Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирустар туысы
Family of viruses
Астровирустар (Astroviridae) – адамдардағы диареяның жарылуынан кейін 1975 жылы электронды микроскоптарды пайдалану арқылы алғаш рет анықталған вирустың бір түрі. Адамдардан басқа, астровирустар қазірде көптеген сүтқоректі жануар түрлерінен (Mamastrovirus туысы ретінде жіктеледі) және қаздар, тауықтар және күріштер сияқты құс түрлерінен (Avastrovirus туысы ретінде жіктеледі) бөлініп алынған. Астровирустардың диаметрі 28–35 нм, олар электронды микроскоппен қарағанда бес немесе алты қырлы жұлдыз тәрізді ерекше беттік құрылымы бар икосаэдрлі вирустар болып табылады. Picornaviridae және Caliciviridae вирустарымен бірге Astroviridae үшінші вирустар отбасысын құрайды, олардың геномы оң сезімді, бір жіпті РНК-дан тұрады. Астровирустың геномы сегменттелмеген, бір жіпті, оң сезімді РНК, және ол қапталмаған икосаэдрлі капсидтің ішінде орналасқан. Көптеген зерттеулерде адам астровирустары бүкіл әлемдегі кішкентай балаларда гастроэнтериттің маңызды себебі екені көрсетілген. Халықаралық вирустар таксономиясы комитеті (ICTV) 1995 жылы Astroviridae вирустық отбасын құрды. 50-ден астам астровирус туралы хабарламалар бар, бірақ ICTV ресми түрде 22 түрді мойындайды. Avastrovirus туысына үш түр жатады: Тауық астровирусы (құс бүйрегінің вирусының 1–3 түрлері), Қаз астровирусы (Қаз астровирусы C NGB) және Күріш астровирусы (Түрік астровирусы 1). Mamastrovirus туысына Ірі қара малдың астровирустары 1 және 2, Адам астровирусы (1–8 түрлері), Мысық астровирусы 1, Шошқа астровирусы 1, Миңкі астровирусы 1 және Қой астровирусы 1 кіреді. Адам астровирустары Mammastrovirus туысына жатады және 8 серотипті қамтиды. Адам астровирусының капсидіндегі тікенектер ерекше құрылымға ие. Атап айтқанда, тікенек доменінде 3 қабатты бета-сэндвич және 6 жіпті бета-цилиндрлі өзекті құрылым бар. Бета-цилиндрдің ядросы гидрофобты. Үш қабатты бета-сэндвич бета-цилиндрдің сыртында орналасқан. Тікенек димерді де құрайды. Бұл ерекше құрылым гепатит E вирусының капсидіндегі белоктық проекцияларға ұқсас екені анықталды. Адам астровирусының проекциялық доменінде полисахаридтерге байланысатын рецепторлық орын бар. Астровирустың капсид ақуызының аминқышқылдық тізбегі басқа белгілі вирустық ақуыздарға ұқсамайды, бірақ гепатит E вирусына ең жақын.
