Petrolacosaurus – жоғары карбон кезеңінен табылған ерте диапсид рептилиясы. Бас сүйегіндегі ерекшеліктері динозаврлар мен қазіргі рептилиялардың эволюциясына жатады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Төрт аяқты жануарлар туысы
Genus of tetrapods
Petrolacosaurus ("тас көл кесірткесі") – карбон кезеңінің соңында өмір сүрген диапсидтер тобына жататын жойылған туыс. Ол кішкентай, ұзын денелі жорғалаушы, және екі уақ терезесі (бас сүйегінің артқы бөлігіндегі тесіктер) бар ең ерте кездескен жорғалаушылардың бірі. Бұл оның Diapsida негізінде екенін көрсетеді, бұл жорғалаушылардың ең ірі және сәтті таралған тобы, ол ақырында барлық қазіргі жорғалаушылар топтарын, сондай-ақ динозаврларды (құстар түрінде бүгінге дейін сақталған) және плезиозаврлар, ихтиозаврлар және птерозаврлар сияқты басқа да танымал жойылған жорғалаушыларды қамтиды. Дегенмен, Petrolacosaurus өзі Araeoscelida тобының бір бөлігі болды, ол перм кезеңінің ортасында жойылған диапсидтер отбасының қысқа ғұмырлы алғашқы тармағы.
Petrolacosaurus ("rock lake lizard") is an extinct genus of diapsid reptile from the late Carboniferous period. It was a small, long reptile, and one of the earliest known reptile with two temporal fenestrae (holes at the rear part of the skull). This means that it was at the base of Diapsida, the largest and most successful radiation of reptiles that would eventually include all modern reptile groups, as well as dinosaurs (which survive to the modern day as birds) and other famous extinct reptiles such as plesiosaurs, ichthyosaurs, and pterosaurs. However, Petrolacosaurus itself was part of Araeoscelida, a short lived early branch of the diapsid family tree which went extinct in the mid Permian.
Ашылу
Бірінші Петролакозаврдың қазбасы 1932 жылы Канзас штатының Гарнет қаласында Канзас университетінің Табиғат тарихы мұражайының экспедициясы барысында табылды. Экспедиция құрамына Генри Х. Лейн, Клод Хиббард, Дэвид Данкл, Уоллес Лейн, Луис Когилл және Кертис Гессе кірді. Өкінішке орай, олардың жазбалары немесе ашылуына қатысты құжаттамалары сақталмаған. Петролакозаврдың қазбалары өсімдік қалдықтарымен бірге ламинатталған тақталы тақта қабатында сақталған күйде табылған. Бұл қалдықтар табылған жарықтар Жоғарғы Пенсильванияның ортаңғы Гжелиан кезеңіне (Еуропалық шкала бойынша ортаңғы Стефан кезеңіне) жатады.
The first Petrolacosaurus fossil was found in 1932 in Garnett, Kansas, by a field expedition from the University of Kansas Natural History Museum. The party consisted of Henry H. Lane, Claude Hibbard, David Dunkle, Wallace Lane, Louis Coghill, and Curtis Hesse. Unfortunately, no field notes or documentation of their discovery are available. Petrolacosaurus fossils were found preserved within a layer of laminated shale that was also plant bearing. The strata that the remains were found in the middle Gzhelian age (middle Stephanian age on the European scale) of the Upper Pennsylvanian.
Осілік қаңқа
Жеті созылған мойын омыртқасы, 2 сакральды және 60 құйрық омыртқасы бар. Омыртқалардың саны мен орналасуы Петролакозаврдың салыстырмалы түрде ұзын мойынды, бірақ қысқа денелі рептилия болғанын көрсетеді. Омыртқалардың саны және шпул тәрізді пішіні, сондай-ақ рептилиялардың өлі қалпы, олардың өте икемді жаратылыстар екенін көрсетеді. Омыртқа дененің ортасы амфикоэльді (алдыңғы және артқы жағынан ойыс) және үлкен құрсақ жақтан бүйірлік ойыстарға ие болған. Осыған ұқсас ойыстар презигапофизден постзигапофизге дейін созылатын үлкен нейрондық доғаларда да байқалады. Бұл ойыстар омыртқа бағанасын жеңілдетіп, сонымен бірге берік құрылымын сақтауға мүмкіндік берген.
