"Thirty Fathom Grave" – "Сумеречная зона" сериалының 1963 жылғы 104-ші бөлімі. Батырлар су астындағы көлік шуын естиді, бірақ ол сұраныс бойынша табылмайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Отыз тереңдіктің қабірі" – американдық "Туалайт-зона" телесериалының 104-ші эпизоды. Ол алғаш рет 1963 жылдың 10 қаңтарында CBS телеарнасында көрсетілді. Теңіз тақырыбындағы осы эпизодта, әскери-теңіз күштерінің эсминецінің экипажы батып кеткен суасты қайығынан шығатын құпия бірқалыпты дыбысты естиді.
"The Thirty Fathom Grave" is episode 104 of the American television anthology series The Twilight Zone. It originally aired on January 10, 1963 on CBS. In this naval themed episode, the crew of a Navy destroyer hear a mysterious rhythmic noise coming from a sunken submarine.
Сюжет
1963 жылдың сәуір айында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці Гуадалканал аймағында ресми патрульде жүргенде, сонар толқындар астынан дыбыс тіркейді; экипаж бұл металлға соққандай дыбыс деп санайды. Олар мұхит түбінде су асты кемесін табады, бірақ Теңіз командасына сауал салғанда, аймақта жақында батып кеткен кемелердің жоқтығы анықталады. Экипаждың әзіл-қалжыңмен айтқан ұсынысы, су асты кемесінде әлдебір құбылыс болуы мүмкін деген болжам, бірнеше күннен бері денсаулығы нашарлаған, алаңдаған және қыңыр Боцман бастығы Беллді қызықсыздандырып, құлап түсулерге дейін әртүрлі емес мінез-құлықтарға итермелейді. Эсминецтің командирі, Капитан Бичэм, кемедегі суға түсуші МакКлюрге тергеу жүргізуді бұйырады. Олар бұл американдық су асты кемесі екенін және металл дыбысы іштен келіп тұрғанын анықтайды. МакКлюр су асты кемесінің қабырғасына соққанда, металл дыбысы жауап беретіндей болады. Боцман бастығы Белл қайтыс болған теңізшілердің көріністерін көруге бастайды. Кеме дәрігері Беллге бұл тек жаман түс екенін түсіндіруге тырысады және капитанға Беллдің соғыс жылдарындағы тәжірибесінен туындаған психологиялық жарақаттың әсерін сезініп жатқанын хабарлайды. Дәрігер Белл көріністерді көрген жерде теңіз балдырларын табады. Кейін МакКлюр су асты кемесінің нөмірін "714" деп анықтайды, Бичэм бұл нөмірдің 1942 жылдың тамыз айының басында, шамамен жиырма жыл бұрын Соломон теңізінің бірінші шайқасында батып кеткен су асты кемесіне тиесілі екенін анықтайды. Су асты кемесінің ішінде әлі де біреу тірі болуы мүмкін деген ойға қатты оқырған Бичэм Тынық мұхиты флотының командалық орталығынан шұғыл құтқару операциясын сұрайды. МакКлюр қайтадан суға түсіп, дыбыстың қайдан келіп тұрғанын анықтауға тырысады, құтқару тобына қайыққа қай жерден кіру керектігін білуге көмектеседі. Суға түсуші қабырғаға соққанда жауап алмайды, бірақ ол Бичемке табыстайтын жеке куәлігін табады. Бұл Боцман бастығы Беллге тиесілі. Бичем Беллге жеке куәлігін көрсеткенде, ол соғыс кезінде су асты кемесінде сигнал беруші болғанын айтады. Ол түнде инфрақызыл сүзгіні ауыстыруға тырысқанда сигналдық шамды түсіріп алған, нәтижесінде сүзгі құлап кеткен. Соның салдарынан жапондық эсминецтері шамды көріп, шабуылға шыққан. Белл жарылыстан суға лақтырылып кеткен. Капитан суға түсуге бұйрық берген, бірақ тереңдік бомбалары кемені батырған. Белл, жалғыз аман қалған, кейін американдық эсминецтің құтқару тобымен құтқарылған. Белл Бичемге енді түсінгенін айтады: оның қайтыс болған кемедестері қазір оның үстінде екенін біледі және оған қосылуын талап етеді. Беллді аман қалғандардың кінәсі билейді және былай дейді: "Мен сол су асты кемесін батырдым. Мен жауаптымын." Капитан Бичем Беллдің қатесінің ештеңе өзгертпегенін, жау кемелерімен қоршалған кеме бәрібір құлайтын едіін түсіндіруге тырысқанына қарамастан, Белл жеке куәлігін киіп, палубаға жүгіріп, "Олар мені тізімге алуға шақырып тұр!" деп айқайлап, суға секіреді. Эсминец экипажы Беллді құтқара алмайды және оның денесін таба алмайды. Кейін МакКлюр құтқару тобымен су асты кемесіне кіреді. Кемеге оралғаннан кейін ол Бичемге кеменің ішінде қиратылғанын және ешкім тірі қалмағанын хабарлайды. Басқару бөлмесінде ол перископтың екіге бөлінгенін, бір бөлігі алға-артқа тербеліп тұрғанын көреді. Бичем оның естіген дауыс осы екенін растауын сұрағанда, МакКлюр келіседі, бірақ ол сегіз өлген теңізшінің денелерін көргенін, біреуінің қолында балға бар екенін қосады.
