқандай жазба орындары кедергі келтірмейді деген қорытындыға келген ұзақ трактат жазды. 1977 жылы Кимболл Солт-Лейк ғибадатханасының кілтін алды, ол ғибадатхана жабылып, кешке кіру үшін және жиі бірнеше сағат бойы жоғарғы бөлмелерде жалғыз болып, мүмкін болатын өзгерістерге қатысты құдайлық басшылық сұрап дұға етті. 1978 жылдың 30 мамырында Кимболл өзінің екі кеңесшісіне діни қызметкерлікке тағайындауға қатысты нәсілдік шектеулерді алып тастайтын, өз қолымен жазған мәлімдемесін ұсынды, ол «оған қатысты жақсы, жылы сезімде екенін» айтты. 1978 жылдың 1 маусымында Солт-Лейк ғибадатханасында жалпы билік өкілдерінің ай сайынғы кездесуінен кейін Кимболл өзінің кеңесшілерін және Он екі елшінің он мүшесін арнайы кездесуге қалдыруды сұрады. Кимболл өзінің зерттеулерін, ойларын және тыйым салуды алып тастау туралы дұғаларын және өзгерістің уақыты келгеніне деген сенімділігін сипаттап бастады. Кимболл әрқайсысынан өз пікірін сұраған кезде, барлығы да саясатты өзгертуді жақтады. Барлығы өз пікірлерін ортаға салғаннан кейін, Кимболл жиналған елшілерді дұға ету шеңберіне бастап, өзгерісті Құдайдың соңғы мақұлдауын іздестірді. Кимболл дұға еткенде, топтағы көп адам рухани нығайтуды сезінді. Брюс Р. Макконки кейінірек былай деді: «Бұл сезімді сөзбен айтып жеткізу мүмкін емес, бірақ бір уақытта Он екі елші мен Бірінші президенттіктің үш мүшесі Киелі Рухтың өздеріне қонғанын сезінді және олар Құдайдың өз еркін білдіргенін білді. Л. Том Перри былай деп суреттеді: «Мен желдің қатты соғатын секілді сезіндім. Бұл бүкіл топқа әсер етті. Президент Кимболл орнынан тұрып, көзге көрінетіндей, қатты қуанып, көңілі көтерілді». Гордон Б. Хинкли кейінірек былай деді: «Мен үшін бұл – аспандық тақтың және бауырластарымен бірге тізе бүгіп жалбарынған Құдайдың пайғамбары арасындағы байланыс сияқты болды». 1978 жылдың 9 маусымында шіркеу бұл өзгеріс туралы ресми түрде жариялады. Бұл оқиға көптеген ұлттық хабарларды алып шықты және көптеген американдық газеттердің бірінші беттерінде болды, ал Юта мен Айдаходағы соңғы күнгі қасиетті қауымдардың көбісінде телефон желілері құлшынысты қоңыраушылармен толы болды. Бұл хабарландыруды шіркеу 1978 жылдың қазан айындағы жалпы конференцияда ресми түрде мақұлдады және LDS Church-тің Дін мен Келісімдер басылымына ресми декларация ретінде кірді.

Given Kimball's history of health problems, many peopleincluding Kimball himselfdid not anticipate him living long enough to become president of the LDS Church. However, on December 26, 1973, Harold B. Lee, who was four years younger than Kimball and had previously been in much better health, unexpectedly died, leaving Kimball as the most senior apostle and thus the presumptive new church president. Kimball was ordained church president on December 30, 1973, the day after Lee's funeral, choosing N. Eldon Tanner and Marion G. Romney as his first and second counselors. LDS apostle Boyd K. Packer recalled shortly afterward discovering Kimball sitting alone in the church president's office quietly weeping, and Kimball saying to him: "I am such a little man for such a big responsibility!" Kimball traveled more than any previous church president, visiting a total of 85 countries worldwide. His other contributions included announcing 27 temples, dedicating four, establishing satellite communication in church buildings, and decreasing the duration of church services to three hours. LDS Church presidents Heber J. Grant and David O. McKay are known to have stated privately that the restriction was a temporary one that would be lifted later by a divine revelation to a church president. In the years prior to his presidency, Kimball kept a binder of notes and clippings related to the issue. In the first years of his presidency, he was recorded as frequently making the issue one of investigation and prayer. In June 1977, Kimball asked at least three general authoritiesapostles Bruce R. McConkie, Thomas S. Monson, and Boyd K. Packerto write him memoranda "on the doctrinal basis of the prohibition and how a change might affect the Church." McConkie wrote a long treatise concluding there were no scriptural impediments to a change. In 1977, Kimball obtained a personal key to the Salt Lake Temple for entering in the evenings after the temple closed and often spent hours alone in its upper rooms praying for divine guidance on a possible change. On May 30, 1978, Kimball presented his two counselors with a statement that he had written in longhand that removed all racial restrictions on ordination to the priesthood, stating that he "had a good, warm feeling about it". On June 1, 1978, following the monthly meeting of general authorities in the Salt Lake Temple, Kimball asked his counselors and the ten members of Quorum of the Twelve Apostles then present to remain behind for a special meeting. Kimball began by describing his studies, thoughts, and prayers on removing the restriction and on his growing assurance that the time had come for the change. Kimball asked each of the men present to share their views, and all spoke in favor of changing the policy. After all present had shared their views, Kimball led the gathered apostles in a prayer circle to seek final divine approval for the change. As Kimball prayed, many in the group recorded feeling a powerful spiritual confirmation. Bruce R. McConkie later said: "There are no words to describe the sensation, but simultaneously the Twelve and the three members of the First Presidency had the Holy Ghost descend upon them and they knew that God had manifested his will I had had some remarkable spiritual experiences before but nothing of this magnitude." L. Tom Perry described: "I felt something like the rushing of wind. There was a feeling that came over the whole group. When President Kimball got up he was visibly relieved and overjoyed." Gordon B. Hinckley later said: "For me, it felt as if a conduit opened between the heavenly throne and the kneeling, pleading prophet of God who was joined by his Brethren." The church formally announced the change on June 9, 1978. The story led many national news broadcasts and was on the front page of most American newspapers, and in most largely Latter day Saint communities in Utah and Idaho, telephone networks were completely jammed with excited callers. The announcement was formally approved by the church at the October 1978 general conference and is included in the LDS Church's edition of the Doctrine and Covenants as Official Declaration 2.

