Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венеция Республикасының әскери тарихы оның құрылуынан кейін көп ұзамай басталды, ол 9-шы ғасырдан бастап 18-шы ғасырда республика құлағанға дейін созылады. Венеция мен Италия арасындағы әскери қақтығыс 9-шы ғасырдың басында Карл I-нің ұлы, Италия королі Пепиннің Венецияға араласуымен басталды, бұл алты айлық сәтсіз қоршауға әкелді. Венеция алғаш рет 13-шы ғасырда Төртінші крест жорығы кезінде ірі әскери күшке айналды, онда венециялық әскерлер Константинопольді сәтті қоршауға алып, жаулап алды, осы арқылы кең аумақтар мен соғыс олжаларын иеленді. Осы ғасырдың соңында Венеция Жерорта теңізінде үстемдік үшін Генуя Республикасымен және оның бірқатар одақтастарымен соғыстар сериясын бастады. Осман империясының күшеюімен Республика шығыстағы аумақтарын жоғалтты, себебі Кипр және Мореядағы венециялық бекіністер басып алынды; сонымен қатар, Милан висконттарының күшеюі Венецияны Италияның кондотьерлік соғысына тартты. 14-шы ғасырда Венеция Хорват-Венеция соғыстарының бөлігі ретінде шамамен 20 000 әскермен солтүстік Далмациядағы Задар қаласын сәтті қоршауға алды. Жерорта теңізіндегі иеліктерінен айырылған Венеция Италия құрлығындағы жерлерді жаулауға бет бұрды, бұл оны Милан және Папалықпен қақтығысқа әкелді. Италия соғыстарына венециялықтардың қатысуы Камбрей лигасының соғысына әкелді, онда Венеция дерлік құлай жаздады. Коняк лигасының соғысынан кейін Венеция материктегі соғыстарда көп рөл атқармады. Ол Осман империясына қарсы теңіз соғыстарын жалғастырды, бірақ Лепанто шайқасында жеңіске жетті. 17-шы ғасырдың басында Ускок қарақшылары үшін Австрия және басқаларымен соғыс басталды. 17-шы ғасырдың соңғы жартысында Осман империясының Критті басып алу ниеті тағы да ұзақ соғыс кезеңін тудырды, ол Крит соғысы деп аталды. Кандияны жиырма жыл қоршаудан кейін Ұлы түрік соғысына қатысты, онда Республика Мореяны қысқа мерзімге қайтарып алды, бірақ бірнеше жылдан кейін оны қайтаруға мәжбүр болды. Венеция Республикасы Наполеонның Италияға басып кіруімен еуропалық соғысқа тартылды; оның әскерлеріне қарсы тұра алмады, ол капитуляциялап, француз салық төлеуші мемлекетіне айналды.
The military history of the Republic of Venice started shortly after its founding, spanning a period from the 9th century until the Republic's fall in the 18th century. Military conflict between Venice and Italy began in the early 9th century with the intervention of Charlemagne's son King Pepin of Italy into Venice, which resulted in a failed six month siege. Venice first became a major military power in the 13th century during the Fourth Crusade, where Venetian troops participated in the successful siege and conquest of Constantinople, gaining vast territories and other war spoils. Later in the century, Venice commenced a series of wars with the Republic of Genoa and a number of its allies for dominance in the Mediterranean Sea. With the rise of the Ottoman Empire, the Republic lost its territories in the east as Cyprus and Venetian strongholds in Morea were occupied; at the same time, the rise of the Visconti of Milan drew Venice into the condottiere warfare of Italy. The 14th century saw Venice successfully siege the northern Dalmatian town of Zadar with some 20,000 troops, as part of the Croatian Venetian wars. Bereft of her Mediterranean possessions, Venice turned to conquest on the Italian mainland, which brought it into conflict with Milan and the Papacy. Venetian participation in the Italian Wars eventually resulted in the War of the League of Cambrai, where Venice was nearly reduced. Following the War of the League of Cognac, Venice played little further role in mainland warfare. She continued to fight naval wars against the Ottomans, however, culminating in the victory at the Battle of Lepanto. The beginning of the 17th century saw a war against Austria and others over Uskok pirates. In the latter half of the 17th century, further Ottoman aspirations to capture Crete caused another protracted period of warfare, known as the Cretan War. The twenty year Siege of Candia was followed by her involvement in the Great Turkish War, where the Republic briefly regained the Morea, only to return it some years later. The Republic of Venice was finally drawn into European warfare with Napoleon's invasion of Italy; unable to resist his armies, she was forced to surrender and become a French tributary state.