Astroviruses (Astroviridae) are a type of virus that was first discovered in 1975 using electron microscopes following an outbreak of diarrhea in humans. In addition to humans, astroviruses have now been isolated from numerous mammalian animal species (and are classified as genus Mamastrovirus) and from avian species such as ducks, chickens, and turkey poults (classified as genus Avastrovirus). Astroviruses are 28–35 nm diameter, icosahedral viruses that have a characteristic five or six pointed star like surface structure when viewed by electron microscopy. Along with the Picornaviridae and the Caliciviridae, the Astroviridae comprise a third family of nonenveloped viruses whose genome is composed of plus sense, single stranded RNA. Astrovirus has a non segmented, single stranded, positive sense RNA genome within a non enveloped icosahedral capsid. Human astroviruses have been shown in numerous studies to be an important cause of gastroenteritis in young children worldwide. The International Committee on Taxonomy of Viruses (ICTV) established Astroviridae as a viral family in 1995. There have been over 50 astroviruses reported, although the ICTV officially recognizes 22 species. The genus Avastrovirus comprises three species; Chicken astrovirus (Avian nephritis virus types 1–3), Duck astrovirus (Duck astrovirus C NGB), and Turkey astrovirus (Turkey astrovirus 1). The genus Mamastrovirus includes Bovine astroviruses 1 and 2, Human astrovirus (types 1 8), Feline astrovirus 1, Porcine astrovirus 1, Mink astrovirus 1 and Ovine astrovirus 1. Human astroviruses are part of the Mammastrovirus genus and contains 8 serotypes. The human astrovirus capsid spikes have a distinct structure. The spike domain in particular has a 3 layered beta sandwiches fold and a core, 6 stranded beta barrel structure. The beta barrel has a hydrophobic core. The triple layered beta sandwich is packed outside the beta barrel. The spike also forms a dimer. This unique structure was found to be similar to the protein projections found on the capsid of the hepatitis E virus. The projection domain of the human astrovirus contains a receptor binding site for polysaccharides. The amino acid sequence of the astrovirus capsid protein does not have similar homology to other known viral proteins, but the closest would be hepatitis E virus.
Өмірлік цикл
Астровирустар құстар мен сүтқоректілерге фекальды-ауыз жолы арқылы жұғады. Олардың тіндері энтероциттерге тропизмдік бейімділікке ие. Жасұшаға ену, жасуша рецепторларына байланысу арқылы жүзеге асады, бұл эндоцитозды шақырады. Көбейісі оң жіпті РНК вирусының көбейіс үлгісіне сәйкес келеді. Астровирустың РНК жұқпалы және ORF1a мен ORF1b үшін матрицалық РНК ретінде қызмет етеді. Бұл екі құрылымдық емес полипептид арасындағы кадрлық ауыстыру механизмі РНК-ға тәуелді РНК полимеразаны синтездейді. Ұяшық ішіндегі мембраналарға жақын репликациялық кешендерде ORF1a және ORF1b репликацияға қатысатын жеке құрылымдық емес ақуыздарды құру үшін кесіледі. Соның нәтижесінде пайда болған субгеномдық РНК ORF2-ні қамтиды және прекурсорлық капсид ақуызын (VP90) кодтайды. VP90 қаптамалау кезінде протеолиздік кесілуге ұшырайды және VP70-тен тұратын дамымаған капсидтерді құрайды. Қаптамалаудан кейін дамымаған капсидтер жасушадан лизиссіз босатылады.
Astroviruses infect birds and mammals through the fecal oral route. They have a tissue tropism for enterocytes. Entry into the host cell is achieved by attachment to host receptors, which mediates endocytosis. Replication follows the positive strand RNA virus replication model. Astrovirus RNA is infectious and functions as a messenger RNA for ORF1a and ORF1b. A frame shifting mechanism between these two nonstructural polypeptides translates RNA dependent RNA polymerase. In replication complexes near intracellular membranes, ORF1a and ORF1b are cleaved to generate individual nonstructural proteins that are involved in replication. The resulting subgenomic RNA contains ORF2 and encodes precursor capsid protein (VP90). VP90 is proteolytically cleaved during packaging and produces immature capsids made of VP70. Following encapsidation, immature capsids are released from the cell without lysis.
Морфология
Астровирустар – 28-30 нм өлшемді, қаптамасы жоқ, T3 икосаэдрлік симметриялы вирустар. Олар шар тәрізді пішінге ие және капсидтік ақуыз қабығынан тұрады. Астровирустардың 10% вирионында бес немесе алты қырлы жұлдыз сияқты ерекше проекциялар болады (қалған вириондардың беті тегіс).
