Mymoorapelta – жоғарғы юра кезеңінен табылған сирек кездесетін анкилозавр. Қазба қалдықтары АҚШ-тағы Колорадо мен Юта штаттарынан табылды. Динозаврлар, палеонтология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өліп кеткен орнитохидтік динозаврлар туысы
Extinct genus of ornithischian dinosaur
Mymoorapelta (қазбалар алғаш жиналған Mygatt Moore Quarry-нің ашылушыларының есімдерінің бірігуінен және грек сөзі πέλτα, "қалқан" деген мағынаны білдіретін сөздердің үйлесімінен туындаған, "Mygatt Moore Quarry-нің қалқаны" деген мағынаны береді) – соңғы юра дәуірінде (Киммеридж-Титон, шамамен 155-150 миллион жыл бұрын) Моррисон формациясының (Brushy Basin мүшесі) Батыс Колорадо және Орталық Юта, АҚШ-та кездесетін нодозаврид анкилозавры. Бұл жануардың бір ғана түрі белгілі – Mymoorapelta maysi, және одан да аз ғана үлгілер табылған. Ең толық үлгі – Mygatt Moore Quarry-ден алынған голотиптік үлгі, оған ішек қаруларының бір бөлігі, жартылай , және басқа сүйектер кіреді. Оны алғаш рет 1994 жылы Джеймс Киркленд пен Кеннет Карпентер сипаттаған. Gargoyleosaurus-пен бірге ол ең ерте белгілі нодозавридтердің бірі. Mymoorapelta – салыстырмалы түрде кішкентай нодозаврид, ең ірі үлгісінің ұзындығы шамамен 2 метрге жетеді. Оның тар мұрыны және жоғарғы жағынан қарағанда үшбұрышты бас сүйегі болған, маңдайынан артқа қарай екі үлкен мүйіз, ал олардың астынан төмен қарай және артқа қарай екі мүйіз шығып тұрған. Mymoorapelta-да дене жағындағы созылған, өткір тікендерден бастап, кішкентай остеодермдерден – сүйек тікендерден тұратын алып қалқанға дейін бес түрлі қару-жарақ кездеседі, ол жамбас аймағының үстін жабады. Клуб тәрізді құйрығы бар анкилозавридтерден айырмашылығы, Mymoorapelta-ның құйрығында тікенектер болған, оларды ол қорғану үшін пайдаланған болуы мүмкін. Mymoorapelta Моррисон экожүйесінде төменгі жапырақтарды жейтін динозавр болды, цикадалар мен қылқан жапырақтылармен қоректенді, ал сол карьерлерден табылған Apatosaurus-қа қарағанда, ол биік өсетін өсімдіктерді жемейтін. Одан басқа, Allosaurus және Ceratosaurus сияқты ірі тероподтар, сондай-ақ Nanosaurus сияқты орнитохиктер де кездесетін. Екі тероподтың да іздері осы жануармен бірге табылған, және олардың Mymoorapelta-ны жегендігіне куәліктер бар.
Mymoorapelta (Meaning "Shield from the Mygatt Moore Quarry" after a combination of the names of the discoverers of the Mygatt Moore Quarry that fossils were originally collected from, and the Greek word πέλτα, meaning "shield") is a nodosaurid ankylosaur from the Late Jurassic (Kimmeridgian Tithonian, around 155 to 150 million years ago) Morrison Formation (Brushy Basin Member) of western Colorado and central Utah, USA. The animal is known from a single species, Mymoorapelta maysi, and few specimens are known. The most complete specimen is the holotype individual from the Mygatt Moore Quarry, which includes , a partial , , and other bones. It was initially described by James Kirkland and Kenneth Carpenter in 1994. Along with Gargoyleosaurus, it is one of the earliest known nodosaurids. Mymoorapelta is one of the smaller known nodosaurids, with the estimated length of the largest specimen only reaching It had a narrow snout and almost triangular skull in dorsal view, with two large horns pointing backwards from the brow and two horns below these that pointed backwards and down on the Five different armor types have been observed in Mymoorapelta, ranging from elongated, sharp spines on the side of the body to a giant shield composed of tiny osteoderms, called ossicles, that covered the top of the pelvis. In contrast to the club tailed ankylosaurids, the tail bore spikes that Mymoorapelta likely used for defense. Mymoorapelta was a low browser in the Morrison ecosystem, feeding on cycads and conifers, in contrast to the high browsing Apatosaurus known from the same quarries. Other dinosaur groups were also present, including the large theropods Allosaurus and Ceratosaurus and possibly the ornithischian Nanosaurus. Both of the theropods have also been found in association with the animal, and we have evidence that the former preyed on Mymoorapelta.
