Санdtoфт троллейбус мұражайы: Тарих және сақтаушылық
The Trolleybus Museum at Sandtoft
Троллейбус мұражайы (Sandtoft) – троллейбустарды сақтауға арналған көлік мұражайы. Линкольнширдегі бұрынғы әскери базада орналасқан, қайта жаңғырту жұмыстары волонтерлердің күшімен жасалған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sandtoft-тағы троллейбус мұражайы – троллейбустарды сақтап қалуға арналған көлік мұражайы. Ол Линкольншир графтығындағы Аксхолм аралында, Бельтонның жанындағы Sandtoft ауылының қасында орналасқан.
The Trolleybus Museum at Sandtoft is a transport museum which specialises in the preservation of trolleybuses. It is located by the village of Sandtoft, near Belton on the Isle of Axholme in the English county of Lincolnshire.
Сипаттама
Музей бұрынғы RAF Sandtoft әуежайының бір бөлігін алып жатыр, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде операциялық бомбалаушы әуеайлағы болды. RAF Sandtoft 1958 жылы RAF-тен шығарылды және 1969 жылы қарашада мұражай үшін сатып алынды. Содан бері еріктілер шөлейт жерді мұражайға айналдырып, оған шеберхана, көлік қоймасы және көрме ғимаратын қосты. Алғашқы шара 1971 жылы өткен "Сандтофт жиыны" болды, ол әлі күнге дейін жыл сайын ұйымдастырылып келеді. Мұражайда 60-тан астам мысалы бар, бұл Еуропадағы, тіпті әлемдегі ең ірі сақталған троллейбустар жинағы болып табылады. Экспонаттардың көп бөлігі Ұлыбританиядан келгенімен, мұражайда халықаралық үлгілердің жинағы да кеңейіп келеді. Троллейбустар мен көліктерден басқа, мұражайда 1950-1960 жылдарға қатысты естеліктер жинағы да бар. Жылдар бойы троллейбус дәуіріне байланысты көптеген заттар сыйға берілді. 1950-1960 жылдардағы көше көрінісінде терезелері мен тауарлары бар дүкендер бейнеленген, ал бұрын мұражайдың сувенирлер дүкені ретінде пайдаланылған жиналмалы үй енді осы кезеңнің көптеген артефакттарын көрсету үшін үй ретінде жабдықталған. 2011 жылы мұражай Ұлыбританиядағы ең ірі троллейбус мұражайы болды, онда 50-ге жуық көлік, оның ішінде шетелден әкелінгендер де бар, олардың шамамен жартысы жұртшылыққа екі бағытты шаршы жолмен саяхат жасауға мүмкіндік берді. 2019 жылға қарай көліктер саны 60-тан асты. Мұражай тек белгілі күндері ғана ашық болады, толық ақпаратты оның сайтынан табуға болады.
The museum occupies part of the former RAF Sandtoft, an operational bomber airfield during the Second World War. RAF Sandtoft was disposed of by the RAF in 1958 and the site was acquired for the museum in November 1969. Since that time, volunteers have transformed a barren site into a museum with the addition of workshop, vehicle depot and exhibition building. The first event held was the Sandtoft Gathering in 1971, an event which is still held annually. The museum is recognised as having the largest collection of preserved trolleybuses in Europe, if not the world, with over 60 examples. Whilst the exhibits are predominantly from the UK, a collection of international examples is growing at the museum. Apart from trolleybuses and transport, the museum also features a collection of 1950s/60s memorabilia. Over the years, many items related to the trolleybus era have been donated. A 1950s/1960s street scene features shop windows, complete with displays, whilst the prefab utility bungalow, previously used as the museum's souvenir shop, has now been fitted out as a home to show even more of these period artefacts. In 2011, the museum was the largest trolleybus museum in Britain, housing some 50 vehicles, including some imported from abroad, and about half of this number could be used to give rides to the public over an oval two way circuit. By 2019, the number of vehicles had increased to over 60. The museum is open on selected days only, as detailed on its website.
