Кіріспе

Ұлы Солтүстік Ирландия темір жолының (GNRI) AEC класы – 1950 және 1975 жылдар аралығында GNRI және кейіннен Ulster Transport Authority (UTA) жүйелерінде қалааралық және қала маңындағы жолдарда қызмет еткен Associated Equipment Company (AEC) өндірісіндегі дизельді көп бірліктер (Ирландияда көбінесе теміржол вагондары деп аталады) болды. Олар 1972 жылы қызметтен алынды. Олар CIÉ 2600 класының үлгісі болды.

Тарих

1945 жылдан кейін ГНР(I) Екінші дүниежүзілік соғыстың қиындықтары мен жол көлігінің күшейген бәсекесі салдарынан қиын қаржылық жағдайда табалды. Ол шығындарды азайту және қайта тиімділікке қол жеткізу үшін дизельдік қуатқа жүгінді. Дизельдік локомотивтермен қатар, дизельдік теміржол вагондары бумен жүретін вагондарға қарағанда арзан әрі икемді тарту құралы болып табылды. Осының нәтижесінде 1950 жылдың маусым айында ГНР(I) Саутхолл қаласындағы AEC Ltd. компаниясынан тапсырыс берген 20 дизельді-механикалық теміржол вагонының (600–619 нөмірлері) бірін пайдалануға енгізді.

Дизайн

Бұл вагондар 1930 жылдардағы AEC / Great Western Railway дизайнына негізделген, әрқайсысы бес жылдамдықты, алдын ала таңдамалы эпициклдік беріліс қорабы арқылы бір богидің ішкі осьін қозғалтатын екі AEC еден асты қозғалтқышымен жабдықталған. Олардың әрқайсысының құны 18 500 фунт стерлинг (1960 жылы 18 500 фунт стерлинг қазіргі жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) және белгілі бір жылдамдықпен жүре алды. Корпус Park Royal Vehicles компаниясымен жасалды, ол AEC сияқты ACV тобының бөлігі болды. Жобаның алдыңғы жағында толық ені бар кабина, артқы жағында күзетші және багаж бөлімі, сондай-ақ бу генераторлық қондырғы болды. Жолаушылар екі салонда орналасты: бірінші сыныптағы 12 орындық салон, жүргізуші кабинасының тікелей артында орналасқан, жолаушыларға алдындағы жолды анық көруге мүмкіндік берді, және үшінші сыныптағы 32 орындық салон. Электрлік көліктер бір немесе екі қозғалтқышы жоқ аралық вагондармен жұмыс істей алады. Бұл вагондарды ГНР(I) өзінің Дундалк зауытында жасаған. ГНР(I) вагондары кремді және қою көк түспен боялған.

Қызмет

Төрт вагондармен шектелгенімен, AEC пойыздары Дублин – Белфаст Enterprise бағытында пайдалануға берілді. Осының нәтижесінде, бұл құрамалар Ирландияда немесе Ұлыбританиядағы алғашқы сәтті дизельді теміржол вагондары болып танылды. 1958 жылы GNR таратылғаннан кейін 10 AEC CIÉ-ге (ол жерде олар қолданыстағы AEC вагондары паркіне қосылды, әрбір вагон нөміріне 'n' қосымшасы берілді), ал 10 UTA-ға өтті. UTA 1951 жылы да AEC вагондарымен тәжірибе жүргізген, нәтижесінде 6 және 7 нөмірлі екі электр вагоны жасалған. Бұрынғы GNR-дің AEC вагондары (қазір 111–120 болып қайта нөмірленген) техникалық тұрғыдан 6 және 7 вагондарымен үйлесімді болды. Барлығы 20 вагон 1970-ші жылдары жойылды. CIÉ-ге өткен 10 вагон бастапқы 60 вагоны сияқты түрткішті пойыздарға айналдыруға жарамсыз болды және 1975 жылы Маллингарда бөлшектелді. UTA-ға өткен 10 вагон 1968 жылы NIR-ге өтті, ал жаңа иелері оларды 1972 жылы пайдаланудан шығарды.

CIÉ-дің AEC Railcars

GNR тапсырысымен бір уақытта CIÉ дизельдік локомотивтерді дизельдеу бағдарламасының аясында AEC класындағы 60 (номерлері 2600–2659) дерлік бірдей нұсқаға тапсырыс берді. Олар 1951 және 1954 жылдар аралығында жеткізіліп, пайдалануға қойылды. Олар бу локомотивтерімен салыстырғанда үдеуді жақсартты, Дублин – Уотерфорд маршрутындағы жүріс уақытын 15–25 минутқа қысқартты. CIÉ-нің 60 AEC локомотивінен жасаған алғашқы тапсырысы 1956 жылы Bullied есімді инженер жобалаған алты локомотивпен, ал 1958 жылы GNR-дың алғашқы тапсырысынан алынған 10 локомотивпен толықтырылды.

Үлгі

Park Royal AEC рельсті вагонының 00 калибрлі моделі Worsley Works компаниясынан гравировкаланған латунь жиынтығы ретінде қол жетімді. Silver Fox Models компаниясынан 00 өлшемімен дайын модельді сатып алуға болады. Ол NIR және Ирландия темір жолдары нұсқаларында әртүрлі түстемелерде қол жетімді.