Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Өлі Галл» — 2005 жылғы американдық драмалық фильм, сценарийін жазып, режиссерлік еткен Крейг Лукастың толық метражды дебюті. Сценарий 1998 жылы Бродвейде қойылған, осы аттас пьесасының негізінде жазылған, ал атауы ежелгі римдік мрамордан жасалған, жоғалған эллиндік мүсіннің көшірмесінен алынған.
The Dying Gaul is a 2005 American drama film written and directed by Craig Lucas, his feature directorial debut. The screenplay is based on his 1998 off Broadway play of the same name, the title of which was derived from an ancient Roman marble copy of a lost Hellenistic sculpture.
Сюжет
1995 жылы Голливудта жаңадан сценарий жазушы Роберт Сандрич өзінің сүйіктісінің СПИД-пен байланысты ми туберкулезінен қайтыс болуынан туындаған өмірбаяндық сценарий жазды. Ол студияның атқарушы директоры Джеффри Тишоп пен оның әйелі Элейнге әсер етеді, бірақ коммерциялық себептермен Джеффри жобаға жасыл жарық беруге дайын, егер Роберт өзінің басты кейіпкерін Мористен Мэггиге ауыстырып, сюжеттің назарын гейлерден гетеросексуалдарға ауыстырса ғана. Роберт бастапқыда өз принциптерін бұзудан бас тартады, бірақ Джеффри фильмді өзінің қатысуынсыз түсіруді қатерлеген кезде, ол өзіне ұсынылған 1 миллион доллар жалақыны қабылдап, сұралған түзетулерді жасауға шешім қабылдайды. Джеффри де, Элейн де Робертке қызығады, ол олардың Малибудағы үйіне жиі қонақ болады және көп ұзамай манипулятивті продюсермен жыныстық қатынасқа түседі. Елейн қайғылы жас жігітке физикалық емес, эмоционалдық және милық байланысты сезінеді және Роберттің Интернет чат-бөлмелеріне тәуелді екенін білгеннен кейін, ол оны онлайн іздеп, гей болып көрінгенде әңгімеге кіріседі. Ол өзінің жеке өзіне аян еткен мәліметтерін пайдаланып, оны өзінің қайтыс болған сүйіктісімен сөйлесіп жатқанына сендіреді. Роберт Джеффримен қарым-қатынаста екенін білдіргенде, қиындықтар туындайды, бұл Элейнді өзінің кемелді неке туралы шындыққа бетпе-бет келуіне мәжбүр етеді және трагедияға әкелетін қарама-қайшылықты тудырады.
In 1995 Hollywood, novice screenwriter Robert Sandrich has written an autobiographical script inspired by his lover's death by AIDS related cerebral tuberculosis. It impresses both studio executive Jeffrey Tishop and his wife Elaine, but for commercial reasons Jeffrey is willing to greenlight the project only if Robert changes his protagonist from Maurice to Maggie and shifts the focus of his plot from gay to straight people. Robert initially refuses to compromise his principles, but when Jeffrey threatens to make the film without his participation, he decides to accept the $1 million paycheck he's been offered and make the requested edits. Both Jeffrey and Elaine find themselves attracted to Robert, who becomes a frequent guest in their Malibu home and soon drifts into a sexual relationship with the manipulative producer. The connection Elaine feels to the grieving young man is more emotional and cerebral than physical and, after discovering Robert is addicted to Internet chat rooms, she tracks him down online and engages him in conversation while posing as a gay man. Using information he has revealed to her in person, she convinces him that he is communicating with his dead lover. Complications ensue when Robert reveals he's having an affair with Jeffrey, which forces Elaine to face the truth about her seemingly perfect marriage and prompts a confrontation that leads to tragedy.