Тұжырымдама
Музей тарихы 1961 жылы басталды, онда 14 адамнан тұратын топ Рединг қаласының соғысқа дейінгі AEC троллейбустарын сақтап қалуға тырысуға шешім қабылдады, олар жақын арада қызметтен алынатын болған. Олар сәуір айында «Рединг Транспорт қоғамын» құрды, ал қыркүйекте «Рединг No.113» троллейбусын сатып алғанда, бұл Ұлыбританияда жекеменшікте сақталған алғашқы троллейбус болып, сақтау қозғалысын бастады. Бастапқыда тек жергілікті шара деп күтілген бұл іс кеңейді, мүшелер бүкіл Ұлыбританиядан тіркелді, ал 1964 жылға қарай олар басқа британдық жүйелерден тағы үш троллейбустың қамқорларына айналды. Көлік құралдарын сақтауға арналған жайлар жеткіліксіз болды, сондықтан олар жиналған ақшаны сақтайтын және оларды пайдалануға мүмкіндік беретін орынды іздеуге кірісті. Оңтүстікте қолайлы орынды таба алмағаннан кейін, қоғамның негізін қалаушыларының бірі Майк Дейр Белтоннан қолайлы орын тапқан болуы мүмкін деп хабарлады. Бұл ескі шіркеу еді, ол бастапқыда үш көлікке сыйымды деп ойланды, бірақ кейбір өзгерістермен сегіз көлікке дейін сыйымды болатын. Кішкентай көрмелер өткізуге жарамды сабақ бөлмесі және кейінірек іргелес алаңды сатып алу мүмкіндігі де болды. Ол шіркеуді өзі сатып алуды жоспарлаған, және ол солай істегеннен кейін, ғимаратқа троллейбустардың кіруіне мүмкіндік беру үшін құрылымдық өзгерістер енгізілді. Бұл орын «Вестгейт троллейбус мұражайы» деп аталды, ал алғашқы көлік – «Дерби No.172» 1967 жылдың 27 шілдесінде мұражайға жеткізілді. Екінші көлік – «Манчестер No.1344» болды, ол «Солтүстік троллейбус қоғамына» тиесілі еді. Ол 1967 жылдың 28-29 шілдесі аралығында ескі автобуспен Олдхэмнен сүйретіліп келді, сонда экипаждың екеуі Sandtoft әуежайының бір бөлігі сатылымда екенін байқады. Мұражайға үшінші көлік – «Глазго No. TB78» 1967 жылдың 24-25 қазанында Ibrox-тан Вестгейтке сол ескі автобуспен жеткізілді. 1968 жылы Майк Дейр Sandtoft алаңына бірнеше рет барды, ол 6000 фунт стерлингке сатылатын еді. Депо мен жоғары кернеулі сымдарды салуға рұқсат алу мүмкін екендігі белгілі болды, және «Рединг Транспорт қоғамы» осы мәселеге қатысуға келісті. «Рединг» жүйесінің жабылуынан кейін Қоғам «Рединг No.144» троллейбусын алды, ол 1968 жылдың 23 қарашасында Вестгейтке сүйретіліп келді, ал «Глазго No. TB78» Белтонның жақын маңдағы ауласына көшірілді. Сондай-ақ, Қоғам жүйеден жоғары кернеулі сымдардың бірнеше бөліктерін алды. Назар Sandtoft жер учаскесіне ақша жинауға аударылды. 1969 жылдың ақпан айына қарай сымдар мен ғимараттарды салуға рұқсат берілді, ал Майк Дейр жерді сатып алып, қоғамға жалға беруді ұсынды. Олар 20 көлікке арналған жай салуды жоспарлағандықтан, ол «алғашқы келген бірінші қызмет етеді» принципі бойынша басқа сақтау топтарына да орын ұсынатын еді. Наурыз айына қарай жер учаскесі үшін 3000 фунт стерлинг сомасындағы ұсыныс қабылданды, ал ғимараттардың құны шамамен 5800 фунт стерлингке бағаланды. Майк Дейрдің анасы Дороти Дейр құрылыс кезеңінің көп бөлігін қаржыландыру үшін 4500 фунт стерлинг несие беруді ұсынды, және ол заңдық кедергілер ұсынысты уақытша кері қайтаруға себеп болған қысқа мерзімнен кейін осы ұсынысты қабылдады.
