Америкалық радикалдық журнал: «The Masses» тарихы

Кіріспе

The Masses) – 1911 жылдан 1917 жылға дейін, яғни Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тағы әскери шақыруға кедергі келтіру үшін редакторларына қарсы қылмыстық іс қозғалғанға дейін ай сайын жарық көрген, графикалық жағынан жаңашыл, социалистік саясатқа арналған американдық журнал. Одан кейін "Озатқыш" және одан соң "Жаңа массалар" жарық көрді. Ол Макс Истман, Джон Рид, Дороти Дэй және Флойд Делл сияқты сол кездегі жетекші радикалдардың репортаждарын, көркем әдебиетін, поэзиясын және өнерін жариялады.

Басталуы

Пит Влаг, эксцентричный голландский социалистический иммигрант, основал журнал в 1911 году. В течение первого года публикации расходы на печать и гравировку журнала оплачивал сочувствующий меценат, Руфус Уикс, вице-президент New York Life Insurance Company. Мечта Влага о журнале, управляемом на кооперативных началах, так и не осуществилась, и после нескольких выпусков он уехал во Флориду. Однако его видение иллюстрированного социалистического ежемесячника привлекло в The Masses круг молодых активистов в Гринвич-Виллидж, включая художников, таких как Джон Френч Слоан из школы Эшкан. Эти художники и писатели из Гринвич-Виллидж попросили одного из них, Макса Истмана (который в то время учивался в докторантуре у Джона Дьюи в Колумбийском университете), стать редактором их журнала. Джон Слоан, Арт Янг, Луис Унтермейер и Инес Хейнес Гиллмор (среди прочих) в августе 1912 года отправили Истману краткое письмо: «Вы избраны редактором The Masses. Без оплаты». В февральском выпуске The Masses за 1913 год Истман опубликовал следующий манифест:

«Свободный журнал» — Этот журнал принадлежит и публикуется кооперативно его редакторами. Он не выплачивает дивиденды, и никто не пытается на нем заработать. Революционный, а не реформистский журнал; журнал с чувством юмора и без уважения к респектабельным; откровенный, надменный, дерзкий; ищущий истинные причины; журнал, направленный против закостенелости и догматизма, где бы они ни были найдены; печатающий то, что слишком обнажено или правдиво для зарабатывающей деньги прессы; журнал, окончательная политика которого — делать то, что ему заблагорассудится, и не умиротворять никого, даже своих читателей. — В Америке есть место для этой публикации. Помогите нам его найти. The Masses в определенной степени определялся его связью с художественной культурой Нью-Йорка. «Рождение The Masses», — писал позже Истман, — «совпало с рождением «Гринвич-Виллидж» как самосознательной сущности, американской Богемии или цыганского Латинского квартала, но его отношения с этой сущностью были не простыми». The Masses был тесно связан с определенной столичной средой, в отличие от некоторых других конкурирующих социалистических периодических изданий (таких как Appeal to Reason, еженедельное издание с тиражом 500 000 экземпляров, издаваемое в Жираре, штат Канзас). Журнал занял уникальную позицию в американской левой печатной культуре. Он был более открыт для реформ прогрессивной эпохи, таких как избирательное право для женщин, чем анархистский Mother Earth Эммы Гольдман. В то же время он резко критиковал более мейнстримные левые публикации, такие как The New Republic, за недостаточный радикализм. После того, как Истман взял на себя руководство, и особенно после августа 1914 года, осуждения войны в журнале были частыми и резкими. В сентябрьском выпуске 1914 года своей колонки «Знание и революция» Истман предсказал: «Вероятно, никто на этой азартной войне фактически не победит — ибо мы можем назвать ее азартной войной. Только так мы можем указать на ее лежащие в основе коммерческие причины, ее тщетность и в то же время высокий дух, в котором она ведется». К маю 1916 года радикальное содержание, опубликованное в The Masses, привело к тому, что журнал был бойкотирован двумя крупными американскими компаниями по распространению журналов, United News Co. из Филадельфии и Magazine Distributing Co. из Бостона. Он также был исключен из канадской почты, университетских библиотек, книжных магазинов и газетных киосков в системе метро Нью-Йорка.

