Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстағы тұтқындар лагері, Онтарио, Канада.
WW2 POW camp in Ontario, Canada
Боуманвилл тұтқындар лагері, сондай-ақ 30-шы лагерь деп белгілі, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс әскерлері үшін Канададағы тұтқындар лагері болды. Ол Онтарио штатының Кларрингтон қауымдастығындағы Боуманвиллде (2020 Lambs Road) орналасқан. 2013 жылдың қыркүйегінде лагерь Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. 1943 жылы тұтқындар Отто Кречмер және Вольфганг Хейда «Киебиц» операциясы деп аталған күрделі қашу әрекетіне қатысты.
The Bowmanville POW camp also known as Camp 30 was a Canadian run POW camp for German soldiers during World War II located in the community of Bowmanville, Ontario in Clarington, Ontario, Canada (2020 Lambs Road). In September 2013, the camp was designated a National Historic Site of Canada. In 1943, prisoners Otto Kretschmer and Wolfgang Heyda were the subject of an elaborate escape attempt named Operation Kiebitz.
Ерте тарих
Лагерь Боуманвилл ер балалар оқу мектебі ретінде салынған. Алғашқы екі ғимарат 1927 жылы аяқталды. Мектеп 1941 жылға дейін, яғни ашылғаннан кейін 14 жыл өткен соң, үкімет оны жаңа орынға көшіруді бұйырды, бұл аймақ тез арада әскери тұтқын (тұтқын) лагеріне айналдырылуы үшін. Боуманвилл ер балалар оқу мектебі Боуманвилл ішінде "Ратскаморайға" (қазіргі Арыстан орталығы) көшірілді, бірақ көптеген балалар үйлеріне қайтты. Канадалық шенеуніктердің жігіттер мектебін әскери тұтқын (тұтқын) лагеріне айналдыруға жеті ай уақыты болды. Мектеп көп адамды қабылдауға арналған еді, бірақ тұтқындарды кіргізбей тұрып, көптеген жұмыстарды аяқтау қажет болды: сым торларды орнату, күзет мұнараларын (тоғыз) және канадалық күзетшілерге арналған қақпалар мен казармаларды салу. Бұл жұмыстар 1941 жылдың соңында, тұтқындар келген кезде аяқталды. Соғыс аяқталғаннан кейін тұтқындар Еуропаға жіберілді, ал бұл орын қайтадан мектеп ретінде пайдалануға берілді.
The camp was built as the Bowmanville Boys Training School. Two of the early buildings were completed in 1927. The property taught boys until 1941, 14 years after it first opened as a school, when the government told the school to move to a new location so the area could be quickly turned into a prisoner of war (POW) camp. Bowmanville Boys Training School was relocated within Bowmanville to "Rathskamoray" (currently the Lion's Centre), although most boys returned home. Canadian officials had barely seven months to turn the boys' school into a prisoner of war (POW) camp. The school was built to hold many people, but the officials had many tasks to complete before prisoners could be moved in: building barb wire fences apart, guard towers (nine), as well as gates and barracks for the Canadian guards. These tasks were completed in late 1941, just as the prisoners were arriving. After the war ended, the POWs were shipped back to Europe, and the site resumed its use as a school.
Боуманвилл шайқасы
1942 жылдың қазан айында 1500 мен 4000-ға жуық тұтқын, Германияның жаңа «Коммандос» бұйрығы күшейгеніне байланысты, жаза ретінде тұтқындардың бір бөлігін тізбектеп байлағаннан кейін, әскери тұтқындардың тәжірибелі гвардиясына қарсы көтерілді. Волкмар Кениг оқтан жараланды, тағы бір тұтқынға штыкпен шабуыл жасалды, ал канадалық әскерге банкамен лақтырылғаннан бас сүйегі сынып қалды. Жағдай қалыпқа келген соң 126 тұтқын басқа лагерлерге жіберілді.
In October 1942, between 1,500 and 4,000 prisoners revolted against the POWs' Veteran Guards after some of the prisoners were shackled as retribution as part of the escalation of Germany's new Commando Order. Volkmar König was wounded by gunfire and another prisoner was bayoneted, and a Canadian soldier suffered a skull fracture from a thrown jar of jam. After calm had returned, 126 of the prisoners were transferred to other camps.
Қашуға тырысу
Бұл жер соғыс тұтқындары лагері ретінде пайдаланылған жылдары қашуға көптеген тырысықтар болды; дегенмен тұтқындар Боуманвиллдің және айналасындағы азаматтардың көпшілігіне қарағанда жақсы күтім көргендігі айтылды. Алғашқы қашу 1941 жылдың 23 қарашасында лагерь ашылғаннан кейін көп ұзамай болды. Олрих Штайнхильпер сымды кесіп өтіп, екі күн бойы қашып жүріп қайта ұсталды. Ол бірнеше аптадан кейін тағы да қашып, қайта тұтқындалды. Оның соңғы тырысы 1942 жылдың 18 ақпанында болды. Қайта ұсталғаннан кейін ол 20-шы лагерьге ауыстырылды. 1941 жылдың 25 қарашасында бір тұтқын тікұшақ астынан жүзіп өтуге тырысты, бірақ дереу ұсталып, 28 күнге қамауға алынды. "Киебиц" операциясы – төрт неміс суасты кемесінің командирін құтқаруға бағытталған сәтсіз қашу әрекеті. 1941 жылдың 30 желтоқсанында бір тұтқын лагерьтен шығып бара жатқан кір жуу машинасына жасырынып қашуға тырысты. Тырысы сәтсіз аяқталып, ол бірнеше сағатқа Ошава түрмесіне қамалды, содан кейін сол күні лагерьге қайтарылды. Тұтқындардың камераларын тексеру кезінде 1943 жылдың 29 шілдесінде қашу картасы және құрал-жабдықтары бар қалайы банка табылды. Банка алынып, мүмкін құлыпталған немесе жойылған. Ең көп танымал қашу әрекеттері – тұтқындардың жер асты тоннельдерін салуға тырысулары болды. Бірнеше рет әрекет жасалды, және табылып, тоқтатылып, жабылды. Ең танымал тоннельдік әрекет Виктория залының солтүстік-шығыс бұрышында басталды (тұтқындар оны Хаус IV деп атады). Тоннель төртбұрышты, жарық жүйесі тартылып, желдету жүйесіне қалайы банкалар қолданылды. Тіреулер лагерьдегі шатырлардан алынған ағаштан жасалған. Қазбадан алынған топырақ троллей арқылы шығарылды, ал адамдар себеттерді төбедегі тесіктен шатырға дейін жеткізді. 1943 жылдың қыркүйегінде шатыр едені жиналған топырақтың салмағынан құлап түсті. Ескерту алған қарауылдар тоннельді тапты және құлатты.
During the years the site was used as a prisoner of war camp, there were many escape attempts; even though it was said the prisoners were treated better than most citizens of Bowmanville and the surrounding area. The first escape came shortly after the camp opened on November 23, 1941. Ulrich Steinhilper escaped through the wire and was on the run for two days before being recaptured. He would escape again a few weeks later and be recaptured again. His last attempt was February 18, 1942. After recapture he was moved to Camp 20. November 25, 1941. A prisoner attempted to crawl underneath the barbed wire, but was caught immediately and given a 28 day detention. Operation Kiebitz failed escape attempt to rescue four German submarine commanders. On December 30, 1941 a prisoner attempted an escape by hiding in the laundry truck as it was leaving the camp. The attempt failed, and he was held in the Oshawa Jail for a few hours before being released into the camp that same day. During a routine inspection in the prisoner's cells, a tin can was found with a map and tools to escape, on the 29 July 1943. The can was taken and likely either locked away, or destroyed. It is said the most notorious escape attempts were that in which the POW's tried to build tunnels. Several were attempted, and when found were stopped and closed off. The most famous tunnel attempt was started in the North east corner of Victoria Hall (referred to by prisoners as Haus IV). The tunnel was squared, lighting had been wired in, and a ventilation system installed using tin cans. Supports were every and were made from wood from attics within the camp. The dirt excavated was disposed of using a trolley system, and men passing a bucket up to the attic through a hole in the ceiling. In September 1943 the attic floor collapsed from the weight of the accumulated dirt. Alerted guards discovered the tunnel and collapsed it.