The history of the museum really began in 1961, when a group of 14 people decided they would try to preserve one of Reading's pre war AEC trolleybuses, which was soon to be withdrawn. They formed the Reading Transport Society in April, and when they acquired Reading No.113 in September, it was the first trolleybus to be privately preserved in Britain, and started the preservation movement. What was expected to be a purely local affair escalated, as members signed up from around Britain, and by 1964 they were custodians of three more trolleybuses from other British systems. The storage facilities they had for the vehicles were inadequate, and they started to look around for somewhere which could provide covered accommodation for the collection, and also the chance to operate them. After a failure to find a suitable site in the south, Mike Dare, one of the founder members, reported that he might have found a suitable site at Belton. It was an old chapel, and he thought that it could hold three vehicles initially, but with some alterations, could hold eight. There was an attached classroom, suitable for holding small exhibits, and the possibility of purchasing an adjoining field at a later date. He intended to buy the chapel himself, and once he had done so, structural alterations were made to allow trolleybuses to enter the building. It became known as Westgate Trolleybus Museum, and the first vehicle, Derby No.172, was moved there on 27 July 1967. The second vehicle to arrive was Manchester No.1344, which was owned by the Northern Trolleybus Society. It was towed from Oldham by an elderly coach over the night of 28–29 July 1967, and two of the crew noticed that part of Sandtoft airfield was for sale. The third vehicle to enter the museum was Glasgow No. TB78, which was towed from Ibrox to Westgate on 24–25 October 1967 by the same elderly coach. During 1968, Mike Dare visited the Sandtoft site several times, which was for sale at £6,000. It appeared that planning permission for a depot and overhead wiring was likely to be granted, and Reading Transport Society agreed to pursue this. Following the closure of the Reading system, the Society obtained Reading No.144, and this was towed to Westgate on 23 November 1968, while Glasgow No. TB78 was moved to a nearby yard in Belton. The Society also obtained a number of overhead wiring components from the system. Attention turned to how to raise the money for the Sandtoft site, for which Mike Dare had now offered £3,000. By February 1969, planning permission for the wiring and buildings had been granted, and Mike Dare suggested that he buy the site, and rent space to the Society. Since they were hoping to build accommodation for 20 vehicles, he would offer spaces to other preservation groups, on a "first come first served" basis. By March, the offer of £3,000 for the site had been accepted, and a quote for the buildings suggested they would cost around £5,800. Dorothy Dare, Mike's mother, offered to lend £4,500 to finance much of the building phase, and did so after a brief period when legal obstacles meant that the offer was temporarily withdrawn.