Пепиннің Венецияны қоршауы (810)
804 жылы Град патриархы Фортунатус пен дож Обелерио Дегли Антенори арасында Венецияның бір бөлігін бағындыру туралы келісім жасалды. 810 жылы доженің саяси күші әлсірегенде, Карл I-нің ұлы, Италия королі Пепин Республикаға әскери араласып, қаланы жаулап алуға тырысты. 810 жылы Равеннадан аттанған Пепин әскері Киоггия мен Пелестринадағы қарсыластарды жеңіп, бірақ Маламукко каналы маңында, әсіресе қазіргі Лидо ди Венеция аралында күшті қарсылыққа тап болды. Византия империясының Македония әулетінен шыққан төртінші императоры Константин VII, 10 ғасырда жазылған «Де Администрандо Империо» атты тарихи еңбегінде Пиппиннің Лидодағы Маламукконы қоршауға алу әрекеттерінің сәтсіздігін сипаттады: Венециялықтар кемелерін жабдықтады және олар тік қойған бағаналардың артында орналасты, ал король Пиппин әскерімен жағалауда бекінді. Венециялықтар оларға жебелер мен сүңгілермен шабуылдап, аралға өтулеріне тосқауыл қойды. Сонда король Пиппин, қысылып, венециялықтарға: «Сендер менің билігімде және қамқорлығымдасыңдар, себебі сендер менің елімнің және иелігімнің бір бөлегісіңдер» деді. Ал венециялықтар оған: «Біз Рим императорының қызметшілері болғымыз келеді, сіздің емес» деп жауап берді. Бірақ олар көптен бері бастарына түскен қиындықтардан қиналғанда, венециялықтар король Пиппинмен бейбітшілік шарты жасасып, оған үлкен мөлшерде салық төлеуге келісті. Қоршау 6 айға созылды, нәтижесінде Пепин әскері жергілікті аурулардан ауыр қатыгездікке ұшырады және Венецияны жаулап алу жалпы сәтсіз аяқталды. Король Пепин 810 жылдың 8 шілдесінде қайтыс болды. Бұл оқиға сонымен қатар дож Обелерионың Венециядан қуғынға ұшырауына себеп болды, ол 832 жылы қайта оралғанға дейін екі он жылға созылды.
In 804, an agreement to cede sovereignty of parts of Venice was made between the exiled Patriarch of Grado, Fortunatus, and Doge Obelerio Degli Antenori. By 810, with the Doge's political power weakening, Charlemagne's son King Pepin of Italy had militarily intervened in the Republic in response, seeking to occupy the city. Pepin's army, which set out from Ravenna in 810, succeeded in putting down opposing forces in Chioggia and Pellestrina, but faced heavy resistance near the Malamocco channel, particularly around the presently named Lido di Venezia island. Constantine VII, the fourth Emperor of the Macedonian dynasty of the Byzantine Empire, described in his historical treatise De Administrando Imperio (written in the 10th century) the failed attempts of Pippin to siege Malamocco on Lido:The Venetians would man their ships and take up position behind the spars they had laid down, and king Pippin would take up position with his army along the shore. The Venetians assailed them with arrows and javelins, and stopped them from crossing over to the island. So then king Pippin, at a loss, said to the Venetians: "You are beneath my hand and my providence, since you are of my country and domain." But the Venetians answered him: "We want to be servants of the emperor of the Romans, and not of you." When, however, they had for long been straitened by the trouble that had come upon them, the Venetians made a treaty of peace with king Pippin, agreeing to pay him a very considerable tribute. The siege lasted 6 months and resulted in heavy losses to Pepin's army due to local diseases, and an overall failure to take Venice, with King Pepin dying on 8 July 810. It also resulted in Doge Obelerio's exile from Venice, which lasted two decades until his doomed return in 832.
