Артус реакциясы: III тип гиперсезімталдық реакциясы

Кіріспе

Иммунологияда Артус реакциясы (/ɑr/'/tj//uː//s/) – III типті жергілікті гиперсезімталдық реакцияның бір түрі. III типтегі гиперсезімталдық реакциялар иммундық кешендермен байланысты және антиген/антитело кешендерінің негізінен қан тамырлары қабырғаларында, серозды қабықта (плевр, перикард, синовий), және бүйрек шаңқайларында шоғырлануын қамтиды. Бұл реакция көбінесе антигендерді енгізуден кейін тәжірибелік жағдайларда кездеседі.

Тарих

Артус реакциясын Николас Морис Артус 1903 жылы ашқан. Артус жылқы сарысуын қоянға бірнеше рет тері астына жіберді. Төрт инъекциядан кейін ол ісіну пайда болғанын және сарысудың жай сіңгенін байқады. Ал кейінгі инъекциялар гангренаға алып келді.

Процесс

Артус реакциясы антигенді теріге инъекциялаудан кейін антиген/антидене кешендерінің тікелей қалыптасуын қамтиды. Егер адамның денесінде пассивті иммунитет немесе антигенмен бұрынғы кездесу нәтижесінде айналымдағы антиденелер болса, Артус реакциясы пайда болуы мүмкін. III типті гиперсезімталдықтың көптеген механизмдеріне тән Артус, дермалық қан тамырларындағы IgG негізделген иммундық кешендердің жинақталуына байланысты жергілікті васкулит ретінде көрінеді. Артус реакциясының патогенезі жиі комплемент белсенділігінің нәтижесі деп қате көрсетіледі, бұл кейіннен нейтрофилдердің инфильтрациясына және басқа да қабыну белгілеріне әкеледі. Алайда, комплементтің өзі Артус реакциясы мен басқа III типті гиперсезімталдықтардың нақты процесінде аз ғана рөл атқарады. Атап айтқанда, CD64 (FcγRI) және CD16A (FcγRIIIA) сигналдауы үшін қажетті, сондай-ақ FcεRI үшін қажетті Fc рецепторларының жалпы гамма тізбекті кіші бірлігі жоқ егешқұйрықтардың Артус реакциясының ауырлығы күрт төмендейді. Сонымен қатар, кобра уыты арқылы комплементі жойылған, бірақ толыққанды Fc сигналдауы бар егешқұйрықтардың Артус реакциясының көрсеткіштері аздап ғана төмендейді. Реакцияның негізгі қозғаушы күші – маст жасушаларының дегрануляциясы. Келешектегі зерттеулер анафилатоксин C5a комплементінің Артус реакциясын жанама түрде қозғауы мүмкін екенін көрсетті, себебі нәтижесіндегі сигнал беру эффекторлық жасушалардағы белсендірілуге қатынастың өзгеруіне әкеледі. Иммундық кешенге байланысты процестердің одан әрі күшеюі тіндердегі қан тамыр қабырғаларында ишемиялық агрессивті тромбозбен бірге жергілікті фибриноидтық некрозға әкеледі. Соңында, локальды қызарған және қатаюы мүмкін аймақ пайда болады, ол әдетте бір-екі күнге созылады. Дифтерия және тетанус токсоиды бар вакциналар салдарынан Артус реакциялары сирек кездеседі. CDC-нің сипаттамасы: Артус реакциялары (III типті гиперсезімталдық реакциялары) вакцинациядан кейін сирек кездеседі және тетанус токсоиды немесе дифтерия токсоиды бар вакциналардан кейін пайда болуы мүмкін. Артус реакциясы – иммундық кешендердің жинақталуымен және комплементтің белсенділігімен байланысты жергілікті васкулит. Иммундық кешендер вакцина антигендерінің жоғары жергілікті концентрациясы және айналымдағы антиденелердің жоғары концентрациясы кезінде қалыптасады. Артус реакциялары қатты ауырсынумен, ісінумен, қатаюмен, ісікпен, қан кетумен және кейде некрозбен сипатталады. Бұл белгілер мен симптомдар әдетте вакцинациядан кейін 4-12 сағаттан кейін пайда болады. ACIP тетанус токсоиды бар вакцинаның дозасын алғаннан кейін Артус реакциясын бастан өткерген адамдарға жараны емдеудің бөлігі ретінде тетанус профилактикасы үшін де болса, Td вакцинасын 10 жылдан жиі алмауға кеңес береді.

The Arthus reaction involves the in situ formation of antigen/antibody complexes after the intradermal injection of an antigen. If the individual has circulating antibody either from passive immunity or because of prior encounter with the antigen, an Arthus reaction may occur. Typical of most mechanisms of the type III hypersensitivity, Arthus manifests as local vasculitis due to deposition of IgG based immune complexes in dermal blood vessels. The pathogenesis of the Arthus reaction is often erroneously described to be the result of complement activation, which subsequently results in neutrophil infiltration along with the other hallmarks of inflammation. However, complement in and of itself likely has a minor role in the actual process of the Arthus reaction and other type III hypersensitivities. Specifically, mice lacking the common gamma chain subunit of the Fc receptors that is required for signaling by CD64 (FcγRI) and CD16A (FcγRIIIA) as well as FcεRI have a drastic reduction in their Arthus reaction severity. Furthermore, mice with intact Fc signaling whose complement is depleted through the use of cobra venom have only a minor reduction in their Arthus reaction scores. The reaction as a whole is driven by mast cell degranulation. Subsequent investigation demonstrated that complement, specifically the anaphylatoxin C5a, can drive the Arthus reaction indirectly because the resultant signaling alters the ratio of activating to inhibitory Fc receptors on effector cells. Further aggregation of immune complex related processes induce a local fibrinoid necrosis with ischemia aggravating thrombosis in the tissue vessel walls. The end result is a localized area of redness and induration that typically lasts a day or so. Arthus reactions have been infrequently reported after vaccinations containing diphtheria and tetanus toxoid. The CDC's description:
Arthus reactions (type III hypersensitivity reactions) are rarely reported after vaccination and can occur after tetanus toxoid–containing or diphtheria toxoid–containing vaccines. An Arthus reaction is a local vasculitis associated with deposition of immune complexes and activation of complement. Immune complexes form in the setting of high local concentration of vaccine antigens and high circulating antibody concentration. Arthus reactions are characterized by severe pain, swelling, induration, edema, hemorrhage, and occasionally by necrosis. These symptoms and signs usually occur 4–12 hours after vaccination. ACIP has recommended that persons who experienced an Arthus reaction after a dose of tetanus toxoid–containing vaccine should not receive Td more frequently than every 10 years, even for tetanus prophylaxis as part of wound management.