In April 1963, a U. S. Navy destroyer is on a routine patrol off Guadalcanal when sonar picks up a sound beneath the waves; the crew believe that it sounds like something banging on metal. They discover a submarine on the ocean floor, but inquiries to naval command reveal no recent sinkings in the area. A joking suggestion from some of the crew that the sub may be haunted sends an anxious and bewildered Chief Boatswain's Mate Bell, who has been feeling unwell for a couple of days, into a frenzy of bizarre behavior, including fainting spells. The destroyer's commander, Captain Beecham, orders the ship's diver, McClure, to investigate. They find out that it is an American submarine, and the metal sound is coming from inside. When McClure bangs on the submarine hull, the metal banging seemingly responds. Chief Bell begins to see apparitions of dead sailors beckoning him. The ship's doctor unsuccessfully tries to convince Bell that he is just having nightmares, and reports to the captain that Bell is experiencing effects of psychological trauma which could be caused by his wartime experiences. The doctor finds a pile of seaweed in the spot where Bell saw the apparitions. McClure later discovers the number of the submarine, "714", which Beecham identifies as belonging to a submarine that was sunk during the First Battle of the Solomon Sea in early August 1942, almost twenty years ago. Although stunned at the idea that someone inside the submarine could still be alive, Beecham asks Pacific Fleet command for an emergency priority rescue operation. McClure goes down again to try to ascertain exactly where the sound is coming from, to help the rescue outfit determine where to enter the boat. The diver receives no response to his bangs on the hull, but he finds a dog tag which he delivers to Beecham. It belongs to Chief Bell. When Beecham shows the dog tag to Bell, he recounts that he was a signalman on a submarine during the war. He dropped a signal light while attempting to change the infrared filter at night, causing the filter to fall off. As a result, Japanese destroyers saw the light and attacked. Bell was blown into the water by the shelling. The captain ordered a dive, but depth charges sank the boat. Bell, the sole survivor, was later rescued by an American destroyer. Bell tells Beecham that he now understands: his dead shipmates know he is above them right now and are demanding that he join them. Bell is overcome by survivor guilt, and says, "I sunk that sub. I'm responsible." Despite Captain Beecham's efforts to convince Bell that his mistake did nothing, that a boat caught on the surface and surrounded by enemy ships was already doomed, Bell dons the dog tag, races out on deck and jumps overboard, shouting, "They're calling muster on me!" The destroyer's crew are unable to save Bell or find his body. Later, McClure accompanies the rescue mission into the submarine. Upon returning to the ship, he reports to Beecham that the boat was a wreck inside, and no one was left alive. Inside the control room, he found the periscope shears cut in half, with one section swinging back and forth. When Beecham asks him to confirm that this was the clanging noise they had heard, McClure agrees, but adds that he also saw the remains of eight dead sailors; one was holding a hammer in his hand.
Өндіріс жазбалары
Бұл эпизодта қолданылған эсминецтің сыртқы кадрлары Муллинниксте түсірілді, ал ішкі кадрлары Эдсон кемесінде жасалды.
The exterior shots of the destroyer used in this episode were of Mullinnix while the interior shots were done on board the Edson.