Ашылуы және атауы
Мигат Мур карьері алғаш рет 1981 жылғы наурыз айында Колорадо штатының батыс-орталық бөлігіндегі Меса окруғында Ванетта Мур, Пит және Мэрилин Мигат атты саяхатшылармен табылды. Карьердің қабаттары Юра кезеңінің жоғарғы бөліміне жататын Моррисон формациясының Бруши бассейні мүшесінен құралған. Mymoorapelta-ның қазба қалдықтары алғаш рет 1990 жылы осы карьерде табылды, содан бері карьер аумағында 160-тан астам сүйек элементі табылған. Үлгіде бір жеке дарақ сақталған: 24 остеодерма, үш қабырға, бір омыртқа және сан сүйегі, алайда, одан да көп материал қазылып алынбаған. 2016 жылы Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласынан тыс орналасқан Петерсон карьерінен жиналған жалғыз арқалық остеодерма сипатталды. Остеодерма морфологиялық (сыртқы анатомияға сүйенген) тұрғыдан Mymoorapelta-ға ұқсас, бірақ стратиграфиялық (тас қабаттарына сүйенген) тұрғыдан Gargoyleosaurus-қа жақын.
The Mygatt Moore Quarry was first discovered in March of 1981 by hikers Vanetta Moore and Pete and Marilyn Mygatt in Mesa County, west central Colorado. The quarry's strata come from the Brushy Basin Member of the Morrison Formation, which dates to the Upper Jurassic. Fossils of Mymoorapelta were first discovered in the quarry in 1990, and since then over 160 elements have been found scattered over of the quarry. The specimen includes one individual preserving: 24 osteoderms, three ribs, one vertebra, and a femur, though more material has yet to be excavated. The discovery of a single, dorsal osteoderm that had been collected from the Peterson Quarry outside of Albuquerque, New Mexico was described in 2016. The osteoderm is morphologically (based on external anatomy) similar to Mymoorapelta, however it is stratigraphically (based on rock layers) closer to Gargoyleosaurus.
Бас сүйек пен тістер
Бұл атау егжей-тегжейлі сипатталмаған, бірақ сақталған морфологиясы (сыртқы анатомиясы) Моррисон формациясынан шыққан Гаргойлозаврға өте ұқсас. Бас сүйегінің артқы жағында буындық аймақ (бас сүйек пен төменгі жақ сүйегінің арасындағы байланыс орны) сәл медиалдыққа (дене ортасына қарай) қарайды және антеропостериарлық (алдыңғы жағынан артқы жағына қарай) ұзарады. Квадраттың дистальді беті, әсіресе медиалдық кондилінде, берік және антеропостериорлық бағытта ұзартылған. Барлық анкилозаврларда жақ буыны (бас сүйекті жақ сүйегіне жалғастыратын буын) окклюзиялық жазықтықта (тістердің жанасу беті) орналасқан. (Төменгі жақ сүйегіндегі сүйекті шығыңқы) нодозауридтерде өте жақсы дамыған, ал жақ буыны да соған сәйкес қысылған, бұл салыстырмалы түрде жоғары тістеу күшіне ие екенін көрсетеді. Көптеген анкилозаврларда гетеродонт тістері (тіс морфологиясының әртүрлілігі) бар, бірақ Гаргойлозаврде жоқ, ол тек премаксиллярлық, максиллярлық және дентариялық тістерде ұсақ морфологиялық айырмашылықтарды көрсетеді. Анкилозаврлардың тістері лабиолингвалды бағытта қысылған және филлиформды (жапырақ пішіндес), апикальді шығыңқы және мезиальді және дистальді жиектеріндегі екіншілік шығыңқылармен сипатталады. Нодозауридтердің тістері анкилозавридтердің негізгі тістерінен гөрі үлкен және күрделі, олардың тәжі үлкен, эмаль беті дөрекі, шеткі тістердің саңылауларымен біріккен және тіс тамырын қоршаған (тіс сияқты) тістері бар. Анкилозаврлардың тістеріндегі тозу қырлары өте әртүрлі, бірақ нодозавридтерде олар әдетте анкилозавридтерге қарағанда кеңірек және тік жатыр, бұл форманың шектеулі функциясының негізгі үлгілерін көрсетеді. Gargoyleosaurus және Gastonia сияқты ертедегі нодозауридтерде (бауырының тері жағындағы жұптасқан сүйектері) әлі антеропостериарлық және медиолатеральды бағытта жетілмеген, бірақ кейінгі түрлерде олар әлдеқайда кең, жақтық қанаттары мықты, және олар базальдық түрлерге қарағанда антеропостериарлық бағытта кеңейіп, дистальді төртбұрышты кондильдер деңгейіне жетеді. Бұл кейінірек пайда болған нодозауридтердегі птеригоидтық бұлшық еттердің жақсы дамығандығын көрсетеді, бұл нодозауридтердегі тиімді жақ адуктор жүйесін көрсетеді. Мандибулярлық адуктор камерасы және короноидтық процесс анкилозаврларға қарағанда нодозавридтерде әдетте жоғары, бұл бұлшық еттердің өлшемі мен жалғасуындағы айырмашылықтарды көрсетеді. Мимурапельтаның және басқа нодозавридтердің құйрық омыртқалары енінен ұзын және дорсовентральды (жоғарғы және төменгі) бағытта жалпақталған, алдыңғы құйрық омыртқаларына қарағанда жүйке омыртқаларының қысқаруымен сипатталады. Гемальдық омыртқа шоқ тәрізді дөңгелек пішінге ие. Презигапофиздер қысқа және орталықтың алдыңғы жиегінен тек 25% немесе одан азға созылады. Бұл белгі тек нодозауридтер мен базальдық анкилозаврларда кездеседі, бірақ Ляонингозаврлар мен одан да көп алынған анкилозауридтер сияқты таксондарда олар ұзындығының кем дегенде 50% -ға дейін бір-бірімен жапсырылады, бұл оларды бір-бірімен біріктіреді. Мимурапельтаның басқа нодозавридтердегідей құйрық ұңғыларының тұтқалары немесе құйрық ұңғыларының түймелері жоқ, бұл оларға анкилоздың аз болуына әкеледі. Алдыңғы және артқы құйрық омыртқаларының ауысуы анкилозавридтермен салыстырғанда аз қатаң, олар ортаңғы құйрықта қатаң ауысуы бар, бұл қатаң ауысудың болмауы құйрыққа көбірек икемділік береді, бұл анкилозавридтердің қатты біріктірілген құйрықтарына қарағанда нодозавридтерге тән. Омыртқалық орталық және жүйке омыртқалары Гаргойлозаврмен салыстырғанда әлдеқайда қысқа. Жоғарыда аталған сегізінің белгілі болатын жұқа үшбұрышты тақталары денеден төменгі Polacanthus-тағы сияқты сақталған. Соңында, тері қаруының кішкентай бөлшегі үлкен орталық скрабпен құрылған розетканы (кішірек остеодермалармен қоршалған үлкен остеодерма, гүл сияқты құрылымды құрайды) барлық жағынан кішірек сүйектермен қоршалған. Бірақ бұл топтың жағдайы тұрақсыз, ал бұл қасиет кейбір анкилозаврларда, мысалы Шамозаврда да кездеседі. Сакральдық қалқандарды қазіргі кездегі түрлі санаттарға жіктеу Арбур, Майкл Э. Бернс және Филип Дж. Кьюридің 2011 жылғы жұмысында пайда болды және әр үш санаттың бір-бірінен тұратын үш ерекше сипаттама береді. 1-ші санаттағы қалқандар коозификацияланбаған остеодермалармен, 2-ші санаттағы қалқандар коозификацияланған розеткалармен, ал 3-ші санаттағы қалқандар біркелкі өлшемді коозификацияланған көпбұрыштармен сипатталады. Арқа мен құйрықтың жоғарғы бетінде тері жабыны кішкентай остеодермалармен жабылған, олар кейде сүйекшелер деп аталады, үлкен тақталардың арасында, Sauropelta-ның болжамы бойынша, бірақ сүйекшелердің өзі Мимурапельтада сакральдық қалқаннан тыс жерде сенімді түрде белгілі емес. Мимурапельта сияқты нодозауридтердің тар мурыны болған, бұл бүгінгі таңда таңдамалы жайылыммен айналысатын жануарларда кездесетін бейімделу, ал жайылыммен айналысатын жануарлардың кең мурынынан өзгеше. Тіс жабысуы Мимурапельтада немесе оның жақын туысы Гаргойлозаврде тікелей сақталмаған, бірақ ол Кретацт кезеңінен басқа нодозауридтерде табылды. Нодозауридтік тіс жабысуының ең ерте дәлелі Sauropelta-да кездеседі, ол тік вертикальді қозғалыс көрсеткенін көрсетеді. Кейінірек пайда болған нодозауридтерге қарағанда, тіс пен тіс арасындағы байланыс Мимурапельта мен Гаргойлозаврде кездейсоқ немесе жергілікті болған, ал екі фазалық жақ механизмі болмаған. Мимурапельтаның белгілі таралу аймағы шектеулі, ол тек Батыс Колорадодағы екі жерде, сондай-ақ Хэнксвилл Бурпи және мүмкін Албукерке үлгілерінде табылды.
