Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін әлемдегі көптеген темір жолдар өзінің бу локомотивтері паркін жаңа, экономикалық үлгілермен жаңартуды немесе дизельге көшуді қарастырды. Басты мәселелер – көмірдің дизель отынына қарағанда өсудегі құны және пойыздың салмағының рельстерге әкелген тозуы болды. Ольстер көлік басқармасы (UTA) өз жүйесін дизельмен жабдықтауды жоспарлағанда, Англиядағы Ұлы Батыс темір жолы үшін салынған жеңіл дизельді пойыздардың үлгісінде шағын дизельді агрегаттарды пайдалану арқылы алғашқы қадамдар жасады, бөлшектерді сол өндірушілерден алып, құрылысын өз шеберханаларында жүргізді.
Тарих
AEC (Associated Equipment Company Limited) – Лондонның Саутхолл қаласындағы автобус шассилерін, қозғалтқыштарын және кузовдарын шығаратын белгілі компания, Лондонның әйгілі қызыл автобустарының көптеген түрлерін жасауға жауапты болды. Олар сонымен қатар Ұлы Батыс темір жолы және кейіннен Британ темір жолы үшін салынған көптеген дизельді вагондарға қозғалтқыштармен жабдықтады. 1950 жылдардың басында GNR(I) және UTA жүйелері дизельдендірілуде болған кезде, олардың өнімдері екі компанияға да жеткізілді. 1951 жылдың тамызында UTA-ның Йорк Роуд зауыты екі жаңа қуатты вагон шығарды, олар алғашқы дизельдік сатып алулардан кейін 6 және 7 нөмірлерімен белгіленді. Олар ұзақ қызмет етті, 1966 жылдың 15 шілдесінде соңғы рет пайдаланылды, содан кейін ресми түрде тоқтатылмаса да, қайта қолданылмады. NIR құрылған кезде олар ауыстырылған парктің құрамына енгізіліп, 1968 жылдың желтоқсанында ресми түрде қызметтен шығарылды. Сыйымдылықты арттыру үшін поезд 279 нөмірі бар вагонмен, орталық тіркемелі вагон ретінде жұмыс істеді, ол осы жиынтықпен жұмыс істеу үшін қайта жабдықталды. 1958 жылы ол 528 нөмірін алды. Сонымен қатар (1950/1), AEC GNR(I) үшін қуатты вагондарды жеткізуге де жауапты болды, ал 1958 жылы осы компанияның паркін бөлу кезінде олардың ондауы UTA тізіміне енді. 111-ден 120-ға дейін нөмірленген олар бастапқыда GNR(I) № 603/602/607/606/611/610/615/614/619/618 нөмірлерімен белгіленген. Осы вагондардың тіркемелері қолданыстағы GNR бу вагондарынан қайта жасалды және GNR нөмірлерін сақтады (8 және 9 нөмірлі көліктерді қоспағанда, кейіннен UTA 585+586, олар AEC жүргізуші тіркемелері ретінде жаңадан салынған). UTA сатып алғандары 554, 555, 580, 581, 582, 585, 586, 593 нөмірлерін алды (бос орындар BUT тіркемелерімен бірдей серияда нөмірленгендіктен). 1967 жылы 166 нөмірлі асхана вагоны AEC тіркемесіне айналдырылды және өзінің нөмірін сақтады.
Қайтарып алу
1972 жылы барлық NIR AEC вагондары қызметтен алынды. Соңғы жұмыс істеген 114 586 115 сол жылдың қыркүйек айында тоқтатылды. 6 және 7 нөмірлі вагондар 1963 жылдың 5 ақпанында Лисбернде болған апатқа қатысты (соған WT кластың 2 нөмірлі вагоны да қатысты) және жөндеуге Данлюс-стритке жіберілді. Техникалық және теориялық тұрғыдан алғанда, 6 және 7 нөмірлі вагондар 111 120 вагондарымен үйлесімді болған, бірақ олармен бірге ешқашан жүрген емес.
No's 6 & 7 were involved in the Lisburn accident on 5 February 1963 (which also involved Class WT, No.2) and were sent to Dunluce Street for repairs. Technically, and theoretically, No's. 6 and 7 were compatible with 111 120 but never ran with them.