Кіріспе

Макрай – Үндістанның Мадхья-Прадеш штатының Харда ауданындағы ауыл. Бұл ауыл Британдық үкімділік кезінде Макрай княздығының орталығы болған.

Тарих

Аңыз бойынша, Макрай княздік мемлекеті 1663 жылы 16 ғасырда Радж Гонд Раджа Каркат Раи құрған. Кейіннен ол 1933 жылға дейін Орталық Үндістан агенттігінің әкімшілік бағынысына кірді, содан кейін 1933 жылы Орталық провинциялар мен Берардан Орталық Үндістан агенттігінің Бхопал бөлімшесіне ауыстырылды. 1892 жылы оның ауданы және халқы 16 784 адамды құрады. Мемлекеттің билеушілері раджпут тегінен шыққан және Махараджа титулын алған. 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Макрай билеушілері Үндістан Одағына қосылды, ал княздық Мадхья-Прадеш штатына қосылды, ол бұрынғы Орталық провинциялар мен Берардан құрылған. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, Макрайдың титулды Махаражасы – Раджа Ажай Шах, ол 1956 жылдың 21 қаңтарында туған, 1986 жылдың 20 мамырында үйленген және 1987 жылдың 21 желтоқсанында таққа отырған.

Мәдениет

Макрай Саяни өзенінің жанындағы төбеде орналасқан және тығыз орманды аймақтарымен белгілі. Наджхири мен Деджхири – өзен жағасындағы шағын табиғи құдық, одан жыл бойы су ағып тұрады, бұл да танымал орын. Тағы бір ерекше жерлер: үңгірде орналасқан Манкамешвар Махадев, Суле Баба Ки Текри, яки Суле Баба төбесі – тайпалық құдайымен танымал және Макрайдағы ең биік, салқын жер. Сондай-ақ, Бунред сарайы (Махал) және Каиди Ки Бабди бар, онда тұтқындар өзеннен су әкеліп төбеге жеткізеді, осы сумен мемлекет қамтамасыз етіледі. Бұл жерде Натджи Бхилат Дев және Шивжи құдайларына құлшылық ететін. Шивратри және Холи мерекесін тойлау үшін ауыл тұрғындары мен жергілікті тайпалар жиналатын екі маңызды мела өткізілді. Малапурдағы Сирали қаласының жанында жыл сайын ұйымдастырылатын тағы бір танымал мела – бір айға созылатын Бхилат Дев меласы. Мела басталмас бұрын, Натджи (Пандит) жалаң аяқ жүріп, бамбуктан жасалған типараны (құдайдың киімін ұстауға арналған) Худиядан (жаңа провинциялық ауыл) Тапти өзенінің жағалауындағы Бетул ауданына дейін, шамамен 7 километрдей қашықтыққа алып барады, құлшылық киімдерін жуу үшін, содан кейін жеті күн ішінде сол жолмен қайта оралады. Жүздеген жылдар бойы сақталған дәстүр бойынша, саяхат кезінде ауыл тұрғындары белгілі күні типараны күтіп, одан кейін мела ұйымдастырады.