The specifically has not been described in detail, but the preserved morphology (external anatomy) is very similar to that of Gargoyleosaurus, which also hails from the Morrison Formation. In the back of the skull, the articular area (place of contact between the skull and lower jaw) faces slightly medially (towards the midline of the body), and is subtly lengthened anteroposteriorly (front to back). The distal surface of the quadrate, especially on the medial condyle, is robust and elongated anteroposteriorly. In all ankylosaurs, the jaw joint (joint connecting the skull to the jaw bone) is placed ventrally to the occlusal plane (contact surface between teeth). The (bony projection on the lower jaw) is very well developed in nodosaurids, and the jaw joint is well depressed in turn, which corresponds to a higher relative bite force. Most ankylosaurs have heterodont dentition (variation in tooth morphology), but not in Gargoyleosaurus, which shows only subtle morphological differences in the premaxillary, maxillary, and dentary teeth. Ankylosaur teeth are compressed labiolingually and are phylliform (leaf shaped), with an apical cusp and secondary cusps along the mesial and distal edges. Nodosaurid teeth are blade like, larger, and usually more complex than the basic cusps of ankylosaurids, having a larger crown, a rough enamel surface, confluent fluting with grooves of the marginal cusps, and a crenelated (shelf like bulge surrounding the base of a tooth crown). The wear facets on Ankylosaur teeth vary greatly, but in nodosaurids they are usually more extensive and steeply inclined than in ankylosaurids, demonstrating underlying patterns of shape constrained function. In early nodosaurids like Gargoyleosaurus and Gastonia, the (a dermal, paired bone of the palate) is not yet well developed anteroposteriorly and mediolaterally, but in later species they are much wider, with more robust lateral wings, and they are more expanded anteroposteriorly than in basal forms, reaching the level of the distal quadrate condyles. This suggests more developed pterygoid muscles in later nodosaurids than in ankylosaurids, reflecting a more efficient jaw adductor system in nodosaurids. The mandibular adductor chamber and the coronoid process are generally taller in nodosaurids than in ankylosaurs, suggesting differences in the size and attachment of muscles. The caudal (tail) vertebrae of Mymoorapelta and other nodosaurids are longer than they are wide, and dorsoventrally (top bottom) flattened with a reduction of the neural spines when compared to the anterior caudals. The haemal spine takes on a rounded, hatchet shaped appearance. The prezygapophyses are short and extend past the anterior edge of the centra by only 25% or less. This trait is only present in nodosaurids and basal anklosaurs, but in taxa like Liaoningosaurus and more derived ankylosaurids they overlap by at least 50% of its length, making them more fused together. Mymoorapelta lacks tail club handles or tail club knobs, as in other nodosaurids, giving them less ankylosis. The transition from anterior to posterior caudal vertebrae is less abrupt compared to ankylosaurids, which have an abrupt transition at the midcaudals, the lack of this abrupt transition would give the tail more flexibility, which is unique to nodosaurids when compared to the strongly fused tails of ankylosaurids. The vertebral centra and neural spines are much shorter when compared to Gargoyleosaurus. The aforementioned thin triangular plates, of which eight are known, are preserved similarly to those in Polacanthus further down the body. Lastly, a small fragment of dermal armor preserves a rosette (a large osteoderm surrounded by smaller osteoderms, forming a flower like arrangement) formed by a large central scute surrounded on all sides by smaller ossicles. but the status of this group is generally unstable, and the trait is also known in some ankylosaurids like Shamosaurus. The current categorisation of sacral shields into distinct categories finds its origins in a 2011 paper by Arbour, Michael E. Burns and Philip J. Currie, and gives three distinct characteristics, one for each of the three categories. Category 