Константинопольді жаулап алу (1204)
1204 жылғы 9 сәуірде Төртінші крест жорығының бір бөлігі ретінде венециялық кемелер көптеген крест әскерлерімен бірігіп, Византияның астанасы Константинопольге шабуыл жасады. Бұл Византия императоры Алексий I Трапезундтың крест жорығына көмектесу үшін крест әскеріне ақша беруден бас тартуынан кейін болды. Венеция 110-150 жылқы тасымалдауға арналған галерея, 50-60 әскери галерея және шамамен 50 әскер тасымалдау кемесін ұсынды. 12 сәуірге қарай, күшті желдің салдарынан жағаға соғылған венециялық шабуыл кемелерінің күштері Алтын мүйіз маңындағы византиялық мұнараны басып алды. Бұл кемелерде шатырлар орнатылған және жаудың өртке қарсы қаруларына төзімділік танытқан, себебі олар жүзім сабақтарымен жабылған болатын. Осы кемелердің тек төртеуі немесе бесеуі ғана мұнараларға жетті, бірақ олар крест әскерлеріне қоршауды бұзуға сәтті көмектесті. Византия әскерлерінің шегінуінен кейін крест әскерлерінің ауыр тонауы мен вандализмінен соң, Византия империясы келісімге қол қойылғаннан кейін крест жорығына қатысушылар арасында бөлінді. Венеция номиналды түрде Крит аралы, Корфу және Шығыс Фракиядағы бірнеше қалалар сияқты кең аумақтарды иеленді, бірақ тұрақсыздық пен Венецияның билікті орнатуға жасаған көптеген әрекеттерінің сәтсіздігіне байланысты осы аумақтардың тек бір бөлігін ғана алды (мысалы, Крит Кандия Корольдігіне айналды).
On 9 April 1204, as part of the Fourth Crusade, Venetian ships combined with numerous Crusader forces started their assault on the Byzantine capital Constantinople, after Byzantine Emperor Alexios I of Trebizond refused to provide the Crusader army with money to assist the Crusade. Venice contributed 110 to 150 horse transport galleys, 50 to 60 war galleys and around 50 troop transport ships. By 12 April, forces from Venetian assault ships, blown ashore by strong winds, had taken control of a Byzantine tower near the Golden Horn. These ships carried scaling ladders and were resistant to enemy incendiary weapons, being covered with vine cuttings. Only four or five of these ships were able to reach the towers, but were nonetheless successful in assisting Crusader forces in breaking the siege. Following heavy looting and vandalism by Crusader forces following the retreat of Byzantine forces, the Byzantine Empire was divided between the Crusade's participants following the signing of a treaty. Venice nominally gained vast territories, including the island of Crete, Corfu, and a number of cities in Eastern Thrace, but only received a portion of these territories in actuality (such as Crete, which became the Kingdom of Candia), owing to instability and the failure of Venice's numerous attempts to assert power.
Сент-Сабас соғысы (1256 1270)
Венеция-Генуя соғыстарының басталуының бір бөлігі ретінде 1256 жылы Венеция Генуя Республикасымен соғыс бастады. Қақтығыс Генуя мен Венеция таласқан жер дауынан кейін Акра қаласын қоршаумен басталды, ал қоршау соғыстың келесі шайқастарының басым бөлігін құрады. Генуяның бастапқы табыстары Пиза Республикасының Венеция жағына соғысқа қосылуымен жойылды, Венеция күштері 1257 жылы Акра портындағы тізбектерді үзіп, 60-қа дейін қоршау машиналарын қолданып шабуыл жасады. Бір жылға созылған блокада 1258 жылдың маусым айында Генуяның теңіз шабуылымен ішінара бұзылды, Монфорт Филипп Генуяға әскерімен көмектесті. Дегенмен, венециялық кемелер бұл шабуылдаушы күштерді жеңіп алуға қол жеткізді. Блокадаға қарамастан, қоршаудың қорғаушылары Филипп Монфорт пен жақын жердегі госпитальерлердің көмегі мен жабдықтауының арқасында азық-түлік тапшылығына ұшырамады. 1270 жылы Кремона бейбіт шарты соғысты аяқтады, Франция мен Сицилия Корольдігі Венеция мен Генуя арасындағы бейбіт келісімді ұйымдастырды.
As part of the beginning of the Venetian–Genoese Wars, in 1256 Venice commenced warfare with the Republic of Genoa. The conflict started with the siege of Acre following a dispute over land claimed by both Genoa and Venice, with the siege comprising most of the war's subsequent combat. Early Genoese gains were erased by the entry of the Republic of Pisa into the war on Venice's side, with Venice's forces breaking chains in Acre's harbour and attacking with as many as 60 siege engines in 1257. The ensuing year long blockade was partially broken by a later Genoese naval counter attack in June 1258, with Philip of Montfort assisting Genoa with his forces. However, the Venetian ships were able to eventually overwhelm these attacking forces. Despite the blockade, the siege defenders were not deprived of food, owing to assistance and supplies from Philip of Montfort and the nearby Hospitallers. The Peace of Cremona in 1270 concluded the war, with France and the Kingdom of Sicily organising the peace treaty between Venice and Genoa.