Қазіргі күн
Мүлік 1979 жылға дейін ұлдарға арналған оқу-жаттығу мектебі ретінде, ал 2008 жылға дейін түрлі академиялық мақсаттарда қолданылды (шетелдік малайзиялық студенттер мектебі, Сент-Стефан католик орта мектебі және соңында жеке ислам университеті). 2008 жылдан кейін 30-шы лагерь күрт ескіріп, қараусыз қалды. Ғимараттар тақтаймен қадалған, есіктері ласпен бітелген немесе тақтаймен қадалған. Барлық терезелер сынған, ғимараттардың ішкі жағы қирап, қабырғалары граффитимен жабылған, гипсокартон қабырғалары бұзылған. Көпшілігі қауіпті немесе өрт қаупі бар деп есептеледі (барлық ірі ғимараттарда өрттің салдары көрінеді), бірақ кейбіреулері судың аз зақымдануына байланысты жақсы жағдайда сақталған. 2013 жылы 30-шы лагерь «2013 жылғы 10 ең қауіпті орын» тізіміне еніп, Канаданың мұра жазбаларына ілікті, себебі ғимараттарды қараусыз қалдыру және жердің құны дамыту үшін жоғары болды. Бұл бұзу жоспары 2013 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесі берілгеннен кейін тоқтатылды. Көпшілік бұл орынды сақтап қалу керек деген пікірде, бірақ қазір мүлікпен не істеу керектігі белгісіз. «Біз ғимараттарды қайта пайдалануды қалаймыз. Кейбіреулер үлкен, әдемі мұражай құруды қалайды, бірақ қаржылық мүмкіндіктердің жоқ екенін түсінеміз. Біз жай ғана оларды қайта пайдалануды көруге ниеттіміз», – деді ACO Clarington президенті Трейси Али Clarington газетіне берген сұхбатында. Барлық ғимараттарды қалпына келтіруге кеткен шығын 15 миллион канад долларына жетеді деп бағаланған. Clarington газеті сондай-ақ 2013 жылдың 9 қыркүйегінде ғимараттарды қалай сақтап қалу және оларды қалай қорғау керектігін қарастыру үшін комиссия құрылғанын хабарлады. Оның тарихи маңызын ескере отырып, мұралық тақта орнатылуы күтілуде. Қазіргі уақытта орынның жағдайы нашар, вандализмге ұшыраған, тастап кетілген және қараусыз қалған. Бүгінде асхана тек кірпіш қабырғасынан ғана тұрады, бірақ ғимараттың бастапқы тоңазытқышы сақталған. Сонымен қатар, жертөледе екі қазандықтың қалдықтары бар. 2016 жылдың 5 шілдесінде Clarington муниципалитеті мүліктің қазіргі иелері Kaitlin Developments және Fandor Homes компанияларымен сатып алу келісімін жасағанын хабарлады. Бұл қадам вандализм, қаржыландырудың жеткіліксіздігі және үй салу арқылы орынның жойылуынан сақтап қалды. Сатуға муниципалитетке 500 000 доллар көмектесу үшін берілді, бұл бастапқы тазалау жұмыстарымен бірге мүлікті күтіп-ұстауға жұмсалады. Тазалау жұмыстары тарихи мәртебесі жоқ ғимараттарды бұзуды, граффитилерді тазартуды және қауіпсіздік камераларын орнатуды қамтиды. 2021 жылға қарай орын жөндеусіз, тазалау жұмыстары басталмаған күйде қалып отыр.
The property remained as a boys' training school until 1979 and various academic uses until 2008 (school for overseas Malaysian students, St. Stephen's Catholic Secondary School and finally a private Islamic university). After 2008, the POW Camp 30 was greatly neglected. Buildings are boarded up, doors are blocked by dirt, or are also boarded up. All windows are broken, and interiors of the buildings are badly damaged with graffiti covering the walls, and drywall smashed. Most are also considered dangerous or a fire hazard (there is fire damage within all of the biggest buildings), but some remain in fairly good condition, with minimal water damage. In 2013, Camp 30 received a spot on Heritage Canada's list for 'The top 10 endangered places of 2013' mainly because it was scheduled to be demolished, due to neglect of the buildings, and the value of the land to a developer. This demolition plan was cancelled later in 2013, after it was named a National Historic Site. Most agree that the site should be saved, but at the moment it is undecided what will be done with the property. "All we want to see is reuse of the buildings some people want a big, beautiful museum, we understand the finances aren't there. We just want to see adaptive reuse" the president of ACO Clarington, Tracey Ali, said to the Clarington newspaper. The estimated amount to restore all buildings could go as high as Canadian $15,000,000. The Clarington paper also reported of how a committee was created September 9, 2013 to look at how the buildings could be saved, and how they will be preserved. A heritage plaque is expected to be put up, given its landmark designation. The site is currently in poor condition, vandalized, abandoned and neglected. Today the cafeteria is little more than a brick shell, although the building's original freezer remains intact. Also, the basement has the remains of two boilers. On July 5, 2016, the Municipality of Clarington announced that they had completed a purchase agreement with the current owners of the property, Kaitlin Developments and Fandor Homes. This move has effectively saved the site from eventual destruction by a combination of vandalism, inadequate funding, and eventual home development. The sale included a $500,000 donation to the Municipality to assist in the maintenance and care of the property in conjunction with an initial site cleanup. The cleanup will involve destroying buildings that have not received a historical status, cleaning up graffiti, and the installation of security cameras. as of 2021, the site remains in disrepair with no cleanup efforts initiated.