1 shields are characterized by non coosified osteoderms, category 2 shields by coossified rosettes, and category 3 by uniformly sized coossified polygons. On the upper surface of the back and tail, the skin was covered in small osteoderms, which are sometimes referred to as ossicles, in between larger plates of armor as inferred by Sauropelta, though ossicles themselves are not known confidently outside of the sacral shield in Mymoorapelta. Nodosaurids like Mymoorapelta had narrow snouts, an adaptation seen today in animals that are selective browsers as opposed to the wide muzzles of grazers. Tooth occlusion is not directly preserved in Mymoorapelta or its close relative Gargoyleosaurus, but it has been found in other nodosaurids from the Cretaceous. The earliest evidence of nodosaurid dental occlusion is in Sauropelta, which demonstrated a basic motion, in that the power strokes moved vertically. In contrast to later nodosaurids, tooth to tooth contact was incidental or local when present and a biphasial jaw mechanism was lacking in both Mymoorapelta and Gargoyleosaurus. Mymoorapelta has a very limited known distribution, having only been found at two sites in Western Colorado, in addition to the Hanksville Burpee and potential Albuquerque specimens.
Ағзалардың қозғалысы
Кумбс 1978 жылы жасаған анкилозаврдың алдыңғы аяқтарының бұлшық еттерін реконструкциялау, алдыңғы аяқтардың жануардың салмағының көп бөлігін көтергенін және олардың алдыңғы аяқтарымен күшті әрекет етуге, мүмкін, тамақ іздеуге бейімделгенін көрсетеді. Сонымен қатар, Кумбс анкилозаврлардың қазуға қабілетті болуы мүмкін екенін ұсынды, бірақ олардың тырнақ тәрізді құрылымы қазба жұмыстарын шектеуі мүмкін. Анкилозаврлар, қажет болған жағдайда жылдам қозғала алатын болса да, көбінесе баяу және әрекетсіз жануарлар болды. Mymoorapelta өте қысқа аяқтарын, тіпті одан да қысқа дистальды аяқ элементтерін сақтап қалды, бұл басқа нодозавридтердегі ұзын дистальды аяқ элементтерінен өзгеше, бірақ анкилозавридтер мен Polacanthus-та кездесетін жағдайға ұқсас. Бұл жануарлардың құйрықтары күрделі эволюциялық тарихқа ие, Mymoorapelta сияқты алғашқы таксондар екі жағында да және үстінде тік остеодермалары бар икемді құйрыққа ие болды. Аталған құйрықтың икемділігі кейінірек анкилозавридтер мен нодозавридтердің қатты құйрықтарына қарағанда кең қозғалыс диапазонын қамтамасыз етеді. Құйрық жаратылыстардан қорғану үшін де қолданылуы мүмкін деп есептеледі, бірақ Арбур және авторлардың 2022 жылғы жаңа зерттеулері анкилозавридтердің құйрықтары түр ішіндегі күреске пайдаланылған және негізінен осы мақсатта дамыған болуы мүмкін екенін қарастырады, бұл Mymoorapelta және Gargoyleosaurus сияқты алғашқы таксондарда да ұқсас қолданылуға нұсқауы мүмкін.
Reconstructions of ankylosaur forelimb musculature made by Coombs in 1978 suggest that the forelimbs bore the majority of the animal's weight and that they were adapted for high force delivery on the front feet, possibly for food gathering. In addition, Coombs suggested that ankylosaurs may have been capable diggers, though the hoof like structure of the would have limited fossorial capibilities. Ankylosaurs were likely to have been slow moving and sluggish animals, though they may have been capable of quick movements when necessary. Mymoorapelta preserves very short limbs with even shorter distal limb elements, which is in contrast to the longer distal limb elements known in other nodosaurids but similar to the condition found in ankylosaurids and Polacanthus. The tails of these animals have a complex evolutionary history, with basal taxa like Mymoorapelta possessing a flexible tail with pointed osteoderms on either side and on top. The aforementioned flexibility of the tail would allow for a greater range of motion than the stiff tails of later ankylosaurids and nodosaurids. It is thought that the tail could also have been used in defense against predators, though more recent findings by Arbour et al. in 2022 also consider the possibility that the tails of ankylosaurids were used for intraspecific combat and might have primarily evolved to fill a function here, which might indicate a similar use in more basal taxa like Mymoorapelta and Gargoyleosaurus.
Жіктеу
Mymoorapelta – Nodosauridae тұқымдасының ең төменгі белгілі туыстарының бірі, жойылған орта және ірі, мықты денелі, төрт аяқты, шөппен қоректенетін динозаврлар, олар кішкентай, жапырақ тәрізді тістерге ие. Бұл кладты 1890 жылы Отниел Чарльз Марш атайды, ол креда кезеңінің Nodosaurus туысын, оның ауыр терілік қауырсыны, қатты сүйектері, үлкен алдыңғы аяқтары және тұяқты аяқтары сақталғандықтан, типтік туыс ретінде белгіледі. Nodosaurid-тер алғаш рет кейінгі юра кезеңінде (шамамен 155 миллион жыл бұрын) пайда болды, Mymoorapelta және оған ұқсас өлшемдегі Gargoyleosaurus эволюциялық таралудың алғашқы мүшелері болды, ол Коуптың ережесіне сәйкес креда кезеңіне дейін жалғасты. Nodosaurid-тер соңғы креда кезеңінде (шамамен 66 миллион жыл бұрын) басқа құс емес динозаврлармен бірге креда-палеоген жойылған оқиғасы кезінде жойылды. Nodosaurid-тер Euankylosauria тобына жатады, оларға жақын туыс Ankylosauridae кіреді. Nodosaurid-тер ankylosaurid-терден айырмашылығы – ankylosaurid-тер ерте креда кезеңінде дамыды және бірнеше ерекше анатомиялық ерекшеліктері бар; ең бастысы – дөңгелек тәрізді құйрық клубтарының болмауы, олардың орнына nodosaurid-терде остеодермамен қапталған, иілгіш құйрықтар және сакральдық қалқандар болады. Көптеген nodosaurid-тердің иықтарынан сыртқа қарай тікенектері шығып тұрады, сондай-ақ мойнында екі броньды жартық сақинасы бар. Үшінші ұсынылған туыс, Polacanthidae, nodosaurid-терге ұқсас, бірақ нашар қаруланған және басқа таралу орынына ие бірнеше туыс үшін құрылды. Алайда, соңғы жылдары филогенетикалық талдаулар оны қолдау көрсетпеді және ол өзгерісте. Euankylosauria – Ankylosauria-ның барлық мүшелерін қамтиды, бірақ Parankylosauria клады – Лавразияға эндемик болған euankylosaurid-терден гөрі Гондвананың креда кезеңінде өмір сүрген бірнеше таксондардан ғана белгілі кіші топ. Mymoorapelta алғаш аталғанда, Киркланд пен Карпентер бұл таксонды әлеуетті nodosaurid ретінде қарастырды, бірақ сол кезде материалды салыстыру үшін көптеген таксондар болмады. 1998 жылы филогенетикалық орналасуы өзгерді, ол еуропалық polacanthid-терге жақын деп саналды, ал Томпсон және авторлар жасаған кладистік талдау (2011) Mymoorapelta – Киркланд пен Карпентердің бастапқыда болжаған базальдық nodosaurid екенін көрсетті. Төменде сол жақта Сото Акуньяның (2021) филогенетикалық талдауы көрсетілген, ол Арбур мен Кюридің (2016) матрицасының өңделген нұсқасын қолданады, онда қарапайымдық үшін Nodosaurinae және Ankylosaurinae біріктірілген. Төменде оң жақта Ривера Сильва және әріптестерінің (2018) филогенетикалық талдауы көрсетілген, онда қарапайымдық үшін Panoplosaurini және Struthiosaurini біріктірілген. Моррисон формациясының палеоортаны ерекше ылғалды және құрғақ маусымдары бар жартылай шөлдік орта және жазық су тасқыны жазықтары ретінде түсіндіріледі. Басқаларынан айырмашылығы, Mymoorapelta және Allosaurus-тың қазбаларындағы жолақтар (тістік тілімдер) тістік тілімдердің енін анықтау үшін өлшенгенде, Allosaurus немесе Ceratosaurus-тың, остеологиялық қалдықтарынан белгілі екі ірі жыртқыштың кен орнындағы барлық белгілі үлгілерінен артық тіс және дене өлшемдерін көрсетті. Алайда, экстраполяциялар Allosaurus-тың ерекше үлкен үлгісімен немесе Torvosaurus немесе Saurophaganax сияқты бөлек үлкен таксонмен сәйкес келеді, олардың ешқайсысы кен орнында қазба материалды сақтамайды. Нәтижесінде бұл жайт тек икнологиялық дәлелдерге сүйене отырып, сайттың белгілі әртүрлілігін арттырады немесе Allosaurus-та каннибализмнің күшті дәлелін көрсетеді. Сырқаттанған қаңқа элементтерінің орналасуы мен қоректік құндылығына сүйенсек, Mymoorapelta өлімге дейін немесе өлімнен кейін көп ұзамай жемтік болған деп болжауға болады.