Astroviruses are 28 30 nm non enveloped viruses with T 3 icosahedral symmetry. They have spherical shapes and consist of a capsid protein shell. Astroviruses have distinctive five or six pointed star like projections on 10% of the virions (the other virions have smooth surfaces).
Геном
Астровирустардың геномдары бір ғана оң сезімді РНК-дан тұрады. Бұл жіптің 3' ұшында поли(А) құйрығы бар, ал 5' ұшында қақпақ жоқ, оның орнына VPg белгісіне байланысқан. 3' ұшындағы полиаденилденуді ескермегенде, геномның ұзындығы 6,8–7,9 кб аралығында болады. Геном үш ашық оқу кадрына (ORF) бөлінген, ORF1a мен ORF1b арасында шамамен 70 нуклеотид қабаттасады. Қалған ORF – ORF2 деп аталады. ORF2 құрылымдық белоктарды кодтайды, олардың ішінде кем дегенде VP26, VP29 және VP32 бар, олардың ең антигенді және иммуногендісі – VP26. Бұл белок, вирустық инфекцияның бастапқы кезеңдеріне қатысады және астровирустардың биологиялық циклының маңызды факторы болып табылады. Адам астровирусы геномының мутация жылдамдығы жылына бір позицияға 3,7×10−3 нуклеотидтік алмасуға тең деп есептеледі, ал синонимдік өзгерістердің жылдамдығы жылына бір позицияға 2,8×10−3 нуклеотидтік алмасуды құрайды. 3 және 4 типті адам астровирустарында, сондай-ақ шошқа астровирусы штамдарында генетикалық рекомбинацияға қабілеттілік байқалады.
Astroviruses have a genome composed of a single strand of positive sense RNA. The strand has a poly A tail at the 3' end, but no 5' cap but instead is linked to a VPg protein. With the exclusion of polyadenylation at the 3' end, the genome is between 6.8–7.9 kb long. The genome is arranged into three open reading frames (ORFs), with an overlap of approximately 70 nucleotides between ORF1a and ORF1b. The remaining ORF is known as ORF2. ORF2 encode the structural proteins, which are at least VP26, VP29 and VP32, the most antigenic and immunogenic of these being VP26. This protein is probably involved in the first steps of viral infection, being a key factor in the biological cycle of astroviruses. The human astrovirus genome mutation rate has been estimated to be 3.7×10−3 nucleotide substitutions per site per year with the synonymous changes rate of 2.8×10−3 nucleotide substitutions per site per year. The capability for genetic recombination appears to be present in type 3 and type 4 human astroviruses, and in porcine astrovirus strains.
Көшіру
Астровирустардың көбеюі цитоплазмада жүзеге асады. Астровирустың РНК жұқпалы және ORF1a және ORF1b үшін матрицалық РНК ретінде қызмет етеді. Бұл екі құрылымдық емес полипептид арасындағы кадрлық ауыстыру механизмі РНК-ға тәуелді РНК полимеразаны синтездейді. Ұяшық ішіндегі мембраналарға жақын репликациялық кешендерде ORF1a және ORF1b репликацияға қатысатын жеке құрылымдық емес ақуыздарды құру үшін кесіледі. Соның нәтижесінде пайда болған субгеномдық РНК ORF2-ні қамтиды және прекурсорлық капсид ақуызын (VP90) кодтайды. VP90 қаптама жасау кезінде протеолиз арқылы кесіліп, VP70-тен тұратын дайын емес капсидтерді құрайды. Қаптама жасалғаннан кейін дайын емес капсидтер лизиссіз клеткадан шығарылады.
Replication of astroviruses occur in the cytoplasm. Astrovirus RNA is infectious and functions as a messenger RNA for ORF1a and ORF1b. A frame shifting mechanism between these two nonstructural polypeptides translates RNA dependent RNA polymerase. In replication complexes near intracellular membranes, ORF1a and ORF1b are cleaved to generate individual nonstructural proteins that are involved in replication. The resulting subgenomic RNA contains ORF2 and encodes precursor capsid protein (VP90). VP90 is proteolytically cleaved during packaging and produces immature capsids made of VP70. Following encapsidation, immature capsids are released from the cell without lysis.
