Кіріспе

Integralismo Lusitano (ағылшынша: "Lusitanian Integralism") – 1914 жылы Коимбрада құрылған португалиялық интегралистік саяси қозғалыс. Ол дәстүршілдікке ұмтылды, бірақ консерватизмге қарсы болды. Парламентаризмге қарсы тұрса да, орталықсыздандыруды, ұлттық синдикализмді, католик шіркеуін және монархияны қолдады. Оның құрамында оңшылдар, монархистер, католиктер және ұлтшылдардан тұратын әртүрлі топтар біріккен.

Шығу тегі

Лузитания интегрализмі – Португалияда пайда болған интегрализмнің бір түрі, «Лузитания» термині қазіргі Португалияның оңтүстік аймағын атау үшін латын тілінен алынған. Бұл қозғалыс антиклерикалды либерализм, социализм, популизм және революцияның қауіптерін жою мақсатымен құрылды. Қозғалыс француздық роялистік қозғалыс «Action française»-ден шабыттанды және авторитарлық, ұлтшыл және корпоративтік монархияны идеалды үлгі деп санады. Бұл қозғалыс Португалияның Бірінші Республикасы кезінде ерекше белсенділік танытты және оны сынады.

Іс-шаралар

Бастапқыда Португалияның соңғы королі Мануэль II-ді қолдады, бірақ 1920 жылдан кейін Лиссабондағы Монсанто орман саябағында және Солтүстік монархиясы кезінде монархияны қайта орнатуға жасалған әрекеттерден кейін оны қолдаудан бас тартты. Бірақ Мануэльдің туысы Мигел де Брагансаны қолдады. Integralismo Lusitano-ның белгілі мүшелері Антонио Сардинья, Альберто де Монсараз, Хосе Адриано Пекито Ребело, Хосе Иполито Ваз Рапосо, Жоао Амеал, Леао Рамос Ассенсао, Луис де Альмейда Брага және Франсиско Роляо Прето болды. Басшылық 1917–1918 жылдары Сидонио Паистың басшылығын қолдағандықтан белсенді болды, сондай-ақ 1926 жылғы 28 мамырдағы төңкерістен кейін құрылған Ұлттық диктатураны (Ditaдуra Nasionál) да қолдады. Integralismo Lusitano идеологиясының бір бөлігін қабылдады. Оны Рапосо құрды.