A Free Magazine — This magazine is owned and published cooperatively by its editors. It has no dividends to pay, and nobody is trying to make money out of it. A revolutionary and not a reform magazine; a magazine with a sense of humour and no respect for the respectable; frank; arrogant; impertinent; searching for true causes; a magazine directed against rigidity and dogma wherever it is found; printing what is too naked or true for a money making press; a magazine whose final policy is to do as it pleases and conciliate nobody, not even its readers — There is a field for this publication in America. Help us to find it. The Masses was to some extent defined by its association with New York's artistic culture. "The birth of The Masses," Eastman later wrote, "coincided with the birth of 'Greenwich Village' as a self conscious entity, an American Bohemia or gipsy minded Latin Quarter, but its relations with that entity were not simple." The Masses was very much embedded in a specific metropolitan milieu, unlike some other competing socialist periodicals (such as the Appeal to Reason, a populist inflected 500,000 circulation weekly produced out of Girard, Kansas). The magazine carved out a unique position for itself within American Left print culture. It was more open to Progressive Era reforms, like women's suffrage, than Emma Goldman's anarchist Mother Earth. At the same time it fiercely criticized more mainstream leftist publications like The New Republic for insufficient radicalism. After Eastman assumed leadership, and especially after August 1914, the magazine's denouncements of the war were frequent and fierce. In the September 1914 edition of his column, "Knowledge and Revolution," Eastman predicted: "Probably no one will actually be the victor in this gambler's war—for we may as well call it a gambler's war. Only so can we indicate its underlying commercial causes, its futility, and yet also the tall spirit in which it is carried off." By May 1916, the radical content published in The Masses had caused it to be boycotted by two major American magazine distribution companies, United News Co. of Philadelphia, and Magazine Distributing Co. of Boston. It was also excluded from the Canadian mails, university libraries, bookshops, and the newsstands of the New York City subway system.

Associated Press-тің сот істері

1913 жылдың шілдесінде, 1912 жылы Батыс Вирджиниядағы Paint Creek–Cabin Creek ереуілінен кейін Макс Истман «The Masses» журналында редакторлық мақала жазып, Associated Press (AP) агенттігін «сол ереуіл туралы жаңалықты жасырып, жұмыс берушілердің пайдасына бұрмалағандығы» үшін айыптады. Истман AP-тің ереуілдеген шахтерлерді жазалау үшін құрылған әскери трибуналдың зұлсалылықтары туралы ақпаратты ұрлағанын егжей-тегжейлі баяндады, сондай-ақ AP-тің жергілікті тілшісінің трибунал мүшесі екені белгілі болғаннан кейін мүдделер қақтығысында айыптады. Мақаламен бірге Арт Янгтың «Көздерде уланған» деген карикатурасы жарияланды, онда AP агенттігі «Өтірік», «Жасырылған фактілер», «Кейкілік», «Қарламалау» және «Еңбек ұйымдарына деген жеккөңілдік» арқылы жаңалықтар көзіне у иледі. AP Истман мен Янгқа қарсы қылмыстық жала жабу ісін өз адвокаты Уильям Рэнд арқылы сотқа жүгінді, бірақ сот талапты қабылдамады. Рэнд Нью-Йорк қаласының округтік прокурорын 1913 жылдың желтоқсанында Истман мен Янгқа қылмыстық жала жабу бойынша айып тағылған үлкен қазылар алқасын шақыруға көндірді. Екі редактор 13 желтоқсанда тұтқындалып, әрқайсысы 1000 доллар көлемінде кепілдікпен босатылды, егер кінәлі деп табылса, бір жылға бас бостандығынан айырылу қаупі бар еді. Бір айдан кейін екеуіне Associated Press президенті Фрэнк Бретт Нойеске жеке жала жапқандығы үшін де айып тағылды, себебі Янгтың карикатурасындағы AP кейіпкері Нойеске ұқсас болды. Янг пен Истманды Гилберт Роу тегін қорғады, ал олардың жағдайы Линкольн Стеффенс, Шарлотта Перкинс Гилман, Инес Милхолланд және Амос Пиншот сияқты белсенділердің қолдауын таба алды. Купер Юнионда Истман мен Янгты қолдау үшін өткен жиынға қатысқан Пиншот олардың ісіне қолдау білдіріп, екі редактордың AP агенттігінің «ақиқатты шектеу» мақсатымен монополия ретінде жұмыс істеп жатқандығы туралы айыптамасымен келісті. AP одан мәлімдемесін қайтарып алуды талап етіп, 150 000 долларлық жала жабуға қатысты сот ісімен қорқытты, бірақ Пиншот ұйымды жариялықтың оларға кері әсер ететініне көндірді және сот ісі ешқандай нәтиже бермеді. Қорғау адвокаты Сэмюэл Унтермайермен кеңесті, ол AP агенттігінің Батыс Вирджиниядағы жаңалықтарды бұрмалауын жеке куә болғанын мәлімдеді. Екі жылдық сот процесінен кейін округтік прокурор Янг пен Истманға қарсы қозғалған істерді тоқтатты.