Задар қоршауы (1345-1346)
1345 жылы Хорватия-Венеция соғыстарының бір бөлігі ретінде 20 000 немесе одан да көп венециялық әскер Задар қаласын басып алу үшін жіберілді, ол Солтүстік Далмациядағы хорват қаласы еді. 14 ғасырға жататын хорват қолжазбасы "Obsidio Iadrensis" (лат., ағылшын тілінде "Задар қамалы") бойынша, 1345 жылдың 12 тамызында бас қолбасшы Питер да Канале бастаған он екі кеме Задарға келді. 16 айлық қамалдау басталды, Венецияның құрлық және теңіз күштері қамалды бұзу үшін бірнеше әскери операциялар жасауға тырысты. Қолжазбада да Каналенің қамалдау басталғанда, 1345 жылдың 6 қыркүйегінде Задар портындағы тізбектерді бұзуға тырысқаны, бірақ сәтті болмағаны сипатталған. Алайда, 1346 жылдың қаңтарында портовый тізбек бұзылып, венециялықтардың порты бақылауы күшейді. Венеция армиясының қалаға қарсы алғашқы ірі шабуылы 16 мамырда басталды, бірақ сәтсіз аяқталды, нәтижесінде 1 шілдеде біріккен хорват-венгр күштері (хорваттарға король Людовик әскері қосылды) ірі қарсы шабуыл жасады. "Obsidio Iadrensis" мәліметінше, бұл қарсы шабуыл кейіннен венеция флотының көмегімен жеңілді. Жыл соңында, 21 желтоқсанда, құрлық командирі Марко Джустиниан бастаған венециялық әскерлер Задар қаласына кіріп, қамалды бұзды.
In 1345, as part of the Croatian Venetian wars, some 20,000 or more Venetian troops were sent to capture Zadar, a Croatian city in northern Dalmatia. According to the 14th century Croatian manuscript Obsidio Iadrensis (Latin, the English title is Siege of Zadar), these forces were joined by twelve ships arriving in Zadar on August 12, 1345, led by Commander in Chief Peter da Canale. A 16 month long siege ensued, with Venetian land and naval forces attempting a number of military operations to break the siege. The manuscript describes da Canale unsuccessfully attempting to break chains in Zadar's port at the beginning of the siege, on September 6, 1345. However, the harbour chain was eventually broken in January 1346, allowing greater Venetian control of the harbour. The Venetian army's first major offensive on the city started on May 16 but failed, leading to a large counterattack by combined Croatian Hungarian forces (the Croatians were joined by King Louis' forces following the first offensive) on July 1. According to the Obsidio Iadrensis, this counterattack was later defeated with the help of the Venetian fleet. Later in the year, on 21 December, Venetian forces led by land commander Marko Giustinian entered Zadar, breaking the siege.
15 ғасыр
XV ғасырдың басына дейін Венеция билігі тек теңіздік болғандықтан, мемлекеттің барлық әскери ұйымы флотына және оған байланысты әскери корпустарға – Арсеналотти, Шиавони және Фанти да Марға бағытталған еді. Осы негізгі құрамға кейін теңіздік иеліктерімен қамтамасыз етілген атты корпустар қосылды: Страдиоти, Цимариоти және Сфаксиоти. Тек ғасырдың басында қарқынды дамыған Stato de tera-ны бағындыру ғана Венеция мемлекетінің құрлықтағы әскермен жабдықталу қажеттілігін тудырды. Шешім – жалдамалы әскерлерге кеңінен жүгіну болды, бұл соғыс кезеңдерімен ғана байланысты мемлекеттік қаржыға төмендеу салмағын сыйғап, Венецияның құрлықтағы соғыстағы аз тәжірибесімен салыстырғанда сенімділіктің белгілі бір деңгейін қамтамасыз етті. Дегенмен, жалдамалы әскерлерді пайдалану мемлекетке олардың тұрақсыз адалдығына байланысты мәселені де тудырды. Бір жағынан, теңіз күші және лагуналарға толық бақылау төңкерістерге қарсы қауіпсіздікті қамтамасыз етсе, екінші жағынан, жалдамалы әскерді басқаруды Венеция ақсүйектеріне тапсыру, сондай-ақ құрлықтағы соғыста қабілеттілікке кепілдік бермеу, Республиканың саяси тепе-теңдігі үшін қауіпті күштердің шоғырлануына әкелуі мүмкін еді. Осы себепті, соғыс кезінде жалдамалы әскерлерді жаппай тартатын кезде, сол бір әскери басшыларға материктің генерал-капитаны лауазымын беру қалыпты жағдай болды, ал венециялық дворяндарға әскери операцияны қолдау және бақылау міндеттері жүктелді.
