Сэмюэл Моффет Ралстон: Индиананың саяхатшысы және сенаторы

Кіріспе

Американдық саясаткер Самуэль Моффетт Ралстон (1 желтоқсан 1857 - 14 қазан 1925) – АҚШ-тың Индиана штатының 28-ші губернаторы және Индиана штатынан АҚШ сенаторы болған Демократиялық партия өкілі. Үлкен, кедей отбасында дүниеге келген ол бала кезінде көптеген жұмыстар істеді, оның ішінде көмір шахтасында да жұмыс істеген. Ол мектепте сабақ беріп, заңды оқып, жергілікті саясатқа белсенді түрде араласудан бұрын көрнекті заңгер атанды. Штаттың 100 жылдығына орай қызмет еткендіктен, оны кейде Индиананың «Жүз жылдық губернаторы» деп атайды. Губернаторлық қызметі кезеңінде штатта көптеген прогрессивтік реформаларды жүзеге асыруға жауапты болды және 1913 жылғы Индианаполис трамвай жұмысшыларының ереуілін тоқтатты. Ол католиктерге қарсы саяси көзқарастары үшін Индиана Ку-клукс-кланының қолдауын алды және олардың көмегімен 1922 жылы АҚШ Сенатына сайланды. 1924 жылы президенттікке үміткер болуға ниеттенген Ральстон ұлттық Демократиялық партияда ерте басып озушылардың бірі болды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты жарыстан бас тартып, келесі жылы қайтыс болды.

Отбасы және шыққан тегі

Сэмюэл Ралстон 1857 жылдың 1 желтоқсанында Огайо штатының Нью-Камберленд қаласына жақын жерде дүниеге келді. Ол шотланд тегінен шыққан, оның әулетінің алғашқы аталары шамамен 1760 жылы Пенсильванияға көшіп келген. Оның үлкен ағасы Жон, Сэмюэл туғанға дейін үш жасында қайтыс болды. 1865 жылы Ралстон отбасы Индиана штатының Оуэн округіне көшті, онда Жон үлкен шаруашылық сатып алып, мал өсіруге кірісті. Оның балалық шағының үйі, Моффетт Ралстон үйі, 1975 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Ралстон және оның үш інісі мен төрт апасы отбасының күнкөрісіне көмектесу үшін отбасылық шаруашылықта жұмыс істеді. Отбасы қаржылық қиындықтарға тап болды және 1873 жылы шаруашылығынан айырылып қалды, содан кейін олар Индиана штатының Фонтанет қаласына көшті. Ол ет дүкенінде жұмыс істеді, кейін отбасының табысын қамтамасыз ету үшін көмір шахтасында жұмыс істеді. Кейін әкесі жеке мал сою дүкенін ашып, отбасының жағдайын жақсартты. Колледжде оқып жүргенде ол Дженни Крейвенмен танысып, оған унауын басталды. Екеуі 1889 жылдың 30 желтоқсанында үйленді. Олардың үш баласы болды: Эммет, Джулиан және Рут. Отбасы пресвитериан дінінде болды және үнемі шіркеуге қатысты. Ралстон сонымен қатар «Жас демократтар клубының» мүшесі болды, саясатқа қызығушылық танытып, демократ үміткерлерін қолдау үшін жинала бастады.

Әкім

1912 жылы Таггарт Ралстонды губернаторлыққа қайта қолдады, және бұл жолы сәттілікке жетіп, 17 наурызда оны үміткер ретінде жариялады. Ралстон штаттағы көптеген ұйымдардың, оның ішінде әйелдердің сайлау құқығы үшін күресінің қозғалысы мен көптеген шіркеулердің қолдауын алды.