In July 1913, in the aftermath of the Paint Creek–Cabin Creek strike of 1912 in West Virginia, Max Eastman wrote an editorial in The Masses accusing the Associated Press of "having suppressed and colored the news of that strike in favor of the employers". Eastman detailed the AP's alleged suppression of information regarding the abuses carried out by a military tribunal set up to punish striking coal workers, and also accused the AP of having a conflict of interest, after it was discovered that the AP's local correspondent was also a member of the tribunal. The editorial was accompanied by a cartoon by Art Young, entitled "Poisoned at the Source", which featured a figure of the AP poisoning the reservoir of news with "Lies", "Suppressed Facts", "Prejudice", "Slander", and "Hatred of Labor Organization". The AP filed suit for criminal libel against Eastman and Young through its attorney William Rand, but the suit was dismissed by a judge. Rand followed up by persuading the District Attorney in New York City to convene a Grand Jury, which indicted Eastman and Young for criminal libel in December 1913. The two editors were arrested on December 13 and released on $1,000 bail each, facing the prospect of a year in prison if found guilty. A month later, the two were also charged with personally libeling the President of the Associated Press, Frank Brett Noyes, when it was determined that the figure of the AP in Young's cartoon was in Noyes's likeness. Young and Eastman were represented pro bono by Gilbert Roe, and their plight attracted the support of an array of activists including Lincoln Steffens, Charlotte Perkins Gilman, Inez Milholland, and Amos Pinchot. At a meeting held in support of Eastman and Young at Cooper Union, Pinchot expressed his support of their cause and agreed with the two editors' charge that the AP was operating as a monopoly "in constraint of truth". The AP demanded he retract his statement on the threat of a $150,000 libel lawsuit, but Pinchot persuaded the organization that the publicity would reflect poorly on them and the suit went nowhere. The defense consulted the lawyer Samuel Untermyer, who claimed to have personally witnessed the distortion of the West Virginia news by the AP. After two years of litigation, the District Attorney's office quietly dropped the lawsuits against Young and Eastman.