Орындалуы
Майк Дейр 1969 жылғы 25 тамызда нысанды меншікке алды, сол кезде жоспарланған депоның көлемі сегіз бірлікке дейін азайтылды. Депоның құрылысы кейінге шегерілді, бірақ 1969 жылғы 6 қазанда басталды. Оны аяқтауға дайындық ретінде бірнеше троллейбус Барри Доддқа тиесілі Бельтон ауласына буксирленді. Вест-Райдинг Транспорт қоғамы жобаға қатысуды қалады және олардың екі бірлігіне орын бөлінді, сондай-ақ Донкастер No.375 троллейбусіне ие Донкастер Омнибус және Жеңіл теміржол қоғамы да қатысты. Алғашқы құрылыс жұмыстары қазан айының соңында аяқталды, ал 1969 жылғы 1 қараша күні түстен кейін Ридинг No.193, Ридинг қоғамының мүшесіне тиесілі, нысанға келген алғашқы троллейбус болды. Хаддерсфилд No.619 және 631, екеуі де Вест-Райдинг Транспорт қоғамына тиесілі, сол күні кешке келді, сондай-ақ Глазго No.TB78, Ридинг қоғамына тиесілі троллейбус та келді. Брэдфорд No.RT410, Грэм Родсқа тиесілі, Бурнемут 212, Ридинг қоғамына тиесілі, Ридинг 181, Ридинг қоғамының мүшесіне жеке меншік, және Донкастер No.375, Донкастер қоғамына тиесілі, жақын арада келді, нәтижесінде депода көліктердің толық саны жиналды. Хаддерсфилд No.541, Ұлттық троллейбус қауымдастығына тиесілі, де келді және оны ашық ауданда сақтауға тура келді. 1969 жылғы желтоқсан айында төрт көлік тобы бас қосып, қатысушы қоғамдарға айналды. Олар Донкастер Омнибус және Жеңіл теміржол қоғамы, Ноттс және Дерби Транспорт қоғамы, Ридинг Транспорт қоғамы және Вест-Райдинг Транспорт қоғамы болды. Ридинг қоғамы кейін Транспорттық Трастқа 5000 фунт стерлингтік несие сұрады, осы қаражатты тағы 14 бірлікке және кейбір жоғары кернеулі сымдарға екінші депо құру үшін пайдалану жоспарланды. Заң кеңесінен кейін музей активтерін басқару үшін Sandtoft Transport Centre Association деп аталатын сенім қоры құрылды. Олар нысанды қатысушы қоғамдарға жалға беретін болды, бұл кәсіпорынды берік қаржылық негізге қоюға мүмкіндік берді, ал Грэм Родс нысанның бастығы болып тағайындалды. Уолсолл жүйесі жабылғаннан кейін Ридинг қоғамы екі троллейбус, 1 миль (2 км) жоғары кернеулі сым және қырық тіреу бағанын сатып алды. Олардың басты назары енді Sandtoft-қа ауысқандықтан, 1971 жылғы 29 сәуірде, алғашқы қоғам құрылғанынан тура 10 жыл өткен соң, олар өздерінің атауын Британдық троллейбус қоғамы деп өзгертті.
Mike Dare took ownership of the site on 25 August 1969, by which time the size of the proposed depot had been reduced to eight vehicles. Building of the depot was delayed but began on 6 October 1969. In preparation for its completion, a number of trolleybuses were towed to a yard in Belton owned by Barry Dodd. The West Riding Transport Society wanted to be part of the project, and space was allocated for two of their vehicles, as did the Doncaster Omnibus and Light Railway Society, who owned Doncaster No.375. The initial building work was completed in late October, and on the afternoon of 1 November 1969, Reading No.193, owned be a member of the Reading Society, became the first trolleybus to arrive at the site. Huddersfield Nos.619 and 631, both owned by the West Riding Transport Society, arrived later that day, as did Glasgow No. TB78, which was owned by the Reading Society. Bradford No. RT410, owned by Graham Rhodes, Bournemouth 212, owned by the Reading Society, Reading 181, privately owned by a member of the Reading Society, and Doncaster 375, owned by the Doncaster Society, arrived soon afterwards, resulting in the depot holding its full complement of vehicles. Huddersfield No.541, owned by the National Trolleybus Association, also arrived and had to be stored in the open. In December 1969, four transport groups met together, and became participating societies. They were the Doncaster Omnibus and Light Railway Society, the Notts & Derby Transport Society, the Reading Transport Society, and the West Riding Transport Society. The Reading Society then approached the Transport Trust for a loan of £5,000, to fund a second depot for 14 more vehicles and some overhead wiring components. Following legal advice, a Trust was set up to hold the assets of the museum, to be known as the Sandtoft Transport Centre Association. They would lease the site to the participating societies, to put the enterprise on a firm financial footing, and Graham Rhodes was appointed as the site Foreman. Following the closure of the Walsall system, the Reading Society bought two trolleybuses, 1 mile (2 km) of overhead wiring, and forty traction poles, and since the main focus of their attention was now at Sandtoft, they changed their name to the British Trolleybus Society from 29 April 1971, exactly ten years after the original society had been formed.