Эволюция
Astroviridae қапшығы Tymoviridae қапшығымен байланысты. Құрылымдық емес аймағы Potyviridae тұқымдасымен байланысты. Бұл вирус тобының бұрынғыда екі түрлі вирустың рекомбинациясы нәтижесінде пайда болған болуы мүмкін, және бұл оқиға құрылымдық және құрылымдық емес кодтау аймақтарының қосылған жерінде болған.
The Astroviridae capsid is related to those of the Tymoviridae. The non structural region is related to the Potyviridae. It appears that this group of viruses may have arise at some point in the past as a result of recombination event between two distinct viruses and that this even occurred at the junction of the structural and non structural coding regions.
Авастровирус
Авастровирустар 1–3 түрлері түйеқұс, қаз, тауық және қарақұстарда ішек инфекцияларымен байланысты. 1–3 апталық түйеқұс балапандарында энтериттің кейбір белгілеріне диарея, әлсіздік, бауырды жеу және нервоздық жатады. Бұл симптомдар көбінесе жеңіл болады, бірақ құс энтериті және өлім синдромы (PEMS) жағдайында, құрғақшылық, иммундық дисфункция және анорексия сияқты белгілерімен бірге, өлім-жітім жоғары болады. Жұқтырған құстардың ішектерін постмортемдік тексеру кезінде сұйықтыққа толы ішектер көрінеді. Энтероциттердің гиперплазиясы гистопатологиялық зерттеулерде де байқалады. Дегенмен, басқа ішек вирустарындағыдай, қабыршақтардың (ворсинок) жетіспеушілігі байқалады. Авастровирустар түрлері көбінесе бүйрек немесе бауыр сияқты ішектен тыс жерлерге жұғады, нәтижесінде гепатит және нефрит дамиды. Вирус жұқтырған құстардың бүйрегінде, жіңішке ішегінде, көкбауырда, бауырында және қарын жөнісінде табылады. Бұл аурудың белгілері диарея және салмақ жоғалту болып табылады. Некропсия кезінде бүйректердің ісінуі және түсінің өзгеруі, эпителий жасушаларының өлімі және лимфоциттік интерстициалдық нефриттің болуы анықталады. Құстарда авастровирустар антигенді ұстау ELISA әдісімен анықталады. Вакциналардың болмауы жағдайында, санитария авастровирус инфекцияларын алдын алудың басты тәсілі болып табылады. Балалардағы жіті бактериялық емес гастроэнтериттің 2–8% жағдайы адам астровирусымен байланысты. Бұл вирус бөлшектері көбінесе он екі елі ішектің эпителий жасушаларында табылады. Мамастровирустар да жүйке жүйесінің ауруларын тудырады. Бұл аурулар көбінесе ірі қара мал, күміс түлкі және адамдарда кездеседі. Ірі қара малдарда бұл ауру эпизодтық түрде пайда болады және жеке жануарларды жұқтырады. Инфекцияның белгілеріне ұстамалар, бүйірге жату және координацияның бұзылуы жатады. Гистологиялық зерттеулер ми қабығының, мишаның, омыртқа миының және ми сабағының нейрондық некрозын және глиозын көрсетті.