Тең құқықтылық туралы түзету

1972 жылы АҚШ Конгресі Тең құқықтар туралы түзетуді (ERA) қабылдады, ол АҚШ Конституциясына жынысына байланысты федералды үкімет немесе кез келген АҚШ штаты тең құқықтарды жоққа шығара алмайтындығына кепілдік беретін түзету енгізді. 1973 жылдың соңында шіркеу президенті болғаннан кейін Кимбалл бастапқыда БАҚ-қа, LDS шіркеуінің түзету туралы ресми ұстанымы жоқ екенін және оған ешқандай түсініктеме бермейтінін мәлімдеді. 1974 жылдың шілдесінде Нью-Йоркте, ХХІ ғасырдағы әйелдер қауымының бас президенті Белл С. Спаффорд, әлемдегі ең көне және ең ірі әйелдер ұйымдарының бірі – Қауымдастықтың басшысы, түзету мақсаттарына конституциялық түзету арқылы емес, заң арқылы жету оңтайлы деп ойлағандығын жеткізді, себебі ол түзетудің тым кең және түсініксіз болуінен қаушады. Оның орнын баскан Барбара Б. Смит сол жылы Юта университетіндегі шіркеудің дін институтында сөйлеген сөзінде осы пікірді қайталады, содан кейін LDS Church News басылымында осыған ұқсас редакциялық мақала жарияланды. Екі әйелдің пікірлері, Church News басылымындағы редакциялық мақаламен бірігіп, Юта халқының арасында ERA-ға қарсылықты күшейтті. 1975 жылдың ақпан айында Юта штатының заң шығарушы органы ратификациялау туралы дауыс бергенде, ол үлкен көпшілік дауысымен жеңілді. Кимбалл және Бірінші президенттіктегі кеңесшілері 1976 жылдың қазан айына дейін ERA туралы ресми мәлімдеме жасамады, осы кезде түзетунің қабылдануына төрт штат қана қалды. Мәлімдемеде Бірінші президенттік әйелдердің тарих бойындағы заңдық әділетсіздіктерін мойындап, "өкініш білдірді", бірақ түзету әйелдерге көмектеспейді және "оларға одан да көп шектеулер мен қысым әкелуі мүмкін" деп ескертті. 1978 жылдың тамызында Бірінші президенттік алғашқы мәлімдемені кеңейте түсетін екінші мәлімдеме жасады, онда Кимбалл және оның кеңесшілері ERA-ның "алдаулы түрде қарапайым тілі біржансты қоғамды іздейтіндерді ынталандырады және гомосексуалдық және лесбияндық әрекеттерді арттырады" деп мәлімдеді. Шіркеудің ERA-ға қарсылығын қазіргі кездегі БАҚ жиі жағымсыз жариялады. 1980 жылдың қазан айында өткен Бас конференцияда Солт-Лейк шатырының сыртында 30-ға жуық наразылық білдірушілер жиналды. Кимбалл шіркеу қызметкерлерін құрметтеу рәсімі кезінде жиынға таныстырылғанда, үш әйел тұрып, "Жоқ! ERA саясатына жоқ!" деп айғайлады. 1980 жылдың қараша айында Сиэтлдегі шіркеудің жаңа ғибадатханасының ашылуында бірнеше ондаған наразылық білдірушілер демонстрация өткізді. 1982 жылдың маусымына дейін АҚШ-тағы ірі шіркеу шараларында шағын наразылықтар мен пикеттер жалғасты, содан кейін ратификациялау мерзімі аяқталды және түзету ратификация үшін қажетті штаттардың үштен екі бөлігіне жетпеді.