Until the beginning of the 15th century the Venetian power had been exclusively maritime, so that the entire military organization of the State had been focused on the fleet and the military corps linked to it: Arsenalotti, Schiavoni and Fanti da Mar. To this main nucleus were then added the cavalry corps provided by the maritime domains: Stradioti, Cimarioti and Sfaxioti. It was only the conquest of the Stato de tera, rapidly developed at the beginning of the century, that generated the need for the Venetian State to equip itself with a land army. The solution, was the massive recourse to mercenary companies, which guaranteed a lesser weight on public finances, linked only to the war periods, and a certain reliability, if compared to the scarce experience of Venice in the country war. The recourse to mercenary troops, however, posed at the same time a problem linked to their possible unstable loyalty to the State. If, on the one hand, maritime power and complete control of the lagoons guaranteed security against possible coups d'état, on the other hand, entrusting the control of a mercenary army to the members of the Venetian patriciate, as well as not giving guarantees of ability in land warfare, could have created concentrations of power extremely dangerous for the political equilibrium of the Republic. For this reason, in times of war, when there was a massive recruitment of mercenaries, it was customary to assign the same title of Captain General of the Mainland to the same captains of fortune, assigning to the Venetian nobles tasks of support and control over the military operation.
Пандольфо Малатеста, Савелли және Галеаццо (1404-1405)
1404 жылы Венеция догадолықтардың аумағына және ішкі аймаққа қатынайтын сауда жолдарына қауіп келтірген Падуалық Каррарезилерге қарсы соғысқа қатысты. Бас қолбасшылық генерал-капитан болып тағайындалған Пандольфо Малатестаға жүктелді. 1405 жылы қолбасшылық Паоло Савеллиге берілді, ол Падуяны басып алуға тырысқанда көз жұмды. Одан кейін генерал-капитандыққа Галеаццо Каттанео де Грумелло тағайындалды, оның басшылығымен Падуа қаласы ақыры жаулап алынып, Каррарезилердің билеуі аяқталды.
In 1404 Venice entered the war against the Carraresi of Padua, who threatened the territories of the Dogado and the trade routes to and from the hinterland. The command was given to Pandolfo Malatesta, appointed Captain General. In 1405 the command was transferred to Paolo Savelli, who soon died trying to take Padua. He then succeeded him as Captain General Galeazzo Cattaneo de Grumello, under whose leadership the city of Padua was finally conquered, putting an end to the lordship of the Carraresi.
Карманьола (1425-1432)
1425 жылы республика Висконтиге қарсы соғыста капитан-генерал Франческо Буссонды, оны Карманьола деп атады, тағайындады. Бұл соғыс Маклодио шайқасында жеңіспен және 1428 жылғы бейбіт келісіммен аяқталды. 1431 жылы жаулық қайта басталды, сол кезде басшы Бартоломео Коллеони де Венеция қызметіне шақырылды. Дегенмен, осы қақтығыс барысында Венеция армиясының бастан кешкен ауыр әскери қиындықтары Карманьоланың 1432 жылдың 8 сәуірінде тұтқындалуына, ал соңында сол жылдың 5 мамырында өлім жазасына кесілуіне әкелді.
In 1425 the Republic appointed Captain General Francesco Bussone, called the Carmagnola, in the war against the Visconti, which ended with victory at the Battle of Maclodio and the peace of 1428. Hostilities resumed in 1431, when the leader Bartolomeo Colleoni was also called to the service of Venice. The serious military upheavals suffered by the Venetian armies during this conflict, however, cost Carmagnola first the arrest on 8 April 1432, and finally the execution on 5 May of the same year.
Гаттамелата (1434-1441)
1434 жылы Нарнилік Эразм, Il Gattamelata атымен танымал, генерал-капитан болып тағайындалды және 1441 жылға дейін Миланға қарсы соғысқа жетекшілік етті.
A new Captain General was appointed in 1434, in the person of Erasmus of Narni called Il Gattamelata, leading the war against Milan until 1441.
Аттендоло (1441 - 1448)
Гаттамалетадан кейін Флоренция Республикасының Миланға қарсы қызметінде болған Микеле Аттендоло басшылық етті. Оның басшылығымен Венеция туы астында жалдамалы капитан Скарамучча да Форли де жұмыс істеді, ол 1436 жылы Брешияны Висконти қоршауынан босатуда және 1446 жылы Кремонаны босатуда көзге түсті. 1447 жылы Висконтимен жасалған қысқа мерзімді бейбітшіліктен кейін Амброзия Республикасымен қарым-қатынас қайта жанданып, 1448 жылдың 5 қыркүйегінде Каравагжио шайқасында оның туысы Франческо Сфорца басқарған әскерлерге қарсы ауыр жеңіліске ұшырады: осы жеңіліс Аттендолоның қызметтен алынуына және Конгельяно бекінісіне қамалуына себеп болды. Венеция бұл жеңілістен кейін Сфорцаға көмектесіп, Миланды бақылауға алуға тырысты, бірақ кейін Амброзия Республикасымен бейбітшілікке қол жеткізу үшін оны күрт тастап кетті.
