Аргентинадағы шаруашылық колониялар және еврейлердің қоныстануы
Agricultural colonies in Argentina
Аргентинадағы шаруашылық колониялар: Еуропалық иммиграция, жерді игеру, экономикалық даму тарихы. 1853 жылдан бастапғы үкіметтік шаралар мен Аарон Кастельянос жобасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аргентинаның ауыл шаруашылығы колониялары елдің дамуының демографиялық және экономикалық тұрғыдан маңызды бөлігі болды. Аргентина үкіметі, халқы тұрмайтын немесе аборигендер қоныстанған (ассимиляцияланбаған және прогреске кедерілді деп саналған) кең аумақты, құнарлы жерлерге тап болғандықтан, еуропалық көші-қонды ынталандырып, шетелдік елдермен, аймақтармен және ұйымдармен келісімдер жасасуға қолдау көрсетті. 1853 жылдан бастап президент Жюсто Хосе де Уркиса Литораль аймағында (Батыс Месопотамия және Солтүстік-Шығыс Пампа, Парана және Уругвай өзендерінің ықпал ету аймағы) ауыл шаруашылығы колонияларын құруға шақыру жасады. Ұлттық үкімет кәсіпкер Аарон Кастелланос басқаратын агенттікпен келісімшартқа отырды. Осы келісімшарт бойынша алғашқы көшіп келгендер 1854 жылдың 24 наурызында Росариоға (Санта-Фе) келді. Алғашқы ресми түрде ұйымдастырылған ауыл шаруашылығы колониясы – Санта-Федегі Эсперанса, ол 1856 жылдың қаңтар және ақпан айларында Швейцария, Германия, Франция, Италия, Бельгия және Люксембургтен келген 200 отбасымен құрылды. Бұл колониялардың өндірістік потенциалын 1874 жылы Аргентинаның бидай импорттауына түскендігімен бағалауға болады, ал 1880 жылы ауыл шаруашылығы колониялары елдің ішкі қажеттіліктерін қамтамасыз ете алды, содан кейін 19 ғасырдың соңында Аргентина ірі экспорттаушы елге айналды.
Agricultural colonies in Argentina were a demographically and economically important part of the evolution of the country. The Argentine government, faced with large areas of fertile land that were unpopulated or settled by aboriginal tribes (unassimilated and considered undesirable for progress), encouraged European immigration, welcoming settling agreements with countries, regions and associations abroad. Starting in 1853, President Justo José de Urquiza encouraged the establishment of agricultural colonies in the Littoral region (western Mesopotamia and north eastern Pampas, the area of influence of the Paraná and Uruguay rivers). The national government signed a contract with an agency led by entrepreneur Aarón Castellanos. The first immigrants brought by this colonization contract arrived in Rosario, Santa Fe, on March 24, 1854. The first formally organized agricultural colony was Esperanza, Santa Fe, formed by 200 families from Switzerland, Germany, France, Italy, Belgium and Luxembourg who arrived during January and February 1856. The production potential of these colonies can be measured by the fact that, in 1874, Argentina had to import wheat, while by 1880 the agricultural colonies were enough to supply the country's internal needs, and at the end of the 19th century Argentina became a major exporter.
Яһудилердің көшіп кетуі
Көптеген басқа иммигранттар еврейлер болды, Еуропадағы погромдардан қашып келген және Морис де Хирштің еврейлік отарлау қауымдастығымен демеушілік етілді; кейіннен оларды «еврей гаучолары» деп атады. 1880 жылдан бастап Аргентина үкіметтері жаппай иммиграция саясатын ұстанды, ал Рока әкімшілігінің либералды бейілі Еуропадағы погромдардан қашып келген еврейлердің өздерін қалаулы сезінуіне ықпал етті. Мұндай еврейлердің алғашқы қонысы Моизвилл (қазіргі Моизес-Вилл ауылы, Санта-Фе) болды. 1880 және 1890 жылдары Франция бароны Морис де Хирш Ресей империясындағы еврейлердің үштен екі бөлігін қоныс аудару науқанын ұйымдастырды. Аргентина еврейлер үшін мақсатты орын ретінде жарияланды: Аргентинаға көшіп келген орыс еврейі Альберто Герчунов 1889 жылы Ресейдің Тулчин қаласында Аргентинаға еврейлердің көшіп келуі туралы жарияланған мақалаларды көргенін еске алды. 1891 жылы Хирш еврей иммигранттарын орналастыру үшін жер сатып алуды үйлестіру мақсатымен Еврейлік отарлау қауымдастығын құрды (еврей гаучоларына қараңыз). Аргентинадағы еврей халқы келесі жылдары өсіп, гүлденді (Аргентинадағы еврейлер тарихы). Леон Пинскер «Автоэмансипация» (1882) кітабында, ал Теодор Герцль «Иудей мемлекеті» (Der Judenstaat) кітабында Аргентинаны Шығыс Еуропаның қысымға ұшыраған еврейлері үшін мүмкін болатын бағыт ретінде қарастырды. Кейбір дереккөздер Герцльдің Аргентина жобасына Палестинадағы қоныстандырудан гөрі басымдық беруді ұсынғанын мәлімдейді. Сионистік құжаттар Герцльдің Аргентинаны, сондай-ақ қазіргі Кенияны Палестинаға балама ретінде қарастырғанын куәландырады. Сонымен қатар, Израиль Зангвилл және оның Еврейлік аумақтық ұйымы (ИТО) негізгі сионистік қозғалыстан бөлінді; аумақтықшылардың мақсаты, мүмкін болған жерде еврей отанын құру болды. ИТО кең қолдау таппады және 1925 жылы таратылды, Палестина сионистік мүдделердің жалғыз орталығы болып қалды.
Many other immigrants were Jews, fleeing pogroms in Europe and sponsored by Maurice de Hirsch's Jewish Colonization Association; they were later termed "Jewish gauchos". Starting in 1880, Argentine governments had a policy of massive immigration, and the liberal tendencies of the Roca administration were instrumental in making Jews fleeing pogroms in Europe feel welcome. The first such Jewish colony was Moïseville (now the village of Moisés Ville, Santa Fe). In the 1880s and 1890s, France's Baron Maurice de Hirsch organized a campaign to relocate two thirds of Jews in the Russian Empire. Argentina was publicized as a destination for Jews: Alberto Gerchunoff, a Russian Jew who migrated to Argentina, recalled seeing print articles about the Jewish migration to Argentina in Tulchin, Russia, in 1889. In 1891, Hirsch established the Jewish Colonization Association to coordinate the purchase of land to accommodate Jewish migrants (see Jewish gauchos). The Jewish population in Argentina grew and prospered in the ensuing years (see History of the Jews in Argentina). Leon Pinsker, in his book Autoemancipation (1882) and Theodor Herzl, in his book The Jewish State (Der Judenstaat), evaluated Argentina as a potential destination for the oppressed Jews of Eastern Europe. Some sources maintain that Herzl proposed that the Argentina project be given priority over settlement in Palestine. The Zionist records attest to the fact that Herzl did consider Argentina, as well as present day Kenya, as alternatives to Palestine. Also, Israel Zangwill and his Jewish Territorialist Organization (ITO) split off from the main Zionist movement; the territorialists' aim was to establish a Jewish homeland wherever possible. The ITO never gained wide support and was dissolved in 1925, leaving Palestine as the sole focus of Zionist aspirations.