There are seven elongated cervical vertebrae, 2 sacrals, and 60 caudal vertebrae. The number and placement of the vertebrae show that Petrolacosaurus was a rather long necked reptile with a shorter torso. The number and spool like shape of the vertebrae, in addition to the poses that the reptiles died in, show that they were also very flexible creatures. The vertebral centra were amphicoelous (concave from the front and behind) and had large ventrolateral depressions. A similar depression can be seen on the massive neural arches, running from the prezygapophyses to the postzygapophysis. These depressions allowed the vertebral column to be lighter while still retaining a sturdy build.
Кеуде белдеуі
Петролакозаврдың кеуде сүйек белдеуі, пеликозаврлар сияқты топтардағы массивті белдеулермен салыстырғанда, жеңіл. Петролакозаврдың үлгілерінде кеңейген төменгі жағы бар кіндік сүйегі болған, бірақ ол Капторхинус немесе пеликозаврлардың кіндік сүйегінен қысқа. Сонымен қатар, кең, дөңгелек ұшы бар үлкен клитр сүйегі де кездеседі.
The pectoral girdle in Petrolacosaurus is light in comparison to the massive girdles found in taxa such as pelycosaurs. Petrolacosaurus specimens had a clavicle with an expanded ventral blade, yet shorter than that of Captorhinus or pelycosaurs. Also, there is a large cleithrum with a broad, rounded end.
Ағзалар
Петролакозаврдың аяқтары Ареоскелис сияқты басқа примитивті диапсидтерге қарағанда ұзын және жұқа болды. Петролакозаврдың радиусы мен күрек сүйегінің ұзындығы шамамен бірдей. Бұл екі сүйектен өзгеше, фибула (тоқпан сүйегі) тібік сүйегінен едәуір қысқа, себебі тібік сүйегі астрагалмен (білезік сүйегімен) дистальды байланысады. Бұл ұзындық айырмашылығы астрагалдың ұзын мойны мен тіреулі, көлбеу платформасының болуынан одан да айқын байқалады, ол тібік сүйегімен икемсіз, ойыс буын құрады. Бұл буын екеуінің арасында дерлік қозғалмайтын қосылыс жасайды. Петролакозаврдың фалангалық формуласы алдыңғы аяқ үшін 2 3 4 5 3, артқы аяқ үшін 2 3 4 5 4 болып табылады. Саусақтар I саусақтан V саусаққа қарай ұзарады. IV метатарсал (табан сүйегі) I метатарсалдан 3,5 есе ұзын. Палеозойдан кейінгі көптеген дернәсілдердің манустары мен пестеріндегі IV саусақтың қысқаруы Петролакозаврдың олардан примитивті екенін көрсетеді.
The limbs of Petrolacosaurus were long and slender in comparison to other primitive diapsids such as Araeoscelis. The radius and ulna in Petrolacosaurus are of relatively equal length. Unlike these two bones, the fibula is significantly shorter than the tibia, because the tibia has distal articulation with the astragalus. This length difference is further pronounced because the astragalus has a long neck and buttressed, oblique platform providing an inflexible, concave articulation with the tibia. This articulation creates a virtually immobile joint between the two. Petrolacosaurus has a phalangeal formula for the manus of 2 3 4 5 3. For the pes, the formula is 2 3 4 5 4. The digits increase in length from digit I digit V. Metatarsal IV is 3.5 times as long as metatarsal I. Many lines of post Paleozoic reptiles have a reduction in digit IV in the manus and pes, indicating that Petrolacosaurus is more primitive than those reptiles.
Жіктеу
Бастапқыда пеликозавр деп сипатталғанмен,) және олардың Кейінгі Пермде кең таралғаны белгілі. Қазіргі филогенетикалық жіктелу Петролакозаврдың Spinoaequalis-тің, екінші ерте диапсид түрінің туыс түрі екенін көрсетеді. Spinoaequalis-тен өзгеше, Petrolacosaurus ең алғашқы диапсидтерге тән көптеген ерекше бас және бас сүйегінен кейінгі белгілерді көрсетеді. Петролакозаврдың басқа ромеридтерге және өте алғашқы жануарларға ұқсас белгілерінің болуы ғалымдарды бұл түрдің неодиапсидтердің ата-тегі болуы мүмкін деген ойға жетеледі. Петролакозавр неодиапсидтерге тән дамыған белгілерге ие болмағандықтан, ол Неодиапсидтер тобынан бөлек жіктелді.
Although originally described as a pelycosaur,) and their proliferation in the Late Permian. Current phylogenetic placement indicates that Petrolacosaurus is derived from a sister to Spinoaequalis, a second species of early diapsid. In contrast to Spinoaequalis, Petrolacosaurus exhibits many distinct cranial and post cranial features, characteristic of the most primitive diapsids. The fact that Petrolacosaurus has features that are distinctly similar to other romeriidans and others which were very primitive, leads scientists to believe that the species is old enough to be an ancestor of neodiapsids. Because Petrolacosaurus does not have more developed features that the neodiapsids have, it has been placed in a group separate from Neodiapsida.
Филогения
Филогенетикалық қатынастар De Braga & Reisz (1995) және Falconnet & Steyer (2007) жұмыстарына сүйене отырып құрастырылған.
Phylogenetic relationships based on De Braga & Reisz (1995) and Falconnet & Steyer (2007).
Диета
Петролакозаврдың тістері орташа ұзындықта, сәл иілісқан және бүйірден қысылмаған. Жоғарғы жақ сүйегінің премаксилласында екі тіс орналасқан, олар қалың тіс сияқты. Тіс тістеуішінде әр түрлі ұзындықтағы шамамен 25 кішкентай тіс болған. Жақ тістерінің орналасуы жоғарғы және төменгі жақ тістерінің бірін-бірі жаппай қамтып тұрмай, керісінше орталық жазықтықта жанасатынын көрсетеді. Тістердің әртүрлі ұзындығы, тіс алмасудың алғашқы және үнемі жүретін тәсілімен сәйкес келеді. Птеригоидтың көлденең қырларындағы тістер қалғандарына қарағанда айтарлықтай үлкен болған, бұл олардың кішкентай, қабықпен қапталған жәндіктерді ұстауға бейімделгенін көрсетеді. Петролакозаврдың жақтары ұзын және жіңішке болған. Скелеттік бұлшықеттердің бекітілу орындары мен уақытша аймақтың қысқаруына қарағанда, жақындастырушы бұлшықеттерінің күші шектеулі болған, нәтижесінде жылдам, бірақ әлсіз тістеуге қол жеткізілген. Бұл Петролакозаврдың жәндіктермен қоректенгені туралы болжамды нығайтады.
Petrolacosaurus teeth were of moderate length, slightly recurved, and possessed no lateral compression. Located on the premaxilla of the upper jaw are two teeth, reminiscent of fangs. On the dentary were around 25 smaller teeth, all of different lengths. Placement in the jaw reveals that the teeth on the upper and lower jaw do not interlock but rather meet along a medial plane. The haphazard tooth lengths is consistent with a primitive method of regular tooth replacement. The teeth located on the transverse flange of the pterygoid were significantly larger than the others, indicating that these teeth were specialized for grabbing smaller, hard shelled insects. The jaws of Petrolacosaurus were long and slender. Based on the skeletal muscle attachment points and the shortened temporal region, adductor muscles would have had limited amounts of leverage, resulting in a quick but weak bite. This is further support for the hypothesis that Petrolacosaurus was insectivorous.