The Gattamelata was succeeded by the leader Michele Attendolo, already in the service of the Republic of Florence against Milan. During his command also operated under the Venetian insignia the mercenary captain Scaramuccia da Forlì, who distinguished himself in 1436 in the liberation of Brescia from the Visconti siege and in the liberation of Cremona in 1446. After the brief peace stipulated in 1447 with the Visconti, the rekindling of the conflict with the Ambrosian Republic led to the serious defeat in the battle of Caravaggio on 5 September 1448, against the forces led by his cousin Francesco Sforza: this defeat cost the Attendolo the deposition and confinement in the fortress of Conegliano. Venice, for its part, rose from the defeat first supporting Sforza himself in an attempt to gain control of Milan, then abandoning him abruptly to sign peace with the Ambrosian Republic.
Малатеста (1449 - 1453)
Көп ұзамай Республика қайтадан қару қолға алуға мәжбүр болды, Миланға, Сфорцалардың қаупіне тап болған қалаға көмек көрсету үшін Риминидің иесі Сигизмунд Пандольфо Малатестаға басшылықты тапсырды. Дегенмен, 1450 жылы Сфорцалар Амброзиан Республикасын құлатып, Милан герцогы болып жарияланды. Соғыс 1453 жылға дейін жалғасты, одан кейін Миланның жаңа герцогымен жасалған шарт шекараны соғысқа дейінгі күйіне келтірді.
Soon the Republic was forced to take up arms again, entrusting the command to Sigismondo Pandolfo Malatesta, Lord of Rimini, to support Milan, threatened by the Sforza, who nevertheless managed, in 1450, to overthrow the Ambrosian Republic and be proclaimed Duke of Milan. The conflict dragged on until 1453, when a treaty with the new Duke of Milan restored the borders to the pre conflict conditions.
Коллеони (1453 - 1475 жылдар)
1448 жылдан 1451 жылға дейін Венеция Коллеонидің қызметін пайдалана берді. Ол бірнеше рет Республикаға, ал енді Сфорцаға қызмет еткеннен кейін, 1453 жылы Серениссима әскерлерінің басшысы болып тағайындалды. Бірақ келесі жылы жасалған Лоди шарты осы қолбасшыны ұзақ уақытқа белсенсіздікке мәжбүр етті, сонымен қатар ол 1475 жылы қайтыс болғанға дейін Венеция қызметінде болды.
From 1448 to 1451, Venice still availed itself of the service of the Colleoni, who, after several times having served the Republic and now the Sforza, in 1453 was appointed head of the armies of the Serenissima. The peace of Lodi signed the following year, however, forced the leader to a long inactivity, while remaining in the service of Venice until his death in 1475.
Сансеверино (1482-1485 және 1487)
1482 жылы Республика Феррарамен тұз соғысында қақтығысқа түсті, 1482 жылдың 2 мамырында соғыс жариялады және сол бір мезгілде операциялардың басшылығын Роберто ди Сан Севериноға тапсырды, ол осы оқиғаға орай генерал-лейтенант және Венето аймағынан шыққан патриций болып тағайындалды, оның жанында provveditore Антонио Лордан мен флот капитаны Дамиано Моро болды. Ровиго және Полесине жаулап алынғаннан кейін, 6 қарашада Аргента шайқасында жеңіске жетіліп, По өзенінен өтілді. 1483 жылдың 16 мамырында папалық одақтастардың бас тартуына байланысты Венеция герцог Ренато ди Лореннаны да жалдады, сонымен қатар Антонио Джустинианды Подағы генерал-капитан етіп тағайындады, бірақ ол Феррарезилерге көп ұзамай тұтқынға түсті. Қақтығыс 1484 жылдың 7 тамызында Багноло бейбіт шартымен аяқталды, ол Полесине мен Ровигоның басып алынуын мойындады. Сансеверино 1485 жылы Венецияның елтаңбасынан бас тартып, папалық туға көшті. Италиялық қақтығыстарда сол уақытқа дейін бейтараптығын сақтап келген Республика, 1487 жылдың сәуір айында Австрияның Архгерцогтығы жеріндегі барлық венециялық саудагерлердің тұтқындалуына байланысты қақтығысқа қатысуға мәжбүр болды. Камеринодан келген қолбасшы Юлий Цезарь капитан-генерал болып тағайындалды, оның жанында provveditori Пьетро Диедо және Джироламо Марчелло болды. Роверетоның құлауы Венецияны да Камериноны қызметтен босатуға итермеледі, Роберто Сансевериноны ұлы Антониомен бірге қайта қызметке шақырды. Роверето қайтарылып алынса да, 10 тамызда Петра қамалындағы жеңіліс Адидже өзенін кесіп өту кезінде капитан-генералдың өмірін құрбан еткен шегінуге әкеп соқты. Алайда, немістердің де ауыр шығындары сол жылдың 13 қарашасында бейбіт келісімге қол қоюға себеп болды.