Бірінші сынақ

Эспайонаж актісінің (Pub. L. 65 24, 40 Stat. 217, 1917 жылдың 15 маусымында қабылданған) қабылдануынан кейін, The Masses АҚШ поштасымен жөнелтуге жарамды болу үшін жаңа ережелерге сәйкес келуге тырысты. Бизнес-менеджер Мерилл Роджерс «поштаны пайдаланудан бас тартқан мемлекеттік пошта қызметі жөніндегі комитеттің төрағасы Джордж Крилден кеңес алып, келісімге келуге күш салды, бірақ пошта қызметі бәрібір поштаны пайдалануға рұқсат бермеді». Пошта арқылы берілген тыйымды даулап, The Masses тыйымды жоюда сәттілікке жетті; алайда, мәселеге көпшіліктің назарын аударғаннан кейін, үкімет 1917 жылдың тамыз айындағы санындағы «сатқындық материалды» ресми түрде анықтады және көп ұзамай Макс Истман, Флойд Делл, Джон Рид, Жозефина Белл, Х. Дж. Глинтенкамп, Арт Янг және Мерилл Роджерске қарсы қудалау ісін қозғады. «АҚШ әскерін жұмылдыру мен тіркелуге заңсыз және қасақана кедергі келтіруге тырысқандары» үшін айыпталған Истман мен оның «құлықтылары» 10 000 долларға дейін айыппұл төлеуге және жиырма жылға бас бостандығынан айырылуға жазылуы мүмкін. Сот 1918 жылдың 15 сәуірінде басталды, наразылық сезімдерінің күшті қарсылығына қарамастан, айыпталушылар тым уайымдаған жоқ. Прокурордың айла-шарғысын білетін The Masses тобы абсурдтық әзілдің жайсыз көрсетілімін ойнатты. «Соттың алғашқы күні сот залының терезесінен тыс жерде патриоттық әндер орындап, «Еркіндік облигацияларын» сату науқанына және сот залының ішіндегі салтанаттылықты бұзуға ықпал еткен топтың қатысуымен карнавалдық атмосфера құрылды. Әр рет «Жұлдызды ту» ойнағанда Мерилл Роджерс жерге секіріп, туға салют айтатын. Тек төртінші рет ойнағаннан кейін және судья сұрағаннан кейін ғана Роджерс салютті тоқтатты». Ақырында, жеті айыпталушының тек бесеуі ғана сотқа келді – Рид әлі де Ресейде болды, ал Г. Глинтенкамптың қайда екені белгісіз, бірақ Оңтүстік Америкадан Айдахоға дейін кез-келген жерде болуы мүмкін деген қауесет тарады. Луи Унтермейер: «Сот жүріп жатқанда айыптаудың заңдық айла-шарғы екендігі және шын мәнінде сотта еркін баспасөз мәселесі екендігі анық болды», - деді. Қазыларды талқылауға жібермес бұрын, судья Леарнд Хэнд айыпталушыларға қарсы айыптауларды өзгертіп, конституциялық міндеттерін түсіндіруге тырысты. Хэнд Жозефина Беллге қарсы барлық айыптауларды алып тастады және қалған айыпталушыларға қарсы «әміршілдікке және қызметтен бас тартуға» қатысты бірінші айыптауды алып тастады. Қазыларды босату алдында судья Хэнд: «Әр адамның өзіне ең жақсы болып көрінген экономикалық, философиялық немесе діни пікірлеріне, олар социалистік, анархистік немесе атеистік болсын, ие болуға құқығы бар екенін еске салмаудың қажеті жоқ», - деді. Келесі күні кешке дейін талқыланған сот екі шешіммен оралды. Біріншіден, қазылар алқасы бір ауыздан келісе алмады. Екіншіден, және ең бастысы, айыпталушыларды айыптауды көздеген қазылар алқасы бір қазыны көпшіліктің пікіріне сай келмегені үшін кінәлады, өйткені ол сонымен қатар социалист болғандықтан және, нәтижесінде, американдық емес. Қалған 11 қазы прокурордан жалғыз қазыға айып қоюды талап етіп қана қоймай, социалистік жақтаушыны көшеге шығарып, оны линчтеуді талап етті. Судья Хэнд бұл дау-дамайға байланысты сот процесін бұзды деп жариялады.

Following the passing of the Espionage Act (Pub. L. 65 24, 40 Stat. 217, enacted June 15, 1917), The Masses attempted to comply with the new regulations as to remain eligible for shipment by the U. S. Post Office. The business manager, Merrill Rogers, "made efforts to be in compliance by seeking counsel from George Creel, Chairman of the Committee on Public Post office still denied use of the mails." Challenging the injunction from the mail, The Masses found brief success in having the ban overturned; however, after bringing public attention to the issue, the government officially identified the "treasonable material" in the 1917 August issue and, shortly after, issued charges against Max Eastman, Floyd Dell, John Reed, Josephine Bell, H. J. Glintenkamp, Art Young, and Merrill Rogers. Charged with seeking to "unlawfully and willfully obstruct the recruiting and enlistment of the United States" military, Eastman and his "conspirators" faced fines up to 10,000 dollars and twenty years imprisonment. The trial opened April 15, 1918, and despite the onslaught of prejudicial emotions, the defendants were not very worried. The Masses cohort, aware of the prosecutory artifice, played up a lackadaisical performance of absurdist humor. "Contributing to a carnival atmosphere that first day of the trial was a band just outside the courtroom window patriotic tunes in a campaign to sell Liberty Bonds and disturbing the solemnity within the courtroom itself. Each time the band played the "Star Spangled Banner" Merrill Rogers jumped to the floor to salute the flag. Only after the fourth time that the band played the tune and only after the Judge asked him did Rogers finally dispense with the salute." Finally, only five of seven defendants even appeared for the trial – Reed was still in Russia and H. J. Glintenkamp was of unknown whereabouts, though rumored to be anywhere from South America to Idaho. Louis Untermeyer commented, "As the trial went on it was evident that the indictment was a legal subterfuge and that what was really on trial was the issue of a free press." Before releasing the jury for deliberation, Judge Learned Hand altered the charges against the defendants and attempted to preface the jury of their constitutional duties. Hand dismissed all the charges against Josephine Bell, and dismissed the first count – "conspiracy to cause mutiny and refusal of duty"—against the remaining defendants. Prior to releasing the jurors, Judge Hand stated, "I do not have to remind you that every man has the right to have such economic, philosophic or religious opinions as seem to him best, whether they be socialist, anarchistic or atheistic." After deliberating from Thursday afternoon to Saturday, the jury returned with two decisions. First, the jury was unable to come to a unanimous decision. Secondly, and perhaps more importantly, the jurors seeking to convict the defendants blamed one juror for being unable to conform to the majority opinion, as he was also a socialist and, consequently, un American. Not only did the other eleven jurors demand the prosecutor to levy charges against the lone juror, but moved to drag the socialist supporter out into the street and lynch him. Judge Hand, given the uproar, declared a mistrial.