Даму
Жоба өте тез өсті, көптеген жерлерден троллейбустар мен дизельді автобустар келіп толысты. 1972 жылы 14 бірлікке арналған екінші ғимарат, 1973 жылы тағы 22 бірлікке арналған ғимарат салынды, содан кейін 10 бірлікке жабық тұрақ орнатылды. Басқа да ғимараттар салынды, олардың ішінде шеберхана, дәретханалар, сувенир дүкені, қоймалар мен театр бар. 1995-1996 жылдары дәретханаларды жаңарту және жаңа көрме залын салуға гранттар бөлінді, ал жаңа зал, Axholme Stores деп аталып, қазір кафеге ие. Экспонаттардың жұмыс істеуі үшін 1971 жылы жоғары кернеулі сымдар тартыла бастады, ал алғашқы троллейбус 1972 жылдың 3 қыркүйегінде сымдардың астынан өтті. Электр қуаты Scammell жүк көлігінің артқы жағына орнатылған дизель генераторы арқылы берілді. Кейін бұл дизель автобусының қозғалтқышымен ауыстырылды, ол генератор ретінде жұмыс істейтін троллейбус қозғалтқышын игерді, бәрі де жүк көлігінің артқы жағына орнатылды, 1990 жылдарға дейін электр қуаты негізгі желіден алынды. Жинақтағы көліктер өзгерістерге ұшырады, кейбіреулері басқа жинақтарға өтті, ал кейбіреулері қалпына келтіру үшін басқа жерге жіберілді, біразы кейін қайта оралды, ал жеке меншіктегі көліктердің бір бөлігі жойылды. Мұражай ұйымдастыруы да дамыды. Донкастер Омнибус және Жеңіл теміржол қоғамы әлі де белсенді қатысушы, сондай-ақ Британдық троллейбус қоғамы (аты өзгертілген), бірақ Батыс Райдинг Көлік қоғамы таратылды, ал оның мүлігі Британдық троллейбус қоғамына берілді. Notts & Derby Transport Society де 1970-ші жылдардың ортасында қызметін тоқтатты, бірақ Брэдфордта троллейбус жүргізілуі тоқтағаннан кейін Брэдфорд троллейбус қауымдастығы құрылды, және олар белсенді қатысушыларға айналды. Sandtoft Transport Centre Association 1982 жылы Sandtoft Transport Centre Limited болып қайта тіркелді, ол қайырымдылық комиссиясында тіркелген қайырымдылық компаниясы. Құрылыстың көп бөлігі жеке қаржыландырылды, ал жұмыстың сапасы мен ұйымдастырылуы 2003 жылы мұражай тіркелген мұражай мәртебесін алғанда мойындалды. 2010 жылы Мұражайлар, кітапханалар және мұрағаттар кеңесі (қазір Англияның Өнер кеңесінің құрамында) аккредиттеу мәртебесін берді.
The project grew fairly rapidly, with trolleybuses and some diesel buses arriving from many locations. A second building housing 14 vehicles was erected in 1972, another for 22 more vehicles in 1973, and covered space for ten vehicles has been added subsequently. Other buildings were added, including a workshop, a toilet block, a souvenir shop, stores and a theatre. Upgrading of the toilets and the construction of a new exhibition hall were funded by grants in 1995–1996, and the new hall, known as the Axholme Stores now houses a cafe. In order to allow the exhibits to operate, overhead wiring began to be erected in 1971, and the first trolleybus ran under the wires on 3 September 1972. Power was supplied by a diesel generator on the back of a Scammell lorry. This was replaced by a diesel bus engine driving a trolleybus motor acting as a generator, again all mounted on the back of a lorry, until in the 1990s power was obtained from a mains electricity supply. The vehicles in the collection have not remained static, with some moving on to other collections, some moving away to be restored elsewhere, some returning after a period away, and a few of the privately owned ones being scrapped. The organisation of the museum has developed too. The Doncaster Omnibus and Light Railway Society are still active participants, as are the renamed British Trolleybus Society, but the West Riding Transport Society was wound up, and its assets transferred to the British Trolleybus Society. The Notts & Derby Transport Society also ceased to be in the mid 1970s, but the end of trolleybus operation in Bradford resulted in the formation of the Bradford Trolleybus Association, and they have since become an active participant. The Sandtoft Transport Centre Association became the Sandtoft Transport Centre Limited in 1982, a charitable company registered with the Charities Commission. Most of the development of the site has been privately funded, and the standard of the work and organisation was recognised in 2003, when the museum achieved Registered Museum status. Further progress was made in 2010, when it was awarded Accreditation status by the Museums, Libraries and Archives Council, now part of Arts Council England.