Индианаполис тонаулары

Ральстонның алғашқы қатысқан оқиғаларының бірі – қазан айында басталған Индианаполистегі трамвай жұмысшыларының ереуілі. Ереуіл қалалық сайлау күні жарияланды, республикашылар ереуілшілерді сайлауға кедергі келтіруге тырысып жатыр деп айыптады. Одақ өздерінің құқықтарын жақсырақ қорғау үшін заң қабылдауды талап етті және губернатордың Индиана Бас Ассамблеясының арнайы сессиясын шақырып, осындай заң жобасын қабылдауын сұрады. Ереуіл кезінде полиция қызметкерлеріне, бизнес өкілдеріне және мемлекеттік лауазым иелеріне шабуыл жасалды. Бизнес-лидерлер мен Индианаполис мэрі Сэмюэл Шенк губернатордан әскерді шақырып, ереуілді тоқтатуды талап етті, бірақ кәсіподақтар бұл орын алса, зорлық-зомбылыққа баратынын мәлімдеді. 5 қарашада Ральстон соңында Индиана Ұлттық гвардиясының барлық бөлігін шақырып, қалаға әскери үкімшілік енгізді. 6-сы күні сағат 12-де ереуілшілер мен олардың жақтастары Индиана штатының ғимаратының төңірегіне жиналып, әскерлердің қаладан кетуін талап ете бастады. Ральстон ғимараттан шығып, халыққа сөйледі, егер ереуілшілер жұмысына оралып, бейбіт келіссөздер жүргізсе, әскерді шығарып тастауға уәде берді. Ол ереуілшілерді өзінің адал ниетіне көндірген жеңілдіктер мен уәделер ұсынды, бұл сол күні ереуілді тиімді тоқтатуға әкелді. Бірнеше күннен кейін ереуіл толығымен аяқталғаны анық болған соң, ол гвардияны демобилизациялады. Бас Ассамблея жиналған кезде Ральстон штаттағы көптеген жұмысшылардың еңбек жағдайын жақсартатын бірнеше заңдарды қабылдауға қол жеткізді. Ол қолдаған және қабылдаған заңдардың арасында есірткі сатуды алғаш рет тыйым салатын заңдар, ең төменгі жалақы, орманды жоюды болдырмауға бағытталған шаралар, мал шаруашылығының дамуын ынталандыру, бірнеше кең таралған ауруларға тегін вакцинация және соқырларға жұмыс табуға көмектесу болды. Оның ең маңызды жұмысы – штаттың шағын пәтерлердегі тұрғын үйлерге бағытталған күресі болды. Ол таза су, балалар ойын алаңдары және қалалық кедейлердің тұрмыс жағдайын жақсартуға қажетті қаражатты алу үшін сәтті лоббилеу жұмыстарын жүргізді. Ол қол қойған соңғы заң жобасы штат полициясына штаттың жезөкше үйлерін жабуға рұқсат берді, бұл Индианада заңды жезөкшелікке толық тоқет берді. Оның штатқа ең ұзақ әсер еткен екі жобасы – Коммуналдық заң және Кәсіптік білім беру туралы заң болды. Ральстон білім беруге жұмсалатын қаражатты айтарлықтай арттырып, штат мектептерінің оқушылары үшін тегін кәсіптік білім беру жүйесін құрды. Ол қоғамдық коммуналдық компанияларға қатысты қабылдаған ережелер штаттың барлық аймақтарына су мен электр қуатын жеткізу процесін бастады. Оның өкілеттігі кезінде басқа да маңызды шаралар қабылданды, соның ішінде Индиананың алғашқы жұмысшыларды өтеу бағдарламасы, штаттың алғашқы сайлау жүйесін құру және мұралық салық енгізу. Ол сонымен қатар штаттың қаржылық жағдайына да маңызды үлес қосты. Штат 1830 жылдардың басында ішкі жақсартулар басталғаннан бері қарызда болып келді және 1847 және 1863 жылдары екі рет толық банкроттыққа жақын болды, ал 1841 жылы ішінара банкроттыққа түсті. Штат дереу қаржылық тәуекелге ұшырамаса да, ол әлі де қарыздың ауыр жүгімен ауырған. Ральстон штаттың қарызын өтеуге және жағдайлық қор құруға талап етті, сондай-ақ болашақта штаттың қарыз алуын болдырмау үшін конституцияға түзетулер енгізуді ұсынды. Шығындарды қысқарту және салықтарды арттыру арқылы, сондай-ақ Бас Ассамблеяның қолдауымен үкімет штаттың барлық қарызын өтеуге және ол қызметтен кеткен кезде 3,76 миллион долларлық артық қор құруға қол жеткізді. Клан сол кезде штаттағы ең ықпалды топтардың бірі болды және оның сөзін қайта басып, таратып жүрді. Кланның Ральстонды қолдауы Индианада кандидатты сайлауға жасаған ең күшті әрекеттерінің бірі болды, өйткені ол ұйымды жария түрде айыптаған республикашыл кандидаттан қорқыды. Клан 1926 жылы – Ральстон қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң – Индиананың көптеген саясаткерлерінің, соның ішінде Ральстонның да Кланмен байланысы бар екенін ашқаннан кейін тарап кетті. Ол Сенаттағы өкілдігін 1923 жылдың 4 наурызында бастады. Сенатта ол Меллонның салық жоспарын қабылдауды жақтады, бұл іс жүзінде байлықты қайта бөлу жоспары болды.