In 1482 the Republic entered into conflict with Ferrara in the Salt War, declaring war on 2 May 1482 and at the same time entrusting the command of operations to Roberto di San Severino, appointed for the occasion Lieutenant General and patrician from Veneto, flanked by provveditore Antonio Loredan and Damiano Moro, captain of the fleet. Occupied Rovigo and the Polesine, on November 6 the battle of Argenta was won and the Po River was crossed. On 16 May 1483, faced with the defection of the papal allies, Venice also hired the Duke Renato di Lorena, while appointing Antonio Giustinian Captain General in Po, soon captured, however, by the Ferraresi. The conflict ended with the peace of Bagnolo on 7 August 1484, which recognised the occupation of Polesine and Rovigo. The Sanseverino then abandoned the arms of Venice in 1485 to pass under the papal insignia. Remaining until that moment neutral in the Italian conflicts, in April 1487 the arrest of all Venetian merchants in the lands of the Archduchy of Austria pushed the Republic to the conflict. The commander Julius Caesar of Camerino was appointed Captain General, flanked by the provveditori Pietro Diedo and Girolamo Marcello. The fall of Rovereto pushed Venice to dismiss da Camerino, calling Roberto Sanseverino, accompanied by his son Antonio, back into service. Despite the reconquest of Rovereto, the defeat on 10 August at the castle of Petra caused a retreat that cost the life of the Captain General himself during the crossing of the Adige River. However, the serious losses also suffered by the Germans led to the signing of the peace treaty on 13 November of the same year.
Гонзага (1489-1498)
1489 жылы басқару Франческо Гонзагаға сеніп тапсырылды, оның басшылығымен Францияға қарсы Бірінші итальян соғысы жеңіспен аяқталды. Гонзага 1498 жылы қақтығыс аяқталған соң Венеция қызметінен кетіп, Форново шайқасында Франция королі Карл VIII-ді тұтқындамағаны үшін айыпталып, Венецияның жауларының қызметіне өтті.
In 1489 the command was entrusted to Francesco Gonzaga, with whom the First Italian War against France was victoriously conducted. Gonzaga left the service of Venice at the end of the conflict, in 1498, when, after being accused of not capturing the King of France Charles VIII during the battle of Fornovo, he passed into the service of the enemies of Venice.
Ускок соғысы (1615-1618 жж.)
Австрия жалдаған Ускок пираттарының Венеция кемелеріне жасаған шабуылдары күшейгеніне жауап ретінде дож Джованни Бембо Австрияға соғыс жариялады. Австрияға испандық және хорват әскерлері көмектесті, ал Венеция соғыстың кейінгі кезеңінде голландиялықтар мен ағылшындардан қолдау сұрады. 1615 жылдың жазының басында Соча өзені бойындағы қақтығыстар соғысты бастады, бірақ 1616 жылға дейін олар ұсақ-түйек болып қалды, осы жылы Венеция әскері Триест шығанағынан жиырма миль қашықтықта орналасқан Сан-Серволо бекінісін қоршауға кірісті. Жыл соңына қарай ірі соғыс әрекеттері жалғасты, Венеция Градисканы қоршады (қоршау 1617 жылдың қыркүйегіне дейін созылды) және осы кезеңде түрлі шайқастар басталды.
In response to escalating attacks on Venetian ships by Uskok pirates, who were hired by Austria, the Doge Giovanni Bembo declared war on Austria. Austria was assisted by Spanish and Croatian forces, while Venice sought assistance in the latter part of the war from the Dutch and the English. Clashes along the Soča river began the war in the early summer of 1615, but remained minor until 1616, when Venetian forces began their siege of the fortress San Servolo, located twenty miles from the Gulf of Trieste. Major warfare continued later in the year, with the Venetian siege of Gradisca (which lasted until September 1617) and various other battles beginning around this time.