Avastrovirus 1–3 are associated with enteric infections in turkeys, ducks, chicken and guinea fowl. In turkey poults 1–3 weeks of age, some symptoms of enteritis include diarrhea, listlessness, liver eating and nervousness. These symptoms are usually mild but in cases of poult enteritis and mortality syndrome (PEMS), which has dehydration, immune dysfunction and anorexia as symptoms, mortality is high. Post mortem examination of the intestines of infected birds show fluid filled intestines. Hyperplasia of enterocytes is also observed in histopathology studies. However, in contrast to other enteric viruses, there isn't villous supply. Avastrovirus species often infect extraintestinal sites such as the kidney or liver resulting in hepatitis and nephritis. The virus can be found in the kidney, jejunum, spleen, liver and bursa of infected birds. Symptoms of this disease include diarrhea and weight loss. Necropsies show swollen and discolored kidneys and there is evidence of death of the epithelial cells and lymphocytic interstitial nephritis. In birds, Avastroviruses are detected by antigen capture ELISA. In the absence of vaccines, sanitation is the prevalent way to prevent Avastrovirus infections. 2–8% of acute non bacterial gastroenteritis in children is associated with human astrovirus. These viral particles are usually detected in epithelial cells of the duodenum. Mamastroviruses also cause diseases of the nervous system. These diseases most commonly occur in cattle, mink and humans. In cattle, this occurs sporadically and infects individual animals. Symptoms of this infection include seizure, lateral recumbency and impaired coordination. Histological examinations showed neuronal necrosis and gliosis of the cerebral cortex, cerebellum, spinal cord and brainstem.
Адамдағы белгілері мен симптомдары
Астровирустар – салыстырмалы түрде жаңа вирустар тұқымдасының мүшелері болып табылады және қазір иммундық жүйесі жетілмеген балаларда, сондай-ақ иммундық жүйесі әдетте әлсіреген егде жастағы адамдарда гастроэнтериттің себебі ретінде танылған. Вирустық бөлшектердің фекалияда және ішек эпителий жасушаларында кездесуі, вирустың адамның асқазан-ішек жолында көбейетінін көрсетеді. Негізгі белгілері – диарея, одан кейін – жүрек айну, құсу, қызба, жалпы әлсіздік және іш ауруы. Кейбір зерттеулер көрсеткендей, аурудың инкубациялық кезеңі шамамен үш-төрт күнге созылады. Астровирустық инфекция көбінесе ауыр жағдайға алып келмейді және тек сирек жағдайларда ғана дегидратацияға (сусыздануға) себеп болады. Симптомдардың ауырлығы мен айырмашылығы аурудың пайда болған аймағына байланысты өзгереді. Бұл, сол аймақтың климаттық факторларының астровирустың тіршілік цикліне немесе таралу жолына әсер етуімен байланысты болуы мүмкін. Дұрыс тамақтанбау және иммунодефицит жағдайды нашарлатады, аурудың ауыр түріне немесе ауруханада емдеуді қажет ететін қосымша ауруларға әкелуі мүмкін. Әйтпесе, жұқтырған адамдарға ауруханаға жату қажет емес, себебі симптомдар 2-4 күн ішінде өздігінен басылады. Адамдарға жұққан инфекция көбінесе өзін-өзі шектейді, бірақ жүйелік түрде таралып, иммундық жүйесі нашарлаған адамдарды да жұқтыруы мүмкін. Астровирустар көбінесе асқазан-ішек жолын жұқтырады, бірақ кейбір жануарларда энцефалит (адамдар мен ірі қара мал), гепатит (құстар) және нефрит (құстар) сияқты ауруларды тудыруы мүмкін.
Members of a relatively new virus family, the astroviridae, astroviruses are now recognised as a cause of gastroenteritis in children, whose immune systems are underdeveloped, and elderly adults, whose immune systems are generally somewhat compromised. Presence of viral particles in fecal matter and in epithelial intestinal cells indicate that the virus replicates in the gastrointestinal tract of humans. The main symptoms are diarrhoea, followed by nausea, vomiting, fever, malaise and abdominal pain. Some research studies have shown that the incubation period of the disease is approximately three to four days. Astrovirus infection is not usually a severe situation and only in some rare cases leads to dehydration. The severity and variation in symptoms correlates with the region the case develops in. This could be due to climatic factors influencing the life cycle or transmission method for that particular strain of Astrovirus. Malnutrition and immunodeficiency tend to exacerbate the condition, leading to more severe cases or secondary conditions that could require hospital care. Otherwise, infected people do not need hospitalization because symptoms will reduce by themselves, after 2 to 4 days. Human infections are usually self limiting but may also spread systematically and infect immunocompromised individuals. Astroviruses most frequently cause infection of the gastrointestinal tract but in some animals they may result in encephalitis (humans and cattle), hepatitis (avian) and nephritis (avian).
