Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Памписфорд – Кембридждің оңтүстігінде, Англияның Кембриджшир графтығындағы Саустон қаласының жанында A505 тас жолында орналасқан ауыл. Орман мен батпақ арасындағы кеңістікті жабу үшін қазылған қорғаныс арығының қалған бөлігі Брент арығы деп аталады, ол Абингтон паркі мен Дикман тоғайы арасынан өтеді және Пэмписфорд Холл паркінде ең жақсы көрінеді.
Pampisford is a village, south of Cambridge, on the A505 road near Sawston, Cambridgeshire, England. The remaining section of a defensive ditch, dug to close the gap between forest and marsh, is known as Brent Ditch, which runs between Abington Park and Dickman's Grove, and is most clearly seen in the park of Pampisford Hall.
Жергілікті танымал отбасылар
The Herald's Visitations (1575 және 1619) мұнда иелік еткен армигер Джон Киллингвортты тіркеген, ол «Памписфордтан» деп аталған, бірақ ол Норфолк графтығындағы Мундфордтағы Вест-Холл иелігіндегі басқа Киллингворт иелігінде тұрғандай көрінеді. Джон Квинс колледжінде білім алған. Киллингворттар сондай-ақ Кембриджширдегі Балшам Плейс Манорын иеленді және Джон 1589 жылы Суффолк графтығындағы Клэр Приориясын Джон Френденнен сатып алды, ол оны тарату кезінде алған. Киллингворттардың Пэмписфордтағы манораның феодалдық иеленушілері болғандығы көрінеді, олар Кловилл әулетінен жоғары тұрғандар ретінде ұсталды, олар 1428 жылдан бастап Пэмписфордтағы манораны Эли аббатынан, бастапқы жоғары тұрғаннан иеленген. Виктория графтық тарихында «манораның иелері [жоғары тұрғандары] 15 ғасырдың ортасынан 19 ғасырдың ортасына дейін онда тұрмаған» делінген. Джон Киллингворт өсиетімен Памписфордты өзінің «бас резиденциясы» деп сипаттаған. Памписфордтың ескі шіркеу тіркелімдері 1617 жылдың 24 мамырында «Джон Киллингворт, Эсквайр» жерленгенін көрсетеді. «Памписфордтағы бір үйде қонақ бөлмесінің терезесінде Ричард Киллингворттың (1586 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Маргарет Бериффтің қарулары бейнеленген, ал негізгі жатын бөлмелерінің бірінде оның ұлы үшін қарулар бар (жазу:) 'Джон Киллингворт Эсквайр Роберт Эллингтонның қызы Беатриске үйленді'. Сол терезеде Джон Киллингворт пен оның екінші әйелі Элизабет Чейнидің тағы бір қару-жарағы бар. Бұл сол кездегі маноралық үй болған деп есептеледі. Ауылдың басты иелігі болған Памписфорд Холл 18 ғасырдың басында Паркер әулеті Марш мұрагеріне үйлену арқылы сатып алынған. 1776 жылы Уильям Паркер қайтыс болғаннан кейін, мүлік оның әпкелері Грейс пен Элизабет арасында уақытша бөлінді. Грейс 1781 жылы қайтыс болды және оның үлесі Уильям Хамондқа үйленген Элизабетке өтті. 1789 жылы қайтыс болғаннан кейін бүкіл мүлік оның ұлы Уильям Паркер Хамонд I-ге өтті, ол 1812 жылы оның ұлы Уильям Паркер Хамонд II-ге мұрагерлік етті. Ол Манор фермасына тиесілі егістік жерлерге сарайды (1820-1831) тұрғызуға және аумақты жоспарлауға жауапты болды. 1860 жылдары Голди мен Чайлд мырзалардың (George Goldie) сәулет серіктестігіне залды кеңейту тапсырылды. 1873 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Уильям Паркер Хамонд III 1893 жылы қайтыс болғанға дейін тағы жиырма жыл бойы ойын-сауық алаңдарын және дендропаркті дамытуды және кеңейтуді жалғастырды. Паркте Жапония, Мексика, Қытай, Калифорния, Австрия және Пиреней тауларынан келген шыршалар өсірілген пинетум орналасқан. Оның мұрагері, полковник Р.Т. Хамонд (туысы) мүліктің көп бөлігін, соның ішінде парк пен залды Джеймс Бинниге сатты. Ол ғимараттың оңтүстік-батыс жағына жаңа қанатты және лоджияны қосып, ғимаратты кеңейтті. Бини әулеті бүгінгі күнге дейін меншік иелері болып табылады. Суретші Антони Гормли Кембридждегі Тринити колледжінің студенті болған кезде Памписфордтағы коттеджде тұрды.