In 1972, the US Congress passed the Equal Rights Amendment (ERA), which introduced an amendment to the US Constitution guaranteeing that equal rights could not be denied by the federal government or any U. S. state on the basis of gender. Upon becoming church president in late 1973, Kimball initially indicated to media outlets that the LDS Church had no official stand on the amendment and made no comment on it. In July 1974, Belle S. Spafford, the general president of the Relief Society, the LDS Church's women's organization and one of the oldest and largest women's organizations in the world, gave a public talk in New York City in which she expressed her view that the amendment's objectives would be better achieved through legislation, not the constitutional amendment, which she feared was too broad and vague. Her successor, Barbara B. Smith, echoed those sentiments later that year in a talk at the church's Institute of Religion at the University of Utah, which was followed by a supporting editorial in the LDS Church News. The two women's comments, combined with the Church News editorial, greatly increased opposition to the ERA among the Utah populace, and when the Utah State Legislature voted on its ratification in February 1975, it was defeated by a wide margin. Kimball and his counselors in the First Presidency did not release a formal statement on the ERA until October 1976, when the amendment was only four states away from passing. The statement indicated that the First Presidency recognized and "deplore[d]" the legal injustices women had suffered throughout history, but warned that the amendment would not help women and "could indeed bring them far more restraints and repression." In August 1978, the First Presidency issued a second statement elaborating on the first, in which Kimball and his counselors stated that the ERA's "deceptively simple language [constitutes] encouragement of those who seek a unisex society, [and] an increase in the practice of homosexual and lesbian activities." Contemporary media coverage of the church's opposition to the ERA was frequently negative. At the October 1980 General Conference, about 30 picketers marched outside the Salt Lake Tabernacle, and when Kimball was presented to the congregation during the customary sustaining of church officers, three women stood and shouted "No! ERA policy, no!" At the dedication of the church's new temple in Seattle, in November 1980, several dozen protesters demonstrated. Minor protests and pickets continued across the United States at major church events until June 1982, when the ratification period expired without the amendment reaching the three fourths of the states needed for ratification.

Денелік әлсіреу және өлім

1975 жылғы 28 наурызда 80 жасқа толу мерекесінде Кимболл: «Мен сексенге толғанымды сене алмаймын, сексен жаста екенімді сезінбеймін және солай ойламаймын» деді. Дегенмен, Кимболл көру қабілетінің нашарлауынан бастап, омыртқасындағы остеоартритке дейін көптеген денсаулық мәселелерімен күресті. 1979 жылғы шілдеде Кимболл үш рет жеңіл инсульт алды, бұл оның жасанды жүрек клапанынан түскен ұсақ нейлон талшықтарынан туындаған деп болжанады, ол оны қысқа мерзімге қабілетсіз қылды, бірақ ұзаққа созылмады. 1979 жылғы қыркүйекте Кимболл денесінің күші күрт жоғалып, ақыл-есі анық болды. КТ сканилеуі Кимболлдың субдуральді гематомасы бар екенін көрсетті, бірақ оның себебі анықталмады. Нейрохирург Кимболлдың бас сүйегінде, оң құлағының үстінде кішкентай тесік жасады, содан шамамен бір стақан (235 мл) қан мен сұйықтық шықты. Кимболл операциядан кейін 12 күннен соң ауруханадан шығып, 1979 жылғы қазан айындағы жалпы конференцияға қатысуға талап етті. 1979 жылғы қарашада Кимболл басқа, ауырлығы аз гематомаға ұқсас операция жасады. 1981 жылғы жазда Кимболлдың денсаулығы күрт нашарлай бастады. Ол ұсық-құсыққа шалдығып, сөйлеуде қиындықтар туды. Өзінің денсаулығының нашарлап бара жатқанын және шіркеудің Бірінші Президенттігіндегі екі кеңесшісінің нашарлығын сезінген Кимболл шіркеудің күнделікті басқаруына көмектесу үшін Гордон Б. Хинклиді қосымша кеңесші етіп тағайындады. Хинкли тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Кимболл үшінші субдуральді гематоманы дамытты, ол бұрынғы екеуінен ауыр болды. Одан кейінгі операция Кимболлдың сөйлеуі мен қимыл-қозғалысында үзілістерге алып келді және оның көру және есту қабілетін одан әрі нашарлатты. 1982 жылға қарай Кимболл сирек қоғамға шыға алатын болды, ал шіркеу президенті ретіндегі басшылығы Хинклиге жеткізілген маңызды шіркеу мәселелеріне соңғы мақұлдау берумен немесе бас тартумен шектелді. Алайда Кимболл қайтыс болғанға дейін шіркеудің жарты жылдық жалпы конференциясының кем дегенде бір сессиясына қатысты. Келесі жылдары Кимболл Солт-Лейк ғибадатханасындағы жиналыстарға кейде қатысып, Рассел М. Нельсон мен Даллин Х. Оукс 1984 жылы Он екі елшінің кворумына шақырылуы сияқты маңызды мәселелер бойынша келісім немесе басшылық бере алды, бірақ көбінесе қабілетсіз болды. 1985 жылғы 28 наурызда 90 жылдық мерейтойында Кимболл ақыл-есі сау болды және Солт-Лейк ғибадатханасында Бірінші Президенттік пен Он екі елшінің жиналысына қатысты. 1985 жылғы қарашада ол бұрынғы қан кетуі бар асқазан жарасының қайталануына ұшырады және оның отбасы хирургиялық араласуды қажет деп шешпеді. Кимболл 1985 жылғы 5 қарашада 90 жасында кешкі сағат 22:00-ден кейін қайтыс болды. Өлер алдында бірнеше рет қайталаған Кимболлдың соңғы сөздерінің бірі: «Менің өмірім енді аяқталды. Ол өте бақытты, өте бақытты». «Ол» дегенде кімді айтқанын сұрағанда, Кимболл 1906 жылы 11 жасында қайтыс болған анасы Олив Вулли Кимболл есімді атады. Кимболлдың елші ретіндегі үйретулері 2007 жылы ЛДС шіркеуінің жексенбілік көмек қоғамы мен Мелхиседек діни қызметкерлік сыныптарында оқылды.

