Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондонның мектеп кеңесі (LSB) – жергілікті басқару институты және бүкіл Лондонды қамтитын алғашқы тікелей сайланған орган болды. 1870 жылғы «Бастауыш білім беру туралы» заң (33 және 34 Vict. c. 75) Англия мен Уэльстің барлық халқына білім беруді қамтамасыз еткен алғашқы заң болды. Ол сайланған мектеп кеңестерін құрды, олар ерікті мектеп орындары жеткіліксіз болған жағдайда бастауыш мектептерді салуға және басқаруға құқылы болды; сондай-ақ олар оқуға міндеттеуге де қабілетті еді. Көптеген жерлерде мектеп кеңестері округтік аудандарға немесе азаматтық қауымдастықтарға негізделген, бірақ Лондонда кеңес Метрополитендік жұмыс басқармасының бүкіл аумағын қамтыды – бүгінде Орталық Лондон деп белгілі аймақ. 1870 жылдан 1904 жылға дейін LSB Лондондағы ең ірі білім беру ұйымы болды және ол құрған инфрақұрылым мен саясат, орган таратылғаннан кейін де Лондон мектептеріне ұзақ уақыт бойы маңызды әсер етті.
The School Board for London, commonly known as the London School Board (LSB), was an institution of local government and the first directly elected body covering the whole of London. The Elementary Education Act 1870 (33 & 34 Vict. c. 75) was the first to provide for education for the whole population of England and Wales. It created elected school boards, which had power to build and run elementary schools where there were insufficient voluntary school places; they could also compel attendance. In most places, the school boards were based on borough districts or civil parishes, but in London the board covered the whole area of the Metropolitan Board of Works – the area today known as Inner London. Between 1870 and 1904, the LSB was the single largest educational provider in London and the infrastructure and policies it developed were an important influence on London schooling long after the body was abolished.
Мектеп кеңесінің мүшелері
Бүкіл басқарма үш жыл сайын сайланды, алғашқы сайлау 1870 жылғы қарашада өтті. LSB бастапқыда он бөлімнен сайланған қырық тоғыз мүшеден тұрды, олар Лондонның сайлау округтеріне немесе 1855 жылғы Метрополис басқару заңы бойынша құрылған округтерге негізделген. Мүшелік саны уақыт өте келе артты: 1876 жылы Ламбетке қосымша мүше берілгенде 50-ге, 1882 жылы Челси өкілдігі бес мүшеге дейін өскенде 51-ге, ал 1885 жылы Ламбет екі кіші бөлімге бөлінгенде 55-ке дейін өсті: Ламбет Шығысы және Ламбет Батысы, тиісінше төрт және алты мүшеден. LSB сайлау жүйесі бірнеше жаңалықты қамтыды. Біріншіден, 1870 жылғы басқарма сайлауы жасырын дауыс беру арқылы өтті, бұл Ұлыбританияда осы тәсілді алғаш рет қолданған ірі сайлау болды. Екіншіден, жинақтау дауыс беру жүйесі сайлаушыларға олар дауыс беретін бөлімдегі орын санына тең дауыс берді. Сайлаушы өз дауыстарын бір кандидатқа қалауынша жұмсай алатындықтан, азшылық мүдделері көбінесе өкілдік табатын. LSB құрылған кезде Ұлыбританиядағы сайланған органдардың ең кең өкілеттіктерінің біріне ие болды. Ерекшелігі, әйелдерге мектеп кеңестеріне ерлермен тең құқықта дауыс беруге және сайлауға түсуге рұқсат етілді. 1870 жылғы алғашқы сайлауда үш әйел қатысты: дауыс беруде көш бастаған Элизабет Гарретт, сайлауда жеңіске жеткен Эмили Дэвис және Мария Георгина Грей. 1873 жылы екінші сайлау өткенде Гарретт пен Дэвис орнынан бас тартып, олардың орнына Джейн Агнес Чессар мен Элис Коуэлл келді, ал 1876 жылы Флоренс Фенвик Миллер, Элизабет Сурр, Хелен Тейлор және Элис Вестлейк сайланды. LSB-нің маңыздылығын көрсететін бір көрсеткіш – басқармаға сайлауға түскен белгілі тұлғалардың саны. Кеңеске сол кездегі жетекші ғалым Томас Хаксли, Джон Стюарт Миллдің келіні Хелен Тейлор және LSB-нің бірінші төрағасы болған Лорд Лоуренс сияқты тұлғалар тартылды. Бұған қоса, кеңес Чарльз Рид, Бенджамин Во және консервативтік кабинет министрі Уильям Генри Смит сияқты бірқатар саяси мансаптардың басталуына ықпал етті.