Екінші сот

1918 жылдың қыркүйегінде "Масса" журналы тағы да сотқа тартылды, бұл жолы Джон Рид та қосылды (ол сотқа қатысу үшін Ресейден АҚШ-қа жасырын түрде оралған еді). Жаңа қорғаушылар болғанмен, сот процесі алғашқысына өте ұқсас болды. Прокурор Барнс қорытынды сөзінде Францияда қаза тапқан солдат туралы айтып, былай деді: "Ол жатыр, сен үшін де, мен үшін де қаза болды. Ол Макс Истман үшін, Джон Рид үшін, Меррил Роджерс үшін қаза болды. Оның дауысы – осы адамдардың жазалануын талап ететін мыңдаған үнсіз дауыстардың бірі ғана". Сот отырысының көп бөлігін ұйықтап өткізген Арт Янг Барнстың сөзі біткенде оянып, жоғары дауыспен: "Не? Ол мен үшін өлмеді ме?" – деп сұрады. Жанында отырған Джон Рид: "Көңіліңді көтер, Арт, Иса сен үшін өлді ғой", – деп жауап берді. Бұрынғыдай, қазылар алқасы бірауыздан шешім қабылдай алмады (бірақ зорлық-зомбылыққа апелляция болған жоқ). "Масса" журналы жабылып қалғаннан кейін Истман және басқа жазушылар оның рухын жоғалтуға келіспеді. 1918 жылдың наурыз айында олардың жаңа айлық журналы Уильям Ллойд Гаррисонның танымал "Азат етуші" ("The Liberator") журналының атын алды. "Масса" журналы, оны тоқтатуға дейін де, көп ұзағаннан кейін де радикалдар үшін үлгі болып қызмет етті. Ханна Арендт 1968 жылы: "Мен білетін (Двайт Макдональдтың журналы) "Саясатқа" ("Politics") ең жақын және одан отыз жыл бұрын осындай қызмет атқарған жалғыз журнал – "ескі "Масса" (1911–1917) еді", – деп мәлімдеді.

Еңбек күрес

Журнал өз заманының басты еңбек дауларының көп бөлігін жариялады: 1912 жылы Батыс Вирджиниядағы Paint Creek–Cabin Creek ереуілінен бастап, 1913 жылғы Патерсон жібек ереуіліне және Колорадодағы Лудлоу трагедиясына дейін. Ол Биг Билл Хейвуд пен оның IWW ұйымына, Юджин В. Дебстің саяси науқандарына және түрлі социалистік және анархистік қайраткерлерге ыстық ниетпен қарады. "The Masses" журналы Лос-Анджелес таймс газетіне жасалған жарылыстан кейін болған жағдайды ашумен де тікелей айналысты.

Әйелдер құқықтары мен жыныстық теңдік

Журнал нәресте тууды шектеуді (Маргарет Сангер сияқты белсенділерді қолдау) және әйелдердің сайлау құқығын жақтады. Гринвич Виллидждегі бірнеше авторлары, Рид және Делл сияқты, бос уақытында еркін махаббатпен айналысып, оны өз мақалаларында (кейде ишарамен) насихаттады. Бұл әлеуметтік реформаларға қолдау көрсету сол кездегі марксистік айналымдарда кейде дау тудырды; бірі болса, олардың дұрыс саяси мақсаттан – таптық революциядан – бұрғытатынын айтты. Эмма Голдман бірде: "THE MASSES журналының бүкіл нөмірін "Әйелдерге дауыс беруге" арнағанын көру қынжылды. Әлдебір Жер-Ана ғана әйелдердің қабілетті және еркіндік пен революция үшін күреске дайын екеніне сенімді болса керек" деді.