Кіріспе

Калифорниядағы сол аттас миссия Сан-Хуан Капистрано миссиясы (алғаш рет 1716 жылы La Misión San José de los Nazonis деп тойысқа салынып, Оңтүстік-Орталық Техаста орналасқан) 1731 жылы францискан орденінің испан католиктерімен Сан-Антонио өзенінің шығыс жағасында, қазіргі Сан-Антонио, Техас қаласында құрылды. Бұл жаңа елді мекен (испан миссияларының тізбегінің бір бөлігі) Италияның Абруццо аймағында тұрған 15 ғасырдың теологы және жауынгер ділдарының құрметіне аталды. Сан-Хуан миссиясы Капестраноның Әулие Иоаннының есімімен аталады.

Миссия

Алғашқы қарапайым капелла (ғибадатхана) бұта мен саздан салынған. Көп ұзамай, екі қоңырауы бар қоңырау мұнарасы құрылысқа қосылды, ол 1756 жылы жалпақ шатыры және әдемі қоңырау шалы бар ұзын астық сақтау қоймасымен ауыстырылды. Шамамен 1760 жылы Миссия кешенінің шығыс жағында үлкен шіркеу құрылысы басталды, бірақ жеткілікті еңбек күші болмағандықтан толық аяқталмады. Сан-Хуан миссиясы басқа Сан-Антонио миссияларындай гүлденбеді, себебі оған бөлінген жерлер мол өнімді егуге немесе көптеген жылқы мен мал өсіруге жеткіліксіз болды; Миссияның асекиясын, яғни суару жүйесін сумен қамтамасыз ету үшін бөгет салынды. (Миссияның 1762 жылы 1000 бас ірі қара, 3500 қой-ешкі және 100 жылқысы болған). 1756 жылы Миссияда 265 жаңа дінге өткен адам саз үйлерде тұрды; 1790 жылға қарай жергілікті коахуилтекандар тастан салынған үйлерде өмір сүрді, бірақ олардың саны 58-ге дейін азайды. Миссия көбінесе жергілікті халықтың көшпелі тіршілік салтын бақылауда ұстаумен байланысты жүйелі қиындықтарға тап болды, нәтижесінде көптеген дінге өткен үндістер уақыт-уақытпен кететін болды. Сан-Хуан Капистрано 1773 жылдың наурызына дейін Санта-Крус-де-Керетаро колледжінің басқаруында болды, содан кейін ол Нуэстра-Сеньора-де-Гуадалупе-де-Сакатекас колледжіне қаратылды.

Секуляризация

Миссия 1794 жылғы 14 шілдеде секуляризацияланды, содан кейін 1813 жылға дейін Сан-Франциско-де-ла-Эспада миссиясының тұрақты дін қызметкері қызмет етті; кейін 1824 жылға дейін жақын орналасқан Сан-Хосе-и-Сан-Мигель-де-Агуайо миссиясындағы жалғыз миссионер қызмет етті. Миссияның жергілікті халқы таратылды, уақытша басқа миссияларға көшірілді немесе испандандырылды. Сан-Хуан миссиясы 1840 жылға дейін көбінесе ескерілмеді, содан кейін діни қызметтер қайта жандандырылды, бұл жолы епархиялық дін қызметкерлері арқылы. Миссия маңындағы аудан, Миссия халқының ұрпақтары ішінара тұратын, 1855 жылы жақын жерде теміржол салынуына байланысты бірте-бірте өсіп дамыды. Клартиан және Редемпторист ордендерінің өкілдері 1967 жылға дейін шіркеуде мисса өткізді, содан кейін францискандар Сан-Хуан миссиясына қайта оралды.

Үш мүсін ұрланған

2000 жылдың 31 шілдесі, дүйсенбі күні түнде немесе 1 тамызы, сейсенбі күні таңертең алтарьда тұрған үш испан отаршылдық дәуірінің мүсіні ұрланды. Мүсіндердің биіктігі 3–4 фут аралығында, олар өрнектелген ағаштан жасалған және боялған. Олардың діни және тарихи маңызы бар болғандықтан құнды мүлік саналады.

Сан-Антонио Миссиясы Ұлттық тарихи паркі

1934 жылы қоғамдық жұмыстар барысында жергілікті аудандардың бір бөлігі және аяқталмаған шіркеудің негізі қазылып алынды. Шіркеу, дін қызметкерлерінің жатақтары және басқа да құрылыстар 1960 жылдары қайта жаңартылды. Алғашқы алаңның көп бөлігі аула қабырғаларының ішінде сақталған, ол еден жоспары мен орналасуын нақты бейнелейді. Mission San Juan Capistrano жері 1980 жылдан бері Ұлттық саябақтар қызметі тарапынан Сан-Антонио миссиялары Ұлттық тарихи паркінің құрамында күтіліп келеді, ал Сан-Антонио архиепископтығы шіркеу ғимаратын, приходтық тұрақ орнын, ректорияны (пастордың үйі) және приходтық залды (Слатерри залы) күтіп ұстайды. Зал миссиядан Вилламейн жолының ар жағында орналасқан, бірақ ол әлі де саябақ шегінде.

2012 жылғы жөндеу

2012 жылы 2,2 миллион долларлық қайта жаңарту миссияның шіркеуінің негізін нығайтты. Ғимараттың астындағы ысталған топырақ салдарынан қабырғаларда ауыр жарықтар пайда болып, әк түсіп жатқан еді. Ғимараттың периметрі бойына және жерге 29 футқа дейін тереңіне жететін тіреу-қабырғалы негіз салынды. Бұл 20-ғасырдың ортасында қабырғаларға қойылған тіреулерді алып тастауға мүмкіндік берді. Сыртқы қабырғалары енді жұмыртқа қабығының ақ түсімен әктелген, бұл оның ұзақ жылдар бойы қараңғы, тозығы жеткен көрінісінен өзгеше.