Кіріспе

The Haters - Америка Құрама Штаттарының шу музыкасы және концептуалдық өнер ұжымы. 1979 жылы құрылған бұл ұжым, қазіргі шулы музыка сахнасындағы ең алғашқы топтардың бірі. Ұжымның негізгі жұмысын Голливуд, Калифорнияда тұратын музыкант, суретші, жазушы және кинорежиссер GX Jupitter Larsen атқарады, оған әрқашан өзгеріп отыратын басқа "мүшелер" көмектеседі, әдетте сол жерде өнер көрсетіліп жатқан қаланың жергілікті эксперименталды музыканттары мен суретшілері.

Шығу тегі

Топ Юпитер Ларсеннің құрылымды музыкадан гөрі шу шығаруға және орындарды қиратуға көбірек қызығушылық танытқанын сезгеннен кейін құрылды. Көп ұзамай The Haters шулы музыка өнерінің қалыптасуымен болашақта танылатын, Мерцбоу, Маурицио Бьянки және The New Blockaders сияқты пікірлес суретшілермен байланыс орнатты. 1970 жылдардың соңында GX Jupitter Larsen панк сахнасынан жинақы болды. 1979 жылы Нью-Йоркте ол іздеген шу құлақпен емес, бір түрлі әлеуметтанулық таралым арқылы сезілетіндей болды. Соник кері байланыс орнына әлеуметтік бұрмалау – оның жеке постпанк қағидасы еді. The Haters тобының алғашқы өнер көрсетулерінде дыбысты мақсатты түрде қолдану болған жоқ. Егер дыбыс болса да, ол екінші орында тұрды. Сол кездегі The Haters-тің өнер көрсетулері қарапайым әрекеттерден тұрды. Мысалы, видеокамерамен видеокассеталарды ұру, едендегі шаңның жиналуын бақылау немесе көшедегі қоқыс жәшіктерін санау сияқты оқиғалар.

Жұмыс және эстетикалық

Haters қойылымдары әдетте Jupitter Larsen және тағы бір орындаушыдан тұрады, екеуі де маска киіп, түрлі техникалық құралдарды пайдалана отырып, өте қатты дауыс шығарады, ол дауыс бұрмаланып, мүлдем танылмайтын деңгейге дейін күшейтіледі.

Тыңдаушылар

The Haters-тің кейінгі көптеген қойылымдарында көрершіндерді ішкі науқастардың бүкіл залдарды бүлдіруге немесе қиратуға жетелеу оқиғалары болды. Алғашқыда The Haters үшін таспаның дыбысы маңызды емес еді, егер ол үнемі созылып тұрса болды. Әйтпесе, олар сахнадағы дыбысқа жылдар бойы қызығушылық танытпады. Бұл олардың дыбысқа мүлдем қызығушылық танытпағанын білдірмейді. Шындығында, The Haters студияда болғанда әрбір дыбысқа ең ұсақ детальдерге дейін назар аударатын. Жазу немесе CD шығару және тікелей орындау – екі бөлек нәрсе; және олар ешқашан біреуінің екіншісінен ешқандай жағынан ұқсауының қажеттілігін көрген емес.

Кейінгі орындалуы

The Haters алдын ала жазылған дыбыстарды тірі дыбыстармен біріктірумен тәжірибе жасады, бірақ олардың 101-ші қойылымына дейін бұл олар үшін аса маңызды болған жоқ. Сол жерде тікелей дыбыс олардың театр өнерінің басты құралына айналды. 1990 жылғы 10 маусымда Сан-Францискода әрбір орындаушы калькуляторды өте кедірлі абразивті қағазға сүртеді. Тағы бір қарапайым әрекет, бірақ бұл жолы реквизиттерге контактілі микрофон орнатылған еді. Сүрту дыбысы күшейтілді. The Haters осы туындыны, оны "The Thinking Ross Does" деп атады, келесі жылдарда көптеген қалаларда бірнеше рет орындады. 144-ші қойылымында, Цюрихте, олар үлкен ағаш заттарды арақ шаңына айналдыру үшін күшейтілген электр дрельдерін қолданды. Бұл туынды "Бос тесіктер салу" деп аталды, бірақ іс-қимылдың өзі дыбыстан да маңыздырақ болды. 1991 жылғы 28 желтоқсанда Нью-Йоркте өткен 155-ші қойылымында ғана олар келесі үлкен аудио құмарлықтарын тапты. The Haters оны "clici clic" деп атады; күшейту үшін контактілі микрофонмен жабдықталған қолмен ұсталатын тесік қағыш. Олар осы әрекетті келесі он жыл бойы қайта-қайта орындады. 174-ші қойылымында, Париж, 1992 жылғы 30 қазанында, The Haters тірі микрофонды электрлік ұнтақтағышқа ақырындап тығып, оны тоқырауға дейін тоздырды. GX көптеген сұхбаттарында айтқандай: "Эрозия – бос кеңістікке ену. Өйткені эрозия – қатты дененің бос кеңістікке енуінің жалғыз жолы". Көрермендер ынтамен қол соқты. Бұл әрекет The Haters үшін көп жылдар бойы қайталанатын тағы бір мотивке айналды.

1990 жылдар

1990 жылдары The Haters күшейткіш аспаптарды қолдана отырып, көптеген түрлі қайталама әдістерді өңдеді. The Haters концерттерінде тікелей дыбыс енгізудің жалғыз себебі – болып жатқан оқиғаны қайта басалау болды. Дыбыстың өзі үшін емес. Мұнда ешқандай сызықты даму жоқ. Көбінесе етістіктер де болмайды. Тақырыптар мен техникалар бірін-бірімен тоғысып, алмасады, бірақ жалпы алғанда, қойылымдар күшейе түсті. 1995 жылға қарай The Haters алдын ала жазылған дыбыс жолдарынан толығымен бас тартты. Олар енді сахналық перде ретінде жұмыс істеуге арналған бірнеше театрлық құралдарды қолданды. Дыбыс – оқиғаны бейнелеу құралына айналды. Мысалы, 2000 жылдан 2002 жылға дейін GX Jupitter Larsen кішкентай үстел желдеткішінің ашық торына күшейтілген калькуляторды теңгерді. Ол осылайша бір бейнеге сахнаға шығарды. Математик Росс Ресимолуайттың ашық терезеде отырып, есептемелер жасағанда бетіне жел тиюін бейнеледі. Бұл туынды "Дирвин" деп аталды. Дыбыс пен оқиға біртұтас болды.

Құралдар

The Haters тобының қойылымдарда дыбысты қолдануының ең жарқын кезеңі, олар әдеттегі құралдарды күшейтудің орнына, тек дыбыс шығару үшін арнайы жасалған жеке құрылғылар жасауға кіріскен кезде басталды. 1990 жылдардың соңына қарай The Haters дыбыстың өзі мен оның жасалу жолы арасындағы қайшылыққа қатты қызығушылық танытты. Күрес олар үшін әрқашан шабыт көзі болды. Күрес – абсурд театрының ең таза түрі, қақтығыссыз зорлық-зомбылық, онда стереотиптер танылмас деңгейде асыра сілтеніп бейнеленеді. The Haters тобының соңғы қойылымы "Loud Luggage / Booming Baggage" 2010 жылы алғаш рет көрсетілді, онда олар күшейтілген чемодандарды пайдаланып, оларды шайқап, соғып, ақырында чемоданды бұзып жібереді.