Крит соғысы (16451669)
1204 жылы Төртінші крест жорығының сәтті аяқталуынан кейін Критті ресми түрде бақылауға алғаннан бастап, Венеция 1212 жылдан бастап аралды Кандия Корольдігі ретінде басқарды, ал жергілікті халық келесі онжылдықтарда жиі қарсылық көрсетті. Аралды бақылау үшін Осман империясымен тікелей қақтығыс 1645 жылы басталды. Соғыс 1644 жылы Осман конвойына жасалған ірі шабуылда Мальта рыцарларымен Венецияның байланыста болды деген Османдық айыптаулардан кейін басталды; рыцарлар кейіннен олжасын Оңтүстік Критке жеткізіп, қауіпсіз белімге орналасты. Келіссөздердің сәтсіз аяқталуынан кейін, Криттегі венециялықтар рыцарлардан ұрланған заттарды сатып алды деген айып қойылды, содан кейін шамамен 416 кемеден тұратын түрік армадасы келді және Ханьяға жақын, Криттің солтүстік-батыс жағалауына десант түсірді, соның арқасында соғыс басталды. Бұл шабуылға жауап ретінде Тоскана, Папалық мемлекеттер (Папа Иннокентий X жіберген), Неаполь және Мальта тарапынан сыйға берілген кемелерден құралған флот жіберілді, ол Венеция флотымен бірігіп, 1645 жылдың 1 қазанында тағдырлы қарсы шабуылға шықты. Отыз жылдық соғысқа байланысты алаңдаған және әлсіреген Еуропа мемлекеттері 1646 жылдың қазан айында Осман империясының Ретимно сияқты қалаларға жасаған шабуылдары күшейген кезде Венецияның көмек сұраған өтініштерін қабылдамады. 1648 жылға қарай аралдың көп бөлігі Осман империясының бақылауында болды, бірақ Кандия мен басқа да кішкентай венециялық бекіністерді қоршау сияқты әрекеттер жалғасты. Кандия қоршауы, Осман империясының арал астанасын басып алуға жасаған әрекеті, тағы 22 жылға созылды және қақтығыстың қалған құрлықтағы соғысының маңызды бөлігін құрады.
After formally gaining control of Crete in 1204 following the success of the Fourth Crusade, Venice administered the island from 1212 onwards as the Kingdom of Candia, with resistance by the local population occurring frequently in subsequent decades. Direct conflict with the Ottoman Empire over control of the island began in 1645. The war began following Ottoman accusations of Venetian collusion with the Knights of Malta in their large attack on an Ottoman convoy in 1644; the Knights had later sailed their gains to southern Crete, landing there for safe harbour. After the breakdown of negotiations, which included the accusation that the Venetians on Crete had bought stolen goods from the Knights, a Turkish armada of around 416 ships arrived and disembarked in the north west of Crete, near Chania, beginning the war. A fleet of vessels donated by Tuscany, the Papal States (sent by Pope Innocent X), Naples and Malta was sent following this invasion, combining with the Venetian fleet to finally launch a doomed counterattack on 1 October 1645. Distracted and weakened by the ongoing Thirty Years War, European states rejected Venetian pleas for assistance as Ottoman advances on cities such as Rethymno quickened in October 1646. By 1648, most of the island was controlled by the Ottomans, though sieges such as the siege of Candia and of other minor Venetian strongholds were ongoing. Candia's siege, an Ottoman attempt to capture the island's capital, lasted another 22 years, constituting a major part of the remaining land warfare of the conflict.
Теңіз соғысы
Османның ертедегі құрлықтағы ілгерілеуіне теңіз соғысы арқылы қарсы тұруға тырысқан Венеция 1646 жылы Дарданелл бұғазын блокадалауға әрекеттенді, Османның құрлық шабуылына арналған жаңа жабдықтар мен әскерлерді жеткізуді тоқтатуға үміттене отырып. Бұл әрекеттер көбінесе сәтсіз аяқталды және Грекияның Наксос аралының жанында Альвизе Мочениго басқарған флот Осман флотын сәтті жеңгенге дейін соғыста ірі теңіз шайқастары болған жоқ.
Seeking to counter the early Ottoman land advances through naval warfare, Venice attempted to blockade the Dardanelles strait in 1646, hoping to block the delivery of new supplies and troops intended for the Ottoman land assault. These efforts largely failed and the war did not see major naval warfare until a fleet commanded by Alvise Mocenigo successfully defeated a larger Ottoman fleet near the Greek island of Naxos.