Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Балық түрлері
Species of fish
Тұмсық мұрынды балық (Simenchelys parasitica), сондай-ақ қаңғырау мұрынды балық, шылымды балық немесе тұмсық мұрынды паразит балық деп те аталады, терең теңіз балығының бір түрі және оның туысының жалғыз өкілі. Кейбір авторлар оны Synaphobranchidae тұқымдасының Simenchelyinae немесе кескіш мойынды балықтардың жалғыз мүшесі ретінде жіктейді, ал басқалары оны өзінің жеке тұқымдасына, Simenchelyidae, жатқызады. Ол Атлант және Тынық мұхиттарында, әдетте, тереңдігі шамамен 1,5 метрде, теңіз түбіне жақын кездеседі. Әдетте, өлі тіршілікпен қоректенсе де, ол үлкен балықтарға паразит ретінде ену үшін күшті жауы мен тістерін пайдалануымен көбірек танымал. Бұл түр адамдарға зиянсыз және балық шаруашылығы үшін ешқандай қызығушылық тудырмайды.
The snubnosed eel, Simenchelys parasitica, also known as the pug nosed eel, slime eel, or snub nose parasitic eel, is a species of deep sea eel and the only member of its genus. Some authors classify it as the sole member of the subfamily Simenchelyinae of the family Synaphobranchidae, or cutthroat eels, while others place it in its own monotypic family, the Simenchelyidae. It is found in the Atlantic and Pacific Oceans, typically at a depth of near the bottom. Although typically a scavenger, it is better known for using its powerful jaws and teeth to burrow into larger fishes as a parasite. This species is harmless to humans and of no interest to fisheries.
Биология және экология
Ерте жастағы снубнозды бақалар эпибенттік копеподтармен (Tharybis spp.) және амфиподтармен қоректенеді. Алайда, бұл бақа көбінесе паразиттік әдеттерімен танымал, бұл туралы әдебиетте жиі айтылады. 1904 жылы Фрэнк Томас Буллен «Теңіз тұрғындары» еңбегінде былай деп жазған: «Бақа көкбалық сияқты ірі, етті балықтардың денесіне жабысып, сору арқылы және тесіп кіру арқылы денелеріне терең бойлай кіріп, өз шалақарлығымен қаншалықты қиындық тудыратынын көзге елестете алмайсыз». Спенсер Фуллертон Бейрд бақалардың «көптеген жағдайларда балықтың арқа сүйегінің бойымен қозғалатынын» хабарлаған. Сондай-ақ, ол олардың желіге түскен, жұмыртқалаған шабақтардың құрсақ қуысына кіріп, «бірнеше минуттың ішінде» жұмыртқаларын жейтіні туралы айтқан. 1992 жылы Нью-Йорк штатының Монтаук қаласында қысқа тұмсықты мако акуласының (Isurus oxyrhinchus) жүрегінен екі снубнозды бақа табылды. Екеуі де жетілмеген аналықтар болған, ұзындығы өлшенді және қанмен қоректенген. Гистологиялық зерттеулер олардың артериосклероз және гиперплазияға (қан айналымының бұзылуын немесе метаболикалық қалдықтардың уытты әсерін көрсетеді) және тіндердің жаңаруына жеткілікті уақыт болғанын көрсетті. Авторлар акула аулау барысында әлсірегеннен кейін, бақаның былтырлау немесе жұтқыншақ арқылы (кіру жолы нақты анықталмады, мүмкін сүйреу арқанының зақымдануы салдарынан) акуланың ішіне кіргенін, қан айналымына өтіп, содан кейін жүрекке жеткенін болжады. Паразиттік мінез-құлқына қарамастан, суастында еркін жүзетін жас және ересек бақаларды кездестіру, сондай-ақ оларды жем салынған тұзақтарға ұстау, бұл түрдің ең көп дегенде мүмкіндікті пайдаланатын паразит екенін көрсетеді, ол ауру және өліп бара жатқан балықтарға кіреді. Көбею жұмыртқа салу арқылы жүзеге аспайды. Жұмыртқалары, кем дегенде, мөлшерінде болады және майлы тамшысы жоқ пелагикалық болып келеді. Бір аналықтың жұмыртқалығында шамамен 30 000 жұмыртқа бар екені анықталды. Барлық басқа бақалар сияқты, снубнозды бақа да ересек бақаға ұқсайтын жасөспірім түріне айналатын лептоцефалдық дернәсіл сатысынан өтеді. Бұл түрге жататын лептоцефалдық дернәсілдер әлі анықталған жоқ, бірақ метаморфоз кезеңінің сыртқы түріне сүйенсек, олардың денесі ұзын, басы қысқа, аузы кішкентай және денесінде пігмент аз немесе жоқ болуы мүмкін. Метаморфоздық балықтар ақ түсті, қара ішекшесі анық көрінеді; белгілі бір метаморфоздық мысалдың ұзындығы өлшенді. Жыныстық жетілу шамамен 1,5 метрлік ұзындықта жетеді. Трематода Hypertrema ambovatum – бұл түрдің белгілі паразиті, ол ішектерде қоныстанады.
Early juvenile snubnosed eels feed on epibenthic copepods (Tharybis spp.) and amphipods. However, this eel is more notorious for its parasitic habits, which are often repeated in literature. Frank Thomas Bullen, in the 1904 Denizens of the Deep, wrote that the eel "attaches himself to the bodies of the larger, fleshier fish, such as halibut, and by sheer force of suction and boring withal works his ravenous way right into their bodies, at what misery to his involuntary hosts can only be imagined." Spencer Fullerton Baird reported that the eels are "not unfrequently found nestling along the backbone of the halibut and cod, where they seem to have the power of abiding for some time without actually causing death." Baird also made note of the eels' supposed habit of burrowing into the abdominal cavities of netted, gravid shad and eating their eggs within the span of "a few minutes". In 1992, two snubnose eels were discovered inside the heart of a shortfin mako shark (Isurus oxyrhinchus) landed at Montauk, New York. The two eels, both immature females, measured long and had fed on blood, with histiological evidence suggesting that they had been there long enough for arteriosclerosis and hyperplasia (indicative of circulatory obstruction or toxicity from metabolic wastes), and tissue regeneration to occur. The authors speculated that the eels had burrowed into the shark through the gills or throat (the precise path of entry could not be determined, possibly obscured by damage caused by the tow rope) after it had been weakened on the capture line, entered the circulatory system, and then made their way to the heart. Despite records of its parasitic behavior, submersible encounters with free swimming juveniles and adults, and their capture in baited traps, suggest that this species is at most a facultative parasite that opportunistically enters sick and dying fish. Reproduction is oviparous. The eggs are likely pelagic, measuring at least across, and lack an oil globule. An ovary from one female examined contained about 30,000 eggs. Like all other eels, the snubnosed eel undergoes a leptocephalus larval stage that metamorphoses into a juvenile form resembling the adult. Leptocephali belonging to this species have yet to be identified, but based on the appearance of the metamorphic stage, they likely have long bodies with short heads and small mouths, and little to no body pigmentation. Metamorphic fish are white, with the black peritoneum clearly visible; one known metamorphic specimen measured long. Sexual maturation is attained at around a length of The trematode Hypertrema ambovatum is a known parasite of this species, infesting the intestines.