Шығару
Фильм 2005 жылдың қаңтар айында Санденс кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, содан кейін Майами гей және лесбиян кинофестивалінде, Сиэтл халықаралық кинофестивалінде, Провинштаун халықаралық кинофестивалінде, Филадельфия халықаралық гей және лесбиян кинофестивалінде, Монреаль әлемдік кинофестивалінде, Нью-Хейвен кинофестивалінде, Рио-де-Жанейро халықаралық кинофестивалінде және Остин кинофестивалінде көрсетілді. Содан кейін 2005 жылдың 4 қарашасында АҚШ-та он бір кинотеатрда кеңінен көрсетілді. New York Times газетінен Стивен Холден фильмді «батыл экспрессионистік, мақтанышпен театрландырылған фильм» деп атап, Крейг Лукастың «кинорежиссер ретінде сәтті және жүйкелі дебют жасағанын» жазды. Chicago Sun-Times газетінен Роджер Эберт фильмнің «сюжеттік шешімдерінде сенімсіздіктер бар екенін» айтты. «Фильмнің соңғы аяқталуы теория және практика тұрғысынан дұрыс емес деп ойлаймын. Соңғы оқиғаның себебіне қатысты белгілі бір түсініксіздік бар, бұл қалыпты жағдай, бірақ фильмде оның қалай ашылғаны, менің ойымша, өте тиімсіз. Бұл соңынан кейін, олар жақсырақ ойлап табуға тырысқанда еді деп тілейсіз». San Francisco Chronicle газетінен Мик ЛаСалл фильмнің «көптеген сюрприздерден тұратын керемет сюжеті бар екенін, бірақ кейінге қарап қарағанда, әр қадам, бұрылыс және өзгеру логикалық болып көрінеді. Тек сюжеттік тұрғыдан алғанда, бұл мұқият құрылған туынды, маңызды ақпарат әдепті түрде орналастырылған және артық нәрсе жоқ. Тек механикалық тұрғыдан алғанда, бұл қанағаттандырарлық ойын-сауық. Бірақ «Өлі Гал» тек механикалық құрылыс емес. Лукастың өзара әрекеттесудің нәзік тұстарын түсінуі және осы нәзік тұстардың ұсынатын тереңдігі көптеген кинорежиссерлерден мүлдем өзгеше. Бұл психологиялық триллерде психологиялық аспект назардан тыс қалған жоқ, ол фильмнің негізгі бөлігі болып табылады». Rolling Stone журналынан Питер Траверс фильмді төрт жұлдыздың үшеуімен бағалап, «Лукас режиссер Лукас драматургіне тамаша қызмет етеді, фильмге тартымды жарқырау сыйлайды, ол астындағы уыттылықты ашқанда шоқтықты арттырады. Актерлер одан да жақсы ойнай алмас еді. Сарсгард, Скотт және жарқын Кларксон фильмнің өткір күлкісі мен терең трагедиясын керемет шеберлікпен көрсетеді. Лукастың күшті әсер қалдыратын фильмі сіздің бойыңызға терең сіңеді». 2015 жылғы сұхбатында Сарсгард «Өлі Гал» фильмінің өзінің сүйікті фильмі екенін айтты. Ұлттық киноқазылар алқасы фильмді «Фильм жасаудағы ерекше жетістіктері үшін» арнайы марапатқа ие етті.
The film premiered at the Sundance Film Festival in January 2005 and was shown at the Miami Gay and Lesbian Film Festival, the Seattle International Film Festival, the Provincetown International Film Festival, the Philadelphia International Gay and Lesbian Film Festival, the Montréal World Film Festival, Film Fest New Haven, the Rio de Janeiro International Film Festival, and the Austin Film Festival before opening in eleven theaters in the United States on November 4, 2005. Stephen Holden of the New York Times called the film "a boldly expressionistic, proudly theatrical film" and wrote that Craig Lucas "makes an auspicious, nervy debut as a screen director." Roger Ebert of the Chicago Sun Times thought "there are implausibilities in the plot devices that lead the movie to its ultimate conclusion. And then the final developments themselves, I think, are wrong in both theory and practice. There is some ambiguity about why a final event takes place, and that's all right, but the way in which the movie reveals it is, I think, singularly ineffective. It leads to one of those endings where you sit there wishing they'd tried a little harder to think up something better." Mick LaSalle of the San Francisco Chronicle observed the film "has the best kind of story in that it unfolds as a series of surprises, and yet every step, twist and turn seems inevitable in retrospect. Just in terms of plot, it's a meticulous piece of construction, with key information gracefully planted and nothing extraneous. On mechanics alone, it would qualify as satisfying entertainment. Yet The Dying Gaul is hardly a mere mechanical construction . Lucas' insight into the subtleties of interaction – and the churning depths that those subtleties suggest – is of a whole other order than that of most film directors. In this psychological thriller, the psychological isn't neglected; it's intrinsic." Peter Travers of Rolling Stone rated the film three out of four stars and commented, "Lucas the director serves Lucas the playwright beautifully, giving the film a seductive gleam that only enhances the shock when he reveals the toxicity underneath. The actors could not be better. Sarsgaard, Scott and the luminous Clarkson negotiate the film's razor sharp laughs and bone deep tragedy with resonant skill. Lucas' powerfully haunting film gets under your skin." In a 2015 interview, Sarsgaard said The Dying Gaul was his favorite film as a performer. The National Board of Review cited the film for Special Recognition For Excellence In Filmmaking.
Үй медиасы
Sony Pictures Home Entertainment фильмді 2006 жылдың 21 наурызында 1-ші аймақтағы DVD форматында шығарды. Ол анаморфты кең экранды форматта, аудио трегі және ағылшын тіліндегі субтитрлермен келген. Бонус материалдарына өшірілген көріністер мен балама аяқтама кіреді. 2-ші аймақтағы нұсқада өшірілген көріністер мен балама аяқтама жоқ.
Sony Pictures Home Entertainment released the film on Region 1 DVD on March 21, 2006. It is in anamorphic widescreen format with an audio track and subtitles in English. Bonus features include deleted scenes and an alternate ending. The Region 2 release has neither the deleted scenes nor the alternative ending.