The entire board was elected every three years, with the first elections held in November 1870. The LSB originally consisted of forty nine members elected from ten divisions, based around London's constituencies or the Districts formed under the Metropolis Management Act 1855. The membership increased over time: to 50 in 1876 when Lambeth was given an extra member, to 51 in 1882 when the representation of Chelsea increased to five members and to 55 in 1885 when Lambeth was sub divided into two smaller divisions: Lambeth East and Lambeth West with four and six members respectively. The electoral system of the LSB contained several innovations. Firstly, the board's election of 1870 was polled by secret ballot, being the first large scale election to use this approach in Britain. Secondly, the cumulative voting system gave electors a number of votes equal to the number of seats in the division in which they were voting. The elector could use up as many of their votes on a single candidate as they wished, which meant that minority interests often found representation. The LSB, at the time of its creation had one of the broadest mandates of any elected body in Britain. Unusually, women were permitted to vote on the same terms as men for the school boards and also to stand for election. Three women stood in the first board election in 1870: Elizabeth Garrett, who topped the poll, Emily Davies, who also won election, and Maria Georgina Grey. When the second elections were held, in 1873, Garrett and Davies stood down, to be replaced by Jane Agnes Chessar and Alice Cowell, while in 1876, Florence Fenwick Miller, Elizabeth Surr, Helen Taylor and Alice Westlake all won election. One measure of the LSB's importance can be seen in the number of notable figures who stood for election to the board. The board attracted a number of the leading figures of the day, including the scientist Thomas Huxley, Helen Taylor, stepdaughter of John Stuart Mill, and Lord Lawrence, who served as the LSB's first chairman. The board was also responsible for launching a number of political careers, including those of Charles Reed, Benjamin Waugh, and the Conservative cabinet minister, William Henry Smith.
Мектеп кеңесінің жұмысы
Басқарманың бастапқы ниеті – Лондонның ең кедей балаларына жеткілікті мектеп орындарын ұсыну болды, олардың саны алғашқыда 100 мыңнан аспайды деп есептелген. LSB қабылдаған саясат – Лондонды заманауи, жоғары сапалы мектептермен қамтамасыз ету, сонымен бірге ата-аналарды заңмен балаларын білім беруге міндеттеу болды. Білім беру ұлттық деңгейде 1880 жылға дейін міндетті болмаса да, 1871 жылы басқарма бес пен он үш жас аралығындағы балаларын мектепке жіберуге ата-аналарды міндеттеген заң қабылдады. LSB өз мақсаттарына үлкен жетістіктерге қол жеткізді және көбінесе өз қызметтеріне деген сұранысқа ілесуге күресті. Мысалы, 1880-ші жылдардың соңына қарай басқарма 350 000-нан астам балаға мектеп орындарын ұсынып отырды. Бұл өсімнің себебі көбінесе мектеп ғимараттарының сапасы болды, ол көбінесе жекеменшік немесе қайырымдылық мектептерінен әлдеқайда жақсырақ болды. Басқарма Лондон қаласында 400-ден астам мектеп салуға жауапты болды. Осы процестегі маңызды тұлға – басқарманың бірінші бас архитекторы Эдвард Роберт Робсон. Робсон басқарма салған көптеген мектеп ғимараттарының жобасын жасады. Басқарманың саясаты – мектептерді тартымды ету және олар салынған аудандардың жалпы келбетін жақсартуға септігін тигізу болды. Мектептердің архитектурасы сол кезде көп сынға ұшырағанымен, мектептер көбінесе берік және практикалық құрылыстар болды, ал осы кезеңде салынған көптеген мектептер бүгінгі күнге дейін пайдаланылуда.
The original intention of the board was to provide a sufficient number of school places for the poorest children in London, which were originally estimated at little more than 100,000. The policy adopted by the LSB was to provide London with modern, high quality schools, whilst compelling parents, by law, to educate their children. Although education would not be compulsory on a national level until 1880, the board passed a by law in 1871 that compelled parents to have their children schooled between the ages of five and thirteen. The LSB was largely successful in their aims and often struggled to keep up with the demand for their services. For instance, by the end of the 1880s, the board was providing school places for more than 350,000 children. This growth was frequently attributed to the quality of school premises, which were often far superior to those of private or charity schools. The board was responsible for constructing over four hundred schools across London. An important figure in this process was Edward Robert Robson, the board's first chief architect. Robson was responsible for designing many of the school buildings erected by the board. The board's policy was to construct schools which would be attractive, and would serve to improve the general appearance of the districts in which they were constructed. Although school board architecture drew a considerable amount of criticism at the time, the schools were often sturdy and practical structures, and many schools constructed during this period are still in use.
Басқарманы жою
Мектеп кеңестері Ұлыбританияда мектепке баратын балалардың санын арттыруда үлкен жетістіктерге қол жеткізгенімен, бюрократиялық және қымбат деп есептелді. Осыған байланысты, 1902 жылғы Білім беру заңымен кеңестер таратылып, олардың орнына жергілікті білім беру органдары құрылды. Лондонда 1889 жылы Метрополитендік жұмыс басқармасын алмастырған Лондон графтық кеңесі құрылды, ал 1904 жылы Лондондағы білім беруге жауапкершілік LCC-ге берілді. LSB 1904 жылғы 28 сәуірде соңғы отырысын өткізді, ал графтық кеңес 1 мамырда қызметін бастады. LCC өзі 1965 жылы таратылды, ал бұрынғы мектеп кеңесінің аймағындағы білім беру Ұлы Лондон кеңесінің комитеті болып табылатын Ішкі Лондон білім беру органына өтті. ILEA 1990 жылы таратылып, Ішкі Лондонның аудандық кеңестері білім беру органдарына айналды.
Although the school boards had been largely successful in increasing the number of children attending school in Britain, they were perceived as bureaucratic and expensive. As a response to this, the boards were abolished by the Education Act 1902, which replaced them with local education authorities. In London, the London County Council had been created in 1889 to replace the Metropolitan Board of Works and in 1904 the responsibility for education in London was transferred to the LCC. The LSB held its final meeting on 28 April 1904, with the county council taking over on 1 May. The LCC itself was abolished in 1965, with education for the former School Board area passing to the Inner London Education Authority, a committee of the Greater London Council. The ILEA was abolished in 1990, with the inner London borough councils becoming education authorities.