On March 28, 1975, his 80th birthday, Kimball said: "I can't believe that I am eighty years old I don't feel eighty, and I don't think in those terms." However, Kimball suffered from a myriad of mostly minor health issues ranging from blurred vision to osteoarthritis in his spine. In July 1979, Kimball suffered a series of three minor strokes, theorized to have been caused by small nylon fibers shed by his artificial heart valve, which briefly incapacitated him but had little lasting effect. In September 1979, Kimball suddenly experienced loss of strength throughout his entire body without affecting his mental clarity. A CT scan indicated Kimball had a subdural hematoma, but its cause was never pinpointed. A neurosurgeon drilled a small hole in Kimball's skull, just above his right ear, from which nearly one cup (235 mL) of blood and fluid drained out. Kimball left the hospital 12 days after his operation and insisted on participating in the October 1979 general conference. In November 1979, Kimball underwent a similar operation on another less severe hematoma. In the summer of 1981, Kimball's health began to decline rapidly. He began suffering from bouts of confusion and difficulty speaking. Realizing his deteriorating capacity and the poor health of his two counselors in the church's First Presidency, Kimball called Gordon B. Hinckley as an additional counselor to assist in the church's daily administration. Shortly following Hinckley's selection, Kimball developed a third subdural hematoma of greater seriousness than the previous two. The subsequent surgery left Kimball with intermittent difficulty in speaking and activity and further damaged his vision and hearing. By 1982, Kimball was rarely well enough to appear in public, and his leadership as church president was largely limited to giving final approval or denial to more important church matters that were brought to him by Hinckley. However, Kimball still attended at least one session of each semiannual general conference of the church until his death. Over subsequent years, Kimball would occasionally attend meetings in the Salt Lake Temple and was able to give assent or direction on matters of significance, such as the calling of Russell M. Nelson and Dallin H. Oaks to the Quorum of the Twelve Apostles in 1984, but he was otherwise mostly incapacitated. Kimball was mentally alert for his 90th birthday on March 28, 1985, and he attended that week's meeting of the First Presidency and the Twelve Apostles in the Salt Lake Temple. In November 1985, he suffered a recurrence of a previous bleeding peptic ulcer, and his family decided not to take surgical action. Kimball died shortly after 10:00pm on November 5, 1985, at the age of 90. One of Kimball's final utterances, which he had repeated several times in the days before his death, was "My life is at an end now. She's so happy, oh so very happy." When asked who was meant by "she", Kimball indicated his mother, Olive Woolley Kimball, who had died in 1906, when he was 11. Kimball's teachings as an apostle were the 2007 course of study in the LDS Church's Sunday Relief Society and Melchizedek priesthood classes.

Марапаттар мен мойындау

1977 жылы ол Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығымен марапатталды. 1996 жылы Аризонада Гэри Уокер мен Бадди Джонсонның тапсырысымен оның бейнесінен жасалған қоладан құйылған мүсіні ашылды.

Пайдаланылған әдебиеттер

Since no English text was provided, and the reference translation is empty, I cannot provide a translation. Please provide the English text you want translated.