Mymoorapelta is one of the basalmost known genera of Nodosauridae, an extinct family of medium to large, heavily built, quadrupedal, herbivorous dinosaurs which possess small, leaf shaped teeth. The clade was named in 1890 by Othniel Charles Marsh, who designated the Cretaceous genus Nodosaurus as the type genus based on the heavy dermal armor, solid bones, large forelimbs, and ungulate feet it preserves. Nodosaurids first evolved in the Late Jurassic (ca. 155 mya), with Mymoorapelta and the similarly sized Gargoyleosaurus being early members of the evolutionary radiation which would continue into the Cretaceous in accordance with Cope's Rule. The nodosaurids went extinct in the Late Cretaceous (ca. 66 mya) during the Cretaceous–Paleogene extinction event along with the other non avian dinosaurs. Nodosaurids are situated within the group Euankylosauria, together with the closely related family Ankylosauridae. Nodosaurids differ from ankylosaurids in the fact that ankylosaurids evolved more recently, during the Early Cretaceous, and in several distinct anatomical characteristics; most notably the lack of mace like tail clubs, with nodosaurs having osteoderm lined, flexible tails instead, and the possession of sacral shields. Many nodosaurids also had spikes projecting outwards from their shoulders, and two armored half rings on their neck, among other traits. A third proposed family, Polacanthidae, was erected for several genera that were similar to nodosaurids but had more fragile armor and a different distribution. However, it has seen little support from phylogenetic analyses in recent years and is in a state of flux. Euankylosauria encompasses all members of Ankylosauria except for the clade Parankylosauria, which is a smaller group known exclusively from a few taxa that lived in the Cretaceous of Gondwana, rather than the euankylosaurs, who were endemic to Laurasia. When Mymoorapelta was originally named, Kirkland and Carpenter placed the taxon as a potential nodosaurid, though at that time there were only a few taxa to compare the material to. The phylogenetic placement was changed in 1998 when it was considered closer to the European polacanthids, while a cladistic analysis performed by Thompson et al. (2011) suggests that Mymoorapelta is a basal nodosaurid as originally theorized by Kirkland and Carpenter. Below at left is a reproduced phylogenetic analysis from Soto Acuña (2021), which uses a modified version of the matrix from Arbour & Currie (2016) with Nodosaurinae and Ankylosaurinae collapsed for simplicity. Below at right is a 2018 phylogenetic analysis by Rivera Sylva and colleagues, with Panoplosaurini and Struthiosaurini having been collapsed for simplicity. The paleoenvironment of the Morrison Formation is interpreted as a semiarid environment with distinct wet and dry seasons, and flat floodplains. Unlike the others, the fossils of Mymoorapelta and Allosaurus preserve striations that, when measured to determine denticle (serration) width, produced tooth and body size extrapolations greater than any known specimen of Allosaurus or Ceratosaurus, the two large predators of the quarry that are known from osteological remains. The extrapolations are instead coherent either with an unusually large specimen of Allosaurus, or a separate large taxon like Torvosaurus or Saurophaganax, neither of which preserves fossil material within the quarry. The result either increases the known diversity of the site based on ichnological evidence alone, or represents powerful evidence of cannibalism in Allosaurus. Based on the position and nutrient value associated with the various skeletal elements with bite marks, it is predicted that Mymoorapelta was either predated upon or scavenged shortly after death.