One of the first events Ralston became involved in was a strike by the street car workers in Indianapolis that began in October. The strike was called on the week of the city elections and Republicans accused the strikers of trying to prevent them from voting. The union demanded the passage of a law to better protect what they believed to be their rights and wanted the governor to call a special session of the Indiana General Assembly to pass such a bill. The strike quickly grew into a citywide riot as the growing mob began to attack police, business leaders, and public officials. Business leaders and Mayor of Indianapolis Samuel Shank demanded the governor call out the army and end the strike, but the unions threatened violence if that happened. On November 5 Ralston finally called out the entire Indiana National Guard and put the city under martial law. At noon on the 6th, the strikers and their sympathizers gathered around the Indiana Statehouse and began chanting a demand that the troops leave the city. Ralston exited the building and spoke to the crowd offering to withdraw the troops if the strikers would go back to work and negotiate peacefully. He offered concessions and promises that convinced the strikers of his good intentions, which effectively ended the strike that day. After several days passed, and it became apparent that the strike was truly over, he demobilized the guard. When the General Assembly convened, Ralston was able to have several acts passed that led to improved working conditions for many workers in the state. Among the laws he advocated and passed were acts banning the sale of narcotic drugs for the first time, a minimum wage, conservation measures to prevent deforestation, incentives to encourage development of the livestock industry, free vaccinations for several prevalent diseases, and aid in helping the blind find work. His signature work though was his target of the tenement slums in the state. He successfully lobbied for funds to provide running clean water, children's playgrounds, and several other improvements to the living conditions of the urban poor. The final bill he signed empowered the state police to close the brothels in the state, which effectively ended any forms of legal prostitution in Indiana. His two projects with the longest impact on the state were the Utilities Law and the Vocational Education Act. Ralston advocated and obtained significant increases in education spending and began a system of free vocational education for the state's school students. The regulations he enacted on the public utility companies began a process that would take running water and electricity to the entire state. Other important measures were passed during his term including Indiana's first worker's compensation program, the creation of the state's primary election system, and the creation of an inheritance tax. He also made substantial contributions to the state's financial situation. The state had been in debt since the start of the internal improvements in the early 1830s and had twice verged on total bankruptcy, in 1847 and 1863, and once entered a partial bankruptcy in 1841. Although the state was not in immediate financial risk, it was still heavily burdened by debt. Ralston was insistent on paying off the state's debt and creating a rainy day fund, and advocated amending the constitution to prevent the state from borrowing funds in the future. Through a combination of spending cuts and increased taxation and with the support of the General Assembly, the government was able to pay off the entire state debt and create a $3.76 million surplus fund by the time he left office. The Klan was one of the most influential groups within the state at the time, and it reprinted and circulated his speech. The Klan's support of Ralston was one of its most forceful attempts to have a candidate elected in Indiana, as it feared the Republican candidate who had publicly condemned the organization. The Klan fell apart in 1926—the year after Ralston's death—after a scandal, revealing that the majority of Indiana's politicians, including Ralston, had ties to the Klan. He took up his Senate seat on March 4, 1923. In the senate he advocated the adoption of the Mellon tax plan, which was effectively a wealth redistribution plan.