Жак Леон Рюф: Француз экономисі және саясаткері

Кіріспе

Француз экономисі Жак Леон Руеф (23 тамыз 1896 – 23 сәуір 1978) – француз экономисі және Франция үкіметінің кеңесшісі.

Өмір

Француз консерваторы және еркін нарық ойшылы Рюфф, белгілі париждік дәрігердің ұлы болып дүниеге келді және École Polytechnique-де экономика мен математиканы оқыды. Президент Шарль де Гольдің маңызды экономикалық кеңесшісі болған Рюфф, Ұлы депрессия кезінде француз экономикасын басқарудағы маңызды тұлға еді. 1930 жылдардың басында ол Лондонда қаржы атташесі қызметін атқарды, Франция Банкінің фунт стерлинг резервтерін басқарды. Ол сондай-ақ Оскар Моргенстерн мен Бертиль Олинмен бірге Ұлттар Лигасының Экономикалық және қаржылық ұйымының (EFO) сыртқы сарапшысы ретінде жұмыс істеді, EFO-ның 1930 жылдардың аяғындағы экономикалық дағдарыстарға қатысты жұмысын қолдады. Рюфф Société d'Économie Politique мүшесі болды және Éditions de Médicis-ке байланысты болды. 1930 жылдары Париж саяси зерттеулер институтында (Sciences Po) оқытумен айналысты. 1941 жылы еврей болғандықтан, Рюфф Виши Франциясының антисемит заңдарына байланысты Франция Банкі басқармасы төрағасының орынбасары лауазымынан босатылды. Өмірі бойында Рюфф саяси экономика және философия саласында бірнеше еңбек жариялады, соның ішінде Париж азат болғаннан кейін жарық көрген L'Ordre Social еңбегі. Соғыстан кейін Рюфф классикалық либералды Мон Пелерин қоғамының жетекші француз мүшесі, Достас елдердің өтемақы агенттігінің (IARA) президенті және Монако мемлекеттік министрі болды. Ол еуропалық интеграцияны ынтамен қолдады және 1952 жылдан 1962 жылға дейін Еуропалық сотта судья болып қызмет етті. 1958 жылдан бастап президент Шарль де Гольге кеңес берді. Сол жылы Руефф жоспары, сондай-ақ Руефф-Пинай жоспары деп танылған, бюджетті теңгерді және деколонизацияның салдарынан қауіп төнген франктың айырбасталу қабілетін қамтамасыз етті. 1960 жылдары Рюфф алтын стандартына оралуды жақтады және долларды резервтік валюта ретінде пайдалануды сынады, бұл бүкіл әлемде инфляцияға әкелетінін ескертті. Académie des Sciences Morales et Politiques мүшесі Рюфф 1964 жылы Француз академиясына сайланды. Еуропалық экономикалық қауымдастықтың ортақ нарығының қалыптасуын болжап, Рюфф екінші баяндамасында бәсекелестікке кедергі келтіретін факторларды жоюды ұсынды. Бірлескен авторы Луи Арманмен және сарапшылар комитетінің көмегімен 1960 жылы «Рюфф-Арман жоспары» деп аталған еңбек жарияланды. Есептің толық атауы «Экономикалық өсімге кедергі келтіретін факторларды жою жөніндегі комитеттің есебі» (Rapport du Comité pour la suppression des obstacles à l'expansion économique) болды. Рюфф Джон Мейнард Кейнстің қатал қарсыласы болды. Оның алғашқы сын-пікірі «Экономика журналында» трансферттер мәселесі бойынша, атап айтқанда, неміс соғыс репарациялары туралы жарияланды. Рюфф 1930 жылдардың соңында мұндай трансферттерге қарсы болды. 1947 жылы ол Кейнстің «Жұмыспен қамту, пайыз және ақшаның жалпы теориясы» атты маңызды еңбегін сынады. 1958 жылы АҚШ экономисі Джеймс Тобин «Экономиканың тоқсандық журналында» Рюффтің басты сыншысы болды. Шамамен 30 жыл өткен соң Рюфф «Кейнс дәуірінің соңы» атты еңбегінде өз нанымдарын қайталады, ол алғаш рет Le Monde газетінде жарияланды.

An influential French conservative and free market thinker, Rueff was born the son of a well known Parisian physician and studied economics and mathematics at the École Polytechnique. An important economic advisor to President Charles de Gaulle, Rueff was also a major figure in the management of the French economy during the Great Depression. In the early 1930s, he was as a financial attache in London, in charge of the Bank of France's sterling reserves. He also worked as an outside expert for the Economic and Financial Organization of the League of Nations, together with Oskar Morgenstern and Bertil Ohlin, supporting the EFO's work on economic depressions in the late 1930s. He was a member of the Société d'Économie Politique and was linked to the Éditions de Médicis. He also taught at the Paris Institute of Political Studies (Sciences Po) in the 1930s. In 1941, Rueff, a Jew, was dismissed from his office as the deputy governor of the Bank of France as a result of Vichy France's new anti Semitic laws. Rueff published several works of political economy and philosophy during his lifetime, including L'Ordre Social, which appeared shortly after the Liberation of Paris. After the war Rueff became one of the leading French members of the classical liberal Mont Pelerin Society, the president of the Inter Allied Reparations Agency (IARA), and the minister of state of Monaco. He was strongly in favour of European integration and served from 1952 to 1962 as a judge on the European Court of Justice. He advised President Charles de Gaulle from 1958. That year, the Rueff Plan, also known as the Rueff Pinay Plan, balanced the budget and secured the convertibility of the franc, which had been endangered by the strains of decolonisation. In the 1960s, Rueff became a major proponent of a return to the gold standard and criticised of the use of the dollar as a unit of reserve, which he warned would cause a worldwide inflation. A member of the Académie des Sciences Morales et Politiques, Rueff was elected to the Académie française in 1964. Foreseeing the emerging European Community's Common Market, Rueff recommended cutting barriers to competition in his second report. Along with co writer Louis Armand and helped by an ad hoc committee of experts, the "plan Rueff Armand", as the press called it, was published in 1960. The full title of the report is "Rapport du Comité pour la suppression des obstacles à l'expansion économique" (Report on suppressing barriers to economic growth). Rueff always remained a firm opponent of John Maynard Keynes. His first critique appeared in the Economics Journal, on the issue of transfers; specifically, German war reparations. Rueff was against such transfers in the late 1930s. In 1947, he critiqued Keynes' magnum opus, The General Theory of Employment, Interest and Money. In 1958, US economist James Tobin became his main critic in the Quarterly Journal of Economics. Almost 30 years later, Rueff, repeated his beliefs in "The End of the Keynesian Era", which was first published in Le Monde.