1918 жылғы Білім беру заңы: Фишер заңы және білім беру жүйесіндегі өзгерістер

1918 жылғы Білім туралы заң (Фишер заңы): Англия мен Уэльске білім беру жүйесін реформалады. Заң жобасын Х.А.Л. Фишер және Герберт Льюис жасады. Қазақстанда білім туралы ақпарат.

Кіріспе

1918 жылғы Білім беру туралы заң (8 және 9 Георгий, 5 тарау, 39-бап), көбінесе Фишер заңы деп аталады, Ұлыбритания Парламентінің заңы. Оны Х.А.Л. Фишер жасаған. Білім беру кеңесінің парламенттік хатшысы Герберт Льюис те заңның жасалуына маңызды үлес қосты. Заң Англия мен Уэльске ғана қолданылды; Шотландия үшін бөлек «Білім беру (Шотландия) туралы 1918 жылғы» заң қолданылды. Бұл мектепті тастау жасын он төртке көтерді және жоғары білім беруді кеңейтуді жоспарлады. 1918 жылғы Білім беру заңының басқа да ерекшеліктеріне қосымша қызметтер (медициналық тексеру, балабақшалар, ерекше білім беруді қажет ететін оқушылар орталықтары және т.б.) кірді. Индустриалдар, жер иелері және Англия шіркеуі мектептен шығу жасын 12-ден 14-ке көтеруге, 12 жасқа дейінгі балаларды жұмысқа орналастыруды қиындатуға және ақы төлемелі грамматикалық мектептерге стипендиялар тағайындауға қарсылық көрсетті. Заң 14-тен 18 жасқа дейінгілерге міндетті жартылай штатты білім беруді көздеген, бірақ 1921 жылғы «Геддес балтасы» (қаржыны қысқарту) салдарынан бұл іске аспады. Осы кезде мұғалімдердің жалақысы да төмендетілді және 1931 жылғы мамыр комитетінің шешімімен қайтадан қысқартылды. 1920 жылдарға қарай, кішкентай балалардың білім алуы саясаткерлердің де, педагогтардың да қызығушылығын арттырды. Осы өзекті қоғамдық талқылаулардың нәтижесінде, сол кездегі үкімет бірқатар мәселелерді Білім беру кеңесінің консультативтік комитетіне, содан кейін сэр Уильям Генри Хадоу төрағалық еткен комитетке қарауға жіберді. Барлығында Хадоу комитеті үш маңызды есеп жариялады – 1926, 1931 және 1933 жылдарда. Бұл есептер бастауыш (сол кезде «элементарлық» деп аталған) білім беру жүйесінде маңызды өзгерістерге әкелді. Атап айтқанда, олар 5-7 жастағы балалар (кішкентайлар) және 7-11 жастағы балалар (орта буын) үшін бөлек және ерекше білім беру тәжірибесін қалыптастырды. Есептерде балаға бағытталған тәсілдер және сыныпта отыздан аспайтын оқушылар саны ұсынылды. Бұл ұсыныстар «прогрессивті» білім беру ойлары мен тәжірибесінің «дәстүрлі» идеялардан жеңіске жетуін көрсетті және көптеген саясаткерлер мен мұғалімдердің қолдауын алды.

The Education Act 1918 (8 & 9 Geo. 5. c. 39), often known as the Fisher Act, is an Act of the Parliament of the United Kingdom. It was drawn up by H. A. L. Fisher. Herbert Lewis, Parliamentary Secretary to the Board of Education, also played a key role in drawing up the Act. The Act applied only to England and Wales; a separate "Education (Scotland) Act 1918" applied for Scotland. This raised the school leaving age to fourteen and planned to expand tertiary education. Other features of the 1918 Education Act included the provision of ancillary services (medical inspection, nursery schools, centres for pupils with special needs, etc.). Industrialists, landowners, and the Church of England resisted the Act, which raised the school leaving age from 12 to 14, made it much harder to employ children under 12, and put in place scholarships to fee paying grammar schools. The Act promised compulsory part time education from 14 to 18, but this was never implemented because of the Geddes Axe (spending cuts) of 1921. Teachers’ pay was also cut at that time and again in the May Committee cuts of 1931. By the 1920s, the education of young children was of growing interest and concern to politicians, as well as to educationalists. As a result of this rising level of public debate, the Government of the day referred a number of topics for enquiry to the Consultative Committee of the Board of Education, then chaired by Sir William Henry Hadow. Altogether the Hadow Committee published three very important reports – 1926, 1931 and 1933. These reports led to major changes in the structure of primary (known as "elementary" at the time) education. In particular, they resulted in separate and distinctive educational practice for children aged 5–7 (infants) and those aged 7–11 (juniors). The reports recommended child centred approaches and class sizes of no more than thirty. These recommendations marked a triumph of 'progressive' educational thought and practice over the more 'traditional' ideas and proved to be popular with many policy makers and teachers alike.