The Herald's Visitations (1575 and 1619) record an armiger holding an estate here, John Killingworth, who is designated "of Pampisford", although he appears to have resided at another Killingworth estate, West Hall Manor at Mundford, in Norfolk. John had been educated at Queens' College, Cambridge. The Killingworths also held Balsham Place Manor in Cambridgeshire and John purchased Clare Priory in Suffolk from John Frende in 1589, who had it at the dissolution. It appears that the Killingworths were feudal tenants of the manor at Pampisford, held from the Cloville family as superiors who held the manors at Pampisford as far back as 1428 from the Abbot of Ely, the original superior. The Victoria County History states "the lords [superiors] of the manor were non resident from the mid 15th to the mid 19th century". In his Will, John Killingworth describes Pampisford as his "chief mansion". The old parish registers for Pampisford record the burial there of "John Killingworth, Esquire", on 24 May 1617. "In a house in Pampisford there are, in the parlour window, Arms for Richard Killingworth [d.1586] and his wife Margaret Beriff, and in one of the main bedrooms are Arms for his son (inscription:) 'John Killingworth Esquire [who] married Beatrice daughter of Robert Alington'. In the same window are another set of Arms for John Killingworth and his second wife Elizabeth Cheyney. It is presumed this was the manor house at that time. Pampisford Hall, the principal manor of the village, was acquired by marriage with the Marsh heiress in the early 18th century by the Parker family. On the death of William Parker in 1776 the estate was divided for a time between his sisters, Grace and Elizabeth. Grace died in 1781 and her portion passed to Elizabeth, who married William Hamond. On her death in 1789 the whole estate passed to her son William Parker Hamond I who, in 1812, was succeeded by his son William Parker Hamond II. It was he who was responsible for erecting the hall (1820 1831) on farmland belonging to the Manor Farm, and laying out the grounds. During the 1860s the architectural partnership of Messrs Goldie and Child (see George Goldie) was commissioned to extend the Hall and in 1873, following his father's death, William Parker Hamond III continued to develop and extend the pleasure grounds and arboretum for a further twenty years until his death in 1893. In the park is a pinetum, planted with fir trees from Japan, Mexico, China, California, Austria, and the Pyrenees. His successor, Col R T Hamond (a cousin) sold most of the estate, including the park and Hall, to James Binney. He further extended the Hall, adding a new wing and a loggia along the south west front. The Binney family remain today as the proprietors. The sculptor Antony Gormley lived in a cottage at Pampisford whilst an undergraduate of Trinity College, Cambridge.