Жинақ
Мұражайда троллейбустардың кең ассортименті бар. 2019 жылы оның веб-сайтында тізілген 59 троллейбустың 28-і Sandtoft Trust-қа, 13-і Британдық троллейбус қоғамына, біреуі Брэдфорд троллейбус қауымдастығына, біреуі Донкастер омнибус және жеңіл теміржол қоғамына, біреуі Ұлттық троллейбус қауымдастығына, біреуі Ротерхэм троллейбус тобына тиесілі болса, 14-і жеке меншікте болды. Олар бастапқыда 31 түрлі жүйеде қызмет еткен, оның сегізі шетелде, 21-і Англияда, біреуі Шотландияда және біреуі Уэльсте болды. Олардың 10-ы бір қабатты, 47-сі екі қабатты, ал екеуі тек шасси болды. Ең көнесі – 1928 жылғы Мексбороу және Свинтон троллейбусы, ал ең жаңасы – Оңтүстік Йоркшир жолаушылар тасымалы басқармасының тәжірибелік жобасының бөлігі болып, 1985 жылы салынған. Бір троллейбус көптеген санаттарға сәйкес келмейді, себебі ол 1911 жылы Кигли жүйесі үшін салынған бір қабатты троллейбустың көшірмесі, бірақ мұражай үшін Чехияда салынды және 2019 жылы жеткізілді. Троллейбустардан басқа, мұражайда 14 дизельді автобус бар, олардың кейбіреулері ашық есік күндері жергілікті жерлерге экскурсиялар өткізу үшін пайдаланылады. Жиынтыққа сондай-ақ қызметтік көліктер де кіреді, оның ішінде төрт мұнаралы вагон бар, олар жоғары кернеу желілерін күтіп ұстауға қолданылды, ең көнесі 1903 жылғы, атпен тартылған. Басқа қосымша көліктерге тірек кран, Smith Electric Vehicles жүк фургоны, үш трактор және екі трамвайдың төменгі салондары кіреді.
The museum houses a wide range of trolleybuses. Of the 59 listed on its website in 2019, 28 were owned by the Sandtoft Trust, 13 by the British Trolleybus Society, one each by the Bradford Trolleybus Association, the Doncaster Omnibus and Light Railway Society, the National Trolleybus Association, and the Rotherham Trolleybus Group, while 14 were privately owned. They originally ran on 31 different systems, eight of which were abroad, 21 were in England, one was in Scotland and one was in Wales. Ten of them were single deck vehicles, 47 were double deck, and two were just chassis. The oldest was a Mexborough and Swinton vehicle, dating from 1928, while the newest was part of an experimental scheme by the South Yorkshire Passenger Transport Executive, and was built in 1985. One vehicle does not fit into most of these categories, as it is a replica of a single deck trolleybus originally built for the Keighley system in 1911, but built for the museum in the Czech Republic and delivered in 2019. In addition to trolleybuses, 14 diesel buses are located at the museum, some of which are used to give tours around the locality on open days. The collection also includes some service vehicles, including four tower wagons, which were used to maintain the overhead wiring, the oldest of which dates from 1903 and was horse drawn. Other ancillary vehicles include a pole crane, a Smith Electric Vehicles parcel van, three tractors and the lower saloons of two trams.