Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хуан Карлос Гумусио Кирога (7 қараша 1949 жыл - 25 ақпан 2002 жыл) - Боливияда туған журналист және жазушы, Мари Колвиннің екінші күйеуі.
Juan Carlos Gumucio Quiroga (November 7, 1949 – February 25, 2002) was a Bolivian born journalist and writer, and the second husband of Marie Colvin.
Мансап
Гумесио 30 жылдан астам журналист болып жұмыс істеді, мансабын туған қаласы Кочабамбада «Лос-Тиемпос» және «Радио Центро» газеттерінде қылмыстық жаңалықтарды жазба репортер ретінде бастады. 1970 жылдардың басында Гумесио әскери төңкерістен кейін туған жері Боливиядан Аргентинаға кетуге мәжбүр болды. Солшыл саясаттағы қатысуына байланысты ол Боливияға қайта орала алмады және Вашингтонға көшіп барды, онда АҚШ-тағы Боливия елшілігінде саяси атташе болып, содан кейін «Associated Press» ақпарат агенттігіне Нью-Йоркте репортер болып жұмысқа орналасуға дейін Америка мемлекеттері ұйымының баспасөз хатшысы қызметін атқарды. Кейіннен ол Римге, Тегеранға және Бейрутке жіберілді. «AP» агенттігі шетелдегі қызметкерлеріне Ливанды тастап кетуді бұйырғаннан кейін, бюро басшысы Терри Андерсон ұрланғаннан кейін Хуан Карлос «The Times» газетіне, содан кейін испандық «El País» газетіне Таяу Шығыстағы тілші ретінде жұмысқа орналасты. Гумесио тұтқындық дағдарысының ең жоғары нүктесіне жеткеннен кейін Батыс Бейрутте қалған аз ғана батыс журналистерінің бірі болды. Көптеген шетелдік журналистер 1986 жылы қашып кетті. Роберт Фиск кейіннен Гумесионы «гиперактивті күшік сияқты энергияға толы, ал әріптестерінің кемшіліктерін біліп тұрып, жасыратын жұмсақ, қарапайым юморға ие адам» деп сипаттады.
Gumucio worked as a journalist for over 30 years, having started his career in his hometown, Cochabamba, as a crime reporter for Los Tiempos and Radio Centro. During the early 1970s, Gumucio was forced to leave his native Bolivia for Argentina following a military coup. Due to his involvement with activism in left wing politics, he was unable to return to Bolivia and moved to Washington where he worked for a period as a political attaché in the Bolivian embassy in the United States and as press secretary for the Organization of American States before joining the Associated Press news agency in New York as a reporter. He was later posted to Rome, Tehran and Beirut. When AP ordered its foreign staff to leave Lebanon, after its bureau chief Terry Anderson had been kidnapped, Juan Carlos joined The Times and afterwards the Spanish daily El País, as its Middle East correspondent. Gumucio was one of the few Western journalists to remain in West Beirut after the hostage crisis reached its height. Most of the foreign press corps fled in 1986. Robert Fisk would later describe Gumucio as "a big man with the energy of a hyperactive puppy dog and a deceptively mild, bland humour that concealed a dark understanding of his colleagues' weaknesses".
Жеке өмір
Гумесио Азуль Кирога мен архитектор Рене Гумесионың ұлы, ескі, қалыптасқан және бір кездері бай отбасынан шыққан. Хуан Карлос үш жасқа толғанда, оның әкесі, сәулетші, Калифорнияға көшіп кетті. Оның анасы Азуль Кирога кейін ақсүйек Патиньо отбасына қайтадан үйленді (Симон Итурири Патиньоны қараңыз). Гумесио Боливиядағы солшыл саясатқа қатысты және әскери төңкерістен кейін Аргентинаға кетуге мәжбүр болды. Оның бірінші әйелінен Моника деген қызы болды, бірақ саяси қызметіне байланысты, оның қайын туыстары оны жарамсыз және қауіпті деп санады. Ол әйелі мен баласынан айырылды. Үшінші әйелі Агнета Рамбергпен және екінші қызымен Ливан азамат соғысы кезінде Бейрутта танысты, ал төртінші әйелі Мари Колвинмен 1996 жылы Иерусалимде кездесті. 1994 жылы ол El País газетінің тапсырмасымен Иерусалимге барды. 1995 жылы ол Испанияның жыл журналисі атанды. Өзінің өткір юморымен және талмайтын репортаждарымен танымал Гумесио, шетелдік журналистерге кіруге тыйым салынғаннан кейін, "серб халқына қолдау көрсетуге ниеттенген" "әлеуметтанудың қонақ профессоры" болып көрсетіп, Косовоға жасырын кіре алды. Оны дереу Белградқа алып барып, университетке лекция оқыды. Кейін El País газеті оны Лондонға жіберді. 2000 жылдың соңында ол Кочабамбаға оралды, онда университетте журналистикадан лекция оқыды, содан кейін 16 шақырым қашықтықтағы ауылға зейнеткерлікке шықты. Депрессиямен және алкоголизммен көп жылдар бойы күрескен Гумесио, 52 жасында 2002 жылдың 25 ақпанында Боливияның Кочабамбасынан 16 шақырым жерде өзін-өзі атып өлтірді.
Gumucio was the son of Azul Quiroga and architect René Gumucio, from an old established and once affluent family. When Juan Carlos was three, his father, an architect, left to live in California. His mother Azul Quiroga later remarried into the aristocratic Patiño family (see Simón Iturri Patiño). Gumucio was involved in left wing politics in Bolivia and was forced to leave for Argentina following a military coup. He had a daughter, Mónica, with his first wife but was, due to his political involvement, deemed unsuitable and dangerous by his family in law. He was separated from his wife and child. He met third wife Agneta Ramberg, with whom he had his second daughter, in Beirut during the Lebanese Civil War, and his fourth wife, Marie Colvin, in Jerusalem in 1996. In 1994, he went to Jerusalem, for El País. He was named Spain's journalist of the year in 1995. Gumucio, who was known for his risque sense of humor and relentless reporting, was able to smuggle himself into Kosovo, after foreign journalists were denied entry, by posing as a "visiting professor of sociology" who wished to "show solidarity with the Serb people". He was promptly whisked to Belgrade, where he calmly delivered a speech at the university. El Pais later moved him to London. In late 2000, he returned to Cochabamba, where he became visiting Lecturer of Journalism at the university, before retiring to a village 10 mile (16 km) away. After many years of battling depression and alcoholism, Gumucio, 52, died from a self inflicted gunshot wound 10 mile (16 km) outside of Cochabamba, Bolivia, on February 25, 2002.