Қауымдық шіркеу
Шіркеудің кіреберісінде тимпанмен бірге қарапайым нормандық есік орналасқан. Кіреберісте он кішкентай арка бар, олар Жақияның өмірінен сюжеттерді бейнелейтін қарапайым мүсіндермен толтырылған, бұл еденде жатқан тас блок пен фигураның басынан көрініп тұр. Нормандық крещение тағының күмбезді жабынының жоғары жағында Крестпен бірге Жақияның заманауи мүсіні бейнеленген. 650 жылдық мұнарада кішкентай шпиль бар, ал 15 ғасырлық ғибадатхана аркасы нормандықтан ерте ағылшын стиліне өтетін кезеңдік стильдегі кең аркадаға ашылады. Арка сол дәуірдегі нәзік еменмен кесілген ою-өрнектермен безендірілген. Солтүстік қабырғаға жақын, баспақыштардың алдында, ғибадатхананың негізін салушының саркофагы болуы мүмкін. Ол ескі ағылшын мәрмәрімен қапталған. Бұрын оның жиегінде жазулар болған, бірақ олар жоғалып кеткен. Ескерткіштің алдыңғы және екі шетінде үлкен қалқандар бар, бірақ қазір оларда ешқандай мүсіндерді көруге болмайды. 1742 жылы шіркеудегі ескерткіштер тізімделген, олардың арасында: "оңтүстік қабырғадағы қоршаудың ішінде ақ мәрмәрден жасалған қабырғалық ескерткіш орналасқан, ал қара мәрмәрдан жасалған төртбұрышта алтын әріптермен келесі жазу жазылған: «Мұнда Джон Киллингворт Эсквайрдың денесі жатыр, ол екі рет үйленген: оның бірінші әйелі Беатрикс, Роберт Эллингтонның қызы, одан екі ұлы мен төрт қызы болған. Екінші әйелі Уильям Чейнидің қызы Элизабет, Эсквайр, одан үш ұлы мен төрт қызы болған. Ол 1617 жылдың 23 мамырында 70 жасында қайтыс болды». Кемедегі бірінші оңтүстік терезеде төрт гербтің қалқандары бейнеленген, бірақ олардың тек екеуінің ғана белгілерін түсінуге болады, ал қалған екеуі бұзылған. Біреуі Паркер отбасына тиесілі, олар 18 ғасырдың ортасында Памписфордтың иелері болған. Екіншісі – Эли монастыры таратылғаннан кейін Памписфордтағы жоғары тұрған Кловилл отбасының гербі." Шіркеу ауласында тағы екі саркофаг орналасқан, олардың бірі 1665 жылы 70 жасында қайтыс болған доктор Роберт Гелл үшін қара мәрмәрден жасалған.
Inside the church porch is a simple Norman doorway with a tympanum. The porch contains ten small arches, which are filled with crude carvings that perhaps tell the story of John the Baptist, as evidenced by the block and the head of the figure lying on the floor. There is a modern carving of St John the Baptist with Christ as a finial for the domed cover of the Norman baptismal font. The 650 year old tower has a tiny spire, and the 15th century chancel arch opens into a massive arcade in the Transitional style from Norman to Early English. The arch is screened with delicate oak tracery of the same age. There is a chest tomb, possibly that of the founder of the chancel, against the north wall, just at the foot of the steps. It is covered with old English marble. Formerly there were labels around its rims, but they have been lost. There are large shields on the front and on each end of the monument, but no carvings can be seen on them now. In 1742 the monuments inside the church were recorded and included: "on the south wall within the rails is a Mural Monument of white marble, with this inscription on a square of black marble in gold letters, which are now scarce[ly] visible: Here lyeth the Bodye of John Killingworth Esquier whoe was twyse married: his former [1st] wife was Beatrix, daughter of Robert Alington of Horseheath, by whome he had two sons and four daughters. The latter [2nd wife] was Elizabeth, daughter of William Cheyney, Esquier, by whom he had three sons and four daughters. He dyed the 23rd of Maye Anno 1617. Aetatis suae 70." In the first south window of the nave are shields for four coats of arms, but the markings on only two of them can be understood, the other two being defaced. One is for the Parker family, who in the mid 18th century are said to be the then Lords of the Manor at Pampisford. Another is the Arms of the earlier Clovill family, superiors at Pampisford after the dissolution of Ely monastery. In the churchyard are two more chest tombs, one of which is made of free stone with a black marble top for Dr Robert Gell who died in 1665 aged 70.