Диагностика
Электрондық микроскопия, ферменттік иммуноталдау (ELISA), иммунофлуоресценция және полимераза тізбектік реакциясы жұқтырған адамдардың нәжісінен вирус бөлшектерін, антигендерді немесе вирус нуклеин қышқылын анықтау үшін қолданылған. Барлық адам астровирусы генотиптерін анықтай алатын нақты уақытты RT PCR әдісі туралы хабарламалар бар. Кейбір RT qPCR техникалары адам астровирустарын және гастроэнтеритке байланысты басқа ішек вирустарын бір уақытта анықтауға мүмкіндік береді. Микромассивтер сондай-ақ сегіз түрлі адам астровирусының серотиптерін ажырату үшін де қолданылады.
Electron microscopy, enzyme immunoassay (ELISA), immunofluorescence, and polymerase chain reaction have all been used for detecting virus particle, antigens or viral nucleic acid in the stools of infected people. A method using real time RT PCR, which can detect all human astrovirus genotypes, has been reported. Some RT qPCR techniques are able to simultaneously detect human astroviruses and other enteric viruses associated with gastroenteritis. Microarrays are also used to differentiate between the eight different human astrovirus serotypes.
Эпидемиология
Астровирустар жас балаларда гастроэнтерит жағдайларының 5–9% - ымен байланысты. Адамдардың барлық жасындағы адамдар астровирус инфекциясына ұшырауы мүмкін, бірақ балалар, қарттар және иммундық қабілеті төмен адамдарға көбірек жұғады. 1999 жылы Ұлыбританияда жарияланған ішек ауруларына қатысты зерттеуде, қоғамдағы аурудың жиілігі 1000 науқас жылға 3.8 рет деп анықталды (95% CI, 2.3–6.4 диапазоны), бұл вирустық гастроэнтериттің ең көп таралған төртінші себебі. АҚШ-тағы зерттеулер симптомдармен келген балалардың 2–9% - ның нәжісінен астровирустарды анықтады; ауру екі жасқа дейінгі балаларда жиі кездеседі, бірақ ересектер мен қарт адамдар арасында да жағдайлар тіркелген. Глазгода жүргізілген алғашқы зерттеулер көрсеткендей, вирусты бөліп шығаратын нәрестелердің көп бөлігінде асқазан-ішек симптомдары байқалмаған. АҚШ-та жүргізілген сероэпидемиологиялық зерттеулер 9 жасқа келгенде балалардың 90% - ын HastV 1-ге қарсы антиденелері бар екенін көрсетті, бұл (көбінесе симптомсыз) инфекцияның кең таралғанын білдіреді. Аурудың динамикасын қарастырғанда, антиденелер антидене титрі төмендегенше ересек өмір бойы қорғаныс береді деген қорытындыға келінеді. Астровирус инфекцияларының пайда болу жиілігі маусымға қарай өзгереді. Температуралық климатта инфекция қыс айларында көбейеді, бұл вирустың тұрақтандыруын жақсартатын төмен температураға байланысты болуы мүмкін. Бұл тропикалық аймақтардан өзгеше, онда жаңбырлы маусымда таралу деңгейі жоғары. Тропикалық климаттағы маусымдық таралуды жаңбырдың, әсіресе дамытпаған елдерде санитарияның нашарлауына тигізетін әсерімен түсіндіруге болады. Астровирустар басқа жануар түрлерінен де адамға жұғуы мүмкін. Түркиямен байланысы жоқ адамдармен салыстырғанда, түркия сою орындарында жұмыс істейтіндердің түркия астровирустарына қарсы антиденелері оң нәтиже көрсету ықтималдығы үш есе жоғары болды. Бұдан әрі, кейбір адам, үйрек, тауық және түркия астровирустары филогенетикалық тұрғыдан туыс және ортақ генетикалық ерекшеліктерге ие.
Astroviruses are associated with 5–9% of the cases of gastroenteritis in young children. Humans of all ages are susceptible to astrovirus infection, but children, the elderly, and those that are immunocompromised are most prone. A study of intestinal disease in the UK, published in 1999, determined incidence as 3.8/1000 patient years in the community (95% CI, range 2.3–6.4), the fourth most common known cause of viral gastroenteritis. Studies in the USA have detected astroviruses in the stools of 2–9% of children presenting symptoms; illness is most frequent in children younger than two years, although outbreaks among adults and the elderly have been reported. Early studies carried out in Glasgow demonstrated that a significant proportion of babies excreting virus particles did not exhibit gastrointestinal symptoms. Seroprevalence studies carried out in the US have shown that 90% of children have antibody to HastV 1 by age 9, suggesting that (largely asymptomatic) infection is common. Looking at the pattern of disease, it suggests that antibodies provide protection through adult life until the antibody titre begins to decline later in life. The occurrence of astrovirus infections vary depending on the season. In temperate climates, infection is highest during winter months possibly due to lower temperatures which enhance the stability of the virus. This is in contrast to tropical regions where prevalence is highest during the rainy season. The seasonal distribution in tropical climates can be explained by the effect of rain particularly on the breakdown of sanitation in developing countries. Astroviruses can also be transmitted to humans from other animal species. In comparison to individuals who had no contact with turkey, turkey abattoir workers were three times more likely to test positive for antibodies against turkey astroviruses. Furthermore, some human, duck, chicken and turkey astroviruses are phylogenetically related and share genetic features.
Алдын алу
Адам астровирустарын жұққан тамақ пен судан анықтап, залалсыздандыру арқылы, сондай-ақ жұққан заттарды дезинфекциялау арқылы алдын алуға болады.
Human astroviruses can be prevented by detection and inactivation in contaminated food and water in addition to disinfection of contaminated fomites.
Ахироклин боготенис вирусқа қарсы терапия
Тельез және басқалар жүргізген зерттеуде ротавирус пен астровирусқа қарсы вирустық терапияны әзірлеу үшін Achyrocline bogotensis өсімдігінен алынған экстракттар қолданылды. Achyrocline bogotensis бұрын көбінесе тері және зәр жолдарының инфекцияларына қолданылып келген. Дәрілік сынақтардың әдістемесі экстрактты жасушаларға алдын ала емдеу (тоқтату), тікелей вирустық әрекет (вирусты өлтіру фактісі) және емдеу (инфекция орналысқаннан кейін вирустық жүктеменің төмендеуі) үшін қолдануды қамтыды. Экстракт тікелей вирустық әрекетті астровирустарды тікелей өлтіру арқылы, ал емдеуді орналысқан инфекциядан кейін вирустық жүктеменің төмендеуіне себеп болу арқылы көрсетті. Эксперимент барысында алдын ала емдеудің әсері байқалмады.
In a study by Tellez et al., extracts from a plant Achyrocline bogotensis was used to develop an antiviral therapy for both rotavirus and astrovirus. Achyrocline bogotensis was commonly used for skin and urinary infections. Drug testing methodology involved application of the extract to cell for pre treatment (blocking), direct viral activity (evidence of killing the virus), and treatment (a decrease in the viral load after an infection is established). The extract demonstrated direct viral activity by killing astroviruses directly and treatment by leading to a decrease in the viral load after an established infection. A